1. Akusmi - Fleeting Future
2. Yeah Yeah Yeahs & Perfume Genius - Spitting Off the Edge of the World
3. Dälek - A Heretic's Inheritance
4. KH - Looking at Your Pager
5. Derya Yıldırım & Grup Şimşek - Bal

1. KH - Looking at Your Pager
2. Yeah Yeah Yeahs & Perfume Genius - Spitting Off the Edge of the World
3. Arcade Fire - Age of Anxiety I
4. Daniel Avery feat. Kelly Lee Owens & HAAi - Chaos Energy
5. Dälek - A Heretic's Inheritance

6. Derya Yıldırım & Grup Şimşek - Bal

Mooie Top 6!

Ik ben even 3 weken on holiday, zonder toegang tot laptopie. Dus sorry hoi123, kan geen uitslag voor je betekenen. Miss is Edgar18 zo vriendelijk

Prima finale.

01. Moor Mother feat. AKAI SOLO & justmadnice - Rap Jasm
02. KH - Looking at Your Pager
03. Dälek - A Heretic's Inheritance
04. White Ward - Leviathan
05. Akusmi - Fleeting Future

06. Under the Surface - Miin Triuwa
07. black midi - Eat Men Eat
08. Beth Orton - Weather Alive
09. Derya Yıldırım & Grup Şimşek - Bal
10. Daniel Avery feat. Kelly Lee Owens & HAAi - Chaos Energy

11. Yeah Yeah Yeahs & Perfume Genius - Spitting Off the Edge of the World
12. Arcade Fire - Age of Anxiety I

1. Dälek - A Heretic's Inheritance
2. White Ward - Leviathan
3. Under the Surface - Miin Triuwa
4. Moor Mother feat. AKAI SOLO & justmadnice - Rap Jasm
5. Daniel Avery feat. Kelly Lee Owens & HAAi - Chaos Energy

White Ward is trouwens echt gegroeid, zo hoor ik de metal graag

Voor mij hetzelfde verhaal, ook ik ben een aantal dagen van huis zonder laptop.

1. Akusmi - Fleeting Future
2. White Ward - Leviathan
3. black midi - Eat Men Eat
4. Beth Orton - Weather Alive
5. KH - Looking at Your Pager

Zal deze opperbaas dan maar eens laten zien dat het ook gewoon zonder laptoppie kan?

Aardige finale, niet meer en niet minder. Top 5 behoorlijk sterk, alleen de onderste twee zijn nogal matig.

01. Beth Orton - Weather Alive
02. Dälek - A Heretic's Inheritance
03. Under the Surface - Miin Triuwa
04. black midi - Eat Men Eat
05. White Ward - Leviathan

06. Moor Mother feat. AKAI SOLO & justmadnice - Rap Jasm
07. Akusmi - Fleeting Future
08. Yeah Yeah Yeahs & Perfume Genius - Spitting Off the Edge of the World
09. Daniel Avery feat. Kelly Lee Owens & HAAi - Chaos Energy
10. KH - Looking at Your Pager

11. Derya Yıldırım & Grup Şimşek - Bal
12. Arcade Fire - Age of Anxiety I

hoi123 wanneer hij strakjes voor de pc aanschuift om de finalepresentatie te doen

https://i.guim.co.uk/img/media/3aab8a0699616ac94346c05f667b40844e46322f/0_123_5616_3432/master/5616.jpg?width=620&quality=85&fit=max&s=773f4b62bf36a8cdaab4a3aba6a64ddf

Edit: gelukkig is daar Teun ‍♂️

Dan sluit ik ook bij deze de lijnen. Dan kan ik het karweitje afmaken en stuur ik de uitslag naar hoi123.

Spannend!

Dame en heren, het is weer tijd voor de maandelijkse uitkomst van het Song van het Jaar-tribunaal. Uw verslaggever zit deze keer niet op de fiets of in de bus, maar brak in zijn bed na een dag shifts draaien en vervolgens afteren op Milkshake festival. Kortom, de perfecte omstandigheid om jullie lekker te mogen vervelen met feitjes, statistiekjes en flauwe woordgrappen. Allereerst wil ik de volgende users bedanken voor het opsturen van hun lijstjes - met 29 stemmers hebben we weer een heel behoorlijk aantal gehaald!

Choconas, pauljojo, Coma Cat, Koenr, Dance Lover, Poek, panjoe, JoaMuse, Edgar18, cosmic kid, Titmeister, Johnny Marr, VladTheImpaler, dumb_helicopter, shimahero, Mausie, The Eraser, aerobag, Teunnis, Arno, yeahyeahyeah, Gyzzz, niels94, AstroStart, esteban, ArthurDZ, SBube, madmadder en mezelf

Een paar meter naast mijn bed ligt een halfleeg glas water. Ik twijfel even de dorst het waard is om mijn bed weer uit te rollen, maar besluit me nog even om te draaien met de verwachting dat als ik m'n dorst negeer, deze vast minder erg wordt.

(oké, ik zal de live-updates misschien niet doorzetten deze editie, weinig spectaculairs aan)

12. Derya Yıldırım & Grup Şimşek - Bal (22 punten, 9 keer genoemd)
(genomineerd door AstroStart)



Echt cool dat sinds Altin Gün in 2016 Turkse muziek heeft uitgevonden, er steeds meer daarvan in dit topic terecht komt! Net zoals die band is deze groep er eentje die een brug slaat tussen Turkije en West-Europa, met leden uit Turkije, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en Frankrijk. Een andere overeenkomst is dat de groep hun mosterd vandaan haalt bij oude Anatolische rock-grootheden, en deze regelmatig covert, zoals de magnifieke Selda Bağcan, maar ook Özdemir Erdogan en zelfs eeuwenoude volksliedjes. Gelukkig heeft de band ook genoeg unieks te bieden, zoals Yıldırıms kunsten op de bağlama, een driesnarige Turkse luit die al eeuwenlang de Turkse folkmuziek bepaalt. Die horen we ook voorbij komen in deze zalvende maar toch dansbare jam die een zelfbeschreven ode aan gepassioneerde liefde en verleiding is, en de vooruitgesnelde single op hun nieuwe album dat volgende week uitkomt. Een ander verschil met Altin Gün is helaas dat Yıldırım weinig potten heeft kunnen breken in de maandfinale: met maar 22 punten vond de vakjury er relatief geen bal aan.

11. Beth Orton - Weather Alive (22 punten, 8 keer genoemd)
(genomineerd door aerobag, nummer 1 van Choconas en aerobag



Wie Weather Alive hoort zou misschien niet raden dat Beth Orton al bijna dertig jaar aan de weg timmert als muzikante: de kraakheldere, verfijnde compositie en (eigen!) productie van dit liedje plaatsen haar precies naast een Cassandra Jenkins die vorig jaar de harten van het publiek veroverde. Maar ja hoor, de generatie X-ers die in de Youtube-comments hun herinneringen met Ortons muziek en een enkele bijbelvers delen verraden dat Ortons carrière nog niet zo jong is als dit nummer suggereert. De inspiratie van Weather Alive kwam voort uit een serie tumultueuze gebeurtenissen in Ortons privéleven, en een daaruit volgende zoektocht naar haar eigen bewustzijn en acceptatie van haar omstandigheden. En inderdaad, de sfeer van het nummer is bijna spiritueel, met Ortons mijmeringen over haar natuurlijke omgeving, terwijl de saxofoon van Alabaster dePlume een extra verzachtend randje aan deze Destroyercore meegeeft. Deze maandfinale heeft ze echter niet erg destroyed: met minder noteringen en even veel punten dan de nummer 12, maar wel meer topposities, eindigt Orton net boven Yıldırım en haar vrienden.

Da’s knap.

Wordt waarschijnlijk niet de eerste hersenloze fout die ik ga maken vandaag.

10. White Ward - Leviathan (29 punten, 12 keer genoemd)
(Genomineerd door Don Cappuccino, nummer 1 van Johnny Marr)



Op de tiende plek van deze maandfinale vinden we de titel die het meest uit de SvhJ-finalistengenerator gerold lijkt te zijn, namelijk de Oekraïense black metal/dark jazz van White Ward, genomineerd door onze huisvoyeur de Don. Om te beweren dat de muziek van de uit Odessa afkomstige band gewijd is aan de Russische invasie in het afgelopen jaar doet eigenlijk de lading ervan tekort: Leviathan is het openingsnummer van een conceptalbum dat een ode is aan het werk van Mykhailo Kotsubinsky, een Oekraïense schrijver die thema's van stedelijke vervreemding verkende. Het nummer gaat dan ook over het ontvluchten van de verstikking van de stad, met opbeurende lines als "This city is deaf/Its nights are endless/Its walls are tall/My prayers are worthless". De titel van het album, False Light, is dan weer een referentie naar de grot van Plato, waarin alleen de onechte reflecties van de realiteit comfortabel gezien kunnen worden. Een behoorlijke intellectuele basis dus, en de muziek is ook niet makkelijk verteerbaar, met elektronisch dronewerk dat afwisselend wordt opgevolgd door hels gitaargeweld en ruimtelijke saxofoonsolo's. In de jury waren net niet genoeg intellectuelen aanwezig om dit nummer op een hoge positie te krijgen, maar met Cult of Luna, MWWB en nu White Ward lijkt de droogte wat betreft de aanwezigheid van metalmuziek in de maandfinales in de afgelopen maanden in ieder geval verminderd te zijn.

9. Daniel Avery feat. Kelly Lee Owens & HAAi - Chaos Energy (32 punten, 14 keer genoemd)
(genomineerd door yeahyeahyeah, nummer 1 van yeahyeahyeah)



Waar White Ward mijmert over het direct aankijken van het licht, licht Daniel Avery in interviews toe dat de inspiratie voor zijn nieuwe muziek komt uit het aanstaren van de duisternis. Of het nou een bewuste drijfveer of een spontaan voor het interview bedachte promotie was, Chaos Energy heeft wel degelijk iets cathartisch, met de heldere tonen en engelenstemmen die op komen doemen uit de wazige synthruis en breakbeats. Welke van deze elementen we kunnen toeschrijven aan Avery, en welke aan zijn collega's Kelly Lee Owens, die hier in 2020 voor het laatst voorbij kwam, en opkomende dj HAAi, is mij niet helemaal duidelijk, maar dat kan onze oppernominator yeahyeahyeah ons misschien vertellen. Dit trio heeft een groot deel van onze jury weten te behagen - het heeft even veel top-5 noteringen als de nummer twee en drie van de maand. Helaas waren veel, te weten vijf, van deze noteringen maar één punt waard (bedankt statisticus Teunnis), en is het dit trio deze maand niet gelukt om de HAAi-score te halen.

8. Akusmi - Fleeting Future (33 punten, 13 keer genoemd)
(genomineerd door Poek, nummer 1 van Poek en pauljojo)



Je weet dat je het als artiest nog niet ver hebt gemaakt wanneer Google automatisch je artiestennaam verbetert naar een Frans-Russisch theemerk. Toch zou het me niet verbazen als de Franse Pascal Bideau in de toekomst nog best eens groot zou kunnen worden. Zijn ritmische werkjes bevinden zich op de kruising tussen jazz, klassiek en op andere momenten op zijn debuutalbum zelfs wereldmuziek: na een tripje naar Bali heeft de beste man zich toegewijd aan het bespelen van de gamelan. Fleeting Future is het titelnummer van dit album, en waarschijnlijk het meest toegankelijke. Hij geeft zijn wirwar aan saxmelodieën namelijk structuur met relatief eenvoudig pianowerk en percussie, waardoor het nummer bijna iets filmisch meekrijgt. In interviews beschrijft Akusmi zijn muziek - net als de hoes - als pointillistisch, qua dat er zoveel minimelodietjes over elkaar heen worden gelegd dat een geheel wordt gecreëerd dat groter is dan de som der delen. Zelf zou ik het dan weer houden op "veel fijne toontjes, blij maar ook verdrietig". Met een bovengemiddeld aantal noteringen heeft Bideau in ieder geval best een behoorlijk debuut gemaakt in deze finale.

Zeg dat wel. Deze akterlijke volk.

*schuift bril terug op neus, strijkt daarna z'n sik glad en neemt nog een nip van z'n pumpkin spice latté met pinkje in de lucht*

7. Moor Mother feat. AKAI SOLO & justmadnice - Rap Jasm (36 punten, 11 keer genoemd)
(genomineerd door ArthurDZ, nummer 1 van ArthurDZ, panjoe en Koenr)



Ik kan niet de enige zijn die verbaasd was Moor Mother te horen over een beat die niet meteen doet denken aan grauwe dystopische toekomstscenario's waarin mensen elkaar eten om in leven te blijven. Maar ja, we horen over deze pianobeat toch echt Camae Ayewa, die sinds het succes van Irreversible Entanglements wat dieper in de jazz-scene is gedoken. Met haar nieuwe project Jazz Codes wil de dichteres ode brengen aan haar muzikale helden in het genre, met enkele liedjes die gewijd zijn aan specifieke mensen, zoals Amina Claudine Myers en Woody Shaw. Rap Jasm is tekstueel dan weer eerder gelijkend op haar vorige werk, openend met een guillotinereferentie, gevolgd door overpeinzingen over het leven. Ze wordt vergezeld door vocalist en Philadelphiagenoot justmadnice, en Earl Sweatshirt-soundalike (of ligt het aan mij?) AKAI SOLO. Het levert haar net een positie op in het rechterrijtje, niet onverdienstelijk voor deze trouwe SvhJ-gast.

Een 7de positie voor dit pareltje is just mad nice.

Deze Moor Mother-liefhebber zal eerlijk zijn: ik hoor het echt niet, wat deze track zo goed moet maken.

6. black midi - Eat Men Eat (36 punten, 11 keer genoemd)
(genomineerd door Edgar18, nummer 1 van Edgar18, VladTheImpaler en mezelf)



Met even veel punten maar net één topnotering meer vinden we onze vertrouwde hoofdpijnpubers. In interviews beschrijft de band hun nieuwe album als een epische actiefilm waar hun vorige album volgens hen meer een drama was (wat ik overigens overdreven vind, het was een prima album). Als dat ergens hoorbaar is moet dat wel op deze single zijn, want het is duizelingwekkend wat de band allemaal in deze drie minuten heeft gepropt. Terwijl bassist en tweede zanger Cameron Picton het verhaal vertelt van een cowboyhomokoppeltje dat een kwaadaardige kapitein (Slintreferentie?) ontvlucht, schakelt de band van opgefokte flamenco naar noiserock, om na een lieflijk intermezzo alle zeilen bij te zetten naar misschien wel het meest agressief dat de band ooit heeft geklonken. En dat alles in drie minuten. Je kan het de band in ieder geval niet kwalijk nemen dat ze geen nieuwe richtingen uitproberen, en ik kijk persoonlijk alvast uit naar de noiserock-schlager-opera die ze volgend jaar ongetwijfeld zullen uitbrengen.

5. Yeah Yeah Yeahs & Perfume Genius - Spitting Off the Edge of the World (37 punten, 11 keer genoemd)
(genomineerd door esteban, nummer 1 van esteban, dumb_helicopter en JoaMuse.




Goh, de Yeah Yeahs in de finale, dat is al zo'n negen jaar niet gebeurd dacht ik, maar goed, ze hebben dan ook al negen jaar geen nieuwe muziek uitgebracht. In dit machtige comebacknummer herverpakt de band een oud livekunstje van zangeres Karen O, namelijk het besproeien van haar publiek met uitgespuugd bier, tot een daad van verzet in een wereld die zich aan de top van meerdere afgronden bevindt. Een interessante, maar toch verrassend goed werkende keus bij zulke strijdlustige muziek is het uitnodigen van Mike Hadreas, die met zijn zachte stem een perfecte ondersteuning biedt. Als beloning mocht 'ie in de clip weer door de modder rollen, wat 'ie eerder heeft laten zien superleuk te vinden. In deze maandfinale presteert het nummer verder heel behoorlijk: na vrij krap de finale gehaald te hebben, heeft 'ie nu Akusmi, de nummer 1 van z'n halvefinaleladder, ruim ingehaald.

4. Arcade Fire - Age of Anxiety I (38 punten, 10 keer genoemd)
(automatisch genomineerd, nummer 1 van SBube, Mausie en cosmic kid)



Hey, ik zie thematische overeenkomsten! Age of Anxiety verkent de mentale dimensie van het leven op het randje van de wereld, namelijk een leven waarin pillen en televisie de constante bezorgdheid niet kunnen dempen. Het is dan ook niets minder dan gepast dat deze politiek getinte indierock-comebackplaat vlak naast de andere politiek getinte indierock-comebackplaat geëindigd is. Nu is het volgens mij wel zo dat Age of Anxiety I een wat meer love/hate-plaat is dan Spitting, want bijna iedereen die de moeite deed om een top-twaalf te maken had dit nummer in z'n bovenste dan wel onderste regionen staan (als neutrale presentator zal ik me niet uitlaten over waar hij bij mij had gestaan). Het is blijkbaar een polariserende boodschap die Win Butler predikt.

3. Under the Surface - Miin Triuwa (43 punten, 14 keer genoemd)
(genomineerd door madmadder, nummer 1 van madmadder, niels94 en The Eraser



De bronzen plak van deze editie gaat naar dit fascinerende culturele experiment van jazzdrummer Joost Lijbaart, gitarist Bram Stadhouders en zangeres Sanne Rambags. Met de missie om de universeelheid die onder muziek ligt te verkennen, bedacht het trio dat het een album zou moeten opnemen in het Oud-Nederlands, dat nog veel meer connecties heeft met het Duits, Gaelisch en zelfs IJslands. Daarom stuurde Rambags vorig jaar een mailtje naar etymoloog en geschiedkundige Peter-Alexander Kerkhof met de vraag of hij haar kon helpen met het samenstellen van authentieke songteksten in het Oud-Nederlands dat zo'n duizend jaar geleden in dit gebied werd gesproken. Dit proces, uitgebreid beschreven door Kerkhof op zijn blog, heeft geleid tot het album waar Miin Triuwa (mijn trouw) het titelnummer van is. Leunen op deze taalkundige uniekheid doet het nummer allerminst: het begint met een ook wat flamenco-achtig aandoend ritmisch stuk, om vervolgens uit te bouwen naar een bijna post-rockerige climax. De muziek van deze band heeft ze in ieder geval al op veel plekken gebracht, met optredens in Centraal-Azië, Mali, Caïro en binnenkort zelfs Heerlen!

Omdat die Under the Surface-plaat toch een dingetje voor taalnerds is, voeg ik graag toe dat Oudnederlands zonder streepje geschreven wordt: oud- | VRT Taal - vrttaal.net.