1. Save a Prayer
2. Hungry Like the Wolf
3. Rio
4. Girls on Film
5. Skin Trade
6. The Reflex
7. The Chauffeur *
8. Ordinary World
9. Union of the Snake
10. A View to a Kill

Je hebt gelijk.. maar die link is er ook wel.. zie hier




En tijdens de laatste tour deden ze middenin The wild boys ook een stuk van Relax

Een top5 zou al lastig worden ...

Zondaar

Heb je toevallig een nieuw woord geleerd of kan je ook nog vertellen welke dat dan wel zou moeten zijn? Een artiest met een (te) klein oeuvre lijkt me een volkomen legitiem argument om een bepaalde artiest wel/niet te spelen.

Artiesten met een kleine oeuvre hoorden thuis in Bits, denk aan Crowded House. Ik vermoed overigens dat The Smiths nog best wat B-kantjes hebben. En zou je Morrissey solo nog meegenomen hebben, had je een mooie editie, me dunkt.

Maar zoals ik al zei, ik heb geen idee wat de omvang van het oeuvre van VU is en als je richting de 70 nummers komt, heb je m.i. een mooi omvangrijk oeuvre.

En ondertussen wachten we wel tot de uitslag van dazzler vanavond. Om volgende week even te proggen. Daarna mag VU wel komen, om de punkers tevreden te stellen.

Toch heeft Chevy wel gelijk dat waarschijnlijk heel het debuutalbum op wellicht 1 nummer na in de finale zou staan. Zo maar eens de nummers van Duran Duran eens doorlopen, kijken wat er uitkomt. Mijn nummer 1 staat in ieder geval al vast.

Niet als blijkt dat je het alleen maar zou gebruiken om die artiest niet te spelen terwijl je bij artiesten met een even groot oeuvre, maar die wel je voorkeur wegdragen, dit argument niet laat vallen.

Je kan ook moeilijk het album onder de mat schuiven. Het is en blijft een enorm invloedrijk album. Hetzelfde hadden we ook voor bij bv Pearl Jam en laatst nog bij Tears For Fears met ook telkens hun debuutalbum.

The Smiths hebben we lang geleden gespeeld.
Morrissey solo kan nog, maar ik weet niet of daar voldoende respons op gaat zijn.

Crowded House komt ook nog wel eens in een Greatest Hits editie.
Ik zou daar bijvoorbeeld graag Tim en Neil Finn solo en samen bijnemen.
Of anders gezegd: het post Split Enz gebroeders Finn repertoire.

FGTH zie ik niet zitten, tenzij we een ZTT editie zouden spelen
met inbegrip van Art of Noise en Propaganda bijvoorbeeld.

Het is dus de bedoeling om 2013 af te ronden met artiesten die nog niet geweest zijn
of artiesten die in Bits aan de beurt kwamen toen dat topic nog maar een paar volgers had.

Vanaf 2014 kunnen artiesten die al eens aan de beurt zijn geweest in de voorbije 3 jaar
opnieuw gespeeld worden. Maar het spel zal dan niet langer door mij, maar door ons samen
geleid worden. Een beetje zoals de KO's waarin per artiest een andere user het spel leidt.

De toekomst zal dan uitwijzen of het spel levensvatbaar blijft.
En ik ga dan weer eens wat anders doen op MusicMeter.

Wie of wat is ZTT?

Dat maakt het nog altijd geen drogreden, dat maakt mij alleen inconsequent.

De enige artiest met Hits die ik me kan heugen met een dergelijk klein oeuvre is, is The Smiths. Een band die na even zoeken op Google alsnog op 73 nummers komt. Groot verschil is ook dat het zwaartepunt van The Smiths niet echt op één album ligt en dat je dus een, in mijn ogen, interessante(re) editie krijgt.

edit: Verder kan ik me ook nog Nirvana heugen, maar dat is geen editie waar ik aan mee gedaan, geloof ik.

Misschien dat jij zelf verder nog voorbeelden hebt?

Misschien wel, ja. Maar dat de finale niet interessant zou zijn, was voor mij overigens geen argument om het niet te doen. Vooral een reden waarom het voor mij niet interessant zou zijn.

De maatschappij waar OA FGHT, propagada en Art of noise onder vallen/vielen. met Trevor Horn als initiator en producer daarvan.

Overigens een goed idee om een ZTT greatest hits te doen.

We hebben ook Nirvana en Joy Division gespeeld.
En we hebben zelfs The Stone Roses gedaan.

De grootte van het oeuvre doet er eigenlijk niet meer toe.
Bits werd in het leven geroepen om artiesten met kleinere oeuvres
te kunnen spelen, maar door creatief om te springen met de spelregels
kunnen we daar in Hits een mouw aanpassen. Daarom heb ik Bits begraven.

Inconsistentie tussen premisses zorgt voor een drogreden, Chevy.
Verder heeft Dazzler hier dus genoeg voorbeelden aangegeven van artiesten met een beperkt oeuvre die toch aan bod kwamen dus dan moet ik dat niet meer doen.

Dat laatste wat je geschreven hebt, daar begrijp ik niet echt waar je naartoe wilt.

Ik kijk er nu al naar uit

@De Sjef en Helikoptermans:

De twee recente voorbeelden tonen imho aan dat het voor het voetlicht halen van bepaalde bands juist goed is om de focus op hun recentere werk te krijgen. In het geval van TFF ben ik ook Elemental en Raoul and ... (die ik niet meer in mijn bezit had) gaan beluisteren en bestellen. Je moet niet te veel in het verleden blijven hangen en een 'middelmatige' plaat van een muzikale band als TFF klinkt altijd beter dan menig indiemeukbandje van tegenwoordig.

En ook de laatste van Duran Duran ben ik gaan (her)beluisteren en (her)waarderen - ik herinner me een pittige discussie aldaar - Lennon En ik moet zeggen dat ik het album nu waardeer als popalbum.

Ik zou zelf wel in zijn voor een serie Jam/Style Council/Weller solo - of een deel ervan.

Trevor Horn!!

En wie is Trevor Horn?

Tja dan houdt het op heh

Allemaal goed en wel, maar wat heeft dat te maken met wat we daarnet zeiden?
Over dat een middelmatige plaat van een muzikale (zijn niet de meeste bands per definitie muzikaal, ze maken toch muziek?) band als TFF altijd beter klinkt dan menig indiemeukbandje van tegenwoordig, kan ik alleen maar zeggen dat je dan blijkbaar toch te veel in het verleden leeft op dat vlak. Als je zou meedoen met een concours als Song v/h Jaar dan zou je maar heel goed weten dat er tegenwoordig wel heel veel goede muziek uitkomt.

Altijd fijn te horen dat je tóch het licht nog hebt gezien

Zegt me inderdaad niets, maar als ik de bands zie waarvan hij dan producer was, lijkt me dat logisch, want die vind ik op een paar nummers na ook allesbehalve goed.

Mijn top 10, met toelichtingen. Some Like It Hot heb ik niet meegenomen, omdat ik het nummer niet met Duran Duran associeer. Maar het zou sowieso mijn top 10 niet gehaald hebben, want eigenlijk vind ik alleen Meet El Presidente nog minder. Ik heb alle nummers voor mezelf cijfers gegeven en MEP is de enige die een onvoldoende scoort. Mijn nummer 1 gaf ik een 9,5, de nummer 2 een 9 en de nummer 3 t/m 17 scoren allemaal tussen de 8 en 8,8, dus het werd nog lastig...

1. Girls On Film (Night Version)
Eigenlijk ben ik fan geworden van Duran Duran door Erol Alkan, de beroemde en invloedrijke Londense DJ. Op één van zijn eerste mixes voor de BBC die ik hoorde prijkt een geweldige Night Version van My Own Way, waarvan ik nog steeds niet weet op welke officiële release van Duran Duran zelf 'ie nou terug te vinden is. In ieder geval staat 'ie op een verzamelaar die Alkan ooit uitbracht voor zijn clubavond Trash. Verder past het nummer perfect tussen de nieuwe en oude post-punk en electroclash (zie de link voor de tracklisting) die een jaar of 10 geleden zo populair was. Een paar weken terug herontdekte ik een andere mix-cdvan Erol uit die tijd met daarop de Night Version van Girls on Film. De Night Version vind ik een stuk beter dan de reguliere singleversie omdat de nadruk meer op de groove ligt en het nummer volgens mij in een andere toonsoort staat. Dat laatste komt het nummer enorm ten goede, want het klinkt veel opener en organischer. Let maar eens op de drums in de brug, bijvoorbeeld.

2. Planet Earth
Ik kan me nog wel herinneren wanneer dit nummer mij voor het eerst opviel, zo'n 9 uur jaar geleden bij een vriendin thuis. Een huisgenoot van haar zette dit nummer op en ik dacht meteen "wauw, wat een groove, wat een ritme, wat een geweldige dansplaat!". Pas dit jaar ben ik er toegekomen het debuut van Duran Duran te leren kennen, maar ik vind het wel indrukwekkend dat ze meteen al zo goed waren. Het is in ieder geval duidelijk dat ze goed naar Telex' Moskow Diskow hebben geluisterd, want daar zit hetzelfde synthesizerloopje in. En Japan's Quiet Life is ook nooit ver weg.

3. Ordinary World
Als 15-jarige zo ongeveer maakte ik mijn eerste top 10 allertijden van favoriete liedjes. Wat titels (de artiesten mogen jullie raden): Candy, Enjoy The Silence, Way Down Now en ook Ordinary World. Die stond zelfs op 1 in mijn schriftje, denk ik. Het klinkt een beetje als een jaren '80 rockballad door de gitaarsound, maar het liedje is zo mooi melancholisch dat het niet uitmaakt. Veruit hun mooiste rustige nummer wat mij betreft, The Chauffeur doet me niet zoveel.

4. Rio
5. Hold Back The Rain
Een jaar of 6/7 geleden ontdekte ik het Rio-album, nadat ik wel meer wilde horen van de band van My Own Way. Ik raakte er al snel verslingerd aan, want het ene liedje was nog beter dan het andere en ik kreeg er goede energie van. Wat een heerlijke drive zat er toch in die plaat. Heb hem toen zelfs een tijdje in mijn top 10 gezet op MusicMeter. De opener Rio is meteen al een fantastisch staaltje extatische meezingpop. Vooral het stuk na de saxsolo vind ik geweldig om mee te zingen. "You make me feel alive alive aliiiiiiiiive." En Hold Back The Rain is ook een fijn staaltje powerpop.

6. A View to a Kill
Geweldige themesong van de gelijknamige Bond-film, die ik verder nog nooit gezien heb.
Maar de videoclip van dit nummer is wel erg leuk.

7. The Reflex
Eén van mijn eerste muzikale herinneringen. Ik zat in 1986 in de tweede klas van de lagere school (nu groep 4) en er werd een playbackshow georganiseerd. Alle meisjes waren Madonna-fan en zongen een Madonna-liedje waarbij ze allemaal één regel mochten zingen. En een groep stoere jongens speelde The Reflex van Duran Duran. Inmiddels hoor ik wel dat dit een soort populaire update van Girls on Film is, maar toch blijft het wel erg lekker.

8. Is There Something I Should Know?
Gewoon lekker.

9. Notorious
"Sometimes I doubt your commitment to Sparkle Motion!"
Een beetje filmliefhebber koppelt Notorious meteen aan Donnie Darko (of Alfred Hitchcock), waarin Sparkle Motion (het dansclubje van het zusje van Donnie) dit nummer opvoert. Legendarische film en scene. Door de film heeft dit nummer voor mij wel een meerwaarde gekregen, daarvoor was het me nooit zo opgevallen. Zoals zoveel Duran Duran-hits ook een geweldige meezinger. No, no, no-torious!

10. Save a Prayer
Ik heb altijd gedacht dat dit een nummer was van de Britse dancegroep Shut Up & Dance die in de jaren '90 een grote hit scoorde met een breakbeatversie van dit nummer. Ben benieuwd of iemand Save It 'Till The Mourning After nog kent.
Pas later ontdekte ik het origineel en dat is gelukkig ook erg mooi.

Dat lijkt me ook wel wat. Heb een paar maanden terug nog chronologisch de ZZT-catalogus voor een groot deel beluisterd.

Had sowieso wel eens het idee gevat dit concept ook op een label los te laten (bv. Creation Records en dan de output van een jaar). Of op een heel specifiek genre (Madchester 1986-1990 oid).

Als dat de officiële 12 ich night version is, kan je die vinden op deze, deze,en de special edition van deze

Dat vreesde ik al

Het is overigens wel een de beroemdste producers (en de beroemdste in popland) ooit. FGTH is eigenlijk gewoon Trevor Horn met zanger. Ander zeer beroemd werkje van hem is Crazy van Seal. Verder Grace Jones, Propaganda, Art of Noise en vele andere. Vaak pop met een twist

Dat zijn toch net wat andere versies.

Op de CD staat tussen haakjes (Version) ipv (Night Version), zie ik nu.

Maar goed, ik heb het gevonden. Het is de versie zoals die op de b-kant van Rio stond. In het cd-boekje staat:

"From the b-side of the 12" to Rio, this mix of 'My Own Way' is rougher than some would expect. Hear Duran Duran as you may never have heard them before" ea

Deze versie vind ik ook echt veel beter dan de albumversie en night version. Ik was in eerste instantie ook wel teleurgesteld toen ik de albumversie voor het eerst hoorde.

Hij staat helaas niet op YouTube, wel op Spotify waar een singles- en b-sidesverzamelaar te vinden is:

Helemaal mee eens. Dit geweldige topic zorgt bij mij altijd voor een (her)beluistering en meestal ook (her)waardering van de artiest en dienst euvre. En soms ook voor een aantal nieuwe ontdekkingen.

Trevor Horn is ook The Buggles, Yes, het debuut van ABC en Tubular Bells II van Mike Oldfield.
Zeg ik er maar even bij, omdat het inderdaad een naam is die vele belletjes zou moeten doen rinkelen.

Volgens audiofielen hoort het debuut van FGTH productiegewijs thuis
in de categorie Pink Floyd platen met ontelbare geluidsdetails in de boxen.

Tubular Belletjes dus

Sorry, te makkelijk

Maar Trevor Horn dus: Produced by Trevor Horn (2004)

Ik grijp mijn kans, want mijn nummer 2 haalt de top 10 niet.
Hun eerste nummer 1 in de UK en ook voor mij de eerste kennismaking met de band.
Heel kleurrijke non-album single tussen Rio & Tiger met een prachtig refrein.
Voor mij Duran Duran op het toppunt van hun hitpotentie.