14. Wham!

Via startlijst

Aantal punten: 29
Aantal keren genoemd: 5
Aantal nr. 3 noteringen: 1
Aantal nr. 2 noteringen: -
Aantal nr. 1 noteringen: -

Album: The Sky Is Crying

Nee, niet dat draken duo uit de 80’s, maar een Lonnie Mack-cover vinden we hier terug op de 14e plek in deze top 20. Lonnie Mack was één van de grootste invloeden op Stevie Ray en het verhaal gaat dat toen SRV langzaam naam aan het maken was, Lonnie aangemoedigd werd door mensen die SRV al live hadden gezien om hem ook live te gaan zien. Lonnie schijnt sowieso een topgozer geweest te zijn, dus hij twijfelde geen moment en bezocht een live-show.

Stevie Ray kreeg te horen dat zijn held in het publiek zou zitten en besloot daarop om Wham! live te spelen. Lonnie’s reactie na afloop? ‘Ahhh, zo hoor je dat nummer dus eigenlijk te spelen.’

Ook hier kunnen we deze track die als B-kantje voor Empty Arms fungeerde wel waarderen.

Laten we gaan kijken naar de versie van de twee vrienden samen.

13. Life by the Drop

Via nominaties

Aantal punten: 30
Aantal keren genoemd: 5
Aantal nr. 3 noteringen: 1
Aantal nr. 2 noteringen: 1
Aantal nr. 1 noteringen: -

Album: The Sky Is Crying

En weer krijgen we twee songs achter elkaar met hetzelfde puntenaantal. Wat ook opvalt is dat de songs die er via de nominatieronde bij zijn gekomen, flinke klappen moeten incasseren.

Dit nummer werd nooit als single uitgebracht en daar was achteraf nogal wat om te doen. Er zijn namelijk wel wat bladen, lijstjes, fans, etc. geweest die dit nummer bestempelde als ‘het beste wat SRV te bieden had’. Daar mag iedereen het zijne van denken, ik ben het er niet helemaal mee eens. Wel ben ik het er mee eens dat deze song zeker kans van slagen zou hebben gehad in de hitlijsten. Zeker met het oog op het recentelijke overlijden van Stevie Ray toen dit album uitkwam, afijn…die discussie is dus al heel vaak gevoerd.

De schrijver van dit nummer was trouwens de drummer van de eerste band van Jimmie Vaughan, Stevie Ray’s oudere broer. Later zou hij ook nog drummen op het album dat de broertjes samen opnamen en schreef hij nog een aantal songs waaronder een paar die we later nog tegen gaan komen.

12. Rude Mood

Via startlijst

Aantal punten: 30
Aantal keren genoemd: 8
Aantal nr. 3 noteringen: -
Aantal nr. 2 noteringen: 1
Aantal nr. 1 noteringen: -

Album: Texas Flood

Dit nummer werd door Stevie Ray zelf geschreven en is een showcase voor zijn talent. Man, man, man wat gaat hij los op die gitaar. Nu ken ik heel veel gitaristen, en veel daarvan hebben dit nummer wel een proberen te spelen, maar allemaal geven ze eerlijk toe: dit is niet te doen. Die groove, die shuffle, in combinatie met technische perfectie, die ongekende timing; luister zelf maar eens naar covers, niet om aan te horen. Of het is über klinisch gespeeld, of het voelt gewoon ‘off’. SRV was een virtuoos en liet met dit nummer op zijn debuutalbum de wereld weten dat hij er was, en voorlopig nergens naartoe ging.

Een instrumental waarbij je uitgeput raakt van het luisteren. Je wordt opgejaagd, achterna gezeten in een race die jij nooit kan winnen. Stevie Ray speelt furieus. Hij lijkt wel bezeten. Ja inderdaad Stevie, dit is behoorlijk rude! Weet jij wel hoeveel beginnende amateur gitaristen dit zien en denken ‘okay, laat maar’.

Tijd voor een paar minuten totale gitaar frenzy.

11. Dirty Pool

Via nominaties

Aantal punten: 34
Aantal keren genoemd: 7
Aantal nr. 3 noteringen: 1
Aantal nr. 2 noteringen: 1
Aantal nr. 1 noteringen: -

Album: Texas Flood

Ja ja, jullie lezen het goed: we hebben nog geen enkele nummer 1-positie gehad. Dat betekent dat elke song die door iemand van jullie op 1 is gezet, sowieso de top 10 van deze finale heeft gehaald. Mooi hoor.
Wellicht hebben jullie ook al door dat de nominaties echt nog steeds alle klappen krijgen. Sterker nog: er staat in de top 10 slechts één song die niet al in de startlijst stond.

Nu terug naar Dirty Pool. Ook dit nummer werd deels geschreven door de drummer van Jimmie Vaughan die ook al Life by the Drop had geschreven. Of ja, dit nummer schreef hij natuurlijk eerder maar jullie snappen wat ik bedoel.

Stevie Ray en vrouwen zijn schijnbaar geen al te beste combinatie want hij heeft in wel erg veel songs gedoe met het andere geslacht. Ook hier weer beticht hij zijn lover van vanalles en zet hij haar best wel te kakken.



Dit nummer van Stevie Ray’s debuutalbum werd niet als single uitgebracht, maar toont wel weer de ongelooflijke kunde van Stevie. Het is een slowblues, maar met die absurde vingervlugheid kun je eigenlijk het woord ‘slow’ niet in de mond nemen.

10. The House Is Rockin’

Via startlijst

Aantal punten: 35
Aantal keren genoemd: 8
Aantal nr. 3 noteringen: 1
Aantal nr. 2 noteringen: -
Aantal nr. 1 noteringen: -

Album: In Step

Plek 18 in de US Rock Charts en misschien wel het meest commerciële SRV-nummer. Lekker ouderwets ‘sjtoempen’. Raggen met die handel. Status Quo-achtig slechts een paar akkoordjes aantikken en een feestje bouwen.

Maar ho wacht, wel op de SRV manier he; dus kunde en de feels staan voorop.
Ook deze song werd geschreven door Stevie Ray en Doyle Bramhall, die drummer van Jimmie Vaughan. Het werd de openingstrack van In Step dat overigens de Grammy voor Best Contemporary Blues Album wist te winnen.



Meer kunnen we er niet van maken. Rechttoe rechtaan. Lekkere plaat. Doe je niemand kwaad mee. Dat zien we ook terug in deze Greatest Hits-editie: het nummer haalt de top 10, zonder echt hoge noteringen.

9. Love Struck Baby

Via startlijst

Aantal punten: 36
Aantal keren genoemd: 7
Aantal nr. 3 noteringen: 1
Aantal nr. 2 noteringen: 1
Aantal nr. 1 noteringen: spinout

Album: In Step

De openingstrack van het debuutalbum is het laagst geplaatste nummer in deze top 20 dat een nummer 1-positie in de user-lijstjes kreeg.

De song werd in 1983 uitgebracht als single met Rude Mood als B-kantje, maar wist geen hitlijsten te bereiken. Toen werd besloten om Lenny als B-kantje te gebruiken, maar ook die combinatie zorgde niet voor hitlijst succes.

Waar dit nummer wel voor zorgde was hordes aan fans. Stevie Ray ging helemaal los bij het live spelen van dit nummer en bezoekers werden gek als SRV de gitaar achter zijn hoofd hield om de kneitersnelle solo te spelen. Een fan-favourite was born.

Het nummer zelf doet denken aan een 50’s rock’n’roll song, met een voor die tijd standaard chord progression. Zelfs de rhythm guitar kon zo uit 1957 zijn weggelopen. En die tekst… waar hebben we die ook alweer ongeveer zo eerder gehoord?

8. Crossfire

Via startlijst

Aantal punten: 37
Aantal keren genoemd: 9
Aantal nr. 3 noteringen: -
Aantal nr. 2 noteringen: -
Aantal nr. 1 noteringen: -

Album: In Step

Stevie Ray Vaughan’s grootste hit: nummer 1 in de US Rock Chart in 1989. In onze Greatest Hits belandt de song op plek 8 en is het de hoogst genoteerde song die in geen enkele top 3 verscheen. Wel wordt het nummer dus vrij breed door ons gedragen.

Fans vonden Stevie Ray op dit album ‘anders klinken’. Dat kan goed kloppen ja. Hij was namelijk voor het eerst sinds heel lange tijd sober. Stevie was afgekickt en de albumtitel verwijst dan ook naar de AA’s 12-step-program. Crossfire is de tweede track op het album en werd geschreven door het echtpaar dat ook Willie the Wimp voor Stevie Ray schreef.

7. Cold Shot

Via startlijst

Aantal punten: 40
Aantal keren genoemd: 9
Aantal nr. 3 noteringen: 1
Aantal nr. 2 noteringen: -
Aantal nr. 1 noteringen: -

Album: Couldn’t Stand the Weather

Plek 29 in the US Rock Chart voor deze song die later nog gecoverd zou worden door onder andere Pat Travers en Dr. John.

Drie keer raden wie er weer van langs krijgt in deze song… juist…zijn vlam.



Het zit Stevie Ray allemaal niet mee. Hij doet echt wel zijn best, maar stoten onder de gordel kan geen enkele man verdragen.

Dit nummer werd in eerste instantie niet door SRV zelf geschreven, maar hij paste het nummer wel volledig aan en arrangeerde het dusdanig dat hij er wel een writing credit voor gekregen heeft.

6. Couldn’t Stand the Weather

Via startlijst

Aantal punten: 45
Aantal keren genoemd: 9
Aantal nr. 3 noteringen: 1
Aantal nr. 2 noteringen: 2
Aantal nr. 1 noteringen: -

Album: Couldn’t Stand the Weather

Het hoogs geplaatste nummer in deze top 20 zonder een nummer 1-notering in een user-lijstje. De titeltrack van het gelijknamige album uit 1984. De song werd als single uitgebracht, maar was de enige single van dit album die geen hitnotering wist te behalen. Dat houdt ons echter niet tegen, want het is natuurlijk een dijk van een song.

Na een dikke maand had dit album al meer dan een miljoen kopieën verkocht en er was geen twijfel meer mogelijk: Stevie Ray is here to stay. Met Stevie Ray zelf ging het echter steeds minder goed; hij tourde als een bezetene, gaf altijd 100% en raakte alsmaar meer verslaafd aan met name drank.
Deze titeltrack werd volledig door Stevie Ray zelf geschreven en bevat veel symboliek, maar kan ook wat warrig overkomen. Dat zal niet in de laatste plaats komen door de mentale staat waarin hij zich op dat moment bevond. Een mooi inkijkje in de ziel van SRV.

5. The Sky Is Crying

Via startlijst

Aantal punten: 54
Aantal keren genoemd: 11
Aantal nr. 3 noteringen: 1
Aantal nr. 2 noteringen: -
Aantal nr. 1 noteringen: Finn

Album: The Sky Is Crying

Deze Elmore James classic is al zo vaak gecoverd dat het bijna onmogelijk wordt om een favoriete versie aan te wijzen. The man of the hour hoefde daar overigens niet over na te denken: volgens SRV was de Albert King versie onovertroffen.

Als eerbetoon aan Albert naam Stevie Ray het nummer zelf ook op. 2x zelfs. De eerste keer voor het album Couldn’t Stand the Weather en de tweede keer voor het album Soul to Soul. In beide gevallen wist de opname het album niet te bereiken. Nee, het zou zelfs tot 1991 duren voordat het nummer voor het eerst officieel werd uitgebracht. Stevie zou het zelf helaas nooit meemaken, want een jaar eerder kwam hij tragisch om het leven bij een helikopter ongeluk.

Het nummer zat wel geregeld in zijn live-sets en de fans konden dan ook niet wachten totdat hij het nummer eindelijk op een album ging zetten. Niet enkel kwam het nummer in ’91 op een album terecht. Het album kreeg ook de naam The Sky Is Crying, en de song werd als single uitgebracht: plek 2 in de US Rock Chart.

In deze Greatest Hits mag het nummer wel een beetje the best of the rest genoemd worden want voor de top 4 gaan we behoorlijke sprongen in puntentaantallen maken.

4. Little Wing

Via startlijst

Aantal punten: 78
Aantal keren genoemd: 9
Aantal nr. 3 noteringen: 1
Aantal nr. 2 noteringen: 2
Aantal nr. 1 noteringen: Zack, Choconas, Bonk, EvilDrSmith

Album: The Sky Is Crying

Dit nummer verscheen ook op het album uit ’91 dat na de dood van SRV werd uitgebracht. Stevie Ray was zijn hele leven al een enorme Jimi Hendrix fan, wat heet: hij verafgoodde de man. Volgens SRV is er nooit iets beters in de muziek geweest dan Jimi, en wat hem nog extra aansprak was het feit dat Hendrix autodidact was. Net als Stevie Ray’s andere voorbeeld: Django Reinhardt. Door die twee mannen leerde Stevie dat het prima was om geen muziekopleiding te volgen, of noten te kunnen lezen.

Muziek komt niet uit boeken of theorie, muziek komt uit het hart. En als jij een verhaal te vertellen hebt, passie toont en doorzettingsvermogen bezit, dan kun je een instrument leren bespelen, songs maken, muziek brengen. Nou… ik denk dat we wel mogen stellen dat het Stevie Ray gelukt is om een instrument te leren bespelen.

Toch ook wel ironisch dat SRV zo’n enorm JH fan was, maar dat zijn versie van Little Wing ervoor gezorgd heeft dat er twee kampen ontstaan: mensen die de JH versie de beste vinden, mensen die de SRV versie de beste vinden. Totaal oninteressant om daarover te discussiëren. Beide mannen brachten een dijk van een versie, waarom kiezen? Waarom verdeling aanbrengen onder liefhebbers van hetzelfde genre? Hier in deze Greatest Hits focussen we ons in ieder geval even op de SRV versie.

De liefde voor Hendrix klinkt door in elke loepzuivere noot, elk riffje, elke ademhaling. Stevie Ray en zijn gitaar worden één, er is geen muzikant of instrument meer; de muzikant is het instrument, het instrument is de muzikant.

3. Tin Pan Alley

Via startlijst

Aantal punten: 91
Aantal keren genoemd: 14
Aantal nr. 3 noteringen: 5
Aantal nr. 2 noteringen: 1
Aantal nr. 1 noteringen: Marco dB

Album: Couldn’t Stand the Weather

Deze blues-standard gooit hoge ogen in deze Greatest Hits. Ook weer zo’n tig keer gecoverd nummer: o.a. Little Milton, Junior Parker, Johnny Fuller, Eddie Taylor en Otis Spann namen allemaal een versie van het nummer op, om er maar eens wat blues royalty tegenaan te gooien.

Ook Stevie Ray Vaughan coverde dit Jimmy Wilson nummer en deed dat op magistrale wijze. Het nummer groeide uit tot een fan-favourite, maar werd gezien als ‘te blues georiënteerd’ om op single uit te brengen. Ik weet het niet, misschien had het best wel wat kunnen bereiken in de US Rock Chart. 1984 stond natuurlijk bol van de ‘typische 80’s sound’ en deze wervelstorm die Stevie Ray Vaughan heet had een welkom ander geluid kunnen brengen. Nou goed, dat gebeurde dus niet, maar dat maakte helemaal niets uit. Ook niet voor deze finale waar de song zelfs een nummer 1-positie achter zijn naam mocht noteren en veruit het hoogst genoteerde nummer is dat niet uit de startlijst komt.

Bijna tien minuten genieten met deze midnight blues song, en zelfs bijna een kwartier in deze versie samen met Johnny Copeland.

2. Pride and Joy

Via startlijst

Aantal punten: 107
Aantal keren genoemd: 15
Aantal nr. 3 noteringen: -
Aantal nr. 2 noteringen: 1
Aantal nr. 1 noteringen: Les de Groot, west, Ast, laxus11, Rudi S, Shaky

Album: Texas Flood

Stevie Ray’s signature song en gedoodverfde winnaar van deze Greatest Hits moet de overwinning toch nog aan zich voorbij laten gaan. Dat krijg je met zo’n kneiter goede finale. Maar liefst 6 nummer 1-noteringen, en daarmee veruit de meeste topposities. Het ligt dan ook erg dicht bij elkaar in deze top 2.

Maar laten we even wel wezen. Wie Stevie Ray Vaughan zegt, zegt Pride and Joy. Het was zijn eerste solosingle die de hitlijst wist te bereiken: 20e plek op de US Rock Chart. Het is het nummer waarmee hij de heule grote bluesmannen wist te overtuigen van zijn kunnen en zelfs complimenten van Albert King in ontvangst mocht nemen.

Stevie Ray knalde deze Texas Blues Shuffle wereldwijd de huiskamers in en het bluesrock genre had er in één klap een levende legende bij. Die legende zou vanaf deze eerste hitsingle alleen nog maar gaan groeien, maar vanaf Pride and Joy was het duidelijk: Stevie Ray is the real deal.

Van de vuige openingsriff tot de smerige, dampende shuffle die de coupletten vult. Dit is muziek voor de avonduurtjes. Dit is muziek waar je met een glas whiskey in de ene hand en een fles bier in de andere hand in een vieze kroeg in the middle of nowhere met andere stamgasten van geniet alvorens je terug op de je motor stapt om naar huis te gaan. Dit is muziek waardoor je ook de gitaar wilt oppakken om je hieraan te gaan wagen. Dit is muziek waar baby’s op gemaakt worden. Dit is muziek.



Kom, we kijken gewoon naar de versie samen met zijn ‘mentor’ Albert King.

1. Texas Flood

Via startlijst

Aantal punten: 113
Aantal keren genoemd: 16
Aantal nr. 3 noteringen: 1
Aantal nr. 2 noteringen: 4
Aantal nr. 1 noteringen: BoyOnHeavenHill, motel matches, ZZ TOP

Album: Texas Flood

Het album Texas Flood komt hier eventjes met een ongekend goed duo op de proppen voor de 1e en 2e plek in deze Greatest Hits editie. De titelsong kwam in 16 lijstjes terug, stond eigenlijk bij vrijwel iedereen hoog en mag zich tot winnaar kronen.

Dit debuutalbum is heer en meester in deze Greatest Hits. Geen enkele song komt ook maar in de buurt van deze top 2.

Texas Flood, holy camoly wat moet je hier nog over zeggen? Ga er in hemelsnaam een aantal verschillende liveversies van bekijken. Vind je het niks? Kan, maar stop dan gewoon joh. Dan heb je het geprobeerd, maar dan is muziek gewoon niks voor jou.

Zelden zie je zo’n beleving, passie, liefde, geilheid, smerigheid, kunde en virtuoosheid samengesmolten in 1 song. Stevie Ray speelt en zingt alsof zijn leven, zijn ziel, er van af hangt. Ik zie jullie wel dezelfde stank-faces maken als SRV, en terecht. Bij het beluisteren en bekijken van deze song en clip kun je ook gewoon niet anders.

Het nummer werd niet mainstream genoeg bevonden om als single uit te brengen en ook dat zullen wij met ons allen wel snappen. Dit is niet voor tere zieltjes. Dit snijdt daar recht doorheen. Stevie doet ons pijn met zijn muziek en wij kunnen er geen genoeg van krijgen. Wat zeg je Stevie? Gaat het slecht met je, heb je de blues? Vertel het ons! Preach on Stevie, wij delen graag in je smart! Wat een stelletje sadomasochisten zijn we toch ook.

https://cdns-images.dzcdn.net/images/artist/afd78634a551d9a71654121b5ea793ec/500x500.jpg

Dat was ‘m, het zit erop. Dank allemaal voor het meespelen. Heerlijk om een weekje bluesrock centraal te mogen stellen op MusicMeter.

Einduitslag

20. The Things (That) I Used to Do (8 punten)
19. Close to You (10 punten)
18. Tightrope (25 punten)
17. Lenny (26 punten)
16. Boot Hill (26 punten)
15. Look at Little Sister (26 punten)
14. Wham! (29 punten)
13. Life by the Drop (30 punten)
12. Rude Mood (30 punten)
11. Dirty Pool (34 punten)
10. The House is Rockin’ (35 punten)
9. Love Struck Baby (36 punten)
8. Crossfire (37 punten)
7. Cold Shot (40 punten)
6. Couldn’t Stand the Weather (45 punten)
5. The Sky Is Crying (54 punten)
4. Little Wing (78 punten)
3. Tin Pan Alley (91 punten)
2. Pride and Joy (107 punten)
1. Texas Flood (113 punten)

Wow, mooie presentatie Shaky!

Geweldige presentatie, met een heleboel interessante wetenswaardigheden en vooral een grote liefde voor muziek in het algemeen en de SRV-man in het bijzonder. "The blues ain't nothing but a good man feeling bad," zei B.B., maar als luisteraars hebben wij het onvoorstelbare privilege dat bluesmannen als Stevie Ray en Shaky ons good mogen doen feelen. Dank je wel, Shaky !

Zo. Ik heb niet alleen wat meer kennis gemaakt met zijn muziek, maar ben ook heel wat te weten gekomen over zijn muziek en leven dankzij de nachtbraker Shaky. Dank daarvoor, heel mooi werk!

Ik zet mezelf weer onderaan de lijst.

Intekenlijst. Informatie over het spel en over voorgaande edities: (links graag mee kopiëren)
Greatest Hits of - MusicMeterWiki - wiki.musicmeter.nl
Lijst van Greatest Hits of...-edities - MusicMeterWiki - wiki.musicmeter.nl
Let op: één inschrijving per persoon (uitgezonderd de GH-finale).

14 oktober 2022 - jordidj1 (Death)
21 oktober 2022 - EvilDrSmith (Kim Wilde)
28 oktober 2022 - Bonk (Cabaretliedjes)
4 november 2022 - ArthurDZ (The Mountain Goats)
11 november 2022 - Hedser (Sigur Rós)
18 november 2022 - DjFrankie (Nederlandse meidengroepen vanaf 1990)
25 november 2022 - EttaJamesBrown (Röyksopp meets Air)
2 december 2022 - AstroStart (Altin Gün)
9 december 2022 - herman (Big Thief cs.)
16 december 2022 - Het Vlaamse Lied vóór 1980 (Superbitch)
23 december 2022 - Poek (The Chills)
30 december 2022 - wendyvortex (Greatest Hits Finale 2022)
6 januari 2023 - Casartelli (Rush vanaf 1987)
13 januari 2023 - Arno (Suede)
20 januari 2023 - wendyvortex (Sheffield: ABC, Cabaret Voltaire, Heaven 17, The Human League)
27 januari 2023 - Shaky (Hot Chocolate)

Thanks voor jullie woorden, fijn dat jullie ervan genoten hebben.

Dan is het nu tijd voor Jordidj en een weekje Death. Jordi is nog even werken, maar dat wil niet zeggen dat hij niet gaat beginnen. Zijn startbericht voor deze nieuwe Greatest Hits volgt zo spoedig mogelijk.

DEATH GREATEST HITS

https://townsquare.media/site/366/files/2013/10/Death1.jpg?w=980&q=75

De band Death staat voor het eerst in de geschiedenis van het Greatest Hits-topic centraal, aan mij de eer om het in goede banen te leiden.

Ik zeg band, maar het is eigenlijk Chuck Schuldiner, die als een soort componist fungeerde bij de albums. Bij elk album was er een andere line-up, want door Schuldiner werd alles tot in perfectie uitgewerkt. Van Leprosy tot The Sound of Perseverance, elke plaat heeft een eigen sound en alleen daarom al is Deaths discografie de moeite waard.

Aan jullie het geluk om deze week te verdiepen in het werk van "The Godfather of Death Metal". Ik heb 20 nummers uitgekozen voor de startlijst, aan jullie de taak om er nog tien te nomineren.

Baptized In Blood
Crystal Mountain
Evil Dead
Flattening of Emotions
Flesh and the Power it Holds
Lack of Comprehension
Left To Die
Leprosy
Living Monstrosity
Pull the Plug
Scavenger of Human Sorrow
Spirit Crusher
Spiritual Healing
Suicide Machine
Symbolic
The Philosopher
Together As One
Trapped in a Corner
Zero Tolerance
Zombie Ritual

Death - Greatest Hits

Thanks Shaky!

De deadline voor het nomineren zet ik op maandagavond 22:00.

Dank Shaky! Mooi om SRV eens zo in de etalage te zetten.

Als er een GH voor de beste GH-presentatie zou zijn, dan gooi je hoge ogen om hoog in de finale te eindigen, Shaky. Ik vond je passie en inhoudelijke informatie bijna nog boeiender dan de muziek van Stevie. Het is dat-ie zo belachelijk goed kon gitaarspelen.

Met Death ga ik wel meedoen vanaf het begin. Vooral het ietwat ondergeschoven kindje 'Spiritual Healing' mag wel wat meer statuur en erkening krijgen vergeleken met de andere albums, al zitten de échte klassiekers in de startlijst, dus ik verwacht eigenlijk weinig verandering in de finalelijst op woensdag. Ik gok/hoop dat in ieder geval Altering The Future en Open Casket het gaan halen.

1. Within the Mind
2. Altering the Future
3. Low Life
4. Infernal Death
5. Scream Bloody Gore
6. Open Casket
7. 1,000 Eyes
8. Overactive Imagination
9. Empty Words
10. Beyond the Unholy Grave
Nét geen ruimte meer voor 'Mutilation' en de, zeker destijds, toch wel héle opmerkelijke keuze om 'Painkiller' behoorlijk verdienstelijk te coveren.

Kak, Stevie Ray compleet gemist
Nu maar aanhaken dan...

Is dat zo? Is Spiritual healing niet hun klassieker? Samen met Human dan toch zeker. Althans, zo heb ik het altijd ervaren.

Nog complimenten voor je prachtige presentatie, Shaky, dat heb je mooi gedaan! Ik zal je teksten er nog eens bijpakken als ik verder in de albums van SRV ga grasduinen.

Nu een weekje Death, daar heb ik ook veel zin in. Ik zal van het weekend eens kijken welke nummers nog ontbreken in de startlijst.

Altering the Future
Born Dead
Choke on It
Denial of Life
Forgotten Past
Killing Spree
Primitive Ways
Scream Bloody Gore
See Through Dreams
Vacant Planets

In mijn beleving hebben de OSDM-fans gemiddeld een voorkeur voor 'Leprosy' of anders 'Scream Bloody Gore', terwijl de liefhebbers van de meer technische, progressievere Death idd hun voorkeur geven aan de platen van daarna, met name aan 'Human' en 'Symbolic'. Zie je ook aan het aantal reviews op Metal-Archives, en het aantal ratings op bijv. deze site en RYM: 'Spiritual' heeft hierin net een klein dipje. De plaat beschouw ik zelf ook als een overgangsplaat van de meer traditionele deathmetal naar de veel technischere. Wat mij betreft 'best of both worlds', ook omdat de grunt van Chuck hier nog niet aangetast was door dat hese gepiep én ik dit album vroegâh met afstand het meest heb gedraaid.

Denial of Life
Regurgitated Guts
Born Dead
Choke on It
Low Life
Cosmic Sea
Overactive Imagination
Jealousy
Empty Words
Sacred Serenity