Jesus He Knows Me is een van hun beste nummers. Er is maar een handvol van de proggies die daar aan kan tippen.

Abacab
Counting Out Time *
Domino *
Entangled
Follow You Follow Me
Home by the Sea *
Ripples...
That’s All *
The Knife
Turn It On Again

Eerlijk is eerlijk, voor mij is het soms wat willekeur, omdat ik nou niet de grootste kenner ben van Genesis. Ik geloof dat ik een aardige mix tussen oud en nieuw heb.

Als ze het wel halen ga ik een ander forum zoeken

En Land Of Confusion komt ook veel te vaak voorbij in de eliminatielijstjes

Eruit, oprotten, wegwezen en je hier nooit meer vertonen zeg ik tegen:

Abacab
Counting Out Time *
Domino *
I Can't Dance
Invisible Touch
Jesus He Knows Me *
Land of Confusion.
No Son of Mine
That’s All
Turn It On Again

Sommige exit-lijstjes doen echt pijn aan mijn ogen dus ik ga dit topic vanaf nu alleen nog met zonnebril bekijken

Abacab
Domino *
Home by the Sea *
I Can't Dance
Invisible Touch
Jesus He Knows Me *
No Son of Mine
That’s All *
Tonight Tonight Tonight *
Turn It On Again

Bij Jesus He Knows me hoeven proggies er niet meer aan te tippen: alle ooit aanwezige progressieve (symfonische) rock is bij dit nummer wel bij Genesis vertrokken.

Entangled en Ripples.... daarentegen zijn zo'n beetje het summum van symfonische rock: dáár kan inderdaad vrijwel niemand aan tippen.
En je hoeft geen keuze te maken tussen een aardige mix oud en nieuw. Je moet alleen de nummers even beluisteren. Volgens mij ben je dan nog net op tijd om de keuze voor het laten afvallen van Ripples en Entangled ongedaan te maken...

Die nummers kende ik al wel, maar ik vind A Trick of the Tail misschien wel hun meest overschatte prog-album. Dat album doet me nagenoeg niks.

Ik weet niet of ik om deze bekentenis nu juist wel of niet blij moet zijn......... Wél, denk ik uiteindelijk

Streep de 10 songs die de finale niet verdienen weg.

Counting Out Time *
Domino *
Follow You Follow Me
I Can't Dance
Invisible Touch
Jesus He Knows Me *
No Son of Mine
That’s All *
The Knife
Tonight Tonight Tonight *

Gezien het feit dat alle prognummers blijven staan en de rest er zonder pardon uitgaat, denk ik dat je meer dan tevreden kan zijn.

Blood on the Rooftops * .*
Driving the Last Spike *
Duke's Travels *
Entangled
In the Cage *
One for the Vine
Ripples...
The Cinema Show
The Knife
Watcher of the Skies

Abacab vind ik juist één van de beste Genesis nummers!

Die had je toch al op? *kijkt weer naar de avatar*

Dan zou ik mezelf tekort doen, je bijdragen zijn juist smeuïg.

Grappig wat een Genesis competitie teweeg brengt.
Ik vraag me af: zijn er eerder in dit topic bands geweest die zo'n splijtzwam vormden (Dazzler?)

Is Marillion al geweest....?

Ja in de bits editie, maar dat viel toen nog wel mee.

Voor de nominatironde kan dat kloppen, maar nu toch niet.


Er is wel vaker een verschil tussen een oude en een nieuwe periode, maar dat hing toen niet noodzakelijkerwijs samen met de bandleider.

Mijn Top 3 heeft deze ronde al niet gehaald, maar de potentële nummer 1 is inmiddels ook al zo goed als geëlimineerd.

Ik had dan ook over de eerste ronde.

Ik herinner me Simple Minds.

Maar ook The Police en Sting die ik samenspeelde, maar wat op behoorlijk wat verzet stuitte.
Hoewel de songs allemaal van Stings hand waren, vond men dat toen geen goed idee.

Simple Minds was ook een duidelijke clash tussen voor en na Sparkle in the Rain.

Klopt, met dat verschil dat dat los stond van de zanger.

Domino

Ik heb hier geloof ik nog niemand horen beweren dat One for the Vine geweldig is maar alles van Gabriel volkomen ruk.

En andersom ook niet.

De stillere passages op Genesis albums accentueren de stevige symfo die later is te horen. Het heeft geen nut te vallen over die passages, ze maken namelijk onlosmakelijk deel uit van het (prachtige) geheel.

Led Zeppelin staat misschien als één van de hardste bands bekend uit hun tijd maar wisten dat vooral ook te bereiken door veel te werken met akoestische stukken. Ook hier accentueerde dat de uitspattingen die later zouden volgen.

Om die reden duren nummers van Genesis (en Led Zeppelin) over het algemeen ook langer. Het is een klein verhaaltje op zich, met een aanloop en een uitbarsting. Veelal hebben de nummers op alle albums tot en met Duke nog enige samenhang.

Dat is later ver te zoeken bij Genesis, dan worden het alleen nog losstaande songs. Ik twijfel er nog aan om ze rocksongs te noemen. In ieder geval heeft het met symfonische rock niets meer te maken.

Geen symfonische rock inderdaad, maar er zitten hier en daar toch wel verdomd lekkere poprock nummers tussen. Ben een flinke progrock liefhebber, maar een Jesus He Knows Me gaat mij bij toch nog hoog in mijn lijstje eindigen mocht het nummer deze ronde doorkomen

Precies, het is voor de ene puur oud liefhebber tot en met Wind & Wuthering (2 albums Phil) of tot en met Duke (4 albums Phil). Eigenlijk hoor je nooit tot en met Lamb.

Op zich ook wel logisch omdat 'A Trick of the Tail' en 'Wind & Wuthering' nog heel erg in het verlengde van de albums ervoor liggen, waarschijnlijk door de aanwezigheid van Steve Hackett. Ook zingt Phil nog wat ingetogener en lijkt zijn stem nog wat meer op Peter Gabriel.

'...And Then There Were Three...' zie ik als een echte overgangsplaat en 'Duke' is eigenlijk het eerste album van de geliktere Genesis, maar valt door de vele sterkte composities ook bij veel fans van het oude werk nog net aan de goede kant van de medaille.

Kortom, het is nu wel onderbouwd dat de 'clash' weinig te maken heeft met de zanger op zich. De meeste Genesis liefhebbers van het eerste uur kunnen de eerste albums na het vertrek van Gabriel prima waarderen. En daar zal de (nog) aanwezige Hackett inderdaad een rol bij hebben gespeeld.

Pas vanaf 1981 wordt het ècht problematisch. Collins heeft succes met Face Value en later dat jaar klinkt Abacab als een album van Collins & Co. Ook wat mij betreft is dat het dieptepunt van Genesis. Gelukkig weet de band zich in de latere periode te herpakken. De grootse symfonische rock is niet meer, maar Genesis blijkt ook aardige progpop te kunnen maken..

Ik zit zelf ook absoluut niet te wachten op "conceptalbums", e.d. En ik vind het Genesis juist te prijzen dat ze zich ook zo hebben doorontwikkeld, ook al was dat dan node door het vertrek van Gabriel in eerste instantie.

Ik las gisteren op de wikipediapagina van Abacab dat de band wel begonnen was met het schrijven en opnemen van opnieuw een typisch Genesis-progalbum, maar dat de bandleden vonden dat het vooral klonk als een parodie op zichzelf. Daarom hebben ze het hele roer omgegooid. Ik snap ook wel dat je als band op den duur liever eens iets anders doet dan het zoveelste tienminutenopus eruit persen. Nu de fans van het eerste uur nog

Ja, zo zou ik het ook verkopen als ik creatief stuk zat . Abacab bracht geen vernieuwing. In plaats van een parodie op zichzelf is het een parodie op Phil Collins geworden. Die blazers van Earth, Wind & Fire, brrr.

^ En vanaf dat moment begint ook het gemekker van de fans op Phil. Maar gedeeltelijk fair natuurlijk want Banks en Rutherford zijn mans genoeg om hun stem te laten horen. En zoals uit verschillende interviews blijkt is het ook absoluut een bandkeuze geweest. Echter wordt Phil hier onterecht op aangekeken vind ik.