(20)

Dit is een gedeelde 20ste plek.

In Memory of the Martyrs




In Memory of the Martyrs is de laatste song van het album Turn of the Tide, waar de band een meer synthpop-achtige koers voer. Het nummer zelf was eigenlijk al geschreven voor het Berlijn-concert dat de band een jaar eerder gaf. Op 30 augustus 1980 trad de band op voor bijna een half miljoen Berlijners (ook de Berlijners aan de andere kant van de muur luisterden mee), op de trappen van de Reichstag..

In Memory of the Martyrs en Live is For Living waren speciaal voor dit concert geschreven en kwamen in studio-vorm terug op de plaat Turn of the Tide .

Het nummer is een typisch John Lees nummer, met een akoestische gitaar als basis, en is een eerbetoon aan iedereen die Oost-Berlijn probeerde te ontvluchten en daarbij het leven liet. Stylistisch heeft het nummer wat weg van 'Hymn' en tekstueel sluit het aan op het Les Holroyd-nummer 'Berlin'.

Genoemd door Brunniepoo en dynamo d

(20)

Dit is een gedeelde 20ste plek.

In My Life




In My Life is de opener van Time Honoured Ghosts, de band's meest west-coast klinkende plaat, en dat is best logisch, want de plaat is opgenomen in San Francisco met producer Elliott Mazer (bekend van Neil Young's Harvest). De band zelf was ook fan van bands als Eagles en Poco, dus waren erg blij om zelf een plaat te maken die wat in het verlengde lag van die 'sound'. Behalve Woolly dan, die ontevreden was met de Amerikaanse sound en juist die Britse sound zo graag omarmde.

In My Life is een lekkere softrocker waar John Lees lekker zijn leadgitaar kan laten gieren. Tekstueel is het niet erg bijzonder; het verhaalt over Lees' ervaringen in de music-business en zijn eigen leven in het bijzonder.

Genoemd door 50tracks en Choconas

(18)

The World Goes On




The World Goes On, misschien wel één van Les' mooiste en meest uitgesponnen song, is de eerste song in jaren, die opgenomen is met orkestrale begeleiding. Ritchie Close die de strijkersectie arrangeerde en dirigeerde, werkte ook voor The Mandalaband. Toevallig werkten de leden van Barclay James Harvest ook aan de The Eye of Wendor, de bekendste en gaafste plaat van The Mandalaband.

De plaat Octoberon (een samentrekking van Oberon en October, het was hun achtste album, en de plaat kwam uit in oktober) zou ook met Elliot Mazer (Time Honoured Ghosts) opgenomen worden. Maar omdat de werk-visums van de band waren verlopen, besloten ze de plaat zelf te produceren, in samenwerking met Dave Rohl; de man achter The Mandalaband.

The World Goes On heeft wat overeenkomsten met de ballad 'New Horizons' van The Moody Blues, zowel qua opbouw als qua tekst. Les had wel vaker songs waarin hij fantaseerde over wegvliegen (On the WIngs of Love, Fly Away, etc.). Een mooie en wat ondergewaardeerde song, die een plaat opent welke het eerste wat grotere succes voor de band betekende.

Wat mij betreft de mooiste song die Les ooit voor de band schreef en persoonlijk betekent de song heel veel voor mij. Het heeft mij zeker door de moeilijkste tijden van mijn leven heengesleept. Ik heb altijd al de wens gehad om een medley op te nemen van deze en New Horizons en de nummers in elkaar te verweven. Wie weet komt dat er nog van.

Genoemd door: Mssr Renard, vigil, motel matches en Bonk

(17)

Dit is een gedeelde 17de plek.

Paraiso Dos Cavalos (Paradise of the Horses)




In de jaren 80 schoof Barclay James Harvest steeds meer op richting synthpop, maar John Lees kreeg het altijd wel voor elkaar om een song met een wat meer akoestische begeleiding op een album te krijgen. Dit nummer heeft wel wat synhesizers, maar die overheersen niet. Het nummer heeft ook geen gitaarsolo, de nadruk ligt hier meer op de tekst en de orkestrale begeleiding.

Pip Williams produceerde deze plaat (we kennen hem van Moody Blues' Long Distance Voyager) en Pip arrangeerde samen met Greg Jackman de orkestrale begeleiding van de songs Fifties Child en Paraiso Dos Cavalos, wat de plaat een beetje verbond met het oude werk van de band.

Het nummer verwijst naar een vakantie van Lees met zijn familie, in Portugal, waar ze waren wezen paardrijden. Dit nummer is een ode aan die vakantie en aan het paardrijden. Een prachtige en meeslepende song, met een prachtig coda.

Genoemd door: Gert P, Brunniepoo, dynamo d en vigil

(17)

Dit is een gedeelde 17de plek.

Medicine Man




Waarschijnlijk eidigt deze song zo laag in de lijst, omdat de studioversie van ...And Other Short Stories mee deed, en niet de singleversie of de liveversie van 'Live' uit 1974, welke wel 10 minuten duurt, met uitgebreide solo's op de basgitaar, leadgitaar en moog.

De versie die op de plaat terecht is gekomen (althans de Europese versie) is een versie met een uitgebreide orkestrale begeleiding (gearrangeerd door Martyn Ford), waar de band zelf niet zo tevreden over was. Het nummer is in die tijd daarom nog verschillende malen opgenomen (een meer rockende versie kwam op de Amerikaanse persing van de plaat, en een versie zonder orkest kwam op de b-kant van de single thank you).

Het nummer is gebaseerd op het boek Something Wicked This Way Comes door Ray Bradbury, wat mij verder niets zegt.

Genoemd door: dynamo d, motel matches en Choconas

(15)

Dit is een gedeelde 15de plek.

If Love is King




Wat mij betreft de sterkste song van een wat wisselvallige plaat waar de band probeerde met een modernere sound en een ingekorte bandnaam de jaren 90 binnen te stormen. Op deze plaat zijn alle drums vervangen door geprogrammeerde drums. Mel Pritchard zelf vond het een goede zet. Maar hierdoor komen de songs, tezamen met de vele lagen keyboards wat afstandelijk over.

If Love is King is gebaseerd op een repetitieve keyboard-riff, maar kent een fijne melodie en een voor John Lees erg bijtende en indrukwekkende gitaarsolo in het eindstuk. Persoonlijk een nummer dat ik lekker hard wil draaien.

Weetje: op deze plaat staat ook het nummer John Lennon's Guitar, maar daarover later meer.

Genoemd door: Gert P, dynamo d, 50tracks en Bonk

(15)

Dit is een gedeelde 15de plek.

Poor Man's Moody Blues




De band werd gekscherend ook wel de Poor Man's Moody Blues genoemd, en dat was de reden dat John Lees besloot om de pers een hak te zetten. Dat de band mellotron gebruikte en een zingende bassist, gitarist en toetsenist hebben, was voor hem niet direct een reden om de band als een inferieure versie van The Moodies weg te zetten. Daarbij vond John het ook beschimpend naar de fans toe.

John pakte Nights in White Satin, kleedde deze song helemaal uit, tot de rudimentaire akkoorden en kleedde de song daarna weer aan. De basis van de song lijkt hetzelfde, alsook de break in het midden (bij The Moodies een fluitsolo, bij BJH een gitaarsolo), maar de songs verschillen genoeg van elkaar. Zo sluiten de melodieen niet op elkaar aan. De tekst van het refrein is wel echt bijna een kopie

John Lees:


Justin Hayward:


Justin Hayward was op zijn minst gezegd 'not amused'. Les Vond het ook maar niks.De fans echter vonden en vinden het geweldig. Het nummer is daarom nooit uit de set verdwenen en wordt nu nog door John Lees' Barclay James Harvest gespeeld.

Het nummer is niet op single verschenen, maar er is wel een promo-video van opgenomen (zie hier boven).

Genoemd door: 50tracks, motel matches, vigil en Choconas

(13)

Dit is een gedeelde 13de plek.

Waiting for the Right Time




Een typische Les Holroyd-ballad, met een hypnotiserend en atmosferisch arrangement. Lagen keyboards en synthesizers kenmerken deze song. Waiting for the Right Time was de tweede single van de band.

Dynamo D:


Het nummer is nog gecovered door Françoise Hardy met een franse tekst:



Genoemd door: dynamo d en Gert P

Als John Lees steeds wordt genoemd dan nu ook tijd voor vermelding van Les Holroyd Dit is mijn nummer 1 van de finale lijst!

Fifties Child is mijn favoriete BJH nummer maar Waiting for the Right Time (uit 1983) staat op een stevige plek daarna. Waiting for the Right Time is een prachtig door Les Holroyd geschreven sferisch nummer, dat ook in een verkorte vorm op single is uitgebracht. Beide nummers staan op Ring of Changes, dat hoog op mijn albumlijst aller tijden staat! Hopelijk wordt dit album ook nog in surround sound uitgebracht, net als al bij andere BJH albums is gebeurd.

(13)

Dit is een gedeelde 13de plek.

May Day




Octoberon is wel de plaat met de meeste songs in deze Top-21. Het is ook wel een erg mooie plaat.

May Day is een politiek-getinte song van John Lees, die de aanval opent op zowel rechts als links. Het is een kritiek op de zwart-witte kijk op goed en slecht en hoe politici mensen in de war brengen om maar stemmen te krijgen.

John Lees liet het tweede deel van de song over aan Ritchie Close en Gerald A Brown, waarbij ze de Capriol Singers 6 songs tegelijk door elkaar lieten zingen. Deze songs zijn: "Land of Hope and Glory", het socialistische "The Red Flag", "It's a Long Way to Tipperary", "We'll Meet Again", "There'll Always Be An England" en "The White Cliffs Of Dover". Het is een beetje een kakofonie, maar wel erg bijzonder. John Lees was er zelf niet zo tevreden over, omdat het een beetje uit de hand was gelopen, vond hij.

Ik vind het wel een mooie song, en de tekst van het eerste deel spreekt mij wel aan. Het middenstuk van het eerste deel is ook erg gaaf.

Genoemd door: Gert P en motel matches

(11)

Negative Earth




De eerste song van Everybody is Everyone is Else, opgenomen door Rodger Bain, een rockproducer bekend van Budgie en Black Sabbath.

De songs van deze plaat zijn wat steviger en puntiger van aard, en hebben minder aankleding dan hun Harvest-platen. De band was sinds hun live-plaat Live nu onder contract bij Polydor, en deze plaat was hun studiodebuut bij dat label.

Voornamelijk geschreven door Les Holroyd, is die één van de weinige songs waar drummer Mel Pritchard aan meeschreef, al waren het niet meer dan wat tekstuele ideeën. De tekst van het nummer is gebaseerd op de Apollo 13 ruimtemissie. Een song die terecht hoog in de lijst komt, door het wat kale arrangement met de begeleiding op electronische piano, de mooie zangljinen van Les en het geweldige leadwerk van John Lees. Het zou zomaar een broertje kunnen zijn van 'Space Oddity'.

Genoemd door: Mssr Renard, motel matches, Choconas en Bonk

(10)

Dit is een gedeelde 10de plaats.

Ra




Ra is weer één van Woolly Wolstenholme, en wat mij betreft de mooiste en gaafste song die hij ooit schreef voor de band. Geschreven in de (toen) heetste zomer die Engeland kende in 1976, is het een soort eerbetoon aan de zonnegod Ra. David Rohl die met de plaat hielp, is ook egyptoloog, dus hij zal vast invloed hebben gehad op de song.

De song kenmerkt zich door een prominente mellotron en erg fraai gitaarspel van John Lees, en een dramatisch groots einde.

Het zijn songs als deze die band met twee benen middenin de progressive rock zet.

Genoemd door: Mssr Renard, vigil, Choconas en Bonk

(10)

Dit is een gedeelde 10de plaats (wel drie)

Child of the Universe




Deze song is ouder dan Everyone is Everybody Else, want John Lees had deze song namelijk in 1972 al opgenomen voor zijn soloplaat (die gek genoeg pas in 1977 zou verschijnen).

De versie die op deze plaat zou komen, was nooit helemaal naar wens van John, en toen er een single zo verschijnen van de song, werden er wel drie versies opgenomen. De eerste verscheen op de single en de andere versies zijn te horen als bonustracks op respectievelijk de reissues van Everyone is Everybody Else en Time Honoured Ghosts.

De tekst is typische anti-oorlogs-retoriek van John Lees (zoals Summer Soldier en For No One) en is (helaas) tijdloos.

Dynamo D:


Genoemd door: @mssr Mssr Renard, Gert P, Brunniepoo, dynamo d, motel matches en Bonk

(10)

Dit is een gedeelde 10de plaats (wel drie)

Galadriel




De eerste song van hun bekendste plaat Once Again, is een typisch jaren zeventig symfonische ballad die Lord of the Rings als onderwerp heeft.

Leuk weetje: John Lees speelde deze song op een gitaar die van John Lennon was, en in de Abbey Road studio stond, waar Once Again is opgenomen. Op de plaat Welcome to the Show memoreert John hieraan in zijn song John Lennon's Guitar. Dat moet een prachtig moment zijn geweest voor de jonge Lees om op de gitaar van zijn held te mogen spelen. Het is dan ook een prachtige song. Erg dromerig en één van de hoogtepunten uit het oeuvre van de band. Wat mij betreft hun allermooiste nummer.

Genoemd door: Mssr Renard, Gert P, Brunniepoo, dynamo d en 50tracks

(7)

Titles




In Nederland (denk ik) hun bekendste nummer. Het kwam in de top-10, en daarom zo bekend onder ons. Het nummer is een collage van songtitels van The Beatles, en volgens John Lees vertelt het het verhaal van de kloof die tussen Lennon en McCartney ontstond. De titels van de Beatles' songs zijn door Wooly en John zorgvuldig bij elkaar gepuzzeld, en wordt begeleidt door een een frisse popsong.

Genoemd door: Gert P, 50tracks, motel matches, vigil en Choconas

May Day had ik zelf niet genoemd, hoop niet dat dit tot problemen in de telling heeft geleid?

(6)

The Great 1974 Mining Disaster




Een John Lees song, die gebaseerd is op de song New York Mining Disaster 1941 van The Bee Gees. Het heeft dezelfde songstructuur en 'leent' ook wat tekst van de song. Daarnaast verwerkte John ook wat verwijzingen naar twee songs van David Bowie (Man Who Sold the World en Space Oddity). In het refrein wordt Mr. Jones vervangen door Mr. Groan (Gromley, de leider van mijnwerkers waar de song over gaat: een mijnwerkers-staking in 1974).

De song is niet een totale rip-off, maar meer een variatie op de song van The Bee Gees. Het heeft een fraai einde met een mooie gitaarsolo.

Genoemd door: Mssr Renard, Brunniepoo, 50tracks en Bonk

Nee, dat klopt. Ik pas het aan. Ik wordt scheel van die excel-rijtjes en kolommetjes. Goed opgemerkt. Dank.

Ik hoop dat de rest wel klopt. De telling is correct, maar dat uitlezen en invoeren van de stemmers en taggen kan eventueel wat mis gaan. Ik ben er niet bedreven in.

Ja daar kan he inderdaad gek van worden, ben nu de live versies aan het draaien,. Leuke lijst tot nu toe

Pfff. Wat een werk, op overal wat goede en leuke informatie bij te zoeken.
Ik ken ook niet alle informatie uit mijn hoofd, dus zit hier met wat boeken. Dat is een hoop opzoekwerk. En de band heeft ook veel verwijzingen naar andere artiesten, en ik wil wel dat mijn verhaaltjes kloppen.

We zijn nu bij de top-5 beland. Excuses voor de uitloop.

(5)

For No One




Misschien wel één de krachtigste afsluitende songs van de band, is dit anti-oorlogsnummer van John Lees een klassieker van jewelste. Het nummer knalt ook gelijk met alle instrumenten erin: mellotron, leadgitaar, drums en basgitaar. De zang is ook lekker boos: 'Lay down your pistols and your rifles'. Het nummer heeft (helaas) een fade-out in een krachtige wah-wah-solo, maar op de liveplaat die zo verschijnen is de song nog krachtiger en de gitaarsolo ook.

Genoemd door: Mssr Renard, Brunniepoo, 50tracks, vigil en Bonk

(4)

Hymn




Ik heb het vermoeden dat de bekendste song van de band (althans in Nederland) zijn: Titles, Hymn en Life is for Living. Die laatste haalde de finale niet, die eerste hebben we al gehad, en Hymn is een top-5-song.

En terecht. Het is een prachtige song, gebaseerd op de akoestische gitaar en met enorm veel dynamiek. Een song dat continu opbouwt tot een prachtig slot.

In tegenstelling tot wat iedereen denkt, is deze song geen reli-rock, maar een anti-drugs-nummer: 'Don't try to fly, you know, you might not come down'. John was wel gelovig maar geen religieus persoon, dus er zijn verwijzingen naar God, maar religieus is deze song niet. Het nummer heette eigenlijk 'Hymn for a White Lady', wat verwijst naar cocaïne en zou op ... And Other Short Stories komen, maar werd afgewezen om uiteindelijk in 1977 op hun beroemdste plaat te komen.

Dynamo D:


De song is een live-favoriet, een nummer dat miljoenen keren is gecovered, ook door bekende artiesten:



genoemd door: Gert P, Brunniepoo, dynamo d, motel matches en Bonk

Jesus came down from Heaven to earth
The people said it was a virgin birth
Jesus came down from Heaven to earth
The people said it was a virgin birth
The people said it was a virgin birth
He told great stories of the Lord
And said he was the savior of us all
He told great stories of the Lord
And said he was the savior of us all
And said he was the savior of us all


Klinkt mij behoorlijk reli- poprock!

(3)

Summer Soldier




De enige song van het wat wisselvallige Baby James Harvest is ook wel een erg sterke song, die terecht in de top-5 staat.

Een anti-oorlog-song van (hoe kan het ook anders) John Lees. Het is een nummer dat uit verschillende delen bestaat, en zoals wel vaker in de jaren zeventig een soort collage vormt (vergelijk met Uriah Heep's Paradise / The Spell). Live worden de partijen wat geshuffeld en wordt begonnen met de heavy leadgitaar die de introductie is van het laatste deel van de song.

Het is een prachtig epos en een progressive rock-anthem dat alle elementen bevat dat de progessieve rock uit de vroege jaren zeventig kenmerkt: mellotron, orgel, tempowisselingen, een dramatisch coda, noem maar op. Wat mij betreft hun mooiste nummer, en ja live is het allemaal nog beter.

Genoemd door: Mssr Renard, Gert P, Brunniepoo, 50tracks, vigil, Choconas, Bonk

(2)

She Said




De top 2 wordt aangevoerd door twee songs van Once Again. She Said met zijn machtige drumwerk van Pritchard, typische leadgitaarspel van Lees, dragende baspartijen van Holroyd en het onmiskenbare mellotronspel van Woolly, is terecht een klassieker te noemen.

Eigenlijk een samenraapsel van twee Les Holroyd-nummers (Miss Bailey en And I Will Alway Love Her), heeft Woolly de nummers aan elkaar gesmeed en het nummer gearrangeerd tot wat het nu is. John LEes schreef er de gitaarpartijen voor. Daarom is het ook een groepsnummer (een van de weinige die door de hele groep is geschreven). Wooly zong het nummer, schreef het middenstuk en John Lees speelt de blokfluit in het middenstuk.

In zwaar ge-editte versie is dit nummer ook op single verschenen met een eveneens ge-editte versie van Mocking Bird op kant 2.

genoemd door: Mssr Renard, Gert P, Brunniepoo, motel matches, vigil Choconas en Bonk

(1)

Mocking Bird




Hoe kan het ook anders dat deze prachtsong de nummer 1 is. Misschien niet de nummer 1 van elke deelnemer maar wel het enige nummer dat in de top10 van iedereen voorkomt. Dus geen verrassing en ook geen teleurstelling.

Over dit nummer is al zoveel gezegd, en ik zit al 1,5 uur in iemand anders' tijd te werken, dat ik niet veel hierover ga schrijven. Het nummer heeft talloze versies, met orkest, zonder orkest, er is ook een 8-minuten studio-versie en zijn versies van vóór 1972 en er zijn de talloze live-versies. Zoek ze maar op.

Of zoals Dynamo D zegt:


Bedankt iedereen voor het meedoen en het geduld. Ik denk dat de discussies over de songs zelf maar ergens anders moeten plaats vinden want daar is hier nu geen plek meer voor.

Afsluitend nog de eindlijst:

1 Mocking Bird
2 She Said
3 Summer Soldier
4 Hymn
5 For No One
6 The Great 1974 Mining Disaster *
7 Titles
10 Galadriel *
10 Child of the Universe
10 Ra
11 Negative Earth *
13 May Day *
13 Waiting for the Right Time *
15 Poor Man's Moody Blues
15 If Love is King
17 Medicine Man
17 Paraiso Dos Cavalos (Paradise of the Horses)
18 The World Goes On *
19 In My Life
20 In Memory of the Martyrs
21 In Search of England


Ik draag het stokje over aan Johnny Marr en ik wil hem ook bedanken voor de tijd en ruimte.

Het werk is het meer dan waard! Prachtige enthousiaste en persoonlijke presentatie !

Bedankt!

Bedankt! Een aantal zeer fraaie nummers leren kennen de afgelopen weken.

Ik hoop ook dat ik alle nummers van wat achtergrond heb kunnen voorzien, zodat we er anders naar gaan luisteren, maar ook dat er stiekem wat mensen meelezen en de band eens gaan proberen uit interesse.

Mockingbird heb ik leren kennen via The Enid, van kortstondig BJH-lid Robert John Godfrey. Prachtig nummer, zeker in een orkestrale setting.

Dank voor de presentatie, was zeer informatief!