1. My Own Summer (Shove It)
2. Change (In the House of Flies)
3. Digital Bath
4. Pink Maggit / Back to School*
5. Be Quiet and Drive (Far Away)
6. Bored
7. Minerva
8. Feiticeira*
9. Knife Prty*
10. Hole in the Earth

1. Feiticeira*
2. Change (In the House of Flies)
3. Minerva
4. Knife Prty*
5. Be Quiet and Drive (Far Away)
6. Digital Bath
7. Around the Fur*
8. My Own Summer (Shove It)
9. Swerve City*
10. Pink Maggit / Back to School*

1 My Own Summer (Shove It)
2 Be Quiet and Drive (Far Away)
3 Change (House of Flies)
4 Bored
5 Hole in the Earth
6 Knife Prty
7 Swerve City
8 Around the Fur
9 Digital Bath
10 Leathers

Kennismaking voor mij met Deftones. Nummer zijn kwalitatief van de eerste tot de laatste, maar wel vrij inwisselbaar bij momenten. Soms moeilijk voor een leek om het onderscheid te vinden.

Hoe dan!?

Ik stem deze namiddag nog.

Nooit echt volledig in gedoken (op enkele hits na). Denk dat de greatest hits van Nu Metal voor mij een eerste kennismaking was waarna ze op de radar gebleven zijn. Vorig jaar ook het eerste deel van het optreden op Werchter gezien en dat was zeker goed (helaas viel het samen met good old Iggy Pop). Maar dit jaar komen ze ook op Pukkelpop en daar ga ik ze normaal wel volledig kunnen zien.

Waarom komt Deftones niet op DTRH ffs

Waarom was je vorig jaar niet op Best Kept Secret dan!?

Ja, echt dit, ipv Florence & the Machine ofzo.

Ik moet royaal blijven naar Johnny Marr. De echte vraag is: waarom was jij niet op DTRH? Zelfs chevy93 was er.

Een beetje Deftones heeft (Iets)

1. My Own Summer (Shove It)
2. Change (In the House of Flies)
3. Bored
4. Leathers
5. Be Quiet and Drive (Far Away)
6. Tempest*
7. Cherry Waves
8. Around the Fur*
9. Prayers / Triangles
10. Minerva

Hoogheid Johnny Marr, ik snap het! DTRH vind ik al heel lang niet zo leuk meer: het aantal bezoekers heeft zich omgekeerd evenredig ontwikkeld ten opzichte van de kwaliteit van de affiche. Een beetje zoals een vraag- en aanbodcurve eruitziet: terwijl het aantal bezoekers exponentieel is toegenomen, lijken de artiesten op DTRH elk jaar matiger te worden. Uitzonderingen daar gelaten natuurlijk: Little Simz bijvoorbeeld wordt dit jaar ongetwijfeld weer een feestje!

1. Be Quiet and Drive (Far Away)
2. Digital Bath
3. Change (In the House of Flies)
4. My Own Summer (Shove It)
5. Prayers / Triangles
6. Passenger
7. Rosemary
8. Cherry Waves
9. Diamond Eyes
10. Hole in the Earth

Deftones was eind jaren '90 absoluut één van mijn favoriete bands. In de loop der tijd is mijn smaak behoorlijk veranderd (verbreed vooral), maar de liefde voor Deftones is altijd gebleven. Zeker ook omdat ze eigenlijk altijd wel goede platen zijn blijven maken. Uiteindelijk is Deftones met afstand de meest interessante artiest gebleken die uit de nu-metalscene voortkwam. Afgelopen jaar bewezen ze op Best Kept Secret dat ze live ook nog steeds de moeite waard zijn, sterker nog: ik denk dat ik dat het beste optreden vond dat ik van ze gezien heb. Ik heb er in elk geval warmere herinneringen aan dan aan die keer op Wâldrock dat Chino zo dronken was als een reiger. Al met al was het een mooi weekje Deftones, wat er in elk geval voor heeft gezorgd dat ik White Pony meer ben gaan appreciëren (ik was misschien ook wel wat te streng in het verleden). Maar mijn favorieten blijven Around the Fur, Adrenaline en Koi No Yokan.

01. Be Quiet and Drive (Far Away)
02. My Own Summer (Shove It)*
03. Around the Fur
04. Bored
05. Tempest*
06. Rosemary
07. Entombed*
08. Digital Bath
09. Leathers
10. Passenger

Was hier iemand ook bij hun eerste optreden in Nederland? Melkweg 1997?
Ik kan me er niet zo veel meer van herinneren (toch jammer dat ik destijds geen foto's schoot), behalve dat het een gekkenhuis was - vooral bij '7 Words' en 'Bored' - en dat Chino crowdsurfde van voor naar achter en van links naar rechts over de golvende en rondspringende mensenmassa. Ik sta normaliter (bijna) altijd vooraan, maar deze keer stond ik volgens mij enigszins rechts achterin de zaal, omdat ik vrij laat aan kwam zakken.

'Adrenaline' was voor mij een vroeg hoogtepunt dat ze qua impact nooit meer hebben geëvenaard. Elk album dat volgde, deed mijn interesse iets meer verslappen. Het gelijknamige 'Deftones' (2003) deed me helemaal niks meer en die daarop volgde, 'Saturday Night Wrist', heb ik volgens mij nog wel eens uit een tweedehands bak gevist, maar nimmer gedraaid. Ik geloofde het verder wel.

EDIT: oh, wacht eens even. Ik ben helemaal abuis. Die 'Saturday Night Wrist' heb ik nog eens als promo ontvangen om te recenseren, zie ik nu in mijn collectiearchief. Dus die heb ik juist wél gedraaid en intensief ook. Goh, benieuwd wat ik er toen van vond. Ik heb er werkelijk geen idee meer van. Even opzoeken in mijn recensiearchieven...

Hier mijn onverkorte gedachtes over die plaat uit 2006:
Veel fans heeft de band de laatste jaren niet gewonnen. Door op zijn zachtst gezegd zeer discutabele live optredens (en dan doel ik niet alleen op hun legendarische wanprestatie op Wâldrock), statusonwaardige albums (voorganger 'Deftones' (2003) en kliekjessamenraapsel 'B-Sides & Rarities') en tijdrovende nevenactiviteiten (Chino is nogal actief met Team Sleep), zijn de Deftones niet meer de aansprekende naam van weleer. Althans, bij ondergetekende, die zich nog levendig hun eerste show in de Melkweg voor de geest kan halen alwaar Chino zich als een doldwaze stier gedroeg en zich al surfcrowdend op het balkon klauterde. En er weer vanaf dook. De intensiteit is niet meer. Ik werd zelfs een beetje bored van de band.

Op deze nieuwe plaat revancheert de band zich op vrij opvallende wijze. De band klinkt stukken volwassener, zeker als je het vergelijkt met hun generatie- en voormalige stijlgenoten Korn en Limp Bizkit. Voormalig, want de Deftones zijn nauwelijks 'nu metal' meer te noemen. Naarmate het album vordert, ontwikkelt de band zich meer en meer als een metalen indierock band waarin een gelaagde sfeer verheven is boven groove, melodie of agressie. De albumtitel is derhalve perfect gekozen, want de plaat klinkt werkelijk als middernachtelijke wanhoop, met een borderline tussen hoop, wanhoop, vertwijfeling en paniekaanvallen. Vooral het zesde nummer een prachtig sfeervol instrumentaaltje (de titel is te lang en idioot om hier foutloos over te tikken) en ook het navolgende 'Xerces' spat bijkans uit elkaar van gelaagde emoties en doet zelfs denken aan de meer psychedelische momenten van The Gathering. Al beukt de band daarna weer erg rauw en hakketakkerig om zich heen in het met metalcore-screams doorspekte en met lompe Meshuggah-basloopjes doorweven 'Rats! Rats! Rats!'.

De met electrobeats opgetuigde 'Pink Cellphone' wordt mede gezongen (en gesproken) door Annie Hardy (Giant Drag) en zou door het 'indie electronic' karakter niet misstaat op het album van Team Sleep, terwijl de dromerige vocalen van Chino in de meer recht toe recht aan beuker 'Mein' worden opgeleukt met de bezwerende stem van Serj Tankian (System Of A Down). Chino huilt van woede, bloedt van verdriet, galmt van verwarring en zingt van pijn. Waar zijn stem in het verleden nogal eens een zeurderig toontje á la Billy Corgan had, daar snijdt het nu weer ouderwets door merg en been. Niet irritant aanstellerig, maar geloofwaardig leed. Luister maar eens naar de prachtig opgebouwde semi-ballad 'Rivière', waarmee de plaat als een naargeestige droom afsluit. Mocht je deze band nog steeds willen bestempelen als een 'nu metal'-band en tevens geen hoge pet ophebben van dit genre, dan bewijst deze band dat dit genre wel degelijk diepgang bevat. Al is een grote afbeelding van de bijbel op de bandpagina van hun website wel weer iets te veel van het opzichtige.

Een impact als 'White Pony' zal deze plaat toch niet bewerkstelligen - misschien juist vanwege die diepgang, maar deze plaat klinkt als een fascinerende, sluimerende nachtmerrie en zal juist bij de oudere muziekliefhebbers de wenkbrauwen doen fronzen: "Deftones, diepgang? Jazeker!"https://i.postimg.cc/kgbNMcRY/Deftones.jpg

Ik gaf de plaat een 8 en dat is een stuk hoger dan ik van mezelf had verwacht. Ik was namelijk zeker in de jaren 10 behoorlijk Deftones-moe. Ik vond met name Chino's zang drammerig en zeikerig, de muziek landerig, lamlendig en pit ontberend, en gaf daar waar het kon cynisch tegengas tegen de kleine metalcommunity die hier als een stelletje fangirlgroupies watertandde van de band.

Daar kom ik nu grotendeels op terug. Deze finaleselectie van 20 songs vind ik behoorlijk geweldig en heeft mijn vroege en al jarenlang verloren liefde voor Deftones weer heel prettig doen opbloeien (alleen de 21e song, 'Entombed', vind ik wat minder). Dat had ik niet verwacht. Dus erg fijn dat je deze band deze week aandacht hebt gegeven, Bonk. Ik werd er allesbehalve bored van en het zorgde voor een change van mijn mening. Misschien zou zoiets ook nog eens lukken voor die andere [bij mij] gevallen nu metal-band Korn?

Enfin, mijn Top 10, waarbij de nummers elkaar erg weinig ontlopen. Zeker #2-#5.
1. Bored
2. Swerve City*
3. Passenger
4. Digital Bath
5. Knife Prty*
6. Change (In the House of Flies)
7. Leathers
8. Hole in the Earth
9. Tempest*
10. My Own Summer (Shove It)

Bubbling under:
11. Around the Fur*
12. Rosemary

Ik schuif Chris Cornell een week op.

Kalender:
27 februari - Bonk (Deftones)
6 maart - motel matches (Oscars - winnaars en nominaties)
13 maart - All Day Watcher (John Denver)
20 maart -
27 maart - voskat (Pulp)
3 april - Shaky (Little Richard)
10 april - aERodynamIC (Prince - deeper cuts)
17 april - jordidj1 (20s mainstream pop)
24 april - dynamo d (Shocking Blue)
1 mei -
8 mei -
15 mei - EvilDrSmith (Chris Cornell - Soundgarden / Audioslave / Temple Of The Dog)

Informatie over het spel en over voorgaande edities (links graag mee kopiëren):
Lijst van Greatest Hits of...-edities
Greatest_Hits_of - spelregels
Let op: één inschrijving per persoon (uitgezonderd de GH-finale)

Nee, hun eerste optreden in de Melkweg, daar was ik niet bij. Ik ging in 1996 pas voor het eerst naar een concert, Lagwagon en Downset. in Leeuwarden, en mijn eerste Lowlands was in 1997. Deftones heb ik denk ik ook voor het eerst op Lowlands gezien, en daarna dus hun inderdaad legendarische wanprestatie in Bergum. Was jij daar toen ook bij?

De lijnen zijn gesloten. Erg veel dank aan de 17 deelnemers die hun lijstje inleverden en de mooie verhalen! Rond half tien trap ik de presentatie af.

Nee, ik ben, gek genoeg, nooit op Wâldrock geweest. Ik was een vaste DOA-bezoeker (terwijl Bergum hemelsbreed dichterbij mijn ouderlijk huis ligt). Maar ik heb destijds wel veel gelezen en gehoord van vrienden over het optreden van Deftones. Het optreden is hier nog terug te luisteren, als je durft. Ik moet zeggen dat het dronkemansgelal met terugwerkende kracht behoorlijk vermakelijk en hilarisch is.
Een heel gave concertdoop met Lagwagon en Downset., trouwens!

WELKOM BIJ DE UITSLAG VAN DE GREATEST HITS VAN DEFTONES!

21. Hexagram


6 punten, 2 keer genoemd

We trappen af met Hexagram. Afkomstig van het album Deftones. Kwam binnen via de nominatieronde, overleefde ternauwernood de eliminatieronde om er vervolgens in de finale totaal niet aan te pas te komen. Maar goed, als deze harde beuker dan het slechtste nummer zou zijn uit deze finale, wat voor heerlijke muziek staat ons dan nog te wachten?

20. Entombed


11 punten, 3 keer genoemd

Het eerste, maar zeker niet het laatste, nummer van Koi No Yokan wat we tegenkomen. Niet het meest typische Deftones-nummer, vind ik. Misschien wel het meest poppy nummer van deze finale. Maar daarom niet minder lekker.

19. Diamond Eyes


12 punten, 4 keer genoemd

De titeltrack en enige troef van dat album in de finale. Diamond Eyes was een beladen album, want het eerste wat uitkwam na de tragedie met bassist Chi Cheng die in coma raakte na een auto-ongeluk. Eigenlijk waren ze ten tijde van het ongeluk bezig met het opnemen van het album Eros, een album wat nog steeds niet uitgekomen is, hoewel er wel beweerd wordt dat het ooit uitkomt. Diamond Eyes was de openingstrack en de eerste single van het album. Scoorde in de VS ook nog weer best goed met een 10e plek in de Mainstream Rock Billboard.

18. Cherry Waves


22 punten, 6 keer genoemd

Afkomstig van Saturday Night Wrist, niet het meest succesvolle album van Deftones maar behaalde toch plek 63 in onze albumhitlijst, en toch nog met twee nummers present in de finale. Bij dit nummer werd wel omschreven als Deftones die zich verliezen in shoegaze. Het zou gaan over het testen van het vertrouwen wat je in de ander hebt.

17. Swerve City


23 punten, 7 keer genoemd

De volgende van Koi No Yokan die we tegenkomen en de openingstrack. Ook als single uitgebracht en piekte zelfs op plek 6 in de Billboard’s Mainstream Rock in de VS. De clip is voor liefhebbers van paardrijdende vrouwen. Het kortste nummer uit onze finale met nog geen drie minuten.

16. Hole in the Earth


24 punten, 8 keer genoemd

De single van Saturday Night Wrist en die scoorde ook nog best in de VS met een 19e plek in de Mainstream Rock Billboard. In het nummer botviert Moreno zijn frustraties over strubbelingen in de band tijdens de opname van het album. De andere bandleden zeurden te veel over hoe lang het nog duurde voordat het album klaar zou zijn. Zo kun je dus overal inspiratie uithalen.

15. Knife Prty


26 punten, 6 keer genoemd

Eén van de albumtracks van White Pony. Een nummer waarin seks en geweld gecombineerd worden. Ach ja, dat kan Deftones wel en is eigenlijk wel typerend voor ze, iets moois en teders combineren met een goede pot agressie, dat hoor ik wel vaker terug in hun nummers.

14. Prayers / Triangles


27 punten, 6 keer genoemd

Het enige nummer in deze finale van Gore, waar het ook de openingstrack van was. Tevens single, die voor die single werd gemixt door syntwave-artiest Com Truise (ik heb het niet verzonnen!). Een vrij psychedelische clip en ook dit nummer haalde gewoon weer een top 10-notering in de Mainstream Rock Billboard in de VS.

13. Feiticeira


Nummer 1 van: andré
29 punten, 4 keer genoemd

Openingsnummer van White Pony. Ik probeer me voor te stellen hoe dat geweest moet zijn (ik ontdekte de Deftones wat later) dat je White Pony opzet, dit dan als eerste nummer hoorde en dan al denkt ‘Zo, dit is lekker. Als de rest van het album van dezelfde klasse is…’ Iets met weggeblazen worden.

12. Tempest


30 punten, 7 keer genoemd

Alweer één van Koi No Yokan. Nummer wat gaat over het einde van de wereld volgens de Maya kalender. De mythische kant van Deftones. Kwam maar liefst op plek 3 in de US Hot Mainstream Rock Tracks. Wat mij vooral weer doet afvragen hoeveel hitlijsten er eigenlijk zijn in de VS.

11. Minerva


Nummer 1 van: Joy4ever
31 punten, 6 keer genoemd

Hoewel het album Deftones zowel door de band zelf niet als hun beste album wordt beschouwd en ook op MusicMeter de laagste gemiddelde score haalt, doet het toch met twee nummers mee in de finale. Dit terwijl hoger aangeslagen albums als Ohms en Private Music helemaal niet meedoen. Minerva is Deftones die Pink Floyd-vibes oproept. Door de clip dan, niet door de muziek. Die clip werd opgenomen in de woestijn tijdens een zandstorm en roept dus associaties op met de Live in Pompei-opnames van Pink Foyd.

10. Pink Maggit / Back to School


43 punten, 9 keer genoemd

Pink Maggit was de afsluiter van White Pony. Een nummer van 7,5 minuten waar je heerlijk in mee kon laten slepen. Op de hernieuwde uitgave werd Back to School (Mini Maggit) toegevoegd. Een alternatieve kortere versie van Pink Maggit. Dit werd tevens op single uitgebracht. Na gezeur van de platenmaatschappij over het gebrek aan goede singles op White Pony wilde Moreno op deze manier bewijzen dat het niet zo moeilijk was een hitje te schrijven. Achteraf heeft hij zich wel eens negatief uitgelaten over deze versie.