Ik vind DJ Shadow en Fatboy Slim trouwens allebei wel heel anders dan The Avalanches. Alledrie wel veel naar geluisterd en ik zou ze toch niet zo snel met elkaar associeren.

Fijn dat je al een ontdekking hebt mogen doen. Ja, ik probeer toch altijd ook het voorprogramma even mee te pikken. Soms is het niet om aan te horen, meestal wel oké, maar een enkele keer heb je er een nieuwe muzikale liefde bij.

Ik heb even je top 100 erbij gepakt en we hebben maar 7 nummers overeenkomst. Meer dan ik heb met welke andere user die al geweest is, maar het viel me toch een beetje tegen...

Aan de andere kant, je hebt 17 nummers van artiesten die ik al met een andere bijdrage in de lijst heb en 27 die op mijn longlist stonden. En van die andere helft vond ik het overgrote deel ook leuk.

Moet nog maar zie of jij meer dan 90% van mijn top 100 ook kunt waarderen

86. The Gathering – Strange Machines

Ok, de mensen die zitten te wachten op wat leuke metal in mijn top 100 kunnen nu wel afhaken, want metaliger dan dit gaat het echt niet worden. Schat ik ook nog zo in, dat voor de echte metalheads dit toch wel een beetje metal light zal zijn.

Want al luister ik best nog wel eens naar metal, het is niet mijn grote liefde. Maar het feit dat ik überhaupt wel eens metal luister is toch wel dit nummer. En dat is dan toch wel de grote verdienste van Anneke. Op bijvoorbeeld, het later door mij aangeschafte, Always... zit het qua instrumenten best goed, maar het mist in mijn ogen de zang die het tot iets speciaals weet te verheffen. En dan heeft dit nummer ook nog dat leuke opstijgen na de vierde minuut. Helemaal goed.

The Gathering heb ik nooit op zien treden, Anneke wel; vorig jaar zag ik haar in een duet met Jan Rot Mon Amour van BZN coveren. Heeft weinig met metal te maken, maar was wel zeer vermakelijk.

85. Kim Doo Soo – Bohemian

Dit jaar hebben we even een pauze ingelast voor de anderstalige ladders. Hoewel dat gat gedeeltelijk gevuld is met de land/regio-gebonden “... lied van de dag” topics, hoop ik toch dat we volgend jaar de ladders weer oppakken, want daar heb ik al veel onbekend moois mogen ontdekken.

Deze Bohemian heeft daar al vanaf de eerste editie meegedaan en mijn waardering ervan heeft een beetje vreemde curve ondergaan: eerst helemaal onder de indruk, vervolgens vond ik het opeens niet meer zo bijzonder, om het uiteindelijk weer zo mooi te gaan vinden dat het mijn top 100 is ingegroeid.

Zoals dat dan gaat, kan ik me nu niet meer voorstellen waarom dat dipje ooit in mijn waarderingscurve zat, want hoewel het maar liefst zes minuten zijn zonder enige vorm van effectbejag, gaat dit nergens vervelen. De gitaar en harmonica zijn misschien niet zo bijzonder, het is de doorleefde manier van zingen (maar dus zonder dat het een kunstje is), die het zo interessant maakt. De toevoeging van de strijkers (sic!) halverwege geven het dan nog net dat extra duwtje.

84. Fiona Apple – Get Gone

Tidal, het eerste album van Fiona, met het US college hitje Criminal erop, was nog onder mijn radar gebleven, maar de tweede met die belachelijk lange naam (When the Pawn... bla bla bla) viel me des te meer op en is nog steeds mijn favoriet van haar. Er staat werkelijk geen minder nummer op.

De primus inter pares is voor mij dan toch dit Get Gone. Een typische break-up song waarin het nog voorzichtig begint: bij een voorzichtige piano en brushende drums schetst zij hoe ze ziet dat de relatie voor haar niet goed is. Vervolgens wordt daar de logische conclusie uit getrokken en steeds steviger verwoord: “I gotta get him out” en “He don't give a shit about me”. Uiteindelijk culminerend in een welgemeend “Fucking go”. Nou, dat moet hij toch zo langzamerhand wel snappen, toch?

Voor de zekerheid herhaalt ze het voorgaande toch nog even.

The Gathering

Of althans ten tijde van mandylion, voor de rest heb ik sporadisch gegrasduind in hun oeuvre. Zo'n band die ik nog eens echt wil doorspitten.

Leuke lijst tot nu toe. Zoals verwacht vanuit allerlei genres en windhoeken.

Zit nog even te denken wat je kunt luisteren in aansluiting op The Avalanches, maar qua sfeer kom ik niet veel verder dan eerste plaat van The Go! Team.

83. De Kift – Beguine

Even nagezocht en beguine is kennelijk een caraïbische dans en meer in het algemeen muzieksoort, verwant aan de rumba en aan de New Orleans jazz. Het is dezelfde als in Begin the Beguine van Cole Porter.

Ik moet zeggen dat hier de balkanfanfare-achtige muziek die De Kift vaak maakt hier inderdaad een lichte New Orleans ondertoon krijgt. En dat rhytmische van de rumba zit er inderdaad ook in. Al die invloeden vormen het samen tot een heerlijk geheel waar ik geen genoeg van krijgen.

Mogelijk dat anderen zich enigszins storen aan de stem van Ferry Heijne, vooral wat accent betreft, maar ik heb zelf 25 jaar in Zaandam gewoond, dus ergens krijgt het voor mij ook nog een licht melancholische lading. Al zal ik desgevraagd bij hoog en bij laag volhouden dat ik toch echt Amsterdammer ben.

82. Bright Eyes – Don’t Know When But a Day Is Gonna Come

Conor Oberst is nu niet bepaald de meest getalenteerde zanger, zeker niet als je die term wilt reserveren tot technisch perfecte zangers. Maar hij schrijft wel heel intrigerende teksten en componeert mooie beladen muziek. En binnen die context zou ik geen betere vertolker van zijn songs kunnen aanwijzen. Het geheel klopt gewoon.

Voordat ik op MusicMeter kwam had ik nota bene nog nooit van dat hele Bright Eyes gehoord. Lover I Don't Have To Love was voor mij gewoon een Bettie Serveert nummer. Inmiddels weet ik dat er een heel arsenaal aan wonderschone songs in aanmerking komt voor een top 100 plaatsje. Maar deze is voor mij nog steeds de parel aan de kroon.

Zit ik me alleen nog af te vragen wat de konijnen van Art Garfunkel ermee te maken hebben...

81. U.N.K.L.E. – Rabbit in Your Headlights

Eerder in dit topic zei ik nog dat DJ Shadow het niet gehaald had, maar toch eigenlijk wel. En hier is hij dan. Bovendien is dit een van de weinige uitzonderingen op de regel dat een artiest niet meer dan één keer voor zal komen in de top 100. En voor de goede verstaander: dat slaat hier dus niet op DJ Shadow

De bovenstaande link concentreert zich puur op de muziek. We zij immers in de eerste plaats een muziekminnende site. Daar staat tegenover dat mijn eerste liefde de clip gold. Man, wat was ik verslaafd aan die verwarde mompelaar in de autotunnel. Daarom die clip ook maar geplaatst. Al neem ik aan, dat iedereen die sowieso al kent.

Leuk om De Kift en U.N.K.L.E. te zien in je top 100
Vooral het album van die laatste is echt een pareltje. Jammer genoeg het enige album van UNKLE waar DJ shadow aan meewerkte.

Afgelopen avond een popquiz (glorieus gewonnen, dank jullie wel) en morgen weer vroeg op, maar ik wil toch proberen de regelmaat erin te houden dus hier komen de volgende vier uit mijn top 100.

80. PJ Harvey – The River

Op 91 vonden we Rykarda waarbij ik refereerde aan PJ Harvey. Zij zong een liedje over een rivier. En hier vinden we the real thing, ook al met een liedje over een rivier.

Polly Jean heeft natuurlijk een heel scala aan mooi materiaal, maar dit The River is nu eenmaal waarmee ze me voor het eerst in haar muzikale web ving. En dat kun je niet zomaar loslaten.

79. Värttinä – Tauti

Folk uit Finland. Geen folk metal, maar wel een stuk steviger dan de wat rustiger anglosaksische folk die ik meer gewend ben. Geweldige zangeressen, geweldige instrumentalisten.

Het gaat kennelijk over ziekte/verval. Wie geïnteresseerd is in de tekst, op hun eigen site is een vertaling van dit Tauti terug te vinden: Tauti.

78. Elaine Paige, Tommy Körberg, Denis Quilley, Björn Skifs - Quartet (A Model of Decorum and Tranquility)

Musical is een beetje ondergeschoven kindje op de site, heb ik het idee. Eerlijk gezegd is het ook niet mijn grootste liefde, maar nu en dan springt er voor mij iets uit.

De jongens van ABBA creëerden samen met Tim Rice, gelauwerd in het vak door zijn samenwerking met Andrew Lloyd Webber, de musical Chess. Bij ons vooral bekend door de hit One Night in Bangkok van Murray Head.

Als (destijds toch) fanatiek amateurschaker wekte dit uiteraard mijn aandacht en had het meteen een streepje voor op andere musicals. Maar onafhankelijk hiervan vind ik de compostie van Quartet ook zodanig goed dat het een plaatsje in mijn top 100 verdient.

Daarnaast ook aandacht voor de tekst: de openingszin die halverwege van richting verandert (“We wish... No must”) vind ik heerlijk gevonden en geeft de aanklacht van de Russische delegatieleider meteen iets authentieks.

Nog een aardig weetje: de term “glee” in de afsluitende zin betekent niet alleen genoegen, maar is ook een meerstemmig lied, zodat het lied naar zichzelf verwijst. Nu weten jullie ook meteen waar de naam van de gelijknamige tv-serie op gebaseerd was.

77. U2 – Acrobat

Niet zo zeer een ondergeschoven kindje alswel een groot twistpunt is de muziek van U2. Felle voor- en tegenstanders kom je tegen, zowel op MuMe als daarbuiten. Eigenlijk best wel vreemd, want zo controversieel is de muziek van Bono & co niet.

Bij de liefhebbers is vaak The Joshua Tree het favoriete album. Persoonlijk vind ik het na The Unforgettable Fire iets minder worden, maar Achtung Baby heeft zijn momenten en wel in het bijzonder de twee afsluiters van het album, het schitterende Love Is Blindness en vlak daarvoor Acrobat.

Nooit waaierde The Edge fraaier uit en zelden klonk Bono overtuigender gedreven en gepijnigd:
“And I know that the tide is turning 'round
So don't let the bastards grind you down”

The River en Acrobat..prachtig
Acrobat nu nog meer dan de usual suspects van vroeger

Fiona Apple in een top 100, altijd fijn!

Mijn favoriet is Limp, ook zo'n lekker fel nummer.

Van Bright Eyes pik je er merkwaardig genoeg net een nummer uit waar ik relatief minder mee heb (als groot liefhebber van hun werk tot aan Cassadaga).

76. Black Mountain – Wucan

Het was even langs me heen gegaan, maar Black Mountain schijnt een nieuw album uit te hebben. Hun vierde en de titel is IV. Mogelijk is alle inspiratie in de muziek gaan zitten, want de besprekingen hier op de site zijn behoorlijk positief van toon. Misschien maar eens gaan checken dan.

Aan de andere kant, van deze groep heb ik alleen In the Future en die zet ik eigenlijk maar heel zelden op. Niet dat ik het vervelend vind; het is op zich een degelijk geheel waarbij fijntjes gebalanceerd wordt op de grens van stoner en psychedelisch. Maar ja, er is zo veel meer muziek waar ik dan steeds net iets meer in geïnteresseerd ben.

Een uitzondering vormt echter Wucan. Niet zo zeer vanwege de tekst, want die is tamelijk repetitief en vergt inname van het een of ander verruimends om op waarde geschat te worden, vermoed ik. Nee, het is de muziek waar het repetitieve juist de grote kracht vormt: steeds weer datzelfde riedeltje, maar zonder dat het ooit gaat vervelen. Voeg daarbij het samenspel van mannen- en vrouwenzang en een remcodulac luisterklassieker is (kennelijk) geboren.

75. Joy Division – New Dawn Fades

Ik zie mezelf niet echt als een Joy Division fan, maar dit New Dawn Fades is in al zijn desolaatheid schitterend. Nou goed, The Eternal en Decades zijn ook geweldig. En Atmosphere eigenlijk ook wel. En… en… en misschien heb ik gewoon een beetje een hekel aan Love Will Tear Us Apart.

(Voor zin- en gloedvollere besprekingen van New Dawn Fades verwijs ik naar Arrie, vleertje, Snoeperd, Teunnis, The Eraser en nclo elders in dit topic)

74. Antony and the Johnsons – Cripple and the Starfish

Jaren geleden, toen ik net kennis had gemaakt met het werk van Antony, zag ik op Last.fm iemand schrijven dat het klonk of hij zong met een vibrator in zijn keel. Hoewel dat me enigszins gechargeerd leek, kon ik me bij die typering ook wel iets voorstellen. Zelf had ik ook nogal wat moeite met zijn zang.

De voornaamste reden waarom ik dat nu nog weet, is dat het in zo’n flagrant contrast staat tot hoe ik het luisteren naar precies dezelfde albums nu ervaar. Niet alleen vind ik het van een bijna hartbrekende schoonheid, ik zou niet eens weten op welke manier het beter gezongen zou kunnen worden. De ultieme versmelting van artiest en schepping.

Uit de vele mogelijke kandidaten voor een top 100 plekje kies ik dan deze oude favoriet. In dit geval niet alleen vanwege de hoogste nostalgische waarde (want als eerste verliefd op geworden), maar ook als boetedoening voor mijn eerste oordeel. Het spijt me, Anohni, ik wist niet beter.

Zo schrijvend voor mijn top 100 kom ik er trouwens wel achter, dat het allemaal iets te veel wordt om te blijven volgen op mijn oude dag; de nieuwste van Anohni moet ik dus ook nog steeds beluisteren…

73. Serge Gainsbourg & Brigitte Bardot – Bonnie and Clyde

Zoals misschien wel de meeste mensen maakte ik kennis met Serge via Je T'Aime... Moi Non Plus. Als jong ventje vind je dat vanzelfsprekend reuze grappig, maar in de loop der tijd is het me steeds meer tegen gaan staan en ik vind het reuze spijtig dat dit in brede kring nog steeds zijn bekendste is.

Gelukkig had ik inmiddels al geleerd, dat de man een hele serie chansons heeft afgeleverd die voor mij wel de tand des tijds hebben doorstaan: Cargo Culte (en de rest van Histoire de Melody Nelson), Je Suis Venu Te Dire, Que Je M'En Vais en het “prehistorische” Le Poinçonneur des Lilas.

Maar zijn mooiste vind ik tot nu toe nog steeds dit duet met Brigitte Bardot. Qua zang heb ik ze eigenlijk allebei niet zo hoog zitten, maar de combinatie komt binnen deze compositie gewoon uitstekend tot zijn recht. En die op hol geslagen koekoek (of wat het ook mag zijn) is simpelweg briljant gevonden.

72. Fiona Soe Paing – Daymoon Sun

Voor de anderstalige ladders struinde ik weleens YouTube af om dingen te kunnen nomineren in talen die niet zo heel bekend zijn alhier. Het is immers bij uitstek een topic om nieuwe dingen te (willen) ontdekken.

Op een van die zoektochten, gericht op het Birmees, kwam ik deze Schots-Birmese Fiona tegen. De tweede Fiona uit mijn lijst, alweer. Inderdaad ook met zang in het Birmees, maar mijn aandacht werd toch vooral getrokken door deze clip in een, voor zover ik het kan plaatsen, verzonnen taal.

Ik heb hem al eens genomineerd voor de Alternative 152 en daar plaatste kemm een beschrijving die eigenlijk beter verwoordt wat ik hiervan vind dan ik zelf ooit zou kunnen schrijven: “Apart betoverend nummer, zacht voorbij schurend met in de kop gedrukte uithalen. Haast volledig taalloos, of zelfs muziekloos. Alsof het de samenloop van de dagelijkse geluiden is, die een muzikale toevalstreffer genereren. Intrigerend mooi.”

Helaas sloeg het bij de overige deelnemers minder aan en een vroege aftocht was een feit, maar bij mij is hij alleen maar gegroeid en ik zal er voorlopig nog geen genoeg van gaan krijgen. Dat weet ik nu al zeker.

71. The Isley Brothers – Behind a Painted Smile

Behind a Painted Smile hoorde ik voor het eerst in de typische jaren 80 versie van Mathilde Santing. Die vond ik al heel leuk, dus jullie kunnen je wel voorstellen hoe ik sta tegenover de originele versie. Want laten we eerlijk zijn, die is toch oneindig veel beter.

The Isley Brothers zijn tot op heden al meer dan zestig jaar actief en hebben decennialang hits gehad waarbij de prima samenzang toch wel hun handelsmerk is, maar nergens klinkt die voor mij zo strak en - dare I say it? - urgent als hier. En als Ronald Isley dan ook nog eens falsetto “My Life Is a Masquerade” eruit gooit, dan kan het nummer niet meer stuk.

Maar toch ben ik tenslotte tot de conclusie gekomen dat de echte ster hier toch wel drummer Benny Benjamin van Motown's vaste sessiemuzikanten The Funk Brothers is. Van begin tot eind strak en niet meer dan terecht dat hij het slotakkoord mag geven. Ironisch dat het ook zijn eigen slotakkoord was; dit was het laatste nummer waarop hij meespeelde voor hij, veel te vroeg, overleed.

Boeiende top-100 tot dusver

71 en 73 zijn ook mijn favorieten van SG en altijd IB invullen! Al is 73 bij mij vooral vanwege de zang.

Gisteren was het al laat en ik te moe om nog iets te doen. Vandaar dat ik mijn vertrouwde 4-3-3 systeem even laat vallen ten faveure van een meer aanvallend 0-5-5 systeem.

70. Dead Can Dance – Enigma of the Absolute

Dead Can Dance leerde ik eigenlijk pas halverwege de Jaren 90 kennen. Dat wil zeggen, ik kende de naam wel al, maar was er nooit aan toe gekomen om ook daadwerkelijk naar hun muziek te luisteren. Nou, ik ben blij dat ik er uiteindelijk wel de tijd voor heb genomen. Niet alleen steekt het muzikaal uitsteken in elkaar, maar de stem van Lisa Gerrard geeft de composities een bijna hemelse lading.

Vreemd eigenlijk, dat ik dan, gevraagd naar mijn favorieten van de twee, toch steeds weer bij de nummers met zang door Brendan Perry uitkom. Jarenlang was het Anywhere Out of the World, recentelijk ben ik bekeerd tot Enigma of the Absolute. De gedragen, bijna dreigende stemming die neergezet wordt door de voortstuwende percussie wordt volgens mij ook beter ondersteund door Brendan’s stem.

Dat neemt niet weg dat er toch al snel twee handen voorbeelden gevonden kunnen worden van Lisa die zonder meer ook in aanmerking zouden komen voor een plekje in de top 100, zij het in teamverband of solo. Het heeft niet zo mogen zijn.

69. Billie Holiday – Everything Happens To Me

En hier toch ook weer een misschien opmerkelijke keuze uit het oeuvre van een op zich breed gerespecteerde artiest. Want natuurlijk zijn God Bless the Child of Strange Fruit klassiekers waarvan de kwaliteit als een paal boven water staat. Om van haar versie van Gloomy Sunday maar te zwijgen. Daar kom ik trouwens nog op terug.

Waarom dan voor deze gekozen? Nota bene een cover, want origineel vertolkt door een nog piepjonge Frank Sinatra. Allereerst omdat voor mij haar zang hier voor mij onovertroffen is (sorry Frank). Ten tweede vanwege de heerlijke begeleiding.

Maar de belangrijkste factor is allicht dat ik dit nummer leerde kennen via een cassette voor mij gemaakt door mijn lief. En ik kan er niet naar luisteren zonder ondergedompeld te worden in een overweldigend gevoel van liefde. Vreemd eigenlijk, want het is nou niet bepaald een heel positieve liefdesverklaring (en ik denk ook niet dat het als boodschap aan mij bedoeld was). Waaruit maar weer eens blijkt dat emotie vaak sterker is dan logica.

68. Blonde Redhead - 23

Blonde Redhead dan. De eerste albums zijn mij wat te rommelig. Wat mij betreft moesten ze daar hun eigen sound nog vinden. Al zullen de liefhebbers van toen waarschijnlijk vinden dat ze zijn afgegleden naar een bedenkelijk niveau. Want zo gaat dat vaak met liefhebbers van het eerste uur. Ik zal er zelf ook wel een handje van hebben.

Maar daar hebben die oorspronkelijke fans dan toch ongelijk in. Want ook op de latere albums, waar noise rock evolueert in dreamy shoegaze, gebeurt nog van alles in de songs van de band, zij het wat meer onderhuids.

Zoals hier bij 23, waar de drums het nummer voortduwen zonder dat dit bij de eerste luisterbeurt meteen opvalt. Mij tenminste niet meteen. En dan de zang van Kazu, in geheel eigen stijl, als altijd op het randje van vals, wat het voor mij nu net dat beetje extra meegeeft. Ja, er valt nog meer dan genoeg te genieten.

67. Joan Armatrading – It Could Have Been Better

In Nederland is Joan nooit echt populair geweest: een klein hitje met Rosie in 1980 en wat albumsuccesjes als gevolg daarvan en dat was het dan wel. Maar ook in Engeland is ze nooit echt top of the bill geweest. Heb het even nagezocht: beste notering was Show Some Emotion met een tiende plek in 1976.

Haar eerste album, Whatever’s For Us, dateert echter al uit 1972. Nog een naar verhaal: een groot deel van de teksten zijn geschreven door Pam Nestor, maar de platenmaatschappij besloot vrijwel alle credits naar Joan te laten gaan, wat resulteerde in het einde van hun vriendschap. Van Pam heeft helemaal nooit iemand gehoord, ook al heeft ze het solo geprobeerd.

Maar goed, dit eerste album van Joan vond ik ooit in een bak met oude cassettes. Thuisgekomen bleek echter dat de geluidskwaliteit (inmiddels?) echter zodanig was, dat ik het geheel geen verdere luisterbeurt meer gegeven heb.

Jaren later vond ik het bandje terug. Inmiddels was veel muziek al gewoon te streamen en zo vond ik dan zo’n veertig jaar na uitgave opeens dit pareltje. Een mooie tekst die begint als een break-up song, maar in het laatste couplet opeens kantelt. Waarbij in het midden gelaten wordt of dat uiteindelijk de redding van de relatie is. Joan zingt het geheel met bijzonder veel emotie. En voor een keertje was ik blij dat ik eigenlijk veel te veel dingen veel te lang bewaar.

66. Lotte Lenya – Seeräuberjenny

En nog een stukje verder terug in de tijd en wel naar 1928, het jaar dat Die Dreigroschenoper van Bertolt Brecht en Kurt Weill in première ging. Hoewel van zichzelf al naam makend, werd de muziek later vooral bekend door jazzy uitvoeringen door Amerikaanse artiesten, in het bijzonder Mack the Knife door Louis Armstrong.

Mijn favoriet is echter Seeräuberjenny, vreemd genoeg niet gezongen door de eveneens in het stuk aanwezige Jenny, maar door Polly, de dochter van zakenman Peachum, die er vandoor gaat met gangster Macheath (die van het hierboven gememoreerde Mack the Knife). Die Jenny is dan wel weer een ex van Mack. Heel verwarrend allemaal.

Hoe dan ook, het lied is een fantasie waarin Polly/Jenny zich voorstelt dat ze stiekem een piratenhoofdman(vrouw) is en dat op een dag haar schip de haven in zal zeilen om dood en verderf te zaaien onder iedereen die op haar neergekeken heeft. Zij zal geen genade tonen, culminerend in het fraai simpel gedeclareerde “Hopla” als er koppen gaan rollen.

Maar wat voor mij het mooiste is hieraan, is toch wel de muziek van Kurt Weill. Eigenlijk een klassiek geschoold componist creëerde hij later zijn geheel eigen idioom door allerlei invloeden uit jazz en volksmuziek n zijn composities te mengen. In dit geval is het horten en stoten, maar met een onmiskenbare drive en toch iets slepends. En als geheel perfect bij de tekst passend. En nooit beter uitgevoerd dan door zijn vrouw Lotte Lenya. Dat mag niet onvermeld blijven.

Verrek, 23 is inderdaad Shoegaze! En goeie ook nog.
De clip ziet eruit als een compilatie 4AD-hoezen trouwens.

Ik ben zo'n Blonde Redhead-fan van het eerste uur en vind (waarschijnlijk daardoor) de eerste albums specialer. Daarna gingen ze ándere goede muziek maken. Op de laatste twee platen vind ik dat ze zich wel een beetje op een hellend vlak bevinden

Ja, het lijkt toch vooral te zijn welk album je als eerste hoorde (en meteen goed vond). Ik ben dus inderdaad bij 23 pas ingestapt, nog teruggewerkt tot Melody of Certain Damaged Lemons, maar daarvoor is het gewoon niet meer "mijn" Blonde Redhead. Misschien vind ik ze té speciaal.
Overigens hebben Penny Sparkle en Barragán wel degelijk hun momenten, hoor.

65. Elliott Smith – I Didn’t Understand

Eerder in dit topic vertelde herman hoe hij op 5 april 2000 het concert van Elliott in de Melkweg bezocht waar hij (Elliott dus) als afsluiter het, overigens ook zeer mooie, Angeles speelde. En dat dat sindsdien zijn (Herman's) favoriet was. Grappig om te lezen, want ik was bij datzelfde concert.

Nu ben ik, met mijn immer afkalvende geheugen, niet in de positie om de woorden van Herman in twijfel te trekken en dat zal ik dan ook niet doen. Wel wil ik jullie deelgenoot maken van het feit dat ik dus in de veronderstelling verkeerde dat hij afsloot met mijn favoriet sindsdien: I Didn't Understand.

Nu had ik op dat moment helemaal geen aan de tekst gerelateerde emoties, maar door de in het hele lied doorklinkende oprechtheid kwam het toch heel erg binnen. Zodanig, dat de tranen in mijn ogen sprongen.

Nu ik dit opschrijf, zit ik opeens te twijfelen of het wel die datum was. Heeft iemand toevallig een lijstje van alle optredens van Elliott in Amsterdam?

64. Kate Tempest – The Beigeness

Vorig jaar was ik op Best Kept Secret - zo ver gaat mijn geheugen nog wel terug - en liep daar een beetje doelloos rond, want niet alles gecheckt voor ik ging. In de buurt van podium 3 merkte ik een flinke hoeveelheid enthousiasme op, dus nieuwsgierig geworden nam ik een kijkje.

Het bleek een optreden van Kate Tempest, bestaande uit spoken word en rap. Eigenlijk gewoon een dichteres (hoe kan het ook anders met die Shakespeare referentie) die muziek gebruikt om haar teksten beter over te brengen, zeg maar Anne Clark gone hip-hop. Hoe dan ook, het was voor mij een van de twee hoogtepunten van deze BKS-editie.

Op basis hiervan ook eens geluisterd naar haar album Everybody Down, in feite een conceptalbum, want gebaseerd op een toneelstuk van eigen hand, en dat bleef ook buiten de enthousiaste live setting uitstekend overeind. Dit The Beigeness groeide zelfs in korte tijd uit tot een persoonlijk favorietje.

63. Jeff Buckley – So Real

Linkje met plaats 65: op last.fm kreeg ik ooit de opmerking van een mede-user dat ze jaloers op me was omdat ik, de dan reeds veel te jong overleden, Elliott Smith nog live had gezien. Ik antwoordde, dat ik dat kon begrijpen, want ik had een vriend die Jeff Buckley nog live had gezien. Volgens mij had ze geen idee waarover ik het had.

Zo zie je maar weer hoe vergankelijk roem kan zijn, want zijn album Grace was toch behoorlijk populair halverwege de 90s, zelfs voordat zijn vroege overlijden hem een beetje tot posthume cultfiguur maakte. Al die covers van Hallelujah van een paar jaar terug lijken me ook eerder geïnspireerd door Jeff dan het origineel van Leonard.

En dat vind ik dan nog lang niet het beste van het album. Mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar So Real. Het is de combinatie van zijn stem en het gitaarspel, de manier waarop die gitaar opeens transformeert in een soort kettingzaag, maar vooral hoe na al dat geweld de echte knock-out gegeven wordt door de regel “I love you, but I'm afraid to love you” en de lading die hij daar aan weet mee te geven.

62. Pink Floyd – See Emily Play

Kende ik deze eerst in de cover-versie van Bowie? Ik ben geneigd te beweren van wel. Het is ook een beetje een vreemd eend in de bijt. Qua Pink Floyd ben ik toch voornamelijk een liefhebber van het post-Barrett tijdperk. En zijn latere solo-werk is al helemaal niet mijn smaak. Knettergek was die Syd.

Maar op een of andere manier werkt het in dit geval wel. Zodanig dat ik See Emily Play verkies boven al het latere Floyd werk. En waar dat aan ligt? Voor een groot deel toch wel de belangrijke bijdrage van het orgel en zeker het rare pianootje.

61. Cesária Évora – Sodade

In de jaren 90 genoot Cesária opeens wat populariteit dankzij haar album Miss Perfumado. Het bekendste nummer daarvan is dit Sodade en het valt niet moeilijk te zien waarom dat is. Hoewel Évora bekend stond (en staat!) als koningin van de morna, is Sodade een coladera, wat wil zeggen dat het tempo net iets dansbaarder is.

Maar dat wil niet zeggen dat we een beetje gaan rondstuiteren. Nee, hoewel het tempo an sich best hoog is, heeft het een zeer lome expressie. Bovendien is de zang doordesemd van een nostalgie die je oppikt zonder ook maar een woord te verstaan van de tekst. Die overigens inderdaad handelt over afscheid nemen en verlangen naar thuis en geliefden, maar die wetenschap heb je dus helemaal niet nodig.

Het zal mijn licht romantisch/melancholische aard zijn, maar ik kan hier echt uren naar luisteren zonder dat het gaat vervelen.

Vanavond een pubquiz en morgen weer heel vroeg op, dus iets kortere begeleidende tekstjes deze keer.

60. Talk Talk – Renee

Voor mij is Renee de perfecte synthese van het vroege werk van Talk Talk en het latere Spirit of Eden. Waar dat laatste album de betere muzikale schilderingen bevat zit er in het vroegere werk meer songstructuur en Renee is simpelweg the best of both worlds. Ik ken ook geen voorbeeld waar de klagende stem van Hollis beter in de song past.

59. Tarnation – Your Thoughts and Mine

Van het voorzichtig inleidende gitaarspel tot het blazersslotakkoord een heerlijk nummer van deze alt-country-goth band, die helaas onbekend is gebleven. Fraaie instrumentatie, maar het nummer wordt toch echt gedragen door de geweldige stem van Paula Frazer.

Ik heb nog twee andere albums, eentje van Paula Frazer en een van Paula Frazer and Tarnation. Allebei ook mooi, maar het niveau van dit nummer hebben ze voor mij niet meer gehaald.

58. dEUS – Quatre Mains

De clip heeft vaag wel iets weg van Melody van Gainsbourg. Dat zal geen toeval zijn, want volgens mij is die Barman best wel fan. Sterker nog, ik vind de algehele klank van het nummer ook wel iets Gainsbourgs hebben en dat is niet eens alleen de manier van zingen.

Het geheel ademt ook echt de sfeer die de nummers van die oude Serge ook konden hebben. Alleen iets steviger gebracht. Al het engelstalige werk van dEUS is ook prima, maar deze steekt er voor mij toch wel boven uit.

57. The Serenes – Love Under Will

Twee albums hebben ze uitgebracht, het Nederlandse The Serenes, met waarderingen op deze site van 4,19 en 4,11. En dat is echt niet overdreven, want deze band was on-Nederlands goed. Belachelijke typering trouwens, maar wel eentje die de boodschap het beste overbrengt.

Over de algehele waardering van het compacte oeuvre van de groep zal ik dan ook niet met mijn site-genoten twisten, maar ik vind het wel gek dat Love Under Will niet erkend wordt als zijnde de top-track van Back To Wonder. Kom op, jongens en meisjes, luister hier nu nog eens een paar keer naar en durf dan nog eens te beweren dat ik ongelijk heb.

Ik ken niet elk nummer, maar Renee van Talk Talk is in ieder geval wel een toppertje . Het is bovendien erg prettig dat je het tempo er goed inhoudt. Ik lees het met veel plezier!

Hij was 30 mei 1998 ook nog in de Melkweg, wellicht was je daarbij? Of misschien speelt mijn geheugen me toch parten, maar ik moet wel zeggen dat Angeles me nooit zo was opgevallen tot dat concert.

Ik zie dat de setlist van 30 mei 1998 ook online staat. Toen begon hij nota bene met Angeles, maar I Didn't Understand staat er niet op.
Elliott Smith Concert Setlist at Melkweg, Amsterdam on May 30, 1998 | setlist.fm

Serenes en Talk Talk

Talk Talk, goede keus

Gisteravond naar concert van St. Paul and the Broken Bones, dus vandaag een dubbele aflevering. We willen toch wel 30 juni de finale plaatsen.

56. Reinbert de Leeuw – Gnossienes No. 1 (Erik Satie)

Satie hoor je tegenwoordig te pas en te onpas. Vooral zijn Gymnopedies No. 1 hoor je regelmatig op de achtergrond in deze of gene documentaire. Dat is dan allemaal vooral de verdienste van Reinbert de Leeuw die in de jaren 70 drie albums met pianowerk uitbracht op Harlekijn, het toenmalige platenlabel van Herman van Veen.

Het opmerkelijke van zijn interpretaties is, dat hij het een stuk langzamer speelt dan andere pianisten, zoals Ciccolini, de eigenlijke herontdekker van Satie. Door het langzame spel en de manier waarop hij de toetsen beroert geeft De Leeuw de compositie iets looms en tegelijk mystieks.

Ik maak me sterk, dat deze Satie-interpretaties een grote inspiratiebron zijn geweest voor de naar ambient neigende neoklassieken als Max Richter, Nils Frahm en Olafur Arnalds. Liefhebbers van deze laatsten zullen bij De Leeuw zeker niet teleurgesteld worden.

55. James Blake - Retrograde

Bij 60 noemde ik even de klagende stem van Mark Hollis. Dat is iets waar ik ook erg van kan genieten in de stem van James Blake, al heeft hij hier en daar misschien meer overeenkomst met de zang van de ook al eerdergenoemde Antony. De naam van Thom Yorke komt opeens ook bij mij op. Maar dat heeft misschien ook te maken met het spel tussen stem en elektronica.

Want dat spel heeft meneertje Blake hier tot in de puntjes in de vingers. Een simpele beat en eenvoudige neuriemelodie versterken elkaar al tot iets wat zeker groter is dan de delen, maar de manier waarop beide componenten steeds weer toewerken naar het openbreken bij “Suddenly I'm hit”, het werkt bij mij toch iedere keer weer. Zelfs als ik het in mijn hoofd terug kan brengen tot dit trucje.

54. Ani DiFranco – Come Away from It

Dit is wat in huize Dulac een buiktrekkertje wordt genoemd. Een song met een op zich rustig tempo waarbij de tekst met zo veel emotie gezongen wordt, dat je het gewoon in je buik voelt trekken. In dit geval handelt die tekst over de onmacht iemand te bereiken die zijn kicks op artificiële wijze tracht te vinden. Meest waarschijnlijk een drugsverslaving, maar dat weet ik niet zeker; er zijn andere manieren om je eigen werkelijkheid te vinden door je buiten de bestaande te plaatsen.

Zoals gezegd, Ani weet dit uitstekend over te brengen, met een stem waar de frustratie niet geschreeuwd wordt, maar eerder naar binnen slaat. Zelfs bij teksten als “Do you gotta have a tripledecker super fudge sundae with a goddamn cherry on top?”.

Ik heb deze wel eens genomineerd bij de Alternatieve 152, maar men vond dit allemaal te traag, te stroperig, te lang duren zonder dat er veel gebeurt. De bijna achtenhalve minuut voor de lengte van deze tekst lijkt dit objectief te onderschrijven, maar toch vind ik het moeilijk te begrijpen. Voor mij “gebeurt” er juist veel dankzij het trage tempo. En bovendien is het altijd al afgelopen voor ik er erg in heb.

53. Of Montreal – The Past Is a Grotesque Animal

Maar goed, iets meer tempo dan. Tevens weer eens een MuMe-klassieker; althans een nummer dat bij meerdere mensen in de top 100 bivakkeert of daar in de buurt komt. Deze is maar liefst bijna twaalf minuten lang, maar ook hier lijkt aan het eind de tijd sneller te zijn gegaan. Het wordt dan ook voortgejaagd door een enorme drive bij de instrumenten. En hoewel de zang daar af en toe bewust tegenin gaat met goedgekozen pauzemomentjes, draagt de urgente toon wel weer bij aan het voortjagen. Geen idee hoe ik dit paradoxale beter kan uitleggen.

Wat de tekst interessant maakt is hoe soms onduidelijk is wat speelt in Histoire de l'Oeil en wat in de relatie van de zangere met het meisje waarmee hij discussieert over dat boek, of waarschijnlijker: over de film gebaseerd op het boek.

Op zoek naar een geschikte clip vond ik trouwens ook nog deze akoestische versie die ik jullie niet wil onthouden. Heeft zijn heel eigen merites, maar komt toch niet in de buurt van de oorspronkelijke versie, juist door afwezigheid van genoemde drive. Het kabbelt net iets te veel.

52. Bill Withers – Who Is He (And What Is He To You)?

Weinig soul in mijn top 100, eigenlijk. Ja, je moet toch voortdurend keuzes maken. Maar deze aanklacht van een man die zijn vrouw van overspel verdenkt (“Dadgummit!”) hoort er toch zeker wel in. De bassline zorgt ook hier voor een heerlijke drive, zij het op een meer laid-back manier. En Bill is en blijft natuurlijk een heerlijke zanger.

51. Lush – Undertow

Waar het op shoegaze aankomt, geef ik toch duidelijk de voorkeur aan de wat dromerige variant boven de trommelvliesscheurende wall of sound approach. Voor mij onbegrijpelijk dat zo'n MBV zo veel meer populariteit heeft gekend dan de fraai samensmeltende stemmen van Miki en Emma op een bedje van voortdenderende gitaren.

Later schoven ze opeens de kant van de britpop op met het album Lovelife. Raakten ze nog eens een keer nogal wat fans kwijt. Vreemd eigenlijk, want Lovelife bevat een paar van de leukste voorbeelden van britpop die ik ken. Misschien hadden ze het in die stroming uiteindelijk wel gemaakt als niet de drummer een eind aan zijn leven gemaakt had. Dat was voor de band het teken om ermee te stoppen.

Dit jaar zijn ze echter opeens weer aan het touren en ze hebben zelfs nieuw werk uitgebracht in de vorm van de EP Blind Spot. Klinkt ouderwets lekker, maar heeft nog net niet het niveau van Undertow. Al was het alleen maar voor een van de fraaiste outro's ooit.
Let me try to pull you free
Let me try to pull you free
Let me try to pull you free
Let me try to pull you free

Altijd goed om The Past is A Grotesque Animal voorbij te zien komen! Staat ook zeker in mijn top 100...

Hm, je hebt me wel even aan het twijfelen gebracht, maar afgezien van de setlist is die concertdatum te vroeg. Ik weet zeker dat ik hem niet zo snel na Good Will Hunting heb gezien.

Misschien was Angeles de afsluiter van de reguliere set en I Didn't Understand van de toegift, of andersom? Sowieso vertrouw ik hier jouw geheugen beter dan het mijne, hoor.

Heb nog niet specifiek ergens op gereageerd hier maar wilde toch even zeggen dat ik dit met veel plezier aan het volgen ben

Als Graf tevreden is ben ik dat in de regel ook.