Blackfield - Welcome to My DNA?

Frans Bauer & Marianne Weber - Wat Ik Zou Willen ?

Casartelli heeft 'm goed!

OPGAVE 22

*** is een soloalbum van ***, bekend als gitarist van ***. Dit album heeft 1 stuk van 1 uur, wordt dit langdradig of kan het niet lang genoeg?

Het nummer begint lekker, klinkt goed, maar na 58 minuten weet ik dat dit het enige deuntje zal zijn dat in het nummer zit. Maar er zitten gelukkig wat andere dingen verborgen en er zijn genoeg variaties op dit deuntje. Op het moment waar het begint te vervelen pakt *** gelukkig de gitaar en laat wat bluesy gitaarwerk horen, goede combinatie! Zo vliegen er nog 30 minuten voorbij en verveelt het toch geen moment!

Lang, maar erg goed. Bedankt *** voor deze mij te geven in het Review-topic. Deze zal ik wel vaker opzetten. 4 sterren. Interessant werkje, dit.

Ik weet in ieder geval waar ik het antwoord kan vinden.

De laatste *** waren niet de band / gitarist in kwestie, maar de naam van de aanrader in het review topic, om het de cheaters ook weer niet te makkelijk te maken.

Een gitarist van een band die een album heeft gemaakt met één nummer van één uur. Er zou toch wel minstens één persoon moeten zijn waarbij de alarmbellen dan gaan rinkelen? Het feit dat die persoon vermeldt dat de gitarist van band *** komt, zal vast betekenen dat het niet zo'n bekende is?

kheb gespiekt uit nieuwsgierigheid, dus ik geef hier sowieso geen antwoord op, maar dit had ik nooit geweten... Ik ken het album niet, hoewel me het nu eigenlijk wel intrigeert!

Hij is minder bekend dan een aantal andere platen dat hier al geweest is, maar heeft toch nog wel een respectabele cultaanhang hier.

Er zijn op het net overigens ook wel lijstjes met langste nummers te vinden...

Duurt deze dan ook echt 58 minuten?

Zelfs tussen de 59 en 60. De schrijver realiseerde zich kennelijk ineens dat er in de laatste anderhalve minuut geen heel grote verrassingen meer zouden komen.

lange nummers.... Thurston Moore ?

Nooit van gehoord zelfs... nee dus.

Vooral zou houden

Ik zit net te luisteren naar "Manuel Göttsching - E2-E4" voor de Prog Songs KO.

Past wel heel erg goed binnen de omschrijving.

Zou 'm best eens kunnen zijn ...?

(edit: Wikipedia : Hij was gitarist en hield zich evenzeer bezig met keyboards en synthesizers. Als drijvende kracht achter de groep Ash Ra Tempel of Ashra en als soloartiest, was hij één van de belangrijkste pioniers in een muziekstijl die later elektronica zou genoemd worden. Vooral zijn album E2-E4 uit 1984 zou één van de belangrijkste grondvesten zijn voor de ontwikkeling van stijlen van techno tot house tot hedendaagse ambient.)

We hebben een winnaar!

Niet geheel toevallig zat ik hem een aantal dagen terug voor hetzelfde spelletje ook voor het eerst te beluisteren.

Je mag er zelf een plaatsen, als je inspiratie hebt.

Iemand anders mag er één plaatsen. Ik heb niet direct wat op het oog.

OPGAVE 23

Toen ik deze plaat voor het eerst hoorde vond ik het een hele aardige plaat met vooral een paar echt mooie nummers, maar soms een beetje saai. Na een paar keer luisteren vond ik het een echt goede plaat. Dat kwam door de sfeer die door het hele album heen dwarrelt en toch wel heel wat fraai songs. Pas via de Sennheiser drong echt tot me door wat voor moois dit *** te bieden heeft.

Er zit namelijk veel meer dynamiek in het album dan je in eerste instantie denkt. Natuurlijk vallen gelijk de heerlijk knallende gitaren op van ***. Maar pas later drong de intensiteit van andere nummers, zoals bijvoorbeeld *** en *** tot mij door. En wat eerst wel heel erg verzorgde muziek leek, werden ineens vele mooie details. Zoals de koren op de eerste disc.

Geen idee of er koren inzitten, maar Elbow?

Het lijkt me eerder iets proggerigs. Rush of zo...
Zitten we in de richting?

Steven Wilson volgens mij.

edit: yep, gevonden. Herkende de verzorgde stijl van West al en gek genoeg werd ik getriggerd door het woordje 'disc'.

OPGAVE 23

Paf! Meteen een 4,5* en misschien nog wel kans op meer! Wat een ongelooflijk vette schijf is dit zeg! Loodzwaar en dreunend hard. Niet alleen is *** terug, dit is ook nog zwaarder en gemener dan het meeste van zijn oudere werk! Een soort genadeslag in muziekvorm lijkt het wel, met name ***, *** en het openingsnummer. Het hakt en beukt er gestaag op los totdat een soort van murwe trance ontstaat. Beetje zoals *** in hun begindagen, maar nu wel wat gestructureerder en daardoor eigenlijk nog venijniger. *** had "uberhaupt niet gepast op deze plaat, dit is allemaal veel te zwaar. *** zal zijn antidepressiva wel niet meer slikken, godzijdank!

Iets van Lou Reed?

Swans? Moest ook wel aan Neurosis denken, maar dat kon ik toch niet helemaal rijmen met het stukje.

Klinkt totaal niet als Lou Reed, vind ik trouwens.

Eerder Nine Inch Nails denk ik, de nieuwste plaat van Swans is juist minder zwaar dan het oude werk .

Ah oke, ik ken die nieuwe Swans nog niet.

Beetje zoals *** in hun begindagen, maar nu wel wat gestructureerder en daardoor eigenlijk nog venijniger. vind ik best van toepassing op VU.

nog zwaarder en gemener dan het meeste van zijn oudere werk! Bv. Metal Machine Music.

Edit: Het is overigens wel Swans... Geschreven door mijn grote vriend orbit.

OPGAVE 24

Heerlijke dark ambient (mag ik dat zo noemen?), het nummer ***. Welkom in het duistere doch prachtige wereldje van ***, lijken ze te willen zeggen.

Heel anders dan de albums die nog zouden komen, maar de emoties die ik daarbij zou krijgen zijn hier nog niet aanwezig. Ik vind dit wel een heel mooi album voor kerstmis; die hoge stemmen in *** doen het 'm
Alle nummers lijken wel een verhaal te vertellen. Een verhaal dat je zelf kunt bedenken door middel van de beelden die de muziek je ingeven. De duistere geluiden in ***, waarin je je in het hol van de draak bevindt, compleet met zijn krijsende slachtoffers... Het tweede deel van ***, waarin een priester in de regen aan het bidden is en af en toe (door dat hele snelle harp-achtige geluidje) opgeschrikt wordt door een schaduw dat achter hem wegsnelt. Ja, en dan natuurlijk ***, waarin een krachtig strijdlied wordt gezongen door een groep dappere elfjes die met potten en pannen door de wouden lopen en hun tocht en gezang van muziek voorzien. Om, naarmate de zwaardere en ruisende geluiden luider worden, dichter bij het hol van de draak te komen, alwaar ze tegen die tijd de strijd aangaan en het lied compleet flipt en ontspoort, met geschreeuw en al. Heel leuk.