....in dit weekje Australië kwam het bericht dat Rob Hirst is overleden. Robert George Hirst was vanaf de oprichting de energieke drummer van Midnight Oil. Hij richtte de band midden jaren zeventig op samen met Jim Moginie en Andrew James. In de beginfase trad de groep op onder namen als Schwampy Moose en Farm en speelden ze vooral covers. Na de komst van zanger Peter Garrett koos de band definitief de naam Midnight Oil en begonnen ze eigen nummers te schrijven.

In de eerste jaren speelde de band snelle, door surf en punk beïnvloede rock. Begin jaren tachtig verschoven de teksten richting politieke en maatschappelijke issues met onderwerpen als Aboriginalrechten, kernwapens en sociale ongelijkheid. Midnight Oil bracht uiteindelijk veertien studioalbums uit .Hirst schreef mee aan nummers en bleef lid van de band tot het uiteenvallen in 2002, toen Peter Garrett de politiek in ging. Na de herstart in 2017 maakte hij ook deel uit van de band tijdens optredens.

50tracks schreef:
18. Sia - Breath Me

50tracks schreef:

14. The Go-betweens - Streets Of Your Town

Aantal punten: 125
Aantal keer in een Top 10: 21
Nummer 1 van: ECooper en El Ninjo

50tracks schreef:
01. Nick Cave & The Bad Seeds - The Mercy Seat

(embed)


Met slechts 5 punten verschil pakt Nick Cave & The Bad Seeds de eerste plaats. In 7 lijstjes minder dan The Church maar wel 8 keer een eerste plaats en daarmee een verdiende winnaar.
The Mercy Seat wordt vaak als intens ervaren. Het nummer werkt één idee extreem consequent uit. De gedachten van een man die wacht op zijn executie. De tekst verandert subtiel per couplet, terwijl de muziek steeds dwingender wordt, waardoor spanning ontstaat zonder traditioneel refrein. Cave baseerde het lied deels op gesprekken over doodstraf en religie.

Aantal punten: 217
Aantal keer in een Top 10: 31
Nummer 1 van motel matches, Edgar18, ranboy, El Ninjo, Poek, Brunniepoo, likeahurricane en dynamo d

99. Bobby Vee (1961)/The Elegants (1958) – Little Star

Prehistorische populaire muziek boeit mij weinig. Neem de eerste lijstjes van Singles Top 20 Per Jaar - Jaarlijstjes [Overzichtstopic] - MusicMeter.nl
Bij de oude singles (t/m 1950) staan er wel nummers/artiesten in die ik wel aardig vind (b.v. Lead Belly, Hank Williams, John Lee Hooker en Muddy Waters) maar die top 50 als playlist beluisteren zou ik vervelend vinden. Eerste helft jaren ‘50 zijn Folsom Prison Blues, Mannish Boy en Why Do Fools Fall in Love (32 maar?) leuk, maar ook nog diverse vervelende nummer. 1956-1958 begint het interessant te worden en vanaf 1959-1961 deed ik met veel plezier mee.

Toch is er een genre dat typisch jaren ‘50 is en ik desondanks goed vind: doo-wop. Niet zo heel gek, want ik hou van harmonieuze zang en van het gebruik van woordloze vokalen (let op, dat komt nog vaak terug in mijn top 100). Je zou de doo-wop een mannelijke tegenhanger kunnen noemen van de 60’s girlgroups. Kijk maar naar de namen: The Earls, The Chimes, The Mystics, The Regents, The Del-Vikings. Het genre begon in de Afro-Amerikaanse bevolking, maar werd niet snel daarna ook populair onder Italiaans-Amerikanen (voor beide groepen was het een voordeel dat je geen instrumenten hoefde te kopen en het dus goedkoop was). Tot de laatste groep behoorde ook The Elegants, die begonnen met een knaller: hun nummer Little Star werd een nummer-1-hit. Hoewel ze nog lang bleven bestaan, kwamen ze daarna nooit in de buurt van dat succes.

Maar eigenlijk staat hun versie er voornamelijk in als excuusjarenvijftignummer, want de versie van Bobby Vee (geboren als Robert Velline) vind ik nog iets mooier. Hij was een Amerikaanse tienerster die begin jaren ‘60 heel popualair was, niet alleen in de VS, maar ook in het VK. Het begin van zijn carriére is een voorbeeld van “de een zijn dood...”: op 3 februari 1959 overleed de muziek, maar de tour(nee) wacht op niemand en dus werden er invallers gezocht. Een groep met de 15-jarige Bobby Vee mocht Buddy Holly vervangen. Dat was een succes, Vee mocht met zijn groep (toen nog The Shadows genoemd) een plaatje opnemen, regionale radiostations pikten het op, hij kreeg een platencontract en scoorde vervolgens tientallen hits in (vooral de eerstste helft van) de jaren ‘60 zoals Rubber Ball, Devil and Angel en The Nights Has a Thousand Eyes.

En wat doe je als platenmaatschappij als je opeens een tienerster hebt: zoveel mogelijk uitmelken. In 1961 bracht Vee maar liefst vier albums uit (en ook nog drie in 1962 en drie in 1963). En dan krijg je dus (ondanks dat hij ook wel zelf nummers schreef) albums als “Bobby Vee Sings Hits of the Rockin’ 50’s” en daar staat Little Star op. En gelukkig kwam dat ook op een verzamelcd dat ik ooit kocht.

En dat kinderliedje werd dus veruit mijn favoriete nummer van het album. Woohoohoowoohoo reddede teh toeoeoe, meer is er niet nodig om mij te bekoren.