Inderdaad, de wereldwijde situatie heeft er wel 's beter voor gestaan; gelukkig hebben we de muziek nog om een beetje te relativeren en ondanks alles ook nog een beetje te genieten...
(of bedoelde je dat niet ? )

Gelukkig is er een hoop andere muziek dan dit rijtje. Ik begin steeds meer overtuigd te raken dat ik progrock niet meer zo leuk vind.

Misschien moet je metal 's proberen. Ik merk zelf dat mijn smaak zich steeds meer richting die kant verbreedt; niks ten nadele van goeie prog natuurlijk...

Nope, metal ben ik al helemaal ontgroeid. Sterker nog, ik vind (persoonlijk) dat metal de hele prog heeft verpest. Juist die psych en fusion georienteerde prog/symfo vind ik gaaf. Maar daar heeft de rest van de community niets mee. Mijn definitie van progressieve muziek is totaal anders dan die van anderen, merk ik al een tijdje. Progressive rock is tegenwoordig synoniem aan progmetal.

En dat is allemaal niet erg, maar wat ik het afgelopen half jaar heb voorgeschoteld gekregen (vooral nieuwe acts) daar heb ik niets leuks bij ontdekt. Terwijl het (wat jullie oudelullenmuziek noemen) oudere spul allemaal zo een beetje is weggestemd.

Ik zit gewoon in het verkeerde draadje. Dat is me wel duidelijk. Niks tegen Steven Wilson en Opeth etc. maar ik kan er niet naar luisteren. Hoe kan ik dan enthousiast meedoen en stemmen? Dat is voor niemand leuk.

Als bands als Finch en Nucleus amper liefhebbers hebben, dan doe ik liever niet meer mee.

Herkansingsronde 0 - Ladder 9:

Puntenverdeling: 3-2-1

19 Steven Wilson - Song of I (ft. Sophie Hunger)
16 Finch - Pisces +3
10 Mercury Rev - Dream of a Young Girl as a Flower +2
9 Major Parkinson - Night Hitcher
6 Maxophone - C'È un Paese al Mondo
6 Stravinsky - Firebird Suite Finale +1

Deadline vrijdag 6 mei om 19:00

Nou, voor mij niet hoor. Ik hou wel van wat metal invloeden op zijn tijd. Zoals bij Porcupine Tree nog wel eens het geval is. Maar buiten dat luister ik eigenlijk zelden echt metal. Ik word er vaak niet vrolijk van. En volgens mij ben ik niet de enige die niet meegaat in de metalliefde die hier wel rondgaat. Al zitten er soms echt wel mooie nummers tussen. Ik vind juist het leuk dat deze prog ladder veel diversiteit herbergt. Ik hou daar wel van.

Dat gezegd hebbende vind ik dit een matige ladder. Duidelijk een herkansingsladder. Finch stak er met kop en schouders bovenuit. Op Spotify luisterde ik de live versie. Blijkt een Nederlandse band te zijn. Een bandlid introduceerde het nummer als volgt: In het nu volgende nummer proberen we muzikaal vorm te geven aan goede en minder goede karaktereigenschappen van de mens geboren onder het sterrenbeeld Vis. Of zoiets.

Major Parkinson vond ik echt lelijk. Toen daarna Mercury Rev kwam was ik bang dat ik zelfs Stravinsky punten moest geven. Niks verkeerd aan Stravinsky, maar het komt op mij meer over als filmmuziek. Ook niks mis mee, maar als afzonderlijk nummer (zonder een film) doet het me weinig. Uiteindelijk was het niet nodig. Want hoewel Steven Wilson veel betere nummers heeft uitgebracht, is deze wel oké. Maxophone had ook een oké nummer en Finch is eigenlijk in mijn ogen het enige echte lichtpuntje.

Derhalve:

Herkansingsronde 0 - Ladder 9:

Puntenverdeling: 3-2-1

20 Steven Wilson - Song of I (ft. Sophie Hunger) +1
19 Finch - Pisces +3
10 Mercury Rev - Dream of a Young Girl as a Flower +2
9 Major Parkinson - Night Hitcher
8 Maxophone - C'È un Paese al Mondo +2
6 Stravinsky - Firebird Suite Finale

Deadline vrijdag 6 mei om 19:00

72

P.S.: Finch staat inmiddels tweede, Mssr Renard. Dus er zijn liefhebbers.

Herkansingsronde 0 - Ladder 9:

Puntenverdeling: 3-2-1

22 Steven Wilson - Song of I (ft. Sophie Hunger) +2
22 Finch - Pisces +3
10 Mercury Rev - Dream of a Young Girl as a Flower
10 Major Parkinson - Night Hitcher +1
8 Maxophone - C'È un Paese al Mondo
6 Stravinsky - Firebird Suite Finale

Deadline vrijdag 6 mei om 19:00

78

Inderdaad een erg matige ladder, waarbij ik me alleen bij Pisces echt goed vermaak. Voor de rest is het eigenlijk allemaal wat matjes. Zelfs Steven Wilson himself weet me niet te overtuigen met dit nummer (ik heb sowieso niet heel veel met het album To The Bone).

Hoe graag ik dat ook wil beamen, volgens mij wordt die strekking hier niet door velen gedeeld. Ja veel invloeden van metal zijn terug te vinden in de bekendere en geliefdere acts hier. Maar over het algemeen zijn het toch wel de klassiekers die het hier voor het zeggen hebben (ik zie nu al op tegen de berg genesis die eraan komt). En als ik het over Progmetal heb dan bedoel ik bands als Opeth (de oude), Rivers of Nihil, Descend, Between the Buried and me bijvoorbeeld. Bands die volledig in het stevigere metal werk gaan. Niet een Porcupine Tree of Dream Theater die voornamelijk invloeden gebruiken of als hun eigen genre kwalificeren. Dat is het equivalent van wat Metallica voor metal is, mainstream.

Ik ben het er wel mee eens dat veel ouder en obscuurder werk meer en meer verdwijnt. Hoewel ik daar zelf ook aan meehelp natuurlijk (de term ouwelullen muziek heb ik hier al veelvoudig genoemd ). Mijn interesse ligt daar simpelweg minder. Maar dat is natuurlijk ook het leuke van zo'n spel, in mijn optiek dan. Verschillende nummers waar ik in het begin van dit jaar nog vrij negatief over was kan ik nu al wat beter waarderen. Als we zouden stoppen omdat onze favorieten het toch niet halen dan verdwijnt ook de diversiteit uit de lijst. Waardoor je de volgende keer er nog eerder mee stopt. Wat resulteert in een vicieuze cirkel.

Tegelijkertijd is niemand verplicht om tegen zijn zin in mee te doen natuurlijk. Als je er geen lol in hebt heeft het ook geen zin natuurlijk. Als je volgend jaar in ieder geval maar weer wat interessante, obscure en vreemde prog nummers nomineert

Ik ben al een tijd helemaal niet meer into Progrock. Bandz als Yes, Genesis, Pink Floyd, Marillion, raken steeds verder van mij verwijderd. Van de oude bands vind Gentle Giant nog het leukst. Verder luister ik voornamelijk jazz, soul, blues, en aanverwante stijlen. Vandaar ook mijn 'vreemde' nominaties. Ik wil verre van negatief zijn over andere muziek, maar het voelt gewoon raar om te stemmen op muziek, die ik niet eens wil aanzetten.

Ik vroeg me al af waar sommige deelnemers het waanidee vandaan halen dat de progmetal in dit spelletje ondergewaardeerd wordt.Soit, als Dream Theater, toch de godfathers van de straightforward progmetal, al niet voor vol meetellen, ja dan valt er wel wat op zijn plek.

Herkansingsronde 0 - Ladder 9:

Puntenverdeling: 3-2-1

24 Finch - Pisces +2
22 Steven Wilson - Song of I (ft. Sophie Hunger)
13 Mercury Rev - Dream of a Young Girl as a Flower +3
10 Major Parkinson - Night Hitcher
9 Maxophone - C'È un Paese al Mondo +1
6 Stravinsky - Firebird Suite Finale

Deadline vrijdag 6 mei om 19:00

84

Best een prima ladder trouwens. Of nouja, best een prima eerste drie in elk geval.

Ik volg het even niet. Wie onderwaardeert het aandeel metal in dit spelletje dan? Dat heb ik dan volledig gemist. Ik hoor wel eens dat mensen met een metalen hart het jammer vinden dat geliefde nummers weggestemd worden. Maar dat geldt voor andere subgenres binnen het prog en hun liefhebbers net zo goed. Kennelijk bedoel je wat anders?

Dat zijn inderdaad wel de bands die hier oververtegenwoordigd zijn. Hoewel ik bij Yes wat twijfel eigenlijk. Maar het is hier eerder al eens ter sprake gekomen, in hoeverre zijn die bands nog echt progressief. Het is in dat opzicht veel interessanter om progressievere artiesten uit andere genres op te nemen. Het is namelijk een progladder en niet een progROCK ladder.. Maar ja dan tornen we natuurlijk aan de hele betekenis van de term

En de 'vreemde' (die had inderdaad tussen aanhalingstekens gemoeten) nominaties zijn wel de interessantere natuurlijk. Waarbij Jazz volgens mij bij uitstek een perfect genre moet zijn om in de progladder te passen. In ieder geval dank voor de nominaties, mede daarom heb ik nog wat platen van Gov't Mule in mijn playlist opgenomen.

Tja, Dream Theater (een band die ik zeker goed waardeer trouwens) heeft bij mij hetzelfde effect als Metallica voor heavy metal. Het is zo mainstream en normaal geworden dat het erin gaat als zoete koek. En zoete koek classificeer ik niet echt als Metal. Of het nou de vorm heeft van een doodskop, enorm stevig is of gewoon hartstikke lomp uit de verpakking komt. Het blijft zoete koek.

Hier kan ik me ook wel in vinden. Dream Theater wordt natuurlijk, terecht, gezien als het boegbeeld van de progressieve metal (waar Casartelli ook op doelde). Je moet je echter afvragen in hoeverre Dream Theater nu nog als echt 'progressief' gezien kan worden: het is zo wijdverbreid en normaal geworden, dat het voor mij niet meer 'echt' progressief is. Je hoort er telkens weer dezelfde structuren in. Dan is de koek (haha) wat mij betreft snel op wat Dream Theater betreft. Maar dit hangt natuurlijk heel erg af wat je als 'progressief' definieert, want dat is uiteindelijk waar het om draait als je deze discussie voert.

Als we het dan echt over 'progressief' hebben in het metallandschap, dan vind ik dat je bands als Haken en Leprous eerder de vaandeldragers kunt noemen dan bijvoorbeeld Dream Theater (uiteraard zijn er veel meer bands die je kunt noemen, maar Haken en Leprous zijn toch wel de alom bekende voorbeelden). Als je de albums van die bands naast elkaar legt, zal je zien dat elk album overal net een ander accent legt en net een andere richting op gaat. Ook dat zou ik hier graag uiteen willen zetten, maar misschien dat dat gepaster is om te doen bij één van de albums van de desbetreffende bands.

We zitten aardig op 1 lijn legian en ABDrums, en ja er zijn nog vele (nieuwe) bands te noemen die avontuur en verniewing brengen in de hedendaagse progmetal, en nog te ontdekken natuurlijk; laten we het in de gaten blijven houden en elkaar scherp houden op de "pareltjes" die we tegenkomen...

Je kunt vinden wat je wilt, maar je kunt de geschiedenis niet vervalsen. Dream Theatre (met in het kielzog Queensryche, Fates Warning, Threshold etc.) is gewoon de grondlegger van wat we nu progressive metal noemen. Dat je er niks aan vindt (ik vind het ook geen leuke band) is een ander verhaal.

Overigens is heel veel wegsstemd dat bliepjes heeft, of 'jazzy' dus een heleboel progressieve elementen worden niet gewaardeerd, merk ik. Maar ja.

Edit, voor ProGNerD, legian en ABDrums;

Dit vind ik behoorlijk progressief (blackmetal met jazz invloeden):

Maar het gaat me niet om de vele metalnummers hoor. Ik heb niks tegen metal. Ik vind prog rock/metal over het algemeen niet veel meer aan. Ik vind denk ik (op dit moment) heel veel muziek van na 1990 (uitzonderingen daar gelaten) eventjes niet zo bijzonder. Het zijn de volle en volgepropte producties en het gebrek aan dynamiek (loudness war) die me voornamelijk tegenstaan.

Oude lullenmuziek (progressief of niet) klinkt minder claustrofobisch en beklemmend. Ik ben ook niet opgegroeid met muziek na 1990, dus ben er ook niet zo aan gewenx geraakt, denk ik.

DT is zijn eigen genre geworden voor mijn gevoel. Inderdaad niet meer progressief. Maar prog en progressief worden voor mijn gevoel ook niet als gelijk gezien. Prog is een genre maar dat staat niet gelijk aan progressieve muziek. Prog is voornamelijk muziek die complexer in elkaar zit dan de mainstream muziek. Maar niet perse progressief is. Dat geld voor veel bands in het genre, die hebben hun kunstje ontdekt en blijven dat herhalen. Progressieve muziek vind je namelijk in elk genre wel terug. Maar ja dan is het inderdaad de vraag hoe definieer je progressief. Want een artiest die iets nieuws voor zichzelf doet is progressief, maar dat betekend niet dat het in het genre of de stijl progressief is. Leprous is bijvoorbeeld progressief bezig zichzelf te her-definieren, maar ze doen eigenlijk niet echt nieuwe dingen. Waar ik me dan weer bij af vraag of er muzikaal nog wel nieuwe dingen te doen zijn?


Het zijn inderdaad wel de vaandeldragers van het genre nu. Tegelijkertijd beginnen die langzamerhand tegen dezelfde dingen aan te lopen als bijvoorbeeld Dream Theater deed. De nieuwe single van Haken klinkt heerlijk, maar is overduidelijk Haken. Daar is niets mis mee, maar voor je het weet is de volgende generatie bands er die ze voorbij steken.

De laatste jaren zijn de progressievere ontwikkelingen meer te vinden in de zwaardere subgenres van Metal (in mijn ervaring dan, maar dat zal ongetwijfeld ook in andere genres te vinden zijn). Daar zitten bands die veelal progressiever klinken dan de vaandeldragers, zowel de oude als de huidige. Maar dan zit je in een hoek van Metal waar het meer richting een niche op gaat. Dat merk je hier al met de genomineerde nummers (van mijn nominaties deden alleen de klassieker klinkende prognummers het goed, zoals verwacht ). En dan krijg je eigenlijk hetzelfde als Mssr Renard heeft. De interesse ligt bij een wat specifiekere hoek van de prog die hier niet of nauwelijks vertegenwoordig wordt. Ik ben alleen gewoon hardnekkig eigenwijs in mijn doelstellig om progressieve Death metal in de lijst te krijgen.

Het is hier al eerder besproken, maar in hoeverre zijn prog liefhebbers echt progressief? Een nieuwe Marillion wordt de hemel in geprezen, maar dat is hetzelfde album als de vorige, en die daarvoor en die daarvoor. Terwijl een oprecht progressieve metal band wordt weggezet als geschreeuw en niet proggy genoeg. Een progressieve hiphopper zal niet eens een kans krijgen. Het past niet in het progrock of progmetal kader.

Dream Theater heeft echt wel wat betekend voor het progmetal kader. Maar dat kader is ondertussen veel verder ontwikkeld dan dat. Mede dankzij bands als Leprous en Haken. Waarvan de eerste ondertussen bijna volledig is af gestap van hun oorspronkelijke metal stijl, en daardoor dus steeds breder geaccepteerd wordt binnen het progkader. Haken maakte een beweging de andere kant op en daar kwam steeds meer kritiek op dat het teveel metal werd. Als we dan toch progmetal op basis van een oude vaandeldrager willen classificeren dan zou ik Opeth willen nomineren. Die toont wat mij betreft veel beter de basis van progmetal dan DT. Keihard, bruut en compromisloos. En die hebben zich door de jaren heen ook nog ontwikkeld, iets wat ik van DT niet kan zeggen.


Ik zie ze graag verschijnen, ben daar wel benieuwd naar

Herkansingsronde 0 - Ladder 9:

Puntenverdeling: 3-2-1

24 Finch - Pisces
24 Steven Wilson - Song of I (ft. Sophie Hunger) +2
13 Mercury Rev - Dream of a Young Girl as a Flower
13 Major Parkinson - Night Hitcher +3
10 Maxophone - C'È un Paese al Mondo +1
6 Stravinsky - Firebird Suite Finale

Deadline vrijdag 6 mei om 19:00

90

Heel prima ladder!

Herkansingsronde 0 - Ladder 9:

Puntenverdeling: 3-2-1

26 Steven Wilson - Song of I (ft. Sophie Hunger) +2
25 Finch - Pisces +1
13 Mercury Rev - Dream of a Young Girl as a Flower
13 Major Parkinson - Night Hitcher
10 Maxophone - C'È un Paese al Mondo
9 Stravinsky - Firebird Suite Finale +3

Deadline vrijdag 6 mei om 19:00

Ik mis hier een beetje waardering voor de klassieke stroming in het Proggenre. Ik bedoel, vroeger was het Symfonische Rock. Waarvan de naambetekenis toch wel wat links heeft met Klassieke Muziek.. Maar ja, was dat wel progressief genoeg ?

Nee, geintje.. Jullie weten waarom ik The Firebird Suite heb genomineerd. Ik blijf het een fantastische opener vinden van de Yes concerten. Kippenvel !

96

Ik snap hem even niet... Genesis en Pink Floyd zijn al lang niet/nauwelijks meer actief. In hun hoogtijdagen waren ze uiterst progressief, daar verandert het voortschrijden van de tijd niks aan. Marillion en Yes zijn eveneens uiterst progressief geweest, in hoeverre ze het nog steeds zijn, daar zou je inderdaad over kunnen redetwisten.

Ik zie overigens weer wat oude bekende discussies opduiken. Voor alle duidelijk: het is hier inderdaad de Prog Ladder, dus inderdaad een ladderspel rond muziek die we kennen als progrock (of prog-niet-zo-rock), niet rond muziek met een bepaald minimum aan vooruitstrevendheid (voor zover meetbaar).

...plus het moeilijke punt in hoeverre het progressieve dat wordt geïmpliceerd door de term "prog" de belangrijkste leidraad moet zijn. Als (en geef me wat ruimte hier) Dream Theater qua complexiteit een stap verder gaat dan Yes, en Haken dan weer een stap verder gaat dan Dream Theater, dan is Haken dus inmiddels progressiever dan Dream Theater (en Yes), dus zou je aan Haken meer waardering (en punten) dan aan Dream Theater moeten geven omdat Haken inmiddels progressiever is – en per slot van rekening gaat het hier toch om het prog-element. Maar het gaat toch ook (en wat mij betreft zelfs voorál) om de kwaliteit van de muziek zelf, zonder dat daar noodzakelijk de waardering voor het vernieuwende bij komt kijken?
        En voor wat betreft het erin gaan als zoete koek, dat is toch maar heel relatief en voornamelijk van toepassing binnen de niche van prog-liefhebbers. In de top-2000 van Radio 2 van 2021 stond bijvoorbeeld niets van Dream Theater, niets van Tool, niets van Porcupine Tree en Leprous en Opeth en Haken en Riverside en Transatlantic, dus dat blijft toch muziek die voor de progliefhebber misschien gesneden koek is maar voor de meeste andere luisteraars toch veel te progressief is (en misschien ook wel altijd te heftig zal blíjven).
        Met andere woorden, als ik een intens modern en tegen de haren in strijkend progmetal-nummer zet naast een Genesis-klassieker die inmiddels al als inspiratiebron heeft gediend voor Marillion en IQ en de Flower Kings, dan let ik eerder op wat ik mooi vind dan op wat de randjes opzoekt.
        Terwijl ik dit schreef hebben legian en Casartelli ook zinnige stukken geschreven die mij het progressieve gras gedeeltelijk voor de symfonische voeten wegmaaien. Toch plaats ik dit maar.

Pfff, bijna al weer toe aan een klein maandje rust...

Mosterd na de maaltijd maar toch doe ik een duit in het zakje. Historisch gezien is dit natuurljk niet juist, als het over populariteit hebt wel.

Herkansingsronde 0 - Ladder 9:

Puntenverdeling: 3-2-1

28 Finch - Pisces +3
27 Steven Wilson - Song of I (ft. Sophie Hunger) +1
13 Mercury Rev - Dream of a Young Girl as a Flower
13 Major Parkinson - Night Hitcher
11 Stravinsky - Firebird Suite Finale +2
10 Maxophone - C'È un Paese al Mondo


Deadline vrijdag 6 mei om 19:00

Dat ze niet meer actief zijn maakt niet zoveel uit. De finale van vorig jaar was voor de helft artiesten die niet meer actief zijn en de andere helft was Marillion. Met een enkele PT en Archive erbij. Al die klassiekers die ondertussen niet meer actief zijn, of al zolang hun ding herhalen (DT, Marillion) voeren wel de hoofdmoot aan hier. In dat opzicht blijven we voornamelijk hangen in de al jaren bekende prog artiesten.


Excuus als ik oude discussie naar boven haal. Ik bedoel het niet om een punt te maken van de meetbaarheid van progressieve muziek of dat we hier allemaal eigenlijk helemaal niet progressief zijn. Ik vindt het vooral interessant om te zien/lezen en om reacties en gedachtegangen daarover voorbij te zien komen. En om mijn gedachte te delen uiteraard. Het toont wel hoe verschillend het genre en de muziek ervaren wordt door mensen. Ik blijf dat interessant vinden. Tegelijkertijd vindt ik het ook jammer om deelnemers dan te zien verdwijnen omdat ze zich niet kunnen vinden in de 'beperkte' lijst.


Dream Theater stond in carré, in een uitverkochte hmh. Tool stond in een uitverkochte Ziggo dome. Porcupine Tree stond in een volgepakte hmh. Haken staat in de kleine zaal in de melkweg, en de boerderij waar het balkon dicht is. Riverside idem dito. Porcupine Tree heb ik nog zien spelen in de kleine zaal in Paradiso, ik wist niet eens dat die een kleine zaal hadden. (Even terugkijkend op wat ik live van ze heb gezien). Daar zit nog wel een verschil tussen. De top2000 is verder mijn inziens ook een compleet cliché nostalgiefestijn, maar dat terzijde. Het is inderdaad niet massaal bekend in dat opzicht. Maar onder de fans van het genre zijn die wel een stuk meer bekend dan de rest. Het is nu wachten tot we ook random beroemdheden met shirts van Dream Theater zien rondlopen. Om de Metallica retoriek weer even op te halen .


Je eerste nominatie voor volgend jaar heb je al zie ik
Ik vind dat wel briljant hoor, die combinatie en uitwerking. Ik kan daar wel van genieten. Doet me denken aan de eerste keer dat ik die viool solo meemaakte bij Gazpacho.

Ah, DE discussie (weer). Stravinsy krijgt van mij dus geen punten, omdat dit in mijn optiek geen enkele discussie is dat dit geen prog is maar klassieke muziek. Daarmee ontken ik niet de invloed, de elementen, de link, etc. met prog. Tegelijkertijd: we hebben een spelletje, we hebben regels, we hebben (een lichte vorm van, in mijn ogen een prettige) moderatie, dus het mag genomineerd. Dus het mag ook gestemd. Ik doe vrijwillig mee en vind het nog steeds leuk en ga er zeker niet boos om worden


Herkansingsronde 0 - Ladder 9:

Puntenverdeling: 3-2-1

29 Finch - Pisces +1
29 Steven Wilson - Song of I (ft. Sophie Hunger) +2
13 Mercury Rev - Dream of a Young Girl as a Flower
13 Major Parkinson - Night Hitcher
11 Stravinsky - Firebird Suite Finale
13 Maxophone - C'È un Paese al Mondo +3


Deadline vrijdag 6 mei om 19:00

Het blijft fascinerend om te zien hoe men vanuit verschillende perspectieven en ervaringen naar prog en progressieve muziek kijkt. Is populariteit de belangrijkste maatstaf, of is dat de muziek? En wanneer is een band 'progressief' bezig? Moet de band dan met zichzelf vergeleken worden, of met andere bands? Allerlei vragen waar je je mee bezig kunt houden.

Bij mij op de geschiedenisopleiding hanteren we een bekende uitspraak van de historicus Pieter Geyl: 'geschiedenis is een discussie zonder einde'. Ik vrees dat dat ook voor progressieve muziek (en voor muziek in het algemeen geldt)...

Terugkomend op je suggestie Mssr Renard, dit klinkt inderdaad behoorlijk progressief ( ) en heel apart (in de goede zin van het woord). Sinds een aantal weken ben ik me meer gaan verdiepen in black metal, in bands als Emperor, Mgla, Deafheaven en Dissection. Hier kan ik dus wel wat mee. Gaaf!