Laatste is al enkele dagen in behandeling. Is wel een van de moeilijkste, verdomme

Het is wat stom om zo'n klepper als Cardiacs - Sing to God (1996) uit te stellen tot dicht bij de deadline, want een dergelijk epos heeft heel wat meer tijd nodig om doorgrond te worden. Barney Rubble gaf me de tip. Eeen heus album van anderhalf uur uit de UK waar een punk-tag op kleeft, leuke vondst. Cardiacs zegt me helemaal niks, maar lijkt wel bescheiden stof hebben doen opwaaien.

Sing to God is eerste album na een drie jaar durende pauze. Bandopperhoofd Tim Smith had genoeg materiaal voor twee platen, dus kwakte hij alles op een grote plaat. Het zou in de volksmond pronk genoemd worden, zijnde progressieve punk. Op papier superleuk, op plaat soms ook. Het begint met een niet te veel prijsgevende intro, waarna Eat It Up Worms Hero flink van punkleer trekt. Het duurt echter nog geen twee minuten vooraleer het alle kanten uit stuitert. De rode draad van de plaat is meteen duidelijk: er zal veel gebeuren. Sing to God is artsy, experimenteel, Zappa'esk, grotesk en met momenten bijzonder theatraal. Af en toe wordt er nog een ronkende gitaarriff op de voorgrond gegooid, maar reken er niet te veel op. Af en toe een knipoog naar heavy metal. Na een tijdje heb je door dat er ook bijna de hele tijd een orkest staat mee te spelen. Of toch iets dat erop lijkt.

Het is een belevenis, alleen ben ik er nog niet helemaal aan uit of ik het wel echt goed vind. Het had sowieso aantrekkelijker geweest om de plaat de helft korter te maken, maar dan wordt het epische afgebroken. Anderhalf uur is in elk geval een lange zit waarin het gebrek aan formule na een tijd formulaïsch wordt. De keyboards maken het soms ook echt veel te cheesy. Maar als het weer even de iets simpelere toer opgaat krijgt de band me wel mee.

Voorlopig kan ik hier geen echt hoge score aan kwijt. Het zou me echter niks verbazen als dit over een aantal jaren terug in rotatie komt en het ineens wel hoge ogen gooit.

Waardering: 2.7*

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - niels94
3,72* - 14,9 / 04 / 03 - GrafGantz
3,70* - 22,2 / 06 / 01 - hoi123
3,26* - 16,3 / 05 / 02 - Masimo
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - Cervantes
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - jordidj1
3,15* - 12,6 / 04 / 03 - bennerd
3,00* - 09,0 / 03 / 04 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,37* - 13,1 / 03 / 04 - Barney Rubble
3,62* - 18,1 / 05 / 02 - niels94
3,44* - 24,1 / 07 / 00 - GrafGantz
3,17* - 09,5 / 03 / 04 - Cervantes
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - jordidj1
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - bennerd
3,10* - 15,5 / 05 / 02 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo

Deadline: 01/11/2019

Gábor Szabo - Dreams, tip van Barney Rubble, krijgt een 3,1*.

Hongaarse jazz met Roma-invloeden, goede muziek om interessant mee te doen op feestjes dus. De muziek zelf maakt die belofte best wel eens waar: vooral de opener Galalea’s Guitar, een heerlijke tegenstelling tussen spannend en relaxed, met zijn stoere baslijn die het hele nummer bij elkaar houdt. Later op de plaat zijn er ook nog wel wat momentjes die me doen opveren, zoals het dynamische The Fortune Teller, waar de Roma-invloeden duidelijk naar boven komen, of het mysterieuze Fire Dance. Toch heb ik gemerkt dat sinds ik dit album drie maanden geleden als eerste opzette van alle tips, de muziek iedere keer naarmate het album vorderde steeds meer een niet onaangename, maar wel eenvormige brei van gitaargeluidjes en zacht gedrum werd. De grote boosdoener is mener Szabo’s gevoel voor melodie: op melodieus vlak gebeurt er vaak te weinig om me echt bij de muziek te houden. Dat heeft tot resultaat dat terwijl ik deze recensie typ nog steeds bij god niet zou weten hoe het laatste nummer nou ook alweer gaat, ondanks een flink aantal luisterbeurten. Aangenaam album dus, maar op de lange termijn verwacht ik niet dat er meer dan de opener zal bijblijven. Alsnog leuk om muziek die buiten mijn gewoonlijke hoekje ligt te verkennen, dus bedankt voor de tip, Barney Rubble!

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - niels94
3,72* - 14,9 / 04 / 03 - GrafGantz
3,70* - 22,2 / 06 / 01 - hoi123
3,26* - 16,3 / 05 / 02 - Masimo
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - Cervantes
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - jordidj1
3,15* - 12,6 / 04 / 03 - bennerd
3,03* - 12,1 / 04 / 03 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,37* - 13,1 / 03 / 04 - Barney Rubble
3,62* - 18,1 / 05 / 02 - niels94
3,44* - 24,1 / 07 / 00 - GrafGantz
3,17* - 09,5 / 03 / 04 - Cervantes
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - jordidj1
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - bennerd
3,10* - 18,6 / 06 / 01 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo

Deadline: 01/11/2019

Matmos - Ultimate Care II (2016), getipt door Barney Rubble

De wasmachine, van het stromende water tot sprankelende metalen klanken en een scala aan klikjes, is de bron voor het geluid waaruit dit muzikalbum is opgebouwd. Als ik het goed begrijp is het daadwerkelijk de enige bron.

Conceptueel is dit tof - je kan er vast een kunstzinnig verhaal aan ophangen over hoe het je op een andere manier kennis laat maken met een alledaags gebruiksvoorwerp - maar boeit het muzikaal? Aardig. Veel van de opeenvolgingen aan geluidjes laat ik schouderophalend aan me voorbij laat gaan, moet ik bekennen. Aan de andere kant staan er een aantal bijna pakkende momentjes op de plaat en is deze gekkegeluidjes-electronica als geheel zeer prima luisterbaar. Toch bewonderenswaardig, om dat voor elkaar te krijgen met alleen een wasmachine.

3*

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - niels94
3,72* - 14,9 / 04 / 03 - GrafGantz
3,70* - 22,2 / 06 / 01 - hoi123
3,26* - 16,3 / 05 / 02 - Masimo
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - Cervantes
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - jordidj1
3,15* - 12,6 / 04 / 03 - bennerd
3,02* - 15,1 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,37* - 13,1 / 03 / 04 - Barney Rubble
3,52* - 21,1 / 06 / 01 - niels94
3,44* - 24,1 / 07 / 00 - GrafGantz
3,17* - 09,5 / 03 / 04 - Cervantes
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - jordidj1
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - bennerd
3,10* - 18,6 / 06 / 01 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo

Deadline: 01/11/2019

Uhhhh, die scoren in de verlenging toch?

Nee, zonder dollen: excuses. Volgende ronde moet ik maar een keertje passen. Heb het helaas nogal druk. Wie weet troost het jullie dat ik ook met mijn papers de deadlines nu overschrijd. Heb al wel schetsten van stukjes, dus ze worden sowieso alle zeven besproken, maar dat duurt nog een paar dagen.

O oeps, ik dacht dat ik al klaar was.

Disco Inferno - D.I. Go Pop, tip van GrafGantz, krijgt een 3,7*.

Absoluut een superorigineel album dit. De heren van Disco Inferno hebben op dit album met ironische titel uitbundig gebruik gemaakt van samplers, waardoor de nummers allemaal verborgen zijn achter een muur van onconventionele loops. Dat pakt soms erg vet uit: Nex Year, wat mij betreft het hoogtepunt van het album, zou qua minimale compositie een rustpunt op het album kunnen zijn, ware het niet dat de lieflijke tonen van het nummer aangevallen worden door een waterval van onvriendelijke mechanische geluiden. Dat geeft het nummer uit een compleet onverwachtse hoek een vrij hevige emotionele intensiteit mee. Op andere nummers zijn de loops meer geïntegreerd in de compositie, en ook dat bevalt erg: in Starbunt staat een sample van joelende kinderen centraal, dat een ongelooflijk hypnotiserend effect op de luisteraar heeft naarmate het gejoel steeds intenser wordt. In A Crash At Every Speed moet je bij vlagen je best doen om het nummer onder de zee van dissonante geluiden te ontdekken. Het is vijf minuten van spreekwoordelijke afgaande alarmbellen, en dat kietelt een vrij specifiek plekje in mijn muzieksmaak dat niet zo vaak gekieteld wordt.

Mijn enige probleem met dit album is dat het niveau van songwriting niet altijd op hetzelfde niveau ligt als dat van de originaliteit. In Even the Sea Is Against Us laten de heren zien dat ze niet alleen erg pathetische titels kunnen schrijven, maar ook dat ze die toffe loops soms gebruiken om vrij corny songwriting te verbergen. Op opener In Sharky Water is cornyheid niet per se het probleem - eerder dat het nummer leunt op een paar riffjes die muzikaal gewoon niet zo interessant zijn. Verder is het achteraf gezien een jammere stijlkeus dat Disco Inferno ervoor heeft gekozen om zo’n typisch 90’s-galmpje op hun gitaren te zetten, want dat laat de muziek bij vlagen toch een beetje gedateerd klinken.

Toch merk ik dat ik tijdens het luisteren van dit album er ook gewoon voor kan kiezen om al deze kritiekpunten te negeren en gewoon mee te drijven in de stroom van overrompelende loops. Dat zorgt voor een luisterervaring die fijn genoeg is om dit met een ruime voldoende te beoordelen, maar iets in me baalt toch van de gedachte dat als er iets andere keuzes op het gebied van songwriting waren gemaakt, dit een absolute favoriet had kunnen worden.

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - niels94
3,72* - 18,6 / 05 / 02 - GrafGantz
3,70* - 22,2 / 06 / 01 - hoi123
3,26* - 16,3 / 05 / 02 - Masimo
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - Cervantes
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - jordidj1
3,15* - 12,6 / 04 / 03 - bennerd
3,02* - 15,1 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,37* - 13,1 / 03 / 04 - Barney Rubble
3,52* - 21,1 / 06 / 01 - niels94
3,44* - 24,1 / 07 / 00 - GrafGantz
3,19* - 22,3 / 07 / 00 - hoi123
3,17* - 09,5 / 03 / 04 - Cervantes
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - jordidj1
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - bennerd
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo

Deadline: 01/11/2019

Shit, Niels moet alleen nog Donny bespreken

Omineuze stilte.

Laat ik er ook maar een eind aan breien dan

Donny Benét - The Don (2018), getipt door jordidj1

Alles aan dit album - de moddervette, funky baslijnen, de vrolijke synthesizermelodieën, de nét iets te soepele saxofoontonen - schreeuwt zo hard 'jaren 80!' dat het richting het ironische gaat. En dat is ook het hele punt, lijkt het.

Er is onmiskenbaar veel aandacht gaan zitten in deze pakkende en luchtige muziek, een gimmick is dit niet, maar tegelijk is duidelijk dat Donny Benét zichzelf niet al te serieus neemt. Dat is ook wel nodig, gezien de manier waarop hij over tandglazuurverpulverende synthmelodietjes aan de lopende band teksten praatzingt als 'just leave him and come to me, you and I were meant to be'. Hij ziet er zelfs uit als een typetje van Sacha Baron Cohen.

Op een feestje kun je hier allicht reuze schik mee hebben, een enkel nummer in een zomerplaylist kan het ook best aardig doen (Santorini bijvoorbeeld), maar uiteindelijk zijn de liedjes me te flauw. Soms werkt zijn onvaste praatzang bovendien aardig, maar andere keren vind ik zijn zang gewoonweg zwak (zoals op het ballad-achtige Just Leave Him, dat ik eerder ook al aanhaalde). Sowieso is zijn gladde stijl niet echt mijn ding.

Helemaal een geslaagd huwelijk is dit dus niet. Maar hij maakt in elk geval muziek met een eigen smoel, dat moet je Donny Benét nageven. En chagrijning zul je er ook niet snel van worden

2,6*

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - niels94
3,72* - 18,6 / 05 / 02 - GrafGantz
3,70* - 22,2 / 06 / 01 - hoi123
3,26* - 16,3 / 05 / 02 - Masimo
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - Cervantes
3,15* - 12,6 / 04 / 03 - bennerd
3,08* - 18,5 / 06 / 01 - jordidj1
3,02* - 15,1 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,37* - 13,1 / 03 / 04 - Barney Rubble
3,44* - 24,1 / 07 / 00 - GrafGantz
3,39* - 23,7 / 07 / 00 - niels94
3,19* - 22,3 / 07 / 00 - hoi123
3,17* - 09,5 / 03 / 04 - Cervantes
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - jordidj1
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - bennerd
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo

Deadline: 01/11/2019

Hater. Je noemt niet eens Night in Rome.

Dat worden zweepslagen voor Barney Rubble en Cervantes.

En taart voor ons

Heeft Masimo immuniteit gekregen? (nog maar zeven recensies te gaan!)

Colour Haze - Colour Haze (2005) tip van bennerd

Colour Haze is een stonerrockalbum van Duitse makelij. Het album begint goed met de opener Mountain; een nummer met een pakkende melodie en een energieke climax. De meeste nummers daarna vond ik echter minder interessant. Zodra de intensiteit wat inzakt word de muziek van Colour Haze al gauw wat saai en weet het mij niet zo goed meer te pakken. Dit verandert langzaam maar zeker bij een nummer als Love, waarin er momenten zijn waarin alles wat meer los lijkt te komen.

Het hoogtepunt word echter gevormd door Peace, Brothers & Sisters. Het is niet zo gek dat ik juist door dit nummer werd weggeblazen getuige de ruisende wind die je aan het begin hoort. Tel daarbij de psychedelische toeters en bellen op die hieraan worden toegevoegd en je hebt een sterke mix van stijlen te pakken. Ik kon hier aandachtig naar blijven luisteren ondanks de epische lengte van het geheel.

Het slotakkoord viel me dan weer wat tegen. Deze band is duidelijk niet op zijn best als er rustig gemusiceerd word, wat veel saaie momenten oplevert. Gelukkig kunnen de enkele hoogtepunten die het album rijk is dit nog redelijk compenseren, al vond ik het muzikale totaalplaatje te wisselvallig om deze plaat helemaal te omarmen.

Beoordeling: 2,50*

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - niels94
3,72* - 18,6 / 05 / 02 - GrafGantz
3,70* - 22,2 / 06 / 01 - hoi123
3,26* - 16,3 / 05 / 02 - Masimo
3,18* - 15,9 / 05 / 02 - Cervantes
3,08* - 18,5 / 06 / 01 - jordidj1
3,02* - 15,1 / 04 / 02 - Barney Rubble
2,98* - 14,9 / 05 / 02 - bennerd

De gebruikerbeoordeling:

4,37* - 13,1 / 03 / 04 - Barney Rubble
3,44* - 24,1 / 07 / 00 - GrafGantz
3,39* - 23,7 / 07 / 00 - niels94
3,19* - 22,3 / 07 / 00 - hoi123
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - jordidj1
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - bennerd
3,00* - 12,0 / 04 / 03 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo

Deadline: 01/11/2019

Nee, die gaat linea recta naar de galg.

Agnostic Front- Victim in Pain (1984) .

Het is geen groot geheim dat ik weinig heb met punk. Hier en daar zijn er wel bands die ik kan waarderen (Dead Kennedy's, Pere Ubu) of die ik op zijn minst interessant vind(Swell Maps), maar doorgaans is het mijn ding niet. Een eerlijke kans wilde ik deze 15 minuten lange uitbarsting echter wel gunnen. De youtube-playbutton werd zonder twijfelen ingedrukt.

Al snel komen de dezelfde problemen naar boven die ik met veel punk heb. Vind ik het slecht? Nee dat niet. De muziek laat mij eigenlijk vooral koud. Niettemin tref ik hier en daar wel wat interessante instrumentale verhandelingen aan en daarnaast vloeien de nummers goed in elkaar over, waardoor deze EP op aangename wijze aan mij voorbij trekt. De composities zijn echter te kort om echt indruk te maken. De zanger heeft op zich een goed stemgeluid, maar na een kwartier heb ik het ook wel gehoord. De agressie hoor je duidelijk, maar boosheid op zichzelf laat het adrenalinepijl nog niet stijgen.

Ik snap waarom deze muziek hoog staat aangeschreven, maar zelf is het mij iets te monotoon en te eenzijdig. Alsof je luistert naar het muzikale evenbeeld van droge toast zonder beleg. Wat flauw zonder andere smaakmakers. Desalniettemin ben ik blij dat ik weer eens een poging heb gewaagd om een punkalbum te beluisteren. Ik dank daarom bennerd voor de tip.

* Trekt deur achter zich dicht en zet wat progrock op *

2.8*/5

Maudlin of the Well- Bath (2001)

Tjsa, dit was een vrij veilige tip voor mij(van Cervantes). Part the Second vind ik namelijk een toffe plaat. Van Bath kende ik één nummer dat mij wel aanstond, maar het hele album had ik nog niet beluisterd. Dit topic bleek daarom een goede aanleiding om deze plaat aan een luisterbeurt te onderwerpen.

Ja, volmondig JA!, dat was mijn eerst reactie bij het beluisteren van dit album. Dit vind ik heerlijke muziek die precies binnen mijn smaak valt. Progressieve metal met een wat post-rock'achtige structuur. Je hoort veel lange, subtiele opbouwen naar een verschroeiende conclusie. Dit album valt bovendien op door de psychedelische sfeer en de expressieve arrangementen, waarbij ik met name de blazers erg sterk vind. Er zit daarenboven een zekere onvoorspelbaarheid in deze muziek . Dit creëert steeds een anticipatie voor een uitbarsting. Erg spannend!

Prijsnummer is Birth Pains of Astral Projection. Die gitaarsolo is goddelijk en ook de screams zijn indrukwekkend. Het heeft iets weg van een lange trek door een woest landschap. Een gevoel van eindeloosheid dat heftig wordt doorbroken door weerbarstige donderwolken. Dat onderstreept ook de kleurbeelden die bij mij opkomen. Het is herfstige muziek die evenwel grauw en guur is als wonderschoon en fris.

Bath bevat kortom experimentele en chaotische metal, maar de muziek van deze Amerikanen is zeker ook bezwerend en emotioneel. Een album dat ik ooit eens moet aanschaffen.

4.4*/5

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - niels94
3,72* - 18,6 / 05 / 02 - GrafGantz
3,70* - 22,2 / 06 / 01 - hoi123
3,38* - 20,3 / 06 / 01 - Cervantes
3,26* - 16,3 / 05 / 02 - Masimo
3,08* - 18,5 / 06 / 01 - jordidj1
3,02* - 15,1 / 04 / 02 - Barney Rubble
2,95* - 17,7 / 06 / 01 - bennerd

De gebruikerbeoordeling:

4,06* - 20,3 / 05 / 02- Barney Rubble
3,44* - 24,1 / 07 / 00 - GrafGantz
3,39* - 23,7 / 07 / 00 - niels94
3,19* - 22,3 / 07 / 00 - hoi123
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - jordidj1
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - bennerd
3,00* - 12,0 / 04 / 03 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo

Gaat 'ie voor 1 december lukken denken jullie, Barney Rubble, Cervantes en Masimo? Desnoods gewoon korte beoordelingen met een of twee zinnetjes erbij. Zou tof zijn om weer eens een compleet afgemaakte editie te hebben.

Ja!

Ik ga mijn best doen. Sorry voor de vertraging.

Hera - Where My Complete Beloved Is (2011), tip van Masimo

Dit is de enige jazzplaat die ik binnen dit spel als tip heb gekregen. Ik was dus wel benieuwd naar deze muziek van Hera. Bij dit album hoor je blaasinstrumenten kenmerkend voor de jazzmuziek, al is er ook ruimte voor meer atypische instrumentatie. Zoals bijvoorbeeld accordeon of fluit; die het geheel wat opfleuren en avontuurlijker maken.

Hoewel er door de diverse instrumenten veel te genieten valt vond ik de opbouw te langzaam en stroperig, waardoor meermaals mijn aandacht verslapte. Door nummers van rond de 20 minuten word je geduld wel op de proef gesteld. De afsluiter vond ik daardoor wel verfrissend vanwege de toevoeging van zang, maar ook wegens de kortere speelduur. Als de nummers wat compacter waren geweest had ik dit kunstzinnige album wellicht wat meer kunnen waarderen.

Beoordeling: 3,00*

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - niels94
3,72* - 18,6 / 05 / 02 - GrafGantz
3,70* - 22,2 / 06 / 01 - hoi123
3,38* - 20,3 / 06 / 01 - Cervantes
3,22* - 19,3 / 06 / 01 - Masimo
3,08* - 18,5 / 06 / 01 - jordidj1
3,02* - 15,1 / 04 / 02 - Barney Rubble
2,95* - 17,7 / 06 / 01 - bennerd

De gebruikerbeoordeling:

4,06* - 20,3 / 05 / 02- Barney Rubble
3,44* - 24,1 / 07 / 00 - GrafGantz
3,39* - 23,7 / 07 / 00 - niels94
3,19* - 22,3 / 07 / 00 - hoi123
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - jordidj1
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - bennerd
3,00* - 15,0 / 05 / 02 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 07 - Masimo

Het worden helaas wat kortere en minder overdachte recensies dan ik van tevoren in gedachten had om te schrijven, maar ik zit eigenlijk wat te krap in mijn tijd voor dit spelletje. Had achteraf, om het fair tegenover jullie te houden, wellicht moeten passen voor deze editie - alhoewel ik vanuit persoonlijk gewin gezien wél weer mooie dingen heb ontdekt.

Giulio Aldinucci - Borders and Ruins (2017), getipt door GrafGantz

Het was even schrikken. Micha's tip 'Borders and Ruins' gaat met opener 'Exodus Mandala', met een kerkkoor dat zingt alsof de wereld vergaat, vrij pathetisch van start. Micha waarschuwde me al dat het enige commentaar bij het album, 'wat fletser dan Rafael Anton Irrisari', neergepend door dj maus, niet helemaal terecht was. 'Flets? Overdramatisch, zal je bedoelen!', dacht ik toen.

Toch hadden zowel Maurice als ik het daar mis: 'Borders and Ruins' draait juist volledig om subtiele, onderhuidse spanning. Aldinucci heeft voor dit album koorstukken (van verschillende soorten kerken) en field recordings (gekraak, gepiep, tekstflarden) in een flinke bak electronica ondergedompeld, waarbij soms de electronica boven komt suizen en ruisen, waarmee dan langzaam een soort hemels gezang verweven wordt. In die zin wezenlijk anders dan de - in mijn oren - wat directere, emotioneel eenduidigere/eendimensionalere electronica van Irrisari (alhoewel ook mooi, hoor). Een lied als 'Parole' kent een melodie die zich langzaam ontpopt en voorzichtig uit de ambientlaag opduikt: als een soort half-herinnering die je beetje bij beetje begint te dagen. Het doet me in die zin meer denken aan iemand als Ian William Craig, die ook (vrij pathetische) zang uit ambient subtiel kan laten opduiken, of andersom: koorstukken subtiel kan omwerken naar ambientlagen.

Mooie, trage plaat, die juist door die traagheid je weet op te slokken. Uiteindelijk het album dat ik, volgens mij, het vaakst heb opgezet.

4*

De tipperbeoordeling:

4,04* - 20,2 / 05 / 02 - niels94
3,76* - 22,6 / 06 / 01 - GrafGantz
3,70* - 22,2 / 06 / 01 - hoi123
3,38* - 20,3 / 06 / 01 - Cervantes
3,22* - 19,3 / 06 / 01 - Masimo
3,08* - 18,5 / 06 / 01 - jordidj1
3,02* - 15,1 / 04 / 02 - Barney Rubble
2,95* - 17,7 / 06 / 01 - bennerd

De gebruikerbeoordeling:

4,06* - 20,3 / 05 / 02- Barney Rubble
3,44* - 24,1 / 07 / 00 - GrafGantz
3,39* - 23,7 / 07 / 00 - niels94
3,19* - 22,3 / 07 / 00 - hoi123
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - jordidj1
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - bennerd
3,00* - 15,0 / 05 / 02 - Cervantes
4,00* - 04,0 / 01 / 06 - Masimo

En schrijft vervolgens een stukje dat minstens zo lang is als mijn gemiddelde besprekingen.

Aan de andere kant is puntig schrijven natuurlijk ook wat waard. 'I didn't have time to write a short letter, so I wrote a long one instead', zei Mark Twain niet voor niets

Richard Youngs - Sapphie (1998), tip van Barney Rubble

Richard Youngs is een moeilijk te doorgronden artiest. Hij heeft namelijk het vibrato van een duizendtal jankende katten. Althans zo ervoer ik dat. De zang is kermend en klaaglijk, wat me eigenlijk geen moment wist te bekoren. De zanger begeleid zichzelf door middel van akoestische gitaar, die rustig word bespeeld en een serene sfeer huisvest. Deze muzikale eigenschappen worden verdeelt over drie lange nummers; die voor mij een eeuwigheid leken te duren. De eentonigheid is hier mede oorzaak van. Zo blijft het gitaarspel subtiel en verandert er weinig in dynamiek.

De zang vond ik ook herhalend, wat ervoor zorgt dat de verschillende nummers zich niet van elkaar weten te onderscheiden. Qua stijl kan ik me enigszins voorstellen wat Richard Youngs probeerde te bereiken met dit album, maar de zang irriteerde mij mateloos. Het gitaarspel vond ik daarentegen best rustgevend, al wist het mij onvoldoende te interesseren voor de volledige lengte van het album. Desondanks was dit best een intrigerende en moeilijk verteerbare luistertip. Te uitdagend voor mij allicht.

Beoordeling: 1,20*

Palace Brothers - There Is No One What Will Take Care of You (1993), tip van niels94

Van Will Oldham kende ik wat losstaande nummers en het album Viva Last Blues. Door dat album lagen mijn verwachtingen voor deze debuutplaat best wel hoog. Tot mijn genoegen wisten deze verwachtingen zelfs overtroffen te worden. De instrumentatie weet precies de juiste balans te vinden tussen speels en neerslachtig. De banjo die normaliter een vrolijke noot laat klinken staat in mooi contrast met de treurnis van Oldham zijn stem. De beste man kan voor geen meter zingen en ik ben er dol op.

Zijn tamelijk valse zang herbergt een diepe emotionele gekrenktheid, waar je zo snel mogelijk in wilt verdrinken. Ook als het geluid van een banjo zijn intrede doet, vervalt de muziek nooit in clowneske taferelen. Het klinkt allemaal zo authentiek en vanzelfsprekend dat de variatie in de gebruikte instrumenten nooit afbreuk doen aan de sfeer die alles uitdraagt. Namelijk een sfeer van treurige droefenis, die tevens ook een verrassend lichtvoetig karakter heeft. Een knappe combinatie die ik zelden tegen kom, laat staan zo consistent als op dit album.

Beoordeling: 4,60*

De tipperbeoordeling:

4,13* - 24,8 / 06 / 01 - niels94
3,76* - 22,6 / 06 / 01 - GrafGantz
3,70* - 22,2 / 06 / 01 - hoi123
3,38* - 20,3 / 06 / 01 - Cervantes
3,22* - 19,3 / 06 / 01 - Masimo
3,08* - 18,5 / 06 / 01 - jordidj1
2,95* - 17,7 / 06 / 01 - bennerd
2,72* - 16,3 / 06 / 01 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,06* - 20,3 / 05 / 02- Barney Rubble
4,00* - 04,0 / 01 / 06 - Masimo
3,44* - 24,1 / 07 / 00 - GrafGantz
3,39* - 23,7 / 07 / 00 - niels94
3,19* - 22,3 / 07 / 00 - hoi123
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - jordidj1
3,10* - 21,7 / 07 / 00 - bennerd
2,97* - 20,8 / 07 / 00 - Cervantes

Barney Rubble Masimo </3

De heren hebben respectievelijk 10 en 18 stemmen uitgebracht in november. Wellicht hadden ze die tijd beter aan het afwerken van dit topic kunnen besteden?

Hoewel ik me volledig in mijn galgenlot kan vinden: het ontbreekt me vooral aan schrijftijd, niet (per se) aan luistertijd. Nogmaals: had me achteraf niet moeten opgeven. Misschien troost het jullie als ik benoem dat ik ook mijn papers nog steeds consequent te laat inlever. Alhoewel ik nog steeds van zin ben om de besprekingen te schrijven (die zal ik, om een volgende editie niet in de weg te zitten, steeds in spoilers plaatsen), hier alvast wel mijn cijfers:

Denzel Curry - TA13OO (2018) [jordidj1] 3* ok
FKA Twigs - LP1 (2014) [hoi123], 2,5* (niet sensueel, maar) zeurderig
Jon Hassell - Aka Darbari Java: Magic Realism (1983) [Barney Rubble] 4,5* beklemmend
No New York (1978) [niels94] 4* classic
Secret Chiefs 3 - Book of Horizons (2004) [Cervantes] 3,5* MPS
The Locust - Plague Soundscapes (2003) [bennerd] 3,75* uitgeknepen cavia

Ben overigens nog steeds van zin om stukken te schrijven. December lijkt een rustigere maand te worden, alhoewel ik dat ook van november dacht. Volgende week heb ik (door een verhuizing) iig weer internet thuis, dat scheelt alvast.

Nou nog even in het schemaatje, daarna kan ik me pas echt goed voelen over mezelf.

ok

Je bent verhuisd om een internetverbinding te hebben?

Zo rol ik. Nu woon ik in een bibliotheek.