1. It’s Late
2. The March of the Black Queen
3. Great King Rat*
4. Death on Two Legs
5. Mother Love*
6. White Queen (As it Began)
7. Ogre Battle*
8. Was It All Worth It
9. You Take My Breath Away
10. Liar*

1. White Queen (As it Began)
2. The Prophet's Song
3. Brighton Rock
4. The March of the Black Queen
5. Great King Rat*
6. Death on Two Legs
7. The Millionair Waltz
8. Fairy -Feller's Master-Stroke*
9. Ogre Battle*
10. Sheer Heart Attack*


Tja, ik behoor tot de liefhebbers van Queen uit de 70's. Ik vind het nog steeds hun meest sterke en creatieve periode.
Met name Queen II is sterk vertegenwoordigd in mijn top 10.
Queen's meest donkere plaat en sterk aanleunend tegen barokke progessieve rock.
Mijn keuze voor de nr.1 was even lastig. The Prophet Song is ook een epic van jewelste, maar White Queen (As it Began) heeft louter geweldige momenten; mysterieus, dramatiek en een prachtige opbouw en climax.
Mooi initiatief van Bonk om de albumtracks een podium te geven en volkomen terecht ook.

1. Teo Torriatte (Let Us Cling Together)*
2. The Prophet’s Song
3. Liar
4. In the Lap of the Gods... Revisited
5. Brighton Rock
6. It’s Late*
7. The Millionaire Waltz
8. Ogre Battle*
9. Great King Rat*
10. White Queen (As it Began)


1. Teo Torriatte (Let Us Cling Together) - Tsja, staat gepland voor mijn afscheidsfeestje die ik in een kistje vier. Mooier afscheid nemen kan toch niet ? En dan dat outro er natuurlijk bij hè.
2. The Prophet’s Song - Man, de eerste keer dat ik die hoorde ergens in Arnhem in 1976 ofzo. Ik wist niet dat zoiets moois gemaakt kon worden.
3. Liar - Zo voelde ik mij zelf weleens tegenover mijn vader. Soort schuldgevoel.
4. In the Lap of the Gods... Revisited - Dat einde is weergaloos. Lekker koortje ook.
5. Brighton Rock - Misschien ook door de live versies. Ooit in Brighton geweest ergens op die zeepier.
6. It’s Late* - Ooit een one-night stand gehad ? Juist…
7. The Millionaire Waltz - Zo knap, zoveel afwisseling, zoveel talent.
8. Ogre Battle* - Sinds Shrek luister ik toch wat anders naar dit nummer. Andere visuele beelden ook
9. Great King Rat* - Lyrische tekst ! Ranzig ook in het heerlijke begin. Ik ken er trouwens eentje..
10. White Queen (As it Began) - Lieflijk met vooral een minstrelende gitaar die prachtig de stem van Mercury streelt en dan samen met elkaar het bed in duiken. Soort muzikaal liefdesverhaal waar meerdere oorgasmes aanwezig zijn

1. Brighton Rock
2. Seven Seas of Rhye*
3. Stone Cold Crazy
4. The Millionaire Waltz
5. Death on Two Legs
6. You Take My Breath Away
7. It’s Late
8. Teo Torriatte (Let Us Cling Together)*
9. Is This the World We Created...?
10. Was It All Worth It

1. The March of the Black Queen
2. Great King Rat*
3. Fairy-Feller's Master-Stroke*
4. Ogre Battle*
5. Seven Seas of Rhye*
6. Keep Yourself Alive
7. White Queen (As it Began)
8. Teo Torriatte (Let Us Cling Together)*
9. Sheer Heart Attack*
10. In the Lap of the Gods... Revisited*

Wat een ongelooflijk mooie nummers stonden er in de finale lijst. Bijna onmogelijk. Geweldige band!

1. The Prophet’s Song
2. Fairy-Feller's Master-Stroke*
3. Keep Yourself Alive
4. Great King Rat*
5. Teo Torriatte (Let Us Cling Together)*
6. The March of the Black Queen
7. Seven Seas of Rhye*
8. Brighton Rock
9. Ogre Battle*
10. White Queen (As it Began)

Princess of the Universe zou mijn nummer 1 zijn geweest!

1. Mother Love*
2. The Prophet’s Song
3. Death on Two Legs
4. The March of the Black Queen
5. Brighton Rock
6. Was It All Worth It
7. Ogre Battle*
8. Liar*
9. Teo Torriatte (Let Us Cling Together)*
10. White Queen (As it Began)

1 Ogre Battle*
2 Keep Yourself Alive
3 Is This the World We Created...?
4 Stone Cold Crazy
5 Seven Seas of Rhye*
6 In the Lap of the Gods... Revisited*
7 Mother Love*
8 Great King Rat*
9 White Queen (As it Began)
10 The Millionaire Waltz

1. White Queen (As It Began)
Toen Queen nog met twee benen in de barokke progressieve rock stond, was dit een hoogtepunt in de liveset, met een langere lengte, inclusief pianosolo van Mercury. Maar de studioversie is even prachtig. Brian had een akoestische gitaar waar de brug niet helemaal meer lekker was, en daardoor lagen de snaren te dicht op de nek. Hierdoor krijgt het een sitar-achtig effect. Die gitaar wordt hier ingezet, voor de gitaarsolo op de electrische gitaar. Later wordt deze akoestische gitaar nog ingezet op Jealousy.

2. You Take My Breath Away
Al vanaf Queen II staat er steevast een Mercury-ballad op de plaat. Zo hebben we Nevermore, Lily of the Valley en Love Of My Life. Met deze compositie gaat Mercury voor het hoogst haalbare. Met multitracked vocalen en een bijna bandloos arrangement is dit toch wel het mooiste liefdeslied van de band. Ook mooi hoe het eindstuk bijna lijkt over te gaan in de volgende song (Long Away).

3. Keep Yourself Alive
De eerste van de eerste plaat is altijd erg belangrijk. Geschreven in de periode tussen Smile en Queen in, kan deze song ook echt als eerste Queen-song gezien worden. Alle elementen van 70's Queen komen hier in terug: dynamiek, harmoniezang, een catchy refrein. Deze song had een veel grotere hit moeten zijn. Nu lijkt het een beetje een vergeten song.

4. Fairy-Feller's Master-Stroke.
Freddy op het clavecimbel en een heerlijke sprookjestekst, gebaseerd op een schilderij van Richard Dadd. Het is lekker gek en volledig gestoord. Zoals meer vroege Queen-songs, wordt er ook gefllirt met heavy metal.

5. The Millionaire Waltz
Misschien wel de laatste song met echt progressieve elementen en een uitgebreid arrangement. Dit nummer is het broertje (of zusje) van Bohemian Rhapsody. Ditmaal pakt Freddie niet de opera als uitgangspunt maar de wals. Het is een ingewikkelde song met veel tempowisselingen. Na deze song (en deze plaat) worden de songs simpeler en meer recht-toe-recht-aan rock.

6. Brighton Rock
Queen ging met Sheer Heart Attack meer richting de pop, maar Brian mocht met deze song nog lekker Led Zeppelin-esque uit zijn dak. Deze song (in elk geval het gitaarsolo-stuk) zal nog vaak in livesets terugkomen. Let op het gefloten stukje in het intro (Seven Seas of Rhye), wat deze plaat verbindt met Queen en Queen II. Dat maakt Seven Seas of Rhye de enige song die op drie studioplaten terug komt.

7. It's Late
Een lekkere hardrock-song met een flinke lengte en mooie riffs en solo's van Brian. Ook de tempoversnelling in het middenstuk is erg gaaf. Een ondergewaardeerde song, vind ik.

8. Liar
De 'epic' van de eerste plaat. Live gaat deze song met gemak de 8-minuten-grens over. Queen is hier nog echt helemaal in Led Zeppelin-modus. Erg gaaf en creatief gebruik van ritmes door Taylor.

9. Death on Two Legs
Ook op de meer pop-gerichte platen zal Queen haar heavy metal-roots nog laten zien. Gek genoeg is het niet May maar Mercury die deze bijtende metal-song aandraagt. Gaaf samenspel van de piano en gitaar. Kan me zo goed voorstellen dat deze song de blauwdruk is voor waar bijvoorbeeld Savatage en Dream Theater mee zouden komen.

10. Great King Rat
Geen idee waar deze song over gaat. Over een outlaw, denk ik altijd. Gave heavy metal song met een lekker uptempo drumshuffle van Taylor. Deze song heeft Brian May die met zichzelf duelleert op de gitaarsolo. Hij legt wel vaker lagen gitaar over elkaar heen, maar een gitaarbattle zoals op Great King Rat hoor ik niet snel terug in Queen.

Ik heb dit snel getikt omdat er nu eenmaal ook stukjes getikt moeten worden, maar ik heb ook weer niet zoveel tijd. Hoop dat het wat is Bonk

Klopt iets niet, dan hoor ik het graag. Dan pas ik het aan.
Edit: wat tikfouten en grammaticale incorrecties eruit geschoffeld.

01 Sheer Heart Attack*
02 The March of the Black Queen
03 Seven Seas of Rhye*
04 Was It All Worth It
05 Is This the World We Created...?
06 The Prophet’s Song
07 Brighton Rock
08 It’s Late
09 White Queen (As it Began)
10 Liar*

Innuendo is mijn favoriete Queenalbum; de hits spreken voor zich, maar in deze editie zouden Bijou en vooral Ride the Wild Wind hoog geëindigd zijn, maar dat mocht dus niet zo wezen. Met dat ook geen enkele van mijn jaren '80 nominaties de eindlijst gehaald heeft, wordt dit in de onderste regionen toch wel een beetje schrapen.

01. Liar*
02. Keep Yourself Alive
03. The Prophet's Song
04. Great King Rat*
05. In the Lap of the Gods... Revisited*
06. Seven Seas of Rhye*
07. The March of the Black Queen
08. Brighton Rock
09. It’s Late
10. Sheer Heart Attack*

11 lijstjes en 10 verschillende nummers 1. Dat is toch wel opvallend te noemen. Vond het van tevoren moeilijk te zeggen of er een duidelijke favoriet zou zijn, maar daar lijkt het in ieder geval niet op!

Een beetje een vreemde editie, neem 20 goed tot erg goede Queennummers en maak hier een lijstje van. Vrijwel alleen maar jaren 70 spul (De net afgevallen Ride the Wild Wind had de boel gewonnen...) en ondanks de topictitel toch met aardig wat singles. Nou ja het is wat het is en een lijstje is een lijstje.

01. Brighton Rock
02. The March of the Black Queen
03. Is This the World We Created...?
04 Was It All Worth It
05. In the Lap of the Gods... Revisited
06. Stone Cold Crazy
07. The Prophet’s Song
08. White Queen (As it Began)
09. Fairy-Feller's Master-Stroke
10. Teo Torriatte (Let Us Cling Together)

Hoop dat je er nog wel wat plezier aan beleefd hebt, dat was wel waar ik mijn best voor gedaan heb

1. The Millionaire Waltz
Wat een geweldig nummer is dit toch! Heeft wel enige tijd moeten groeien bij me, eerlijk gezegd. Maar een heerlijk harmonisch samenspel tussen de verschillende instrumenten (Deacon is groots, het wordt hoog tijd dat zijn naam in deze lijst ook genoemd wordt!), prachtige melodieën, thema’s, meerstemmige gitaarpartijen, koortjes... Zoals al eerder opgemerkt: op A Day At The Races vallen alle experimenten op eerdere platen echt op hun plaats, en vinden ze echt hun functionaliteit in de verschillende muziekstukken en de verhalen die verteld worden, met als een groot hoogtepunt deze Millionaire Waltz!

2. White Queen (As it Began)
Nòg een ouwetje (1968!) die op mij grote indruk maakt, misschien zelfs op een vergelijkbare manier als nr 3. Volgens velen waarschijnlijk véél te hoog in deze lijst, maar ik vind dit echt een geweldig nummer.
Erg gevoelig nummer, iets donkerder wel. Zeer mooie meldielijnen, en een forshadowing van de productionele hoogstandjes die op later albums tot volle wasdom zouden komen. Ik heb dit nummer altijd enorm bijzonder gevonden, maar misschien ben ik het wel NOG meer gaan waarderen toen ik de versie op Rainbow hoorde. Ontdaan van alle studiotrucs blijft het nummer volledig overeind, en weten de heren er zelfs een extra rauwe dimensie toe te voegen. Voor mij een bewijs dat het nummer in essentie zeer goed in elkaar zit, en niet noodzakelijkerwijs op de productie leunt in zeggingskracht.

3. Brighton Rock
Queen aan de vooravond van hun doorbraak en grote succes! De openingstrack van album Sheer Heart Attack, is een echt rocker van May, waarbij hij zijn eerdere live experimenten met een delay (?) op plaat zet. Geweldig nummer, humoristische tekst, fijn gezongen, wereldsolo.
Live zou de solo in de één of andere vorm regelmatig terugkomen. Wat me daarbij opvalt is dat de solo die te horen is op Live Killers eigenlijk weinig verschilt van die van Live at Wembley. Je zou denken dat zo’n solo in de loop van de jaren meer zou ontwikkelen. Maar ach, lekker blijft hij wel.

4. You Take My Breath Away
Prachtig gevoelige parel van mijn favoriete album A Day At The Races. Wordt, in vergelijking met het voorafgaande album, wat als part2 van Love Of My Life gezien, maar ik vind deze een stuk indrukwekkender. Waar Love of My Life wat lichter van toon is, is YTMBA een stuk zwaarder.
Qua productie is dit voor mij een schoolvoorbeeld van functioneel inzetten van de complexe studiotechnieken die Queen zich inmiddels had eigengemaakt. Enkel daar waar nodig, en waar het niet nodig is niet. Wat ontstaat, is een zeer mooi uitgebalanceerd, gedoseerd dynamisch nummer, waar het gewicht precies op de juiste plek ligt, om het gevoel op het juiste moment meer diepte te geven. Als ik echt meega in dit nummer, schieten de tranen me in de ogen... Voor sommigen wellicht melodramatisch en over-de-top, voor mij in één woord: prachtig...

5. The March of the Black Queen
Een enorm complex en een wat obscuur werk, waarschijnlijk het meest progressieve nummer wat Queen gemaakt heeft: enorm veel tempo- en themawisselingen en zelfs polyritmiek. Er wordt veelvuldig beweert dat dit nummer de voorloper zou zijn van Bohemian Rhapsody, maar zelf hoor ik die link niet echt. Voor mij is dit ‘gewoon’ een achtbaanrit langs vele emoties en themawisselingen die elkaar in rap tempo afwisselen. Ongelooflijk dat dit nummer maar 6 en een halve minuut duurt, het lijkt veel langer. Normaliter zou dat een probleem kunnen zijn (als iets veel langer lijkt te duren dan het in werkelijkheid is), in dit geval is dat zeker niet het geval. Het ding blijft boeien gedurende de hele rit; er valt ongelooflijk veel in te ontdekken, en herhaalt zich bijna nooit (enkel het stukje ‘Take this, take that...’ herhaalt zich eventjes in ‘Make this, make that...’). En toch ontstaat er een coherent geheel op de een of andere manier. Of gebeurt dat enkel in mijn hoofd, omdat ik het nummer inmiddels al zo vaak gehoord heb?
Freddie schreef het nummer op piano in ’73, en naar aanleiding van dit nummer en White Queen (waar May tegelijkertijd aan werkte) werd besloten de band om zichzelf vanaf dat moment Queen te noemen.
Het nummer is overigens nooit in zijn volledigheid live gespeeld, omdat dit technisch niet mogelijk zou zijn.
Het nummer loopt over in de volgende track op de plaat ‘Funny How Love Is’, maar het is me altijd wat onduidelijk gebleven of het deel ‘Forget your sing a-longs and your lullabies...’nu nog bij March hoort of bij Funny... Mijn CD zegt het tweede, volgens mij, terwijl de lyrics het eerste beweren...

6. The Prophet’s Song
Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde, werd ik compleet van mijn stoel geblazen. Zwaar nummer, prachtig drama, lang, onheilspellend, zeer sterke opbouw. Een huzarenstukje van May.
Al eerder had May geëxperimenteerd met delays, en dit inspireerde de band blijkbaar om een soortgelijk effect toe te passen op Mercury’s zang. Niet met een delay overigens, maar is tot stand gekomen met twee opnamemachines waartussen een lange strook tape door de ruimte getrokken werd.
Het nummer is, omdat het zo complex is, niet vaak live gespeeld, maar wel in ’76 in Hyde Park. Een geweldige uitvoering, naar mijn idee.

7. Was It All Worth It
Afsluitend nummer van The Miracle, en WAT een nummer! Hard, vet, bombasme, over de top, maar wel even het lekkerste nummer van de plaat: wat een geweld!
Het lijkt een afscheid wat de band neemt, vooral voor Freddie natuurlijk. Op het moment van verschijnen was dat natuurlijk nog niet duidelijk, ook al gingen er al geruchten rond over Freddies gezondheid. Ik op mijn 12e kreeg daar helemaal niks van mee, en lette ook totaal niet op de tekst van dit nummer. Ik had de band net ontdekt, en liet me vooral overdonderen door de muziek. Pas (veel) later realiseerde ik me de lading van dit nummer, met zeker Freddies afsluitende ‘It was worth it!’
Memorabel nummer.

8. Seven Seas of Rhye*
Queens eerste min of meer succesvolle single! Tevens afkomstig van hun tweede LP, was het oorspronkelijk de bedoeling om de plaat hiermee te openen om zo een connectie te maken met de laatste track van de debuutplaat (het halfafgewerkte Seven Seas of Rhye...)
Heerlijk intro heeft dit nummer: beginnend met die supersnelle pianoriedel, waarbij vervolgens de rest van de band groots erbij invalt. Ik hoorde het nummer voor het eerst op Greatest Hits (van mijn broer), en was eigenlijk direct verkocht.
Live hoorde ik hem voor het eerst op Live Magic. Te gek hoe Freddie hem hier introduceert: ‘Hellooooo!!! <reactie> This is what everybody wanted, this is what everybody gonna get:’ (en dat net zo snel als het pianointro wat erop volgt). Ongelooflijk wat voor een vuur van geluid vooral Taylor en May met elkaar weten neer te zetten. Eén van de meest energieke Queensongs.

9. Great King Rat*
Heftig nummer, wat direct venijnig start met May’s scheurende Red Special. Het nummer heeft met haar instrumentale stukken en tempowisselingen een sterk progressief karakter. Donker en rauw nummer...

10. Liar*
Geweldige song van de debuutplaat, met dat heerlijke drumintro van Taylor. Geschreven door Mercury in 1970 alweer. Dit nummer heeft altijd een speciaal plekje gehad bij mij, één van de hoogtepunten van Queen I. Het heeft een heerlijke drive, fijne gitaarpartijen, geweldig drumwerk, een muur van geluid, afijn het is helder: ik vind dit wel een goed liedje .
Toen Live at the Rainbow uitkwam was ik speciaal erg nieuwsgierig naar de uitvoering, maar die kan me helaas niet zo bekoren: wat slordig en minder solide. De studioversie is dan ook een complex stukje mix- en overdubwerk.
Een vroeg werk met kloten!

1. Was It All Worth It
2. Ogre Battle*
3. Seven Seas of Rhye*
4. Stone Cold Crazy
5. Death on Two Legs
6. Fairy-Feller's Master-Stroke*
7. It’s Late
8. Great King Rat*
9. Mother Love*
10. The Prophet’s Song

The Miracle, gevolgd door A Kind of Magic, zijn voor mij hun beste albums. Tja, toch een 80's kid. Al hun "doorsnee" rockgeoriënteerde albums uit de 70's, uitgezonderd A Night at the Opera en News of the World, heb ik niet zo heel veel mee. Maar ook daar staan nog wel een aantal prachtige nummers op, zoals een Ogre Battle.

Was It All Worth It (en dan zeker ook de backing track versie) behoort samen met de single Scandal (en bij deze vooral de 12-inch versie) tot hun beste tracks.
Death on Two Legs en Fairy-Feller's Master-Stroke heb ik hier dan wel weer herontdekt. Dank Bonk
Maar deze top 10 mag er zeker zijn.

01. Sheer Heart Attack*
02. Great King Rat*
03. The March of the Black Queen
04. Keep Yourself Alive
05. White Queen (As it Began)
06. It’s Late
07. Seven Seas of Rhye*
08. Teo Torriatte (Let Us Cling Together)*
09. In the Lap of the Gods... Revisited*
10. The Millionaire Waltz

1. Seven Seas of Rhye*
2. The Prophet’s Song
3. Death on Two Legs
4. White Queen (As it Began)
5. The March of the Black Queen
6. Stone Cold Crazy
7. Keep Yourself Alive
8. Brighton Rock
9. Liar*
10. Teo Torriatte (Let Us Cling Together)

1. Seven Seas of Rhye*
2. Great King Rat*
3. Ogre Battle*
4. Brighton Rock
5. The Millionaire Waltz
6. White Queen (As it Began)
7. In the Lap of the Gods... Revisited*
8. The Prophet’s Song
9. Death on Two Legs
10. Teo Torriatte (Let Us Cling Together)*

Fokking hell! Deze finalelijst is echt ZO VEEL BETER dan de "échte" hitlijsten van Queen.
Leuk idee ook, om op deze manier aandacht te schenken aan de minder uitgekauwde titels van een overbekende band.
Misschien zou dat ook met andere bands een keer te organiseren zijn?

Ik heb (natuurlijk) alle reguliere albums (en meer) van Queen hier wel op lp en cd liggen, maar ik draai het nooit. Echt nooit. Al tientallen jaren niet meer aangeraakt.
Ik denk dat dat ook komt omdat je zó vaak met Queen wordt geconfronteerd en dan altijd met dezelfde nummers, waardoor het je plezier ontneemt om ook nog eens zelfstandig naar Queen te luisteren.
Met een gewone GH van Queen zou ik niet mee hebben gedaan, maar in deze finalelijst staan zoveel supervette ((hard)rock)nummers, dus het was een genoegen om weer eens anderhalf uur Queen te luisteren. Of wat schrijf ik? Anderhalf uur? Maak het maar vier uur: sommige nummers heb ik twee, drie of vier keer achter elkaar gedraaid. Zoals Fairy-Feller's Master-Stroke: wat een geweldig nummer is dat, zeg! Had zo een prijsnummer van Uriah Heep kunnen zijn. En anders Liar en Great King Rat wel, nóg gaver. Fijn dat die aan de startlijst waren toegevoegd.

Mssr Renard bezigt liefst vier keer het woord 'metal' bij Queen in zijn smaakvolle ieniemieniehistoriografie. Terecht natuurlijk, maar als hier zoveel animo is voor deze band, waarom zie ik jullie (waardering) dan niet terug in andere metalspelletjes? (retorische vraag, hè?)

1. Brighton Rock 9: fokking proto-mettoooollllll!
2. The March of the Black Queen 9: wat FrodoK niet hoort, dat hoor ik er wel in: mag dit nummer op 1 in de Top 2000 in 2024? Enige smetje is dat het nummer overloopt in 'How Funny Love Is' en niet een spectaculair slot heeft, of een wonderschoon coda, want laatstgenoemde liedje is best wel wat suf.
3. The Prophet’s Song 9
4. Liar* 9: ik weet niet eens of ik dit nummer ooit écht goed geluisterd heb. Nu dan wel en ik krijg gewoon kippenvel. WAT... EEN... NUMMER! Is dit echt dezelfde band die tien jaar later wanstaltige draken als 'I Want To Break Free' en 'Breakthru' uitbraakte? Bijna niet te geloven.
5. Great King Rat* 9: zie hierboven
6. Keep Yourself Alive 9: verrassend dat deze mee mocht doen. Zou dan meteen ook de vreemde eend in een reguliere GH-lijst zijn van Queen, want dit nummer blijft vlammen en stuiteren van de testosteron, hoe vaak gehoord ook. Mssr Renard spreekt van een vergeten song: blijkbaar leef ik in een andere bubbel.
7. Ogre Battle 9
8. Stone Cold Crazy 8,5: het nummer dat Metallica in 1990 coverde en mij liet kennismaken met een band die meer is dan 'Bohemian Rhapsody', 'We Are The Champions' en die mid-80s zeiknummers. Véél meer. Gaver ook.
9. Fairy-Feller's Master-Stroke* 8,5
10. Was It All Worth It 8,5: Pardon? Staat dit nummer op dezelfde plaat als die schijtbagger van 'I Want It All' en 'Breakthru'? Tsja, ik heb nooit het einde van die plaat gehaald, dus geen wonder dat ik van niks wist.

Bubbling under:
White Queen (As it Began) 8,5
The Millionaire Waltz 8,4
Sheer Heart Attack* 8,3
Seven Seas of Rhye* 8,3
Death on Two Legs 8,2:
Mother Love* 8: fraaie ballad. Van een cd die ik zelfs nog nooit uit de kast heb gehaald. Onterecht dus.
Teo Torriatte (Let Us Cling Together)* 7,8: mooie en sfeervolle epic, maar iets te luchtig van toonzetting voor mijn smaak om écht tot grote hoogtes te stijgen. En dat kinderkoor had ook niet gehoeven. Ik krijg een sterke Beatles-associatie met dit nummer.
You Take My Breath Away 7,7
It’s Late 7,2: een beetje kaal midtemponummer, dat gered word door de zangpartijen van Freddie en het machtige gitaargeluid van Brian. Die imposante versnelling in minuut vier had moeten worden doorgezet tot het eind. Dan had het mijn Top 10 gehaald. Nu kakte het toch een beetje in.
In the Lap of the Gods... Revisited* 7: dat gela-la-la kan me niet boeien en doet afbreuk aan een verder wel okay nummer.
Is This the World We Created...? 6: Mooi gezongen, maar een nauwelijks noemenswaardig nietszeggend niemendalletje.

Resumerende anekdote: een broer van een vinylvriendenclub-vriend is Queen-fan. Een grote, maar dan ook een héle grote fan. Hij schijnt een van de grootste, zo niet dé grootste Queencollectie te hebben in Europa. Hij schoof ook een keer aan tijdens een platendraaiavondje. Hij gaf met zijn keuze van lichtvoetige mainstreampop-lp's ludiek tegenwicht tussen onze veelal obscure en extreme (metal)platen, al was het grotendeels niet bepaald mijn smaak. Zijn verhalen over o.a. Queen waren erg boeiend, maar juist door zijn muziekkeuzes werd ik niet wakkergeschud om Queen weer eens te gaan draaien. Integendeel: zijn platenkeuze benadrukte mijn gevoel om Queen bij mij thuis in de kast te laten.

Daar is vandaag verandering ingekomen. Ik dacht namelijk dat naast 'Keep Yourself Alive' mijn favoriete Queennummers 'Seven Seas of Rhye' en 'Sheer Heart Attack' waren, maar ze halen niet eens de Top 10! En dat zelfs zonder de hits. Ik denk trouwens ook niet dat ook maar één hit zich wél in deze Top 10 had kunnen nestelen.
Al vind ik de monarchie grote flauwekul, vanaf heden spreek ik Queen weer met meer eerbied uit.
En die platen gaan de kast weer uit.

EvilDrSmith, ik waardeer je enthousiasme (echt). En lekker los gaan op Queen is altijd een goed idee. Maar ik vind Breakthru geen schijtbagger. Iets kan zeker je smaak niet zijn. Maar er zijn ook gewoon lieden hier die I Want to Break Free en I Want It All ook lekker vinden. Het één sluit het ander niet uit, hè.

Verder vind ik het leuk dat vroege Queen je zo blij maakt. Ik maakte bij Jazz (het album) nog een vergelijk met Uriah Heep. Dus ik vind het ook wel weer grappig dat je dat ook doet. Toch twee bands die een beetje hetzelfde deden, maar dan anders (in elk geval die vocale harmoniëen).

vielip, catdog, SBube, esteban, BeatHoven, Scorpion_21 en alle anderen; jullie hebben nog zo'n anderhalf uur om met je lijstje te komen!
Ik sluit de lijnen om 21.30 uur en begin dan met de presentatie.

Gaat me écht niet lukken. Maar ik kom met veel plezier de uitslag eens checken.

1. You Take My Breath Away
2. Seven Seas of Rhye*
3. The Millionaire Waltz
4. Death on Two Legs
5. Teo Torriatte (Let Us Cling Together)*
6.. Keep Yourself Alive
7. The Prophet’s Song
8. Fairy-Feller's Master-Stroke*
9. White Queen (As it Began)
10. Is This the World We Created...?

1. Brighton Rock
2. The Prophet’s Song
3. Seven Seas of Rhye*
4. You Take My Breath Away
5. Stone Cold Crazy
6. Death on Two Legs
7. Sheer Heart Attack*
8. Keep Yourself Alive
9. Liar*
10. White Queen (As It Began)

1.Death on Two Legs
2. Mother Love*
3.The March of the Black Queen
4. Is This the World We Created...?
5. The Millionaire Waltz
6. The Prophet’s Song
7. Was It All Worth It
8. Seven Seas of Rhye*
9. Sheer Heart Attack*
10. Brighton Rock

01. The Prophet’s Song
02. Stone Cold Crazy
03. Great King Rat*
05. Liar*
04. Brighton Rock
06. The March of the Black Queen
07. Seven Seas of Rhye*
08. White Queen (As it Began)
09. Was It All Worth It
10. Keep Yourself Alive

De lijnen zijn gesloten!!! Ik leg de laatste hand aan de presentatie, doe de laatste checks en ik begin in principe rond 22 uur aan de presentatie.
Heel veel dank aan de 22 mensen die een lijstje inleverden! Ook voor alle enthousiaste reacties en de mooie toelichtingen die er gegeven zijn! Erg leuk om te lezen. Het gaat me niet lukken ze te integreren in de presentatie, maar daarom worden ze niet minder gewaardeerd!
Ik kan ook verklappen dat het bijzonder spannend was bovenin.

UITSLAG VAN GREATEST HITS OF QUEEN - DE ALBUMTRACKS
https://keyassets.timeincuk.net/inspirewp/live/wp-content/uploads/sites/28/2013/09/queenpruncut0602111.jpg

21. Sheer Heart Attack (30 punten, 7 keer genoemd)


Nummer 1 van: Casartelli, 50tracks

Geschreven door Roger Taylor en natuurlijk afkomstig van het gelijknamige… oh nee, afkomstig van News of the World.
Toch was het wel geschreven voor het gelijknamige album, maar vond men het daar qua sfeer niet goed passen. Dan paste het beter op het allegaartje aan stijlen die News of the World was. En hoewel toen de punkbeweging aan het opkomen was en daarop geïnspireerd lijkt, was het nummer dus eigenlijk al lang daarvoor geschreven. Roger was overigens wel groot bewonderaar van The Sex Pistols.
Overigens speelt Roger ook gitaar en bas op dit nummer. John Deacon mocht niet meedoen. Roger had een demo gemaakt waarin hij ook zong. In de refreinen hoor je Roger duidelijk terug, wellicht sterker dan Freddie.

I feel so inar, inar, inar, inar, inar, inar, inar, inarticulate