stoepkrijt schreef:
Matt Berninger klonk zelden zo somber. Zijn stem is sowieso al aardedonker, maar hier lijkt hij nog een stapje verder te gaan. Dit is geen zingen meer, maar mompelen en mijmeren. Een prachtige tekst die eigenlijk weinig te zeggen heeft, maar toch met volle overgave en overtuiging door Matt wordt overgebracht. Toch wordt je erdoor geraakt. De vrij minimale muziek zet bovendien een prachtige sfeer neer die het nummer extra kleur geeft. Pure emotie in een popliedje van vier minuten. Je moet het maar kunnen.

crosskip schreef:
The National op hun kleinst en misschien daarom wel op hun best. De hartverscheurende tekst wordt gebracht zoals alleen Matt Berninger dat kan. De muziek vult de zang weer eens perfect aan, vooral de schitterende violen en de drums stelen hier de show.

arcade monkeys schreef:
Het openingsnummer van hun meesterwerk Alligator. Ze hebben die plaat nooit meer overtroffen en dit nummer ook niet. Wat dit vooral geweldig maakt zijn die drums en die backing vocals. Gewoonweg een briljant nummer.

stoepkrijt schreef:
Een van de vrolijkste en luchtigste nummers van The National. Het is tekenend dat dit uit hun 'vroege' periode komt. Hierna zou The National nooit meer zulke leuke liedjes schrijven en werd het allemaal stukken serieuzer en somberder. Secret Meeting heeft de kracht om mij écht op te vrolijken.

stoepkrijt schreef:
The National is een rockband, al klinkt hun muziek vaak erg tam (in de goede zin van het woord!). Dit is wel degelijk 'echte' rockmuziek. Op Alligator en Boxer staan wel meer nummers van dit soort, maar Mistaken for Strangers combineert de stevige muziek met de donkere sfeer die hun latere albums zou gaan domineren. IJzersterk nummer.

Screenager schreef:
Allicht m’n favoriete ‘douchenummer’ van The National. Wanneer dit weerklinkt uit m’n cd-speler, voel ik me al snel Matt Berninger. Jammer genoeg heb ik noch de stem, noch de présence van genoemd topartiest.

chevy93 schreef:
Wat mij betreft hun beste. En inmiddels zelfs gevestigd in mijn top 10 aller tijden. Dat heerlijke gejengel door het nummer heen, het doet me ietwat denken aan How Soon Is Now? van The Smiths.

Screenager schreef:
Een van de eerste nummers die ik hoorde van deze band (inderdaad, ik ben nog maar mee sinds 2010). Deze single beviel me gelijk beter dan Anyone’s Ghost en Bloodbuzz Ohio, ook 2 singles van High Violet. Hier besefte ik een eerste keer dat The National allesbehalve een saaie groep was. Al heeft Mr. November het kwartje pas écht doen vallen.

Screenager schreef:
Het was geen liefde op het eerste gezicht. Het leek immers deel uit te maken van de ‘iets zwakkere’ (uitermate relatief begrip!) 3 laatste nummers op Trouble Will Find Me. Dat bleef echter niet lang zo, al snel werd het via ‘die ene uitschieter achteraan het album’ over ‘de favoriet van TWFM’ (nipt voor This Is The Last Time) tot op dit moment m’n ultieme The National-song. Dit is werkelijk een buitenaardse song. De tekst en instrumentatie lopen hand in hand en vloeien samen tot een prachtig geheel. Een verloren liefde werd allicht nog nooit zo mooi beschreven en de melancholische stem van Matt zorgt voor extra ontroering. Ik ben allesbehalve een kenner op het vlak van lyrics, maar deze vind ik alleszins ronduit prachtig.

Tribal Gathering schreef:
Prachtig speels pianospel begeleid een prachtig relaas over een dode relatie (zoals wel vaker het geval bij the National). Bloedmooi gezongen ook. Andere bands zouden het eind nog een minuut hebben laten doorgaan naar een prachtig orchestraal crescendo, maar the National beheerst zichzelf. Het is te prijzen en soms ook frustrerend.

dix schreef:
Matt's meest gekrulde zanglijn leidt prompt tot een liedje dat tot een evergreen zou kunnen uitgroeien. Godzijdank heeft de massa het nog niet opgepikt. Als dat eenmaal gebeurt dan gaan in een oogwenk vele fans van vandaag hun geloof in de band verliezen. Tot het zover is, huil ik zachtjes mee met Pink Rabbits.

Titmeister schreef:
Bloodbuzz Ohio is het nummer waarbij ik me kan voorstellen dat het over 50 jaar nog steeds bij een equivalent van Arbeidsvitaminen gedraaid wordt. Het heeft dat bombastische, grootse en toch berustende dat mensen zullen blijven herinneren. Vaak gaan dat soort nummers mij juist tegenstaan, maar Bloodbuzz Ohio blijf ik een topnummer vinden en de absolute uitschieter van High Violet.

crosskip schreef:
Weer een heerlijk catchy nummer van de band. Ook hier blijkt maar weer hoe belangrijk drummer Bryan Devendorf is voor het geluid van de band, wat een drive!

chevy93 schreef:
Vorig jaar MuMe Finale en misschien was dat de wake-up call. High Violet staat vol met toppers en Bloodbuzz Ohio was toch altijd buiten beeld, omdat ik zo verslaafd was (en ben) aan Conversation 16.

ArthurDZ schreef:
Ik heb een zwak voor National-nummers met een schreeuwende Matt (zie ook mijn nummer 2). Altijd als ik dit nummer draai, heb ik heel erg de neiging om keihard mee te zingen in het refrein, met zwaaiende vuisten.

Titmeister schreef:
Abel is een van de weinige National-nummers die ik matig trek. Het andere 'schreeuwnummer' van Alligator, Mr. November, gaat er juist in als koek. Vooral die geweldige dynamiek tussen de weidse coupletten, het staccato gitaartje dat in komt vallen en dan die explosie in het refrein.

Screenager schreef:
Dit was een tijdlang m’n favoriete song van The National. Ook nu nog vind ik dit een geweldig nummer, maar het heeft die status nu toch alweer even geleden moeten afstaan. Ik blijf dit nummers wel zeer dankbaar, want hierdoor is m’n interesse in The National enorm gegroeid en dit heeft er dan uiteindelijk voor gezorgd dat dit nu één van m’n favoriete bands aller tijden is, zonder twijfel. Ik blijf ook grote fan van de Berningerschreeuw.

Titmeister schreef:
Mijn liefde voor The National ontluikte 5 jaar geleden met het album Boxer en dat met name het nummer Slow Show. Wat een heerlijke subtiele opbouw, prachtige piano en dan die brug, geweldig! Weinig mensen weten overigens dat dit nummer geen lovesong is, maar een referentie aan het moment dat Matt Berninger als 29-jarige yup ervoor koos zijn carrière op te geven en voor de volle 100% voor de muziek te gaan. Gelukkig maar. Voor mij is dit een van de beste nummers ooit gemaakt.

chevy93 schreef:
Slow Show, hét nummer van Boxer. Een beetje een voyeuristisch nummertje, maar, of misschien wel daardoor, toch een topper. Door de gitaar is het onmogelijk je voet stil te houden.

crosskip schreef:
Als screenager deze niet op 10 zet, doe ik het wel. Inderdaad een mierzoet nummer, maar gelukkig niet over het randje. De verrassende wending aan het einde maakt het nummer af.

Co Jackso schreef:
Het magische meesterwerk. Iedere toon is zo subtiel.

Titmeister schreef:
Na Slow Show een goede tweede in mijn bekering tot The National. Perfecte opener voor een perfect album, met die heerlijke intro en prachtige poëzie. Itt Slow Show heeft dit nummer wel ietsjes wat van zijn glans verloren. Echter, gedoseerde blootstelling zorgt ervoor dat dit nog steeds een topnummer blijft.

crosskip schreef:
Opvallend genoeg de vierde albumopener in deze lijst, zijn blijkbaar vaak goede nummers. De polyritmische pianointro werd ergens anders ooit al eens treffend beschreven als een hartritmestoring op zichzelf. Vervolgens is elke noot raak, van de geweldig invallende drums tot de blazers.

Salvadore schreef:
Here Comes The Flood

dazzler schreef:

Staat in startlijst.

dazzler schreef:
Opmerkelijk: alle nominaties vallen buiten de top 10.
Had ik niet verwacht van een band met weinig echte "hits"
en van een editie die dan ook op de input van de users rekende.

Dat betekent wellicht dat er weinig consensus was over de nominaties.
Het leek inderdaad wel of iedereen zo zijn eigen favorieten koesterde.