Als echte fan van het eerste uur was dit geen gemakkelijke opgave. Maar alles weer eens beluisterd om zo goed mogelijk oordeel te ven. Maar eigenlijk bleek de keuze te moeilijk, want er staat geen zwak nummer tussen. Vooruit deze 10....

1. Octavarium
2. Pull Me Under
3. Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper'
4. Learning to Live*
5. The Count of Tuscany
6. Scene Six: Home
7. Honor thy Father*
8. Caught In a Web*
9. The Root of All Evil*
10. A Change of Seasons*

Met tranen in mijn ogen zag ik The Ministry of Lost Souls überhaupt de lijst niet bereiken, een nummer dat hoog in mijn persoonlijke top 10 staat. 6:00, Repentance en The Mirror ook al niet in de finale... Ik moet zelf ook opnieuw concluderen dat DT-luisteraars liefhebbers blijken van heel verschillende DT's. Genoeg goede nummers nog, maar nu moest ik toch gaan nadenken welke nummers dán de top-10 zouden moeten vervolledigen...

Ik was even bang dat Stream of Consciousness de finale ook niet zou halen. Maar hoera! Voor mij stiekem een van de hoogtepunten van het 'nieuwere' DT (ondanks of dankzij het gebrek aan zang). Geniaal in z'n klaarblijkelijke eenvoud en krachtigheid, als energieke tegenhanger van het superrustige voorafgaande Vacant. Heerlijke overgang, altijd het volume weer even omhoog draaien. Ik ben overigens het meest verslingerd aan het geluid van Awake met de gekke typische zang van Labrie op dat album.

Ik denk dat dit 'm op dit moment voor mij maar moet zijn:

1. Space-Dye Vest
2. Learning to Live
3. Pull me Under
4. Stream of Consciousness
5. Scarred
6. Octavarium (ondanks de 'jingle all the way' op 17:48)
7. A Change of Seasons
8. Caught in a Web
9. Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper'
10. Scene Six: Home

Zoals EvilDrSmith ook al aangaf is het om invloed te hebben op de uiteindelijke lijst inderdaad wel noodzakelijk om ze op volgorde te zetten, want anders zal het mij niet zozeer wiskundige hoofdbrekens geven, maar telt hij helaas niet mee.

Niet te doen dit, maar goed, deze behoren tot mijn 10 voorkeuren. In redelijk goede volgorde.

1. Scarred
2. Peruvian Skies
3. Space-Dye Vest
4. Under a Glass Moon
5. Stream of Consciousness
6. In the Name of God
7. Panic Attack
8. The Great Debate
9. The Glass Prison
10. Honor thy Father

Heel lastig.

1 Learning to Live*
2 A Change of Seasons*
3 Octavarium
4 Pull Me Under
5 Caught In a Web*
6 The Count of Tuscany
7 Under a Glass Moon*
8 Peruvian Skies
9 Space-Dye Vest
10 Another Day*

Hoewel een paar van mijn favorieten die ik anders misschien in mijn top 10 zou hebben opgenomen eruit liggen (denk aan Sacrificed Sons, In The Presence of Enemies, Bridges in the Sky en Pale Blue Dot) blijft er nog heel veel moois over om een prachtige top 10 te vormen.

1. Pull Me Under
2. The Glass Prison
3. Panic Attack
4. The Count of Tuscany
5. The Root Of All Evil
6. Learning To Live
7. The Great Debate
8. Scene Six: Home
9. Metropolis - Part One: The Miracle and the Sleeper
10. Honor Thy Father

Mijn eerste korte verkenning van Dream Theater vond zo'n tien jaar geleden plaats. Ik had mijn mening toen al snel gevormd: ik hoorde nummers die volledig ondergeschikt waren aan de egotripperij van de bandleden, met soms tenenkrommende teksten. Alleen het album Octavarium kon ik enigszins waarderen.

Begin dit jaar zorgden de Progladder en het nieuwe album Parasomnia er gezamenlijk voor dat ik toch opnieuw interesse in de band kreeg. Het kwartje viel dit keer wel, ik had de eerste keer misschien iets meer geduld moeten opbrengen. In de weken tussen het eind van de PL en de start van deze perfect getimede GH, heb ik nog een handvol nieuwe albums leren kennen (met dank aan tips van onze spelleider). Uit deze dwarsdoorsnede van Dream Theaters oeuvre vind ik vooral het van-dik-hout-zaagt-men-planken album Train of Thought erg fijn.

Octavarium vind ik inmiddels een topalbum en het titelnummer een meesterwerk, met een prachtig sfeervol eerste deel en het nodige venijn in de staart.

1. Octavarium
2. Scene Six: Home
3. Panic Attack*
4. Honor thy Father*
5. Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper'
6. In the Name of God*
7. The Root of All Evil*
8. Under a Glass Moon*
9. Scarred*
10. Caught In a Web*

1. Pull Me Under
2. The Count of Tuscany
3. Under a Glass Moon*
4. Scene Six: Home
5. Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper'
6. Panic Attack*
7. Peruvian Skies
8. A Change of Seasons*
9. Octavarium
10. Another Day*

Oepsssss... overheen gelezen......
ja... das echt niet te doen hoor.................
maar goed...... willekeurig op volgorde gezet

1- Another Day
2- Caught in A Web
3- Learning To Live
4- Octovarium
5- Peruvian Skies
6- Pull Me Under
7- Scene Six; Home
8- The Glass Moon
9- The Great Debate
10- The Root Of All Evil

Even de herinnering voor rushanne, jasper1991, Von Helsing, ATZ, Superbitch en EvilDrSmith dat jullie nog ruim 6,5 uur hebben (deadline wordt ongeveer 20.30 uur) om jullie Dream Theater top 10 (uit de lijst van 20) in te leveren!

Excuus, helemaal vergeten, maar bij deze :

1.A Change of Seasons
2.Caught In a Web
3.Learning to Live
4.Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper'
5.Peruvian Skies
6.Pull Me Under
7.Scarred
8.Scene Six: Home
9.Space-Dye Vest
10.The Count of Tuscany

01. Learning to Live
02. Another Day
03. Pull Me Under
04. Space-Dye Vest
05. A Change of Seasons
06. Under a Glass Moon
07. The Root of All Evil
08. Peruvian Skies
09. Stream of Consciousness
10. Caught In a Web

Dream Theater, de band waarvan ik een aantal jaar dacht: beter, knapper, indrukwekkender, complexer en onnavolgbaarder dan dit kan niet. Dit is de meest ontzagwekkende vorm van metal aller tijden.
De Eric Heiden van de metal.
Die gedachte ontstond rond 1992. Ik ben er dus ook eentje van het eerste uur. Of nouja, het tweede: hun demoperiode als Majesty heb ik (natuurlijk) pas later ontdekt.

Hun debuut cd heb ik vermoedelijk in de zomer van 1989, op basis van de recensie in de Aardschok (april 1989), tijdens mijn fanatieke tapetradeverzamelwoede geleend van de bibliotheek (ik denk via de Centrale Discotheek Rotterdam laten versturen naar mijn plaatselijke bibliotheek in de polder) en heel veel rondjes laten draaien in mijn discman en op cassette opgenomen: bandlogo nagetekend op de rug van het cassettehoesje en de albumhoes uitgeknipt uit de Aardschok en op de voorkant van het cassettehoesje geplakt.
Ik vermoed rond 1990/1991 heb ik de cd zelf gekocht, in zo'n CD longbox, wie kent ze nog? Sterker, wie hééft ze nog? Ik meen dat ik er ƒ14,95 voor betaalde. Dat kartonnetje ligt nog steeds op zolder, samen met een stapeltje andere long box cd-verpakkingen. Het was een krampachtige, misschien wel helaas mislukte poging om de teloorgang van de impact van artwork bij cd's teniet te doen.

Ik vond het een prachtig album, een perfecte mix van Rush meets Fates Warning, met name 'A Fortune In Lies' (een gotspe dat die niet de finale heeft gehaald!), 'The Killing Hand' en de magistrale instrumetal 'The Ytse Jam', maar het haalde net niet de absolute top van mijn jaarlijst. Die was weggelegd voor Faith No More, Metal Church, Annihilator, Savatage en W.A.S.P.

Dat veranderde met de opvolger: 'Images & Words' maakte een nog veel verpletterende indruk. De indruk zoals hierboven beschreven in mijn openingszin.
Plaat van het jaar (of was dat toch Psychotic Waltz?). Metal kreeg een nieuw ijkpunt. Metal voor gevorderden. Hogeschoolmetal. Metal voor mensen die denken dat jazz ingewikkeld en complex is en neerbuigend kijken op 'kolereherrie' als metal: listen to this, silly jazzcats!

Hun eerste twee optredens in Nederland kan ik aanvinken. Het illustere optreden in de Vredenburg te Utrecht (wie was er nog meer bij?) en later dat jaar op de Aardschokdag, met onder meer Warrior Soul, Damn The Machine en het fantastische Riverdogs (zo jammer dat ik me van die dag eigenlijk niks meer kan herinneren, en dat terwijl ik geen druppel drink). Mijn in Utrecht gekochte 'Images & Words' shirt is zo gaar als boter. Ik weet niet eens zeker meer of ik 'em nog in een doos met ouwe grijsgedragen shirts op zolder heb, of dat ik 'em toch heb weggedaan.

'Awake' volgde en was ook fan-tas-tisch, maar nét iets minder magisch. 'Falling Into Infinity' liet in 1997 een ietwat teleurstellende indruk achter. Achteraf begreep ik beter waarom en dat was niet alleen omdat ik in die tijd meer naar extremere metal luisterde: James schreeuwde en krijste hier regelmatig meer dan dat je het expressief zingen kan noemen. Zijn zang begon me soms behoorlijk tegen te staan. Nu ik 'Peruvian Skies' terugluister, begrijp ik het nog beter: ik vind het 't minste nummer van de finale. Enfin, de eerste scheurtjes in de liefde ontstonden.

Die scheurtjes werden weer grotendeels geheeld met 'Metropolis Pt. 2: Scenes From A Memory' en vooral 'Six Degrees Of Inner Turbulence', waarop ik zelfs opzichtige invloeden hoorde van Tool (destijds my new favourite band) in 'The Great Debate'

De band bracht mij zelfs ertoe een decadent heen&weer-reisje naar London te ondernemen, want ze bleken daar iets heel speciaals te gaan spelen. Ik moest even graven op Setlist.fm wanneer dat ook alweer was, maar dat bleek op 21 oktober 2002 te zijn geweest.
Nu ik de setlist terugzie, besef ik dat de eerste set met hun eigen werk volledig uit mijn geheugen is gewist. Het ging namelijk om het deel wat ze na de pauze zouden spelen.
Ze zouden namelijk een album gaan coveren, integraal. Net zoals ze eerder dat jaar hadden gedaan met 'Master Of Puppets' in onder andere Barcelona. Het was nog in de tijd dat ik warm liep voor dit soort coveracties.
Van tevoren had niemand echter nog een idee wélk album ze zouden coveren, de band had alleen laten weten dat het een echte Britse klassieker zou zijn, dus de hele reis er naartoe waren een vriend en ik met elkaar aan het bakkeleien en gokken welk album het zou kunnen zijn. UFO? Motörhead? Maiden? Pink Floyd? Deep Purple? Black Sabbath? Queen? Led Zeppelin? En welk album dan? Op de EP 'A Change Of Seasons' lieten ze al horen een voorliefde voor Britse classic rock te hebben.

Toen het spoken word intro "Woe to you, oh earth and sea, For the Devil sends the beast with wrath" werd ingezet, was het natuurlijk onmiddellijk duidelijk en was het ook volkomen logisch dat ze dit album hadden gekozen. Drie dagen later speelde de band dit album ook in Parijs en dat is degene die op vinyl, cd en op YouTube terug te luisteren is.

Ik heb ze daarna nog een keer gezien, in Ahoy, maar ik weet niet zeker meer in welk jaar dat is geweest: ik vermoed, dankzij setlist.fm, dat het in 2004 is geweest. De setlist bekijkende staat me vaagjes bij dat ik er enorm van heb genoten (met name dat 'The Great Debate' werd gespeeld), maar toch kan ik me er verder niet veel concreets meer van herinneren. Ik lees dat ze toen zowaar 'The Ones Who Help To Set The Sun' van het debuut speelden, verrassend. En Pink Floyds 'One Of These Days' (zou dat echter niet van tape gespeeld zijn, als pauzemuziek? Ik weet het niet meer precies).

Echter, de magie die de band begin jaren 90 wist te bewerkstelligen, was inmiddels verbroken. En toch bleek ik in die jaren zo'n 40 cd's bij elkaar te hebben verzameld: inclusief fanclub cd's, demo opnames en bootlegs. Ik zie nu dat ik zelfs een bootleg cd heb van een optreden in de Melkweg, 1997. Huh, Dream Theater in de Melkweg? Wat een curieuze locatie. Is daar iemand bij geweest? Ik in ieder geval niet.

Zie ik nu goed dat álle nominaties uit de eerste ronde de finale hebben gehaald? Dat is ook vrij opmerkelijk. Ik zie nu ook dat zeven van de tien nummer die ik had weggestemd, de finale niet hebben gehaald. Ook een percentage waar ik meer dan tevreden over ben.
Evenzogoed, niks van en met Charlie.
Rust in vrede, Charlie, afgelopen maandag twee jaar geleden. De finale heeft je geen waardig eerbetoon gegeven.
Speciaal voor al die onverlaten die collectief jouw deelname in deze Greatest Hits hebben geëlimineerd het nummer 'To Live Forever' dat je met Dream Theater in 2004 zong, tijdens het 15-jarig jubileumfeestje van het debuutalbum. Die vijf minuutjes kunnen ook nog wel bij die enorm lange playlist.



Wat een eindeloos gewauwel, maar ja, dat krijg je ervan met een playlist van bijna vier uur.
Tot mijn eigen verrassing haalt A Change Of Seasons mijn Top 10 maar op het allerlaatste nippertje en was het vooral op basis van nostalgie dat het won van Panic Attack en The Glass Prison.
Echter, morgen zou het tweede deel van mijn Top 10 volledig anders kunnen zijn.

De cijfers zijn enkel indicatief om een verschil tussen de nummers te forceren. Zoals zoveel van jullie: een diabolisch karwei om een volgorde te verzinnen.
1. Learning to Live* 10
2. Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper' 10
3. Scene Six: Home 10 (die Midden-Oosters klinkende toonladders op de sitar (lees: Jordans keyboards), zo onmetelijk gaaf!)
4. Pull Me Under 9,7
5. Under a Glass Moon* 9,5
6. Caught In a Web* 9,5
7. The Great Debate 9,3
8. Honor thy Father* 9,2
9. In the Name of God* 9,1
10. A Change of Seasons* 9

Bubbling under:
The Glass Prison 9
Panic Attack* 9
Space-Dye Vest 8,8
The Count of Tuscany 8,7
Scarred* 8,6
Stream of Consciousness 8,5
Octavarium 8,5***
The Root of All Evil* 8,5
Another Day* 8,2
Peruvian Skies 8

*** 24 minuten en het langste nummer van allemaal (ook van hun volledige oeuvre?), maar wel een overdreven lang pinkfloydiaans intro van vier minuten voordat er überhaupt wat begint. En de eerste helft van de 24 minuten is verder nogal een obligate ballad. Het nummer gaat eigenlijk pas echt van start in de dertiende minuut... kolere, wat een trage aanloop. Dat is wel makkelijk minuten scoren. De tweede helft is dan wel een bloedgave, grotendeels instrumentale exercitie en fraaie krachtpatserij (van minuut 12 tot 20), maar verdient daarmee geen plekje in mijn Top 10. Dan vind ik het één minuut kortere 'A Change Of Seasons' eigenlijk een langer durend en ingenieuzer in elkaar stekend epos.

1. The Count of Tuscany
2. Space-Dye Vest
3. The Glass Prison
4. Panic Attack
5. The Great Debate
6. Octavarium
7. Scene Six: Home
8. Honor thy Father
9. Caught in a Web
10. The Root of All Evil

Ik volg de meute wel een beetje dat het de laatste jaren wat meer van het zelfde, en daardoor wat minder wordt, maar op hun top blijft het dromentheater natuurlijk fenomenaal. Ik ben wel gek op het relatief nieuwe (maar toch ook alweer 16 jaar oude) The Count of Tuscany met de prettige, meeslepende structuur en ietwat gekke verhaaltje over de al-dan-niet enge graaf. Space-Dye Vest, gevoelig en dramatisch, is een van de meest smaakvolle tracks die ze hebben geschreven. The Glass Prison schudt je lekker heen en weer met vette metal en ontregelende wendingen. Panic Attack is een lekkere opgevoerde Muse (komt vooral door het falsetgedeelte van Labrie dat die me daaraan doet denken). The Great Debate is gewoon oerdegelijk zoals DT hoort te zijn, vol spanning. Dan is er het mooi opgebouwde Octavarium, het ietwat mysterieuze Home, dat verder alles van een goede DT-song heeft, de intensiteit, dreiging en riffs van Honor thy Father, het prettig in het gehoor liggende Caught in a Web en degelijke The Root of All Evil. Al deze verschillende tracks herinneren me eraan dat dit toch wel (uiteraard) een klasseband is als je door de albums heen kijkt, waar altijd wel wat mindere broeders op staan. Je moet gewoon de mooiste kersen eraf plukken, en dat is precies wat we hier doen.

Ik had deze top 10 al een week op de plank liggen maar ik dacht volgens goed "Bonk" gebruik dit maar vlak voor de deadline openbaar te maken..

Zelf heb ik het nooit zo gehad met deze band. Mijn eerste (en laatste) CD "Images and Words", werd toen helemaal de hemel in geprezen en omdat ik toen helemaal in de Queensryche en Savatage zat wilde ik wel meer van zulks. Als DT nou iets vaker met, in plaats van door elkaar zouden spelen was het zeker wat geworden. Maar eerlijk is eerlijk... Vanmiddag, 4 uur DT was toch de moeite waard, ik ga ze deze donkere dagen toch weer een kans geven!


1. Pull Me Under
2. Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper'
3. Learning to Live*
4. Space-Dye Vest
5. The Count of Tuscany
6. Another Day*
7. Peruvian Skies
8. Scene Six: Home
9. The Glass Prison
10. The Great Debate

Daarom heb ik de deadline maar verschoven naar 21 uur, want eerder kom ik toch niet aan de presentatie toe.

Mijn eigen lijstje:

1 Stream of Consciousness
2 Scarred*
3 Space-Dye Vest
4 Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper'
5 Scene Six: Home
6 A Change of Seasons*
7 The Count of Tuscany
8 Pull Me Under
9 The Great Debate
10 In the Name of God*

Dat vind ik lief, kan ik ook nog mn lijstje inleveren.

1. Pull Me Under
2. The Root of All Evil*
3. Space-Dye Vest
4. In the Name of God*
5. A Change of Seasons*
6. Caught In a Web*
7. Panic Attack*
8. Scene Six: Home
9. Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper'
10. Octavarium

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8a/Dream_Theater_%28Russell_KS%29_entrance_2.JPG/960px-Dream_Theater_%28Russell_KS%29_entrance_2.JPG

De lijnen zijn nu echt gesloten! Ik verwerk de laatste lijstjes en dan verzorg ik in dit Dream Theater (bestaat echt, staat in Rusell, Kansas) de presentatie van de uitslag van de Greatest Hits of Dream Theater

UITSLAG VAN DE GREATEST HITS VAN DREAM THEATER!

25 mensen leverden hun top 10 in en daar ben ik zeer dankbaar voor, want daarmee is de opkomst flink hoger dan ik verwacht had! En dan ook nog met allemaal mooie verhalen over wat de band betekent heeft voor sommigen. En dan lezen dat het spelletje ook nog geleid heeft tot (her)waardering voor de band, dat is wel mede waar ik dit spelletje voor organiseer. Dus dank allemaal!

Ik vergeef jullie zelfs de nummer laatst.

20. Stream of Consciousness



28 punten, 5 keer genoemd.
Nummer 1 van Bonk

Het enige instrumentale nummer gooide geen hoge ogen in de finale. Op een enkeling nagelaten, en het meest bij mezelf. Ik vind het een ongelofelijk sterk nummer. Het is ook het langste instrumentale nummer van Dream Theater uit hun oeuvre. Dat je zo'n verhaal weet te vertellen zonder iets te zeggen...

19. In the Name of God



32 punten, 9 keer genoemd

Meteen het tweede nummer van Train of Thought. Verhaalt over religieus extremisme en gaat over de sekte Davidians. Deze sekte werd belegerd in Waco, Texas en dit eindige in een bloedbad waar 58 mensen bij omkwamen, waaronder veel kinderen. Niet voor het eerst en niet voor het laatst komt zware kost terug in de nummers.
Hoewel er ook een speels iets in schijnt te zitten, namelijk een morse code verborgen in de muziek die 'Eat My Ass and Balls' (uitspraak van Portnoy) zou spellen. Ik wist het niet. U wel?

18. Peruvian Skies



42 punten, 9 keer genoemd

Het enige nummer van Falling into Infinity. Het enige album met Derek Sherinian als keyboardspeler. Ook hier geen licht thema, want het nummer gaat over kindermisbruik en zoals vaker bij dergelijke thema's komt de tekst van Petrucci. Die ook nog eens een heerlijke gitaarsolo weggeeft in het nummer.

17. The Root of All Evil



42 punten, 10 keer genoemd
Nummer 1 van dynamo d

Afkomstig van Octavarium. Beginnummer van dat album en sluit feilloos aan op In the Name of God van voorgaand album Train of Thought. Iets wat ze een aantal albums lang deden. Dit nummer maakt deel uit van The Twelve Step-Suite van Mike Portnoy, die uit een aantal nummers bestond op verschillende albums en verhalen over het anti-alcoholisme programma van twaalf stappen.

16. The Great Debate



43 punten, 12 keer genoemd

Dit nummer van Six Degrees of Turbulence werd best vaak genoemd, maar wel veelal onderin de lijstjes. Het is een nummer wat gaat over stamcelonderzoek en het gebruik van embryo's hierin, zonder overigens een duidelijk standpunt hierover in te nemen.

15. Another Day



43 punten, 8 keer genoemd
Nummer 1 van OzzyLoud

Het eerste nummer, maar zeker niet het laatste van Images and Words. Het eerste album met James LaBrie als zanger. Het werd al aangehaald, dit had best een hit van ze kunnen zijn. Het werd ook op single uitgebracht, maar deed niets in de hitlijsten. Het is een soort stevige ballad. Het nummer gaat over de kanker waar de vader van Petrucci aan lijdt.

14. Panic Attack



44 punten, 10 keer genoemd

Afkomstig van het album Octavarium. Een album wat het voor mij verrassend goed deed in de finale met drie troeven. Een album waarbij ze vooraf aangaven dat ze weer een klassiek Dream Theater album wilde maken met minder complexe muziek. Wat voor Dream Theater minder complex inhoudt is natuurlijk ontzettend relatief. Hoezo? Zo zat dit nummer in de game Rock Band 2 en was het zowel de moeilijkste song op drum als op bas in die game.

13. Honor Thy Father



48 punten, 11 keer genoemd
Nummer 1 van The_CrY

Het laatste nummer van Train of Thought in deze finale komt nu ook al voorbij. Een album wat toch wel bekend staat als het hardste album van Dream Theater en dat hoor je hier ook wel terug. Meer strakke ritmes en riffs, minder frivoliteiten en meer agressiviteit. Blijft één van mijn favoriete Dream Theater-albums. Het lukte Mike Portnoy maar niet om een lovesong te maken, een hatesong lukte hem beter. Dit gaat over zijn stiefvader.

12. The Glass Prison



55 punten, 11 keer genoemd

Ook Six Degrees of Inner Turbulence verliest al snel zijn beide troeven in deze finale. Zo'n nummer waarin ze allemaal maar weer eens laten hoeren hoe ongelofelijk vingervlug ze zijn. Hoor bijvoorbeeld Portnoy eens beuken op zijn drumstel. Hard afgewisseld met bijzonder ritmisch drumwerk. Dit was het begin van de eerder genoemde Twelve Step-Suite en begon als openingsnummer van het album met de eindtonen van Finally Free van Metropolis Pt. 2

11. Scarred



56 punten, 8 keer genoemd
Nummer 1 van: Casartelli, Leptop

Het eerste nummer van Awake wat we tegenkomen. Het laatste album waar Kevin Moore als keyboardspeler aan mee zou doen. Een geweldig klinkend nummer, waar James ook een aantal heerlijke uithalen heeft. Nummer gaat over depressies. Toch kan ik vooral ongelofelijk genieten van dit heerlijke nummer.

10. Caught In a Web



62 punten, 13 keer genoemd

De volgende van Awake dan maar meteen. LaBrie klonk op dit album nog wat rauwer en scherper. Slechts 5 en een halve minuut en daarmee na Another Day het kortste nummer uit onze finalelijst. De lyrics gaan over je leven willen leiden zoals jij het wil, maar daarbij tegengehouden worden door wat de maatschappij van je verwacht en de normen zijn.

9. Under a Glass Moon



65 punten, 13 keer genoemd

Afkomstig van Images and Words. Ik moet eerlijk zijn dat ik wat later invoegde bij Dream Theater, maar ik heb me geregeld voorgesteld hoe dat geweest moest zijn dat je dit album nietsvermoedend in bezit kreeg en ging afspelen. Je moet toch weggeblazen zijn. Tuurlijk is Dream Theater ook weer geïnspireerd door allerlei voorgangers, maar ze maakten toch ook muziek die anders dan al het andere was. Niets voor niets zijn zij weer de inspiratiebron voor zo velen geweest. Ook bij Under a Glass Moon zou je toch alleen maar met je oortjes hebben kunnen klapperen dat een band dit soort muziek wist te maken.