Wat een eindsprint !!!

Het mes valt af, de bebloede nokken gaan door.

Inderdaad want om met de woorden van een gerenommeerd MuMe-lid te spreken: "de oude meuk blijft weer eens over".

GREATEST HITS OF GENESIS !

3de RONDE finale

En nu de moeilijkste opdracht: een Genesis top 10.
Graag met lovende commentaren om in de presentatie te verwerken.

Blood on the Rooftops *
Carpet Crawlers
Dancing with the Moonlit Knight
Driving the Last Spike *
Duke's Travels *
Entangled
Firth of Fifth
Follow You Follow Me
Home by the Sea *
In the Cage *
Land of Confusion
Mama
One for the Vine
Ripples...
Supper's Ready
The Cinema Show
The Lamb Lies Down on Broadway
The Musical Box
Tonight Tonight Tonight *
Watcher of the Skies

Bij Duke's Travels heb ik Duke's End weggelaten (twee aparte tracks),
maar je mag die twee wel in gedachten bij elkaar laten bij het stemmen.
Dan motiveer je het ook zo. Geen probleem.

Deadline 3de ronde is vrijdagavond om 20.00u.

Pffff Land Of Confusion en Tonight Tonight Tonight nog steeds present? Een restje derrie zullen we maar zeggen.

Top 10 tijd. Domino, Mad Man Moon en het album ..And Then There Were Three (Ja ik weet het, het wormvormig aanhangsel is er wel bij) worden node gemist, maar hier is nog wel een hele mooie lijst van te brouwen. De hele vroege Genesis is me wat te houtje-touwtje, maar vanaf de grote uitverkoop van hun vaderland wordt het al erg mooi.

1. Ripples...
2. Firth of Fifth
3. Carpet Crawlers
4. Entangled
5. Dancing with the Moonlit Knight
6. Tonight Tonight Tonight *
7. Home by the Sea *
8. Mama
9. Duke's Travels *
10. The Cinema Show

1. Dancing with the Moonlit Knight
2. The Musical Box
3. Firth of Fifth
4. One for the Vine
5. Supper's Ready
6. The Cinema Show
7. In the Cage *
8. Driving the Last Spike *
9. Entangled
10. Duke's Travels *

The Knife, The Return of the Giant Hogweed en The Fountain of Salmacis zouden normaliter mijn top 10 gehaald hebben maar zo is het ook een mooi lijstje geworden.

01. The Lamia – een spannend en sensueel nummer, haast erotisch, nee niet haast, waanzinnig erotisch. deze ontmoeting tussen Rael en het serpent dat zachtjes aan zijn vlees knabbelt%u2026
02. Can-Utility and the Coastliners – voor de vroege periode een compact nummer met alles wat de groep zo goed maakte: perfect samenspel en vocalen met emotie én kracht.
03. Anyway – Breekbaar, zo mooi, dat rustpunt op The Lamb voordat de boel in vuur en valm komt te staan (bij The Lamia)

Mijn liefde voor Genesis is al oud en ligt eigenlijk al achter mij. Maar als ik het nu zo draai valt het op dat ik de nummers nog vrijwel helemaal kan meezingen. Aan het relatieve begin van het CD tijdperk, het zal zo in 1987 of zo geweest zijn begon ik CD’s te kopen en Genesis was daarbij. Ik had alles van Gabriel al op LP gekocht, die liefde was bij So begonnen, maar de hele voorliggende periode had ik ook gelijk gekocht. Toen ik ontdekte dat Gabriel ook bij Genesis zat en ik op donderdagavond laat op de radio The Cinema Show hoorde bleek dat dat ook wel in mijn straatje moest liggen. Hoewel ik geen progger was/ben is de magie van Gabriels stem zo’n magneet voor mij dat ik het bij Genesis vaak goed kon hebben. Totdat...... (inderdaad).

01. The Cinema Show
Shakespeare op een album dat bol staat van de tekstuele hoogstandjes. Prachtige productie, paar zeer sterke songs. De opener (die komt straks) en dit met het prachtige coda Aisle of Plenty dat de cirkel rondmaakt en van een bedrieglijke eenvoud is. En tsja, die stem.

02. In the Cage *
Bij gebrek aan de toppers van The Lamb een waardige vervanger. Ook hier excelleert Banks weer. Het begin van het album, waarin het desperate nog de overhand heeft. Je hoeft geen paranormale gaven te bezitten om in het nummer te horen wat er even later met Gabriel en de band zou gebeuren.

03. Dancing with the Moonlit Knight
Die acapella opening is natuurlijk voor de Gabriel-adept een verademing. Net zoals ik al eerder zei, de glasheldere productie, de synthese in de teksten tussen oud en nieuw en het complete bandgeluid. Zeer goed.

04. The Musical Box
Altijd wat teveel in elkaar gezet gevonden als geheel, maar er zitten zoveel goede stukken in. Dit is toch wel erg Engelse muziek. Bij het luisteren naar het nummer altijd geprobeerd de Nursery Cryme hoes een beetje te bestuderen. Veel op te zien.

05. Blood on the Rooftops *
Ik heb een zwak voor nummers waarin over filmsterren gezongen wordt. Eerder eindigde Vogue op 1 bij Madonna, maar Errol Flynn hier doet het net wat minder goed. De stukken uit het refrein (vooral de tweede keer met Errol Flynn) en het druilerige sfeertje. Het beste Genesis nummer uit de Collins-periode. Net nog op Blood on the Rooftops gestemd als afvaller, kun je nagaan hoe goed ik The Knife vind...

06. Supper's Ready
Te lang en niet altijd spannend, maar zo op 2/3 zijn de passages als indrukwekkend marcherende mammoeten.

07. Watcher of the Skies
Het eerste dat ik van de oude Genesis kocht was het live album uit 1973. Daarop staat een iets langzamere versie van The Knife die ik beter vind dan het gehaaste studioalbum. Watcher of the Skies opent het album. Duister en dreigend. Een nummer dat goed past in Gabriel eerste solo albums. Er klinkt bevlogenheid in door. Bevlogenheid voor mens en omgeving.

08. Follow You Follow Me
Van de post Gabriel-periode (en dan inmiddels ook post-Hackett) is And Then There Were Three misschien wel het sterkste album. Dit niemendallerige nummer heeft me toch altijd bekoord, hoewel het muzikaal zeker in het niet valt bij betere tracks van het album die we hier niet meer terugvinden (met name het begin). Maar dit optimistische geluid past op de een of andere manier goed. Wat ik op latere albums slecht kon hebben.

09. Mama
Vooruit van de hele Duke+ periode gekozen voor de hit, omdat het nummer toch altijd nog staat.

10. Entangled
Nooit zo kapot geweest van het gehele nummer, vooral het begin, iets te symfonisch-klassiek, maar het hele laatste deel met de ijle mellotron van Banks is toch wel zo prachtig mooi.

01 Duke's Travels
02 Firth of Fifth
03 The Cinema Show
04 One for the Vine
05 Dancing with the Moonlit Knight
06 Entangled
07 Blood on the Rooftops *
08 Carpet Crawlers
09 Ripples...
10 The Musical Box

Zo moet het dan maar. Er ontbreekt voor mij vooral Los Endos als onontbeerlijke klassieker, die zou zeker op nummer 3 terecht zijn gekomen.

Voor mij is de beste Genesis periode 1973-1977 dus zeg maar van Selling England by the Pound tot en met Wind & Wuthering.
Uitzonderingen daargelaten, Duke's travels is natuurlijk van Duke, maar dat is dan ook een zeldzaam staaltje goede muziek.

Duke gaf helemaal aan, dat Genesis ook op het vlak van ontwikkelingen in de progrock zeker vorderingen heeft gemaakt maar dat er uiteindelijk is afgezien van verdere experimenten.

Duke's travels (en afsluitend met Duke's end) is een ingewikkeld maar modern werkstuk in de symfonische rock dat sterk afwijkt van de meer sprookjesachtige aanpak die Selling England en A trick of the tail nog kenmerken.

Daar had Genesis nog heel wat van kunnen maken, ware het niet dat Duke als album ook enkele mindere momenten kent.
Helaas was het eerste nieuwe werk dat je daarna hoorde, na de zinderende finale van Duke dus, het nummer Abacab, de titelsong van, gevolgd door No Reply at all.

Een teleurstelling waar je dan niet snel meer overheen komt, symfonische rock werd ingeruild voor muziek met soul elementen en blazers, twee zaken die niet thuis horen bij het genre. Een nieuwe doelgroep wordt dan uiteraard ook aangesproken, dat is logisch. Maar dat zou ook zijn gebeurd als ze de begeleidingsband van Andre Hazes zouden zijn geworden. Er is altijd wel een doelgroep.

Dus dat zegt mij niets.

Boeiend in dit kader zijn om de ontwikkelingen van het ex-lid Steve Hackett (vertrokken na Wind & Wuthering) eens wat nader onder de loep te nemen. De start van zijn solocarriere, nieuwe stappen en vervolgens de terugkeer naar de Genesis en symfomuziek anno 2013. Zo kan het ook.

Genesis Top 10:

1. Land of Confusion
2. Mama
3. Home by the Sea *
4. Driving the Last Spike *

En dan wordt het al rap minder

5. Follow You Follow Me
6. Firth of Fifth
7. Tonight Tonight Tonight *

Verder kom ik niet, maar wilde dit toch even posten, dan maar niet meegeteld worden. Deze lijst is ontdaan van veel moois, althans wat in mijn straatje ligt. En nee dit is niet zielig doen, het is gewoon omdat die eerste periode me niet ligt en ik ga niet op nummers stemmen die me niet raken maar waardoor ik dan wel mijn top 10 zou volmaken om een geldig lijstje in te kunnen leveren. Daar kan ik simpelweg niet achter staan.
Maar genoeg gemekker van mij

De volgende...

Tja, het is duidelijk dat in de tweede ronde de jaren '70 progrockers het gewonnen hebben van de jaren '80 hitfans. Ook ik kan hier echt geen top 10 meer van maken, dus helaas moet ik afhaken bij de finale. Misschien moeten we hier Phil Collins een keer spelen en dat dan de nummers van Genesis uit de jaren '80 ook mee mogen doen .

Ja, de meeste derrie had je al in de 70's gehad.

Phil Collins is al eens gespeeld, nog niet zo heel lang geleden trouwens.

Toch niet erg, je hoeft maar een top 10 te posten: dus keuze uit 18 nummers.

Een luxe die niet iedereen heeft.

Oei, alle 80'sliefhebbers haken opeens af. Ik zal toch niet de enige worden met Land Of Confusion in zijn top 10, of wel soms?


1. Dancing with the Moonlit Knight
2. Land of Confusion
3. Carpet Crawlers
4. Mama
5. Follow You Follow Me
6. Tonight Tonight Tonight *
7. Firth of Fifth
8. Duke's Travels *
9. Driving the Last Spike *
10. The Cinema Show

Ik mis Invisible Touch, Jesus He Knows Me, Counting Out Time

Edit: en In Too Deep ook natuurlijk. Echt een prachtige ballad!

Ik had LOC zeker op één gezet, maar ik krijg amper een vijftal vol voor de rest. Het is zinloos.....Sterkte verder, Arthur

Jullie gaan toch niet opgeven zeker! Zet je erover en maak een lijstje! Doe het voor de eer van Land Of Confusion en de jaren '80!

Ik kom ook niet verder dan 6 bekende tracks, dus ik sla ook over helaas

Genesis Top 10!

Genesis is een van mijn grotere muzikale liefdes al moet ik er bij zeggen dat deze liefde de laatste periode wat is afgenomen. Maar goed dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet een top 10 kan maken. Ik ben verder niet van de harde strijd tussen bepaalde zangers dan wel gitaristen. Ik ben van de geweldige liedjes en dan kom het er toch wel op uit dat het "vroeger" beter was. Er leek met Ray Wilson weer een goede periode aangebroken te zijn maar helaas dachten Banks en Rutherford daar anders over. Ik heb daar nog een mooie recensie over gevonden waar ik helemaal achter sta.
Genesis – Calling All Stations « Progwereld
Het is jammer te zien dat er niet ook maar 1 compositie van de plaat het gered heeft tot in de finale. Het was fijn geweest als het titelnummer van CAS en The Dividing Line het had gered maar goed je kan niet alles hebben.

1. The Musical Box
2. The Cinema Show
3. Driving the Last Spike
4. One for the Vine
5. Firth of Fifth
6. In the Cage
7. Dancing with the Moonlit Knight
8. Blood on the Rooftops
9. Tonight Tonight Tonight
10. Duke's Travels

Ik heb weinig tegen de latere Genesis, maar als ik eerlijk de balans opmaak zijn de eerste acht plaatsen bezet door nummers uit de '70.

01 Firth of Fifth
02 Supper's Ready
03 One for the Vine
04 The Cinema Show
05 The Musical Box
06 Carpet Crawlers
07 Blood on the Rooftops *
08 Dancing with the Moonlit Knight
09 Driving the Last Spike *
10 Tonight Tonight Tonight *

Mooie, eerlijke recensie inderdaad.
Zag dat ik bij het topic van dit album ook al een aardige discussie had gevoerd over de Collins periode van de band. Vergelijkbaar met eerder in dit topic

Pfffff toch knap lastig nu ik niet meer kan kiezen tussen bijvoorbeeld I Can't Dance, That’s All, Domino, Jesus He Knows Me, Abacab, Invisible Touch en No Son of Mine. Ik heb er toch nog iets van weten te maken gelukkig.

1. Supper’s Ready
2. Firth of Fifth
3. The Cinema Show
4. The Musical Box
5. Watcher of the Skies
6. Dancing with the Moonlit Knight
7. Duke's Travels
8. Carpet Crawlers
9. In the Cage
10. Blood On The Rooftops

Ad 1. - Voor mij is Supper’s Ready toch nog steeds het koningsnummer van Genesis, spannend van begin tot einde en zelfs in 1976/1977 op Seconds Out nog uitermate boeiend. Hierover heb ik geen moment getwijfeld. Ik denk ook graag terug aan Brussel 1982 toen Genesis het nummer tijdens de Encore tour voor het laatst in zijn geheel bracht. Helaas niet met Steve Hackett, maar Daryl Stuermer vulde het ontbreken van de meestergitarist fraai in.

Ad 2. - Als ik het dan toch over de meestergitarist heb, kom ik uit bij Firth Of Fifth. Dit nummer bevat een van de mooiste (symfonische) gitaarsolo’s die er wellicht zijn. Steve Hackett op zijn best maar ook Tony Banks showt zijn talenten zowel op de studio versie als op Seconds Out.

Ad 3, 4, 5, 6 - The Cinema Show, Musical Box, Watcher Of The Skies en Dancing With The Moonlit Knight zijn zeer duidelijk tracks uit de Peter Gabriel tijd, al heeft ook Phil Collins van 3 van de 4 leuke versies neergezet. Watcher of the Skies is in 1982 nog opgevoerd in de toegift in een medley combinatie met The Lamb Lies Down On Broadway. Dancing with the Moonlit Knight in de Gabriel versie van Selling England is één groot kippevel moment, ook in de diverse bootleg versies.

Ad 7. - In 1980 kwam Genesis na And Then There Were Three ineens met het ijzersterke Duke. Een voor meer dan de helft fraaie plaat waar met enkele tracks het bewijs werd geleverd dat men de weg nog niet kwijt was. Daaronder dus het ijzersterke Duke’s Travels met daarin Behind The Lines en Guide Vocal ook verwerkt. Het was wel een domper dat men in 1980 het continent oversloeg en alleen toerde in de UK en de USA.

Ad 8. - The Carpet Crawlers is het allerlaatste nummer dat de heren samen live hebben gespeeld in de Hollywood Bowl, Los Angeles in 2007. Ik was erbij en het werd vooraf gegaan door een behoorlijk emotionele speech van Phil Collins waarin hij zijn oprechte waardering uitsprak voor Tony Banks en Mike Rutherford. ‘Nothing is planned from here’ zei Collins en het kon terugblikkend wel eens het allerlaatste Genesis concert ooit blijken. De avond ervoor kon de volledige toegift (waaronder dit nummer) overigens door de regen geen doorgang vinden. Gedurende de loop van het concert had regenwater het keyboard van Tony Banks volledig doen verzuipen. Men had met de regen nauwelijks rekening gehouden en tegen het einde van de show hing er nogal koddig een paraplu boven het keyboard maar het mocht niet baten. De allerlaatste avond ging het gelukkig wel goed.

Ad. 9 - In The Cage is altijd een van de live favorieten geweest, met name in het Collins tijdperk. Tijdens elke tournee vanaf 1978 is het nummer volgens mij live uitgevoerd, al dan niet in combinatie met een medley. Steeds weer ijzersterk, met name ook de laatste tournee in 2007.

Ad. 10 - Het lijstje eindig ik met meestergitarist Steve Hackett. Blood On The Rooftops is toch een beetje zijn nummer (met Banks) en het klassieke gitaar intro geeft aan dat Hackett echt van alle markten thuis is. Het werd deze of Entangled op nummer 10. Ik vind ballads namelijk niet bepaald een progrock ding.

Wil ik tenslotte nog even aangeven dat Genesis mij in 1992 nog zeer aangenaam heeft verrast met het nummer Driving The Last Spike. Ik had niet gedacht dat ze ooit nog eens met een dergelijk fraai nummer zouden komen. Geen top 10 notering, wel een speciale vermelding waard. Ik zie liever dit nummer nog in de uiteindelijke top 10 belanden dan Tonight Tonight Tonight wat ik echt een gedrocht vind. En verder ook een vermelding voor de bijzonder leuke megahit Mama (welke als ringtone op mijn mobiel staat als mijn schoonmoeder belt).

Het is dus zeker niet allemaal anti-Collins. Wat deze man heeft gedaan met Genesis in de periode 1976-1980 is echt geweldig, ook zijn versies van het oudere Gabriel genre mochten er vaak zijn. Het feit dat ze zelfs in 2007 nog In The Cage, Firth of Fifth, I Know What I Like en Carpet Crawlers speelden, geeft toch wel aan dat ze zelf hun echt verre verleden ook niet helemaal achter zich hadden gelaten. Natuurlijk stonden we met zijn allen flink te balen in 1981 in de Leidse Groenoordhallen toen we No Reply At All voor onze kiezen kregen, maar uiteindelijk is het allemaal nog wel een beetje goed gekomen.

En als ik thuis Genesis opzet? Dan is het toch echt zelden iets van ná 1980.

Een band met zo’n rijk arsenaal aan topnummers in een top-10 samenvatten ... dat is vrijwel niet te doen. Genesis heeft gedurende het gehele bestaan schitterende muziek gemaakt en dat er in zo’n lange tijd ook wel eens een minder album tussenzit is niet zo vreemd. Dat komt wel vaker voor en dan nog heeft elk album sterke songs.


Grappig wat Aquila schrijft, bij mij is het exact op dezelfde manier pas echt begonnen: de cd-show van Van Putten op donderdagavond. Cinema show kwam voorbij, wat dagen later nog in m’n kop zat. Ik kende Genesis van de albums “Genesis” en “Invisible Touch” goed, een beetje Abacab en natuurlijk ook Peter Gabriel, maar Genesis uit de 70’s was nieuw voor mij. Tjonge wat een ontdekking, subtiele muziek die afweek van de gangbare popmuziek waar een nummer toch vooral gebaseerd was op één leuke melodie. Deze muziek bevatte zoveel meer, een rijkdom die zich bij meerdere luisterbeurten steeds beter ontplooit. In die zin kun je de muziek van Genesis uit de jaren 70 niet direct in een bepaald kader plaatsen, wat voor de latere Genesis een stuk makkelijker is, een periode die overigens ook goed tot zeer goed is - anders - maar ook goed!

01. One for the Vine
02. Supper's Ready
03. The Cinema Show
04. Mama
05. Ripples...
06. Blood on the Rooftops *
07. Carpet Crawlers
08. Follow You Follow Me
09. Dancing with the Moonlit Knight
10. In the Cage *

Geen eens Firth of Fifth in de top-10. Er kunnen maar 10 tracks in een top 10 staan.

Ik sluit me hierbij aan. Kom ook amper tot een handvol nummers die ik ken...

1. Mama

Steengoed om Mama's aandacht schreeuwend nummer met heerlijk drumwerk. Ik houd niet zo van de langdradige oude progrocknummers en ook niet van poppy-zangnummers van Phil Collins maar wanneer het wat stevigere Genesis rocksongs betreft dan komt zijn stem prima uit de verf.

2. Tonight Tonight Tonight *
3. Home by the Sea *
4. Land of Confusion
5. The Lamb Lies Down on Broadway
6. Dancing with the Moonlit Knight
7. Blood on the Rooftops *
8. Follow You Follow Me
9. Watcher of the Skies
10. Supper's Ready


Mijn echte top 10 ziet er overigens heel anders uit, waarbij Abacab op 2 zou staan.

1. Supper's Ready
2. Duke's Travels *
3. The Cinema Show
4. The Musical Box
5. Mama
6. Firth of Fifth
7. Follow You Follow Me
8. Ripples...
9. In the Cage *
10. Home by the Sea *

Genesis is mijn nummer 2 band all time (Yes 1 natuurlijk), dus deze editie heeft mijn warme aandacht. Ook ik ben niet dogmatisch over periodes of zangers, maar ik vind wel dat de beste songs al in de jaren 70 gemaakt zijn (of in 1980).

Supper's ready op 1, dat kan niet anders (al zit nummer 2 er vlak achter). Het slot van deze song apocalyptisch noemen is een understatement. Waanzinnige zang, bijbelse teksten, dwingende ritmes en gitaren die laag over laag brengen: het is me meer dan eens overkomen dat ik door de macht van Supper's ready bijna de macht over het stuur verloor (als ik auto reed). Dat is dus te gevaarlijk.

Duke's travels is mij het meest vertrouwd en dierbaar, omdat het op een van de eerste albums staat die ik zelf gekocht/gevraagd heb. Het begint met een deinende zee van synthesizerklanken, dan komt de stuwende roffel van Phil Collins erdoorheen en gaat het verder met hier en daar een muzikale omweg naar een plots meedogenloze versnelling die middels toetsen en gitaaruitbarsting voert naar verwensend gezongen intense lyrics; als het tempo eindelijk iets wordt teruggeschroefd weet je dat er iets onherstelbaars verschrikkelijks gebeurd is (in de lyrics), iets op wereldniveau. Ik heb dan wel het complete Duke's end nodig om weer met beide benen op de grond te landen.

Tussen 2 en 3 valt dan wel een flink gat; van het vijf sterrenniveau wordt het slechts 4,5 sterren. The Cinema Show zit vol met mythische verwijzingen en heerlijke melodieën (het sterkste punt van Genesis). In The musical box laat Peter Gabriel zich zo ongegeneerd gaan dat het wel een duiveluitdrijving lijkt (en misschien is het dat ook wel een beetje).

Mama is dan de eerste 'hit', zo geweldig opgebouwd, zo geweldig gezongen (Phil lijkt mij toch een betere zanger dan Peter, maar laten we er geen wedstrijdje van maken).

Firth of Fifth is dan weer van onaardse schoonheid, met ook weer die prachtige Engelse teksten, virtuoos piano en natuurlijk die lange solo van vriend Hackett (die ik dankzij musician een maand of twee geleden live mocht zien).

Follow you, follow me was in 1978 mijn kennismaking met Genesis, hun eerste hit. De song lijkt op geen enkele andere Genesis-song, en hoort in het illustere kleine gezelschap van songs die iets gelukzaligs uitstralen (net als Beginnings van Chicago en You've made me so very happy van BS&T). Ook lekker hoe die percussie meeklettert achter de melodie en zang aan.

Ripples is een mooie langgerekte ballad van grote schoonheid, In the cage griezelig claustrofobisch (de live medley In the cage op 3 sides live zou in deze top 10 op 3 staan) en Home by the sea staat gewoon als een huis.

1 Firth of Fifth
2 Blood on the Rooftops *
3 Ripples...
4 Carpet Crawlers
5 The Musical Box
6 Duke's Travels *
7 Dancing with the Moonlit Knight
8 Entangled
9 Supper's Ready
10 The Cinema Show

opmerkingen bij mijn top 3.

Genesis, the Cure, Kashmir en Elo strijden al jaren om de eerste plek in mijn favo bandlijst aller tijden. Al die bandjes zijn mij dierbaar om verschillende redenen dus kiezen doe ik maar niet.
De eerste lp's die ik kocht waren er 3 tegelijkertijd. Een van Queen (Day at the Races), ELO (Showdown) en Genesis (and then there were three... net uit). Net als Ranboy met Duke is deze me toch wel het meest dierbaar. Maar dan niet het Follow You Follow Me. Dit nummer is leuk maar duidelijk geschreven als single. Hoeft niets mee mis te zijn maar er staan veel betere nummers op het album.

1 Firth of Fifth: Leuk om te zien hoe dit nummer in de loop der jaren als het ultieme Genesisnummer is komen bovendrijven. Fantastisch intro, perfect vervolg. Selling England was het tweede album van Genesis wat ik kocht. Het is niet het album wat ik het meest draai maar het beste album van Genesis is het echt wel.
Speciale herinnering aan dit nummer is dat ik het altijd keihard draai in de auto als ik op weg ben naar mijn zus in Schotland. Over de oude tolbrug (parallel aan de Forth Bridge) in Edinburgh over de rivier Firth of Forth waar de titel van dit nummer losjes naar verwijst.

2 Blood on the Rooftops: Droevig, sentimenteel, hunkerend naar de goede oude tijd. Dit nummer heeft alles voor de melancholische ziel

3 Ripples... Prachtige weemoedige ballad van het album van Genesis wat ik veruit het meest draai.

Nog even over de discussie over het leiderschap en het oude en nieuwe Genesis.
Als er al een leider of constante figuur bij Genesis heeft gezeten dan was het Tony Banks.
Zowel als persoon als muzikaal heeft hij zeker tot aan Duke de boel bij elkaar gehouden. Daarna werden het, vanwege het solosucces van Collins, compromissen en ging het zowel met Genesis als Banks solo compleet de verkeerde kant op. (imo )
Een nummer als Firth of Fifth is een briljant nummer geschreven door Banks en zelfs de door ranboy genoemde lange gitaarsolo van Steve Hackett is door Banks geschreven als pianopartij (waarna Hacket hem op gitaar mocht naspelen).

1. Carpet Crawlers
2. Ripples...
3. The Lamb Lies Down on Broadway
4. The Musical Box
5. Firth of Fifth
6. Supper's Ready
7. In the Cage
8. One for the Vine
9. Dancing with the Moonlit Knight
10. Watcher of the Skies

Mis toch wel The Fountain of Salmacis

Genesis, een band die ik nu zo’n 25 jaar hoog in mijn favoriete artiestenlijst heb staan. Zoals meerdere van mijn leeftijd (37) heb ik de band leren kennen in hun ‘commerciële’ tijdperk, door Phil Collins dus. Ik luisterde in die tijd vooral naar popmuziek en was (en ben nog steeds) onder de indruk geraakt van ‘...But Seriously’ en ging me daarom wat verder verdiepen in het werk van de heer Collins. En kwam dus automatisch ook uit bij Genesis. Echter heb ik vele jaren alleen de albums uit de Collins-tijd in mijn bezit gehad. Prog was niet echt m’n ding.

Echter waren er wel enkele nummers die me door de jaren heen steeds meer gingen boeien, mede door de ‘old-medley’ van de We Can’t Dance-tour en de lange nummers op dat album. Ook de ‘In The Cage-medley’ van ‘Three Sides Live’ beviel me steeds beter (nog steeds een van mijn favorieten overigens!) en ook Volume 2 van het ‘The Way We Walk’ livealbum ging vaker de cd speler in.

Nieuwsgierig geraakt naar de ‘prog’ kant van Genesis gingen de twee albums die me eerste het minste deden (‘Trick’ en ‘Wind & Wuthering’) me opeens erg goed bevallen en ook ‘Seconds Out’ deed z’n werk.

Dus toch maar eens aan de Gabriel-jaren begonnen, maar van nieuw naar oud. ‘The Lamb’ was me iets te lang maar ‘Selling England by The Pound’ sloeg meteen in als een bom. En is tot op de dag van vandaag nog steeds mijn favoriete Genesis album. Ook 'Foxtrot' en 'Nursery Cryme' bevallen me goed, met 'Trespass' heb ik wat minder.

Dan nu hetgeen waar jullie natuurlijk op zitten te wachten, de top10:

01. Firth of Fifth
02. The Cinema Show
03. Dancing with the Moonlit Knight

Het zal jullie dus ook niet verbazen dat mijn top3 compleet afkomstig is van het ’Selling’ album. Magistraal. De mannen hierboven hebben alles al gezegd over nummer 1 Firth of Fifth. Maar ik wil er nog even aan toevoegen dat de geweldige solo van Steve Hackett na zijn vertrek even briljant werd uitgevoerd door Daryl Stuermer, waarvoor hulde.

04. Supper’s Ready
05. One for the Vine
06. Entangled
07. Blood on the Rooftops *
08. The Musical Box
09. Duke’s Travels *
10. Driving the Last Spike *

‘Wind & Wuthering’ is mijn favoriete album uit de Collins-jaren en maak ik graag nog special vermelding voor afvallers ‘Afterglow’ en ‘Eleventh Earl Of Mar’ van dat album. Aangezien ik dus via Phil bij Genesis uit ben gekomen heb ik ook niks tegen de albums vanaf ‘Duke’. Al zijn ze heel anders dan de prog van daarvoor. Door het positieve geweld van de nummers uit de jaren ’70 was er echter geen plaats meer voor een nummer als ‘Mama’, dat ik wel een warm hart toedraag. En 'Domino' was helaas al afgevallen.

Tot slot wil ik nog aangeven dat mijn eigenlijke nummer 2 de MuMe lijst niet heeft gehaald, namelijk ‘Los Endos’. Vooral de live-versie van de Invisible Touch tour is magistraal.
YouTube - Genesis - Los Endos (Invisible Touch Tour)

Anyway, Afterglow, The Lamia en Hairless Heart wil ik niet ongenoemd laten, maar ik ben tevreden over mijn top-10:


01. In the Cage *

Eén van de beste nummers van hun beste album The Lamb Lies Down. Op dat album is de oude krakerige knip-en-plaksound (niet negatief bedoeld) ingewisseld voor een wat coherenter geluid. En In the Cage is daarvan bijna het mooiste nummer. Ik ga er in ieder geval heel hard van stofzuigen.

02. One for the Vine

De versnelling halverwege het nummer vind ik één van de geweldigste momenten in hun oeuvre. Wind and Wuthering is niet mijn favoriete album, maar deze en Afterglow zijn prachtig.

03. The Musical Box

04. Follow You Follow Me

Ik heb een ongelooflijk zwak voor dit nummer. Het eind van ..and Then There Were Three lijkt een nieuw hitgevoeliger tijdperk in te luiden en dit is dan ook hun mooiste bijdrage aan de hitparades geweest. Met Mama op een eerbiedwaardige tweede plaats.

05. Supper's Ready

06. Firth of Fifth

07. Carpet Crawlers

08. The Cinema Show

09. Mama

10. Dancing with the Moonlit Knight