Big Blood - Big Blood & the Bleedin' Hearts (2008), getipt door Koenr

Koen schiet raak door mij een folkalbum te tippen met een paar ruwe randjes waar je je venijnig aan kunt snijden, en dat min of meer naadloos aansluit bij mijn smaak.

Stel je een groep muzikanten voor uit een stoffig Amerikaanse stadje, die bezeten raakt met dolende geesten uit de tijd van het Oude Westen en vervolgens een plaat opneemt in een boerderij met wat krakkemikkige opnameapparatuur. Zoiets.

Big Blood is een band met twee vocalisten, een manisch klinkende zanger, die me wat doet denken aan David Eugene Edwards van 16 Horsepower, en een zangeres, die meestal de iets zachtere kant van deze band vertolkt maar ook aardig venijnig uit de hoek kan komen.

Of de klanken nou uit de monden van de zangers, de elektrische gitaar (vaak met het fuzzpedaal diep ingedrukt), de piano of een ander instrument komen: de muziek is doorgaans wrang, een beetje ongemakkelijk, soms zelfs verontrustend. Dat pianogepingel klinkt trouwens alsof het is opgenomen in een 19e-eeuwse saloon. Dit album wringt en schuurt aan alle kanten, en ademt iets mysterieus en ouds.

Ondertussen klinkt in een groot deel van de nummers een treurigheid door. Er mag regelmatig een manische energie van dit plaatje uitgaan, vrolijk is het allemaal niet. Sfeer en karakter te over, dus. Maar, nogal belangrijk, aan de basis van dit alles staan sterke liedjes, met de nodige weerhaakjes in de vorm van uitstekende melodieën.

Neem het ruim acht minuten durende Graceless Lady, een hoogtepunt. 'God damn you, graceless lady' wordt er gezongen op door merg en been snijdende manier, terwijl ergens ver op de achtergrond, bijna weggestopt onder de andere geluiden, een hypnotiserend gitaarklankentapijt klinkt.

Een ander hoogtepunt is het pakkende Oh Country (Skin & Bones), waar nog eens goed duidelijk wordt dat de band een goed gehoor voor mooie melodieën heeft, gezien de prachtige zanglijnen die hier worden neergelegd door de zangeres (die er hoorbaar haar ziel en zaligheid in legt en er daarbij heus weleens een beetje naast zit). Als het achtergrondkoortje invalt, krijgt het geheel zowaar iets louterends.

Dit album schept een heel eigen wereld, zoals goede albums dat doen. Als bijna elk nummer dan ook nog eens goed en memorabel is, ben ik een blije Niels. Thanks, Koen!

4,3*

4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,28* - 21,4 / 05 / 01- niels94
3,88* - 19,4 / 05 / 01 - Koenr
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Cervantes
3,60* - 14,4 / 04 / 02 - Barney Rubble
3,40* - 10,2 / 03 / 03 - AOVV

De gebruikerbeoordeling:

4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - AOVV
4,00* - 20,0 / 05 / 01 - Koenr
3,92* - 19,6 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - niels94
3,68* - 18,4 / 05 / 01 - hoi123

Is deze editie afgelopen?

Er is, denk ik, nog niemand die alle tips van deze editie reeds heeft besproken, dus neen.

Ik heb volgende week zaterdag mijn laatste examen, daarna enkele maanden rust op studievlak, dus ook weer meer tijd om platen in detail uit te pluizen en stukjes te schrijven (wat ik maar moeilijk kan na één of twee beluisteringen). Komt dus wel in orde! Al zal ik dat een tijdje terug vast ook wel gezegd hebben.

Ondertussen mag je, wat mij betreft en als er voldoende animo is, gerust een nieuwe editie opzetten hoor. Ik ga dan wel een keertje passen, maar altijd interessant om te zien welke tips hier uitgedeeld worden, en al helemaal interessant om de stukjes te lezen.

Oja, ik heb ook nog 1 recensie te gaan hier. Die zal ik hier volgende week eens droppen.

Mijn voorlaatste, een erg boeiende tip van Koen!

Dit album van de experimentele gitarist/componist Glenn Branca heeft z'n naam niet gestolen. De titel zou namelijk een afgeleide zijn van het illustere Ascension van John Coltrane (en ook van een cyclus van Olivier Messiaen). En zoals Coltrane in 1965 een indrukwekkende keur aan jazzmuzikanten rondom zich verzamelde, deed Branca dat met een aantal gitaristen. Belangrijk verschil is misschien wel dat op The Ascension niet expliciet wordt gesoleerd, maar het een erg orkestrale plaat is. Zoals Don Cappuccino hierboven reeds aanhaalt: een echt gitaarorkest.

Dit album klinkt enorm coherent. Branca nodigde o.a. Lee Ranaldo, bekend van Sonic Youth, uit om mee te spelen. De twee langste stukken, The Spectacular Commodity en The Ascension, laten indrukwekkende gitaargeluidsbrijen horen, met een flink bezwerend karakter. Er zit wel wat repetitie in de songs, maar bovenal hoor ik flink wat variatie, wat zelfs na de zesde luisterbeurt nog steeds nieuwe inzichten verschaft, tot dan verborgen gebleven elementen onthult, subtiele verschuivinkjes in de dynamiek blootlegt.

Het zijn wel vooral die twee stukken waar dit album het van moet hebben, maar die zijn dan ook best waanzinnig bij momenten. Het vreemd-claustrofobische sfeertje van The Spectactular Commodity (terwijl het toch ook weer ruimtelijk klinkt) is bij vlagen erg creepy, ik krijg er gewoon de rillingen van. De intensiteit van de verschillende gitaren ligt er dik op, maar door een surplus aan technisch vernuft en creativiteit is het verbazend behapbaar, een soort prettige trip waarbij je met de ogen dicht door het zwerk zweeft.

Ik moet zeggen dat, toen dit album me door Koenr werd aangeraden, ik meteen begeesterd werd door de albumhoes. Zwart-wit, met twee mannen, keurig in het pak gestoken. De achterste (naar verluidt Glenn Branca zelf) lijkt de voorste man naar achteren te trekken, of net op te vangen. Zijn gelaatsuitdrukking toont een zekere afkeer van het hele tafereel, alsof hij liever ergens anders was. Of is het net minachting voor een zopas geliquideerde Nemesis? Afijn, ik vond het meteen intrigerend omdat je er op meerdere manieren naar kan kijken. Vreemd genoeg past het ook wel bij de muziek.

Eerder gaf ik aan dat dit album verbazend behapbaar was, maar daarmee bedoel ik niet dat het ook toegankelijk of conventioneel klinkt. Al te moeilijk wordt er heus niet gedaan, maar compositorisch zit dit heel goed in elkaar en door dat orkestrale karakter heeft het ook wel wat weg van klassieke muziek en jazz; de link met Coltrane en Messiaen ligt dus ook daar.

Het is met name de ritmesectie die voor balans zorgt, met heerlijk stuwende maar steeds in functie van het geheel opererende drums, met op de achtergrond quasi verloren gelopen maar toch prettig klinkend basspel. Vooral de drums leveren wat mij betreft echt een meerwaarde; Stephan Wischerth leek wel een zevende zintuig te hebben voor het aanvoelen van de juiste momenten om net wat sneller of trager, net wat stuwender of zachter, net wat feller of lichtzinniger te gaan spelen.

De gitaren vormen echter de hoofdmacht van deze plaat, wat in het fabelachtige titelstuk prominent wordt bewezen. Een wat lugubere sfeer wordt neergezet, een waas wordt gecreëerd door de verschillende gitaristen die weer aan een indrukwekkende geluidsbrij beginnen te puzzelen, de punten en komma's en accentjes nauwgezet invullend. Enkele wisselingen in het tempo houden de aandacht er moeiteloos bij, en da 's maar goed ook, want als je het hoofd koel en bij de zaak kan houden, valt hier een hoop te ontdekken en te genieten.

The Ascension is dan ook echt een album op met de koptelefoon te beluisteren, liefst met zo min mogelijk interferentie van buitenaf. Het is een plaat waarop huiveren en genieten volle neven van elkaar zijn. Waar de Hemelvaart (refererend naar de albumtitel) evengoed een helletocht zou kunnen zijn - een kwestie van zintuiglijke interpretatie. En, bovenal, een erg goeie plaat.

4,1*

4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,28* - 21,4 / 05 / 01- niels94
3,92* - 23,5 / 06 / 00 - Koenr
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Cervantes
3,60* - 14,4 / 04 / 02 - Barney Rubble
3,40* - 10,2 / 03 / 03 - AOVV

De gebruikerbeoordeling:

4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,02* - 20,1 / 05 / 01 - AOVV
4,00* - 20,0 / 05 / 01 - Koenr
3,92* - 19,6 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - niels94
3,68* - 18,4 / 05 / 01 - hoi123

Fijn dat het album bevalt AOVV, maar mijn tip had je al eerder besproken.

Jeetje, had me inderdaad vergist.

Bedankt om me erop te wijzen, Koen! En uiteraard ook dank aan Barney Rubble, de echte tipgever! Ik heb de stand maar gecorrigeerd, fair is fair:

4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,28* - 21,4 / 05 / 01- niels94
3,88* - 19,4 / 05 / 01 - Koenr
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Cervantes
3,70* - 18,5 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,40* - 10,2 / 03 / 03 - AOVV

De gebruikerbeoordeling:

4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,02* - 20,1 / 05 / 01 - AOVV
4,00* - 20,0 / 05 / 01 - Koenr
3,92* - 19,6 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - niels94
3,68* - 18,4 / 05 / 01 - hoi123

Oké, pleister eraf: Teeth of Lions Rule the Divine, tip van AOVV, krijgt een 2.1*.

Toen Nick me metal tipte, prees ik 'm meteen om z'n bereidheid om risico's te nemen. Ik heb het op andere plekken op musicmeter punt nl al aangekaart, maar ik kan eigenlijk nooit wat met metal in al zijn vormen. Dat heeft alles te maken met twee dingen, namelijk de karikaturaal duistere esthetiek van het genre, en de zang die daarop aansluit. Deze plaat is daar helaas grotendeels geen uitzondering op. Opener He Who Accepts All That Is Offered (Feel Bad Hit of the Winter) klinkt nog aardig groots in het intro waarin gitaardrones worden begeleid door galmend drumspel, en doet zoals op de albumpagina inderdaad een beetje denken aan een soundcheck voordat het zware werk begint - al zou ik daarbij meteen willen vermelden dat deze soundcheck met negen minuten een beetje aan momentum verliest naar het einde toe. Zodra de zang begint zijn ze me wederom kwijt: ik struikel wederom over de te dik aangezette duisterheid in de stem van de zang, die niet serieuzer te nemen valt door zijn nogal kinderlijke, eentonige ritme en complete gebrek aan dynamiek. Als dit na dertien ellenlange minuten ophoudt, komt voor mij eigenlijk het beste moment van het album langs, namelijk een zeven minuten durende atonale stroom van gitzwarte brommende gitaardrones. Dit wordt helaas opgevolgd door het muzikaal nogal simpele New Pants and Shirt, waar de zang wel heel erg over de top kitscherig duister klinkt. Persoonlijk hoor ik geen verschil met hoe Satan in South Park wordt neergezet. De afsluiter, The Smiler, heeft zowaar wat dynamiek in een clean stuk naar het einde toe, zodat de climax erna nog redelijk bevredigend klinkt, zeker met de oprecht verontrustende naar de achterkant gemixte doodskreten. Toch merk ik ook hier dat ik grotendeels aan het wachten ben tot de muziek is afgelopen, vanwege het cartoonesque gekrijs van Lee Dorrian en vanwege het duivelse orgeltje dat om de hoek komt kijken - het voegt ongetwijfeld voor velen toe aan de sfeer, maar voor mij klinkt het als kitsch.

Ik kan me voorstellen dat dit allemaal niet heel bevredigend is om te lezen als metalliefhebber, en ik denk dat als je de esthetiek van het genre kan waarderen en bovendien fan bent van een goede portie logheid, dit een grote aanrader is. Helaas is het voor mij wederom geen match. Ik zal het ook niet bij de albumpagina waarderen, want het is een beetje alsof ik een bluegrass-album afreken op de hoeveelheid banjo's. In dit topic moet ik er echter wel wat sterren bijplakken, en dat zijn er dus niet veel, hoewel ik een paar losse elementen wel kan waarderen. Sorry Nick!

De tipperbeoordeling:

4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,28* - 21,4 / 05 / 01- niels94
3,88* - 19,4 / 05 / 01 - Koenr
3,80* - 11,4 / 03 / 03 - aerobag
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Cervantes
3,70* - 18,5 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,05* - 12,2 / 04 / 02 - AOVV

De gebruikerbeoordeling:

4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,02* - 20,1 / 05 / 01 - AOVV
4,00* - 20,0 / 05 / 01 - Koenr
3,92* - 19,6 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - niels94
3,40* - 20,4 / 06 / 00 - hoi123

Digable Planets - Blowout Comb
Getipt door aerobag
Genre: Hip-Hop / Jazz Rap

Ah, de 90s. Dat tijdperk dat ik wel heb meegemaakt maar wat achteraf toch grotendeels aan me voorbij blijkt te zijn gegaan. De afgelopen 15 jaar heb ik ervan genoten om allerlei klasse-platen die destijds het licht zagen langzaam te ontdekken. Van het werk van Morphine tot Fishmans en van Autechre tot de vele hip-hop klassiekers uit die tijd. Te veel muziek en veel te weinig tijd. Het lijstje hip-hop albums is echter nog lang niet afgewerkt, en zo hadden de twee klassiekers van Digable Planets - uiteraard al jaren op het lijstje - tot mijn schaamte nooit eerder in hun geheel mijn oren bereikt. De hoogste tijd voor een rectificatie.

Jazz Rap dus. De meest voordehandliggende vergelijking is wellicht ATCQ (naast Jazzmataz, Guru doet niet voor niks ook mee op deze plaat), en ik verwachtte dan ook een album in die lijn, maar de vibe, humor en politieke lading zijn hier behoorlijk anders. De muziek leunt ook dichter tegen 'echte' jazz aan, wat deels te danken is aan het feit dat deze plaat tot stand is gekomen tijdens lange jam-sessies in de studio met lokale jazz-muzikanten. Dat hoor je dan ook aan het resultaat: er hangt een organische en ongeforceerde vibe over het hele album heen. Ook live werden de drie MC's regelmatig vergezeld door bas-, drum- en saxofoonspelers.

Maar het blijft niet enkel bij een fijne sfeer; de plaat staat ook gewoon vol kleine en grote hoogtepunten. Van de diepe grooves op Dial 7 en 9th Wonder, de extreem chille en minimalistische vibrafoon op Graffiti, de slicke bastonen van Black Ego, de liefdevolle ode aan muziek & Brooklyn in The Art of Easing, tot de realisatie dat de MC's van dienst liever opscheppen over hun haar dan over materiële zaken, ondertussen achteloos jazz-legendes zoals Milt Jackson en Eric Dolphy namedroppend. Er is zelfs een referentie naar Walt Whitman. Bovendien zorgt Ladybug Mecca voor een fijne variatie in het geluid, vrouwelijke emcee's blijven toch een zeldzaamheid - zeker destijds. (Mecca doet overigens ook mee aan Brookzill!, deze Braziliaans-Amerikaanse hip-hop fusie-plaat die vanaf nu ook mijn interesse heeft gewekt.)

De gastbijdrages zijn verder mooi gedoseerd over het album en vinden elk een fraaie balans tussen het brengen van hun eigen stijl en zich schikken naar de overkoepelende sound van het album. Guru slide met zijn diepe stem sowieso perfect het album binnen op Borough Check en Jeru klinkt opvallend ontspannen op Graffiti. Sarah Anne Webb's bijdrage op Dial 7 geeft me bij momenten flinke Erykah Badu vibes, op de best mogelijke manier. Ik ken haar verder niet en de albums van haar band D-Influence stonden tot voor kort niet eens op de site, maar het zou me niet verbazen als Badu een aantal maal naar dit nummer heeft geluisterd voor ze in 1996 de studio indook.

For Corners, tenslotte, is een perfecte afsluiter. Alsof de laatste tonen van het album langzaam uit de boxen sijpelen, terwijl de zon langzaam ondergaat aan het eind van een lome zomerdag, enkele auto's op de achtergrond naar huis rijden over asfalt dat nog nazindert van de hitte, een handvol tieners bezweet ergens op een veldje hun potje basketbal afmaken, de laatste kooltjes in de bbq op gehoorafstand nog wat nasissen, en je ergens op een dakterras de laatste slok uit je inmiddels veel te lauwe biertje neemt.

Het productiewerk van Dave Darlington is daarnaast werkelijk subliem. De plaat klinkt ontzettend fris, helder en organisch. Het geluid is vol en gedetailleerd, jazzy zonder dat het ook maar ergens glad of gelikt wordt of aan eigenzinnigheid hoeft in te boeten. Een absolute '90s-klassieker dus, die ik na enkele maanden luisteren al voorzichtig tot mijn favoriete hip-hop albums uit de '90s durf te rekenen. Of de plaat die status waar kan maken, en wellicht nog een halfje verder gaat groeien, zal de tijd moeten uitwijzen. Voorlopig ben ik er nog niet op uitgeluisterd, en nu de temperaturen stijgen ga ik hier de komende zomer nog eens extra van genieten, gok ik zo. Tnx, aero.

4,2*


4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,28* - 21,4 / 05 / 01 - niels94
3,90* - 15,6 / 04 / 02 - aerobag
3,88* - 19,4 / 05 / 01 - Koenr
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Cervantes
3,70* - 18,5 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,05* - 12,2 / 04 / 02 - AOVV

De gebruikerbeoordeling:

4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,03* - 24,2 / 06 / 00 - Koenr
4,02* - 20,1 / 05 / 01 - AOVV
3,92* - 19,6 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - niels94
3,40* - 20,4 / 06 / 00 - hoi123

No problemo, ik vind het al tof dat je 'm geprobeerd hebt!
Van die laatste plaats raak ik nu helemaal niet meer af, maar goed.

Tomasz Stanko Quintet - Purple Sun (1973), getipt door aerobag

Begin jaren zeventig krijgt een stel Polen het album Bitches Brew van Miles Davis in handen, en ze zijn direct verkocht. Dat stel ik mij althans zo voor bij het horen van dit plaatje, want deze muziek is volgens mij zwaar geënt op de vroege jazzfusion die Davis maakte.

Zo te zien is dit een plaat die onder de radar van de meeste jazzliefhebbers is doorgevlogen. Dat heeft misschien te maken met het feit dat de ogen indertijd vooral op de VS waren gericht en niet zozeer op Polen, want aan de kwaliteit zal het niet liggen.

Het eerste en derde nummer, die beide boven de 10 minuten afklokken, zijn tamelijk traditionele jazzfusionnummers. Fijn motiefje dat af en toe terugkeert, bijna funky basspel met een lekker vette sound (sowieso, érg goede bassist), ziedende saxofoon, galmende trompet van bandleider Stanko zelf.

Een belangrijk verschil met Bitches Brew (misschien is dit luiheid, maar ja, vergelijken is nou eenmaal makkelijk) is de aanwezigheid van de viool, gespeeld door Zbigniew Seifert. En de afwezigheid van een gitarist, trouwens, om de vergelijking compleet te maken. Seifert is goeddeels verantwoordelijk voor de eigen smoel van dit album. Vooral het tweede nummer voorziet de violist met zijn snelle, springerige spel van een tamelijk uniek geluid; dat nummer houdt het midden tussen jazzfusion en een soort folkdans.

Kortom: iedereen die van de vroege jazzfusion kan genieten, gaat dit horen en je zult absoluut niet worden teleurgesteld. Staat geen overbodige minuut op, ook.

4*

4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,28* - 21,4 / 05 / 01 - niels94
3,92* - 19,6 / 05 / 01 - aerobag
3,88* - 19,4 / 05 / 01 - Koenr
3,73* - 11,2 / 03 / 03 - Cervantes
3,70* - 18,5 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,05* - 12,2 / 04 / 02 - AOVV

De gebruikerbeoordeling:

4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,03* - 24,2 / 06 / 00 - Koenr
4,02* - 20,1 / 05 / 01 - AOVV
3,92* - 19,6 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,82* - 19,1 / 05 / 01 - niels94
3,40* - 20,4 / 06 / 00 - hoi123

Zo, nog één jazzplaat uit Oost-Europa te gaan

Controversieel voorstel: nieuwe ronde?

https://i.kym-cdn.com/entries/icons/original/000/025/090/tumblr_inline_p1brmcd9Dk1rr08jv_500.jpg

Ik heb eigenlijk nog paar tips liggen, waar ik binnenkort mee van start wil. Maar dit is wel een gouden topic eigenlijk. Dus ben wel weer bij

Ik skip het feestje. Maar spectator uithangen is altijd leuk.

Gooit met enige twijfel zijn naam weer in de hoed.
Nieuwe ronde, nieuwe tips.

Goh, Roeland, wat een ideeën! Ik ben altijd weer erg benieuwd wat ik krijg voorgeschoteld, en tips uitzoeken voor anderen is heerlijk... Duzzja. Wel bij.

Misschien is het mogelijk weer eens een heel nieuw gezicht toe te voegen? Ik noem een Edgar18 en een Arno. Of met de terugkeer van, zeg, 123poetertjes of Teunnis zou ik ook wel kunnen dealen.

Maar eerst nog even één dingetje afronden:

Gonda Sextet - Sámánének (1976), getipt door the one and only Cervantes

De zeskoppige band van de Hongaar János Gonda maakt jazz van van het ‘spirituele’ en vrije soort, met beperkte elektrische invloeden in de vorm van een elektrische piano. De muziek onderscheidt zich het meest door de vocalen. Om daar eens mee te beginnen: die zijn neem ik aan in het Hongaars en alvast uitermate geslaagd. Zingen over dit soort jazz is echt een vak apart, maar de zanger (als ik het wel heb heet-ie Tamás Berki) weet precies de juiste dan weer mysterieuze, dan weer tamelijk doorgeslagen toon te vinden.

Sowieso hangt er een wat mysterieus sfeertje over veel van de tracks. Neem Elcserélt Fejek, met zijn sluipende basspel en dreigende pianotonen, waar de conga’s het gevoel van een sjamanistisch ritueel aanwakkeren en Berki bezig is met het uitdrijven van duivels ofzo. Erg geslaagd in elk geval. Zo staan er meer fijne stukken op de plaat. De pianist weet hoe je een goede tonenwaterval tevoorschijn tovert en de saxofoon piept en kraakt bij wijlen heerlijk in zijn voegen. Ander hoogtepuntje: de opener Sámánének ‒ Kamassz Sirám, met een hoofdrol voor de zanger, dat door de meditatieve stukken afgewisseld met chaotische uitspattingen een boeiende dynamiek heeft.

Niet elk moment is alleen even sterk. Het nummer Afro-Cuban (waar zouden de invloeden op dit nummer vandaan komen?) vind ik het minste: het klokt af boven de 12 minuten, maar weet de aandacht niet de hele speelduur vast te houden omdat het grotendeels wat tammetjes is.

Al met al ben ik te spreken over het werk van de Hongaren, ik zou een Oost-Europa minnende boy als aerobag ook zeker niet afraden er eens wat van te checken.

3,7*

4,47* - 13,4 / 03 / 03 - hoi123
4,28* - 21,4 / 05 / 01 - niels94
3,92* - 19,6 / 05 / 01 - aerobag
3,88* - 19,4 / 05 / 01 - Koenr
3,73* - 14,9 / 04 / 02 - Cervantes
3,70* - 18,5 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,05* - 12,2 / 04 / 02 - AOVV

De gebruikerbeoordeling:

4,10* - 08,2 / 02 / 04 - aerobag
4,03* - 24,2 / 06 / 00 - Koenr
4,02* - 20,1 / 05 / 01 - AOVV
3,92* - 19,6 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,80* - 22,8 / 06 / 00 - niels94
3,40* - 20,4 / 06 / 00 - hoi123

Al zie ik nu dat the one and only Cervantes misschien ook nog weleens wat zou mogen zeggen over wat hij van een paar van zijn tips vindt

Ik ben ook wel weer in voor een nieuwe editie, heb hier toch behoorlijk veel parels aan overgehouden de afgelopen 2x.

Ik heb hier wel weer zin in en ik begrijp uit betrouwbare bron dat dit ook voor hoi123 geldt.

Kom nu tot deze lijst:

- Koenr
- Barney Rubble
- aerobag
- hoi123
- niels94

Minstens één of twee namen erbij zou toch wel fijn zijn. Meer gegadigden? Of iemand ideeën voor potentiële gegadigden die dit topic misschien nog niet kennen? What about madmadder om eens wat te noemen?

oja dit lijkt me wel leuk! dank voor de tag, niels!

Ik wil ook wel nog eens deelnemen hier!

Ok, iedereen akkoord als ik dit morgen opstart? Als nog iemand zin heeft om mee te doen, wees welkom, maar we hebben in elk geval een mooi rijtje users om van start te gaan (en heel veel meer moet het denk ik niet worden):

- Koenr
- Barney Rubble
- aerobag
- hoi123
- niels94
- madmadder
- ArthurDZ

Is het de bedoeling dat je ook een inleidend stukje bij je eigen tip schrijft?

Niet per se, maar ik schrijf vaak wel een zinnetje of twee in dm tegenover de persoon aan wie ik de tip geef. Als je meer dan dat wil doen mag dat natuurlijk altijd.

Ok, als ik het goed begrijp zoek je dus voor iedere user die hier aan mee doet een specifieke tip die bij hem zou kunnen passen en deel je die via pm?

Yes! En het overzicht van alle tips die je gegeven hebt stuur je aan opperspelmeester Niels.

Dan ga ik eens goed op zoek!

Ik vertrek vanavond op weekend, dus ik stuur jullie zo al jullie tips door met een kort woordje uitleg. Melden zich er tegen morgen nog mensen aan, dan zal ik daar dit weekend wel nog een momentje voor weten te vinden

Mocht aerobag overigens zijn tips uit de vorige ronde kunnen becijferen voorzien van twee of drie zinnen ofzo...

Ben Goldberg Quartet - Baal: Book of Angels Vol.15 (2010) [AOVV]
DAAU - Die Anarchistische Abendunterhaltung! (1995) [Barney Rubble]
Kan Mikami - Bang! (1974) [cervantes]
P.O.S - Never Better (2009) [hoi123]

Deze 4 krijgen binnenkort liefde van mij, heb ze wel allemaal al paar keer beluisterd