Vergeet het live album niet, Aquila.
Staat ook boordevol nieuwe nummers.

Eerst en vooral een nummer gewijzigd in de startlijst: Nierika wordt Indus.

Daarnaast ook een nummer uit mijn nominatielijstje veranderd: Xavier wordt The Snake and the Moon.
Die laatste bestaat in promo edit, meer nog, ik had ooit het singletje en was bedoeld als voorproefje
op het album Spiritchaser (1996). Merkwaardig genoeg telt de song erg weinig stemmen op MuMe.

Remcodulac mag dus Indus uit zijn nominatielijstje vervangen.

inclu iets van Towards the Within.

Don't Fade Away
How Fortunate the Man with None
Indoctrination (A Design for Living)
In the Kingdom of the Blinds the One-Eyes are Kings
In the Wake of Adversity
Persephone (The Gathering of Flowers)
Radharc
The Arcane
The Cardinal Sin
The Song of the Sibyl

Toch merendeel Perry, had ook uitsluitend Perry kunnen kiezen met Fortune Presents Gifts..., Advent etc

Stond op het punt om dan maar Indus door Nierika te vervangen, maar ik had de extra nummers op Toward the Within en Wake inderdaad even over het hoofd gezien, dus het wordt Don't Fade Away:

Advent
Circumradiant Dawn
Devorzhum
Don't Fade Away
Echolalia
Fortune Presents Gifts Not According To The Book
How Fortunate The Man With None
In The Wake Of Adversity
Persephone (The Gathering Of Flowers)
The Cardinal Sin

Ja, verdorie, ik kan toch niet alles in de gaten houden?!

Maar goed dat hij in de startlijst staat. Even denken...

Als dank voor de oplettendheid van Aquila heb ik besloten zijn nominatie voor Don't Fade Away te ondersteunen en deze komt dus in de plaats van Sanvean die in de plaats van Indus kwam.

Ge-edit in mijn vorige post, want anders blijf ik quoten.

Ik heb er vast nog niet zoveel DCD-luisteruren als jullie opzitten, maar uit mijn hoofd gaat dit zeker niet lukken...

Jij hebt dan ook geen DCD op 1 - ik heb vanmorgen Aion nogmaals gedraaid en grote stukken van de laatste twee en Towards... Bij Mju ben ik nu wel eens benieuwd naar wat inhoudelijke onderbouwing van de keuze voor Spleen en de topnummers hierbinnen, dus ben benieuwd of Mju ook daadwerkelijk eens uit zijn pijp gaat komen met inhoudelijke info over zijn gevoel hierover. Ben daar oprecht benieuwd naar.

Ik bedenk me nu ineens dat ik zelf Dreams Made Flesh (waar ik gisteravond nog over begon) nu zelf over het hoofd gezien heb , omdat ik alleen naar DCD heb gekeken en This Mortal Coil ben vergeten...

10 stuks

Advent
Carnival of Light
Devorzhum
Mother Tongue
Persephone ( The Gathering of Flowers)
Song of the Dispossessed
Song of the Stars
The Snake and the Moon
Towards the Within
Windfall

Blijken er toch zomaar 4 nummers van Spiritchaser in te staan. Ik heb het nooit het lelijke eendje gevonden zoals vele anderen, maar 4 is toch wel veel. Verder nog een nummertje van de eerste EP. Niets van het eerste album, vooral omdat ik de productie niet echt geweldig vind. Van Spleen and Ideal alleen Advent. Er schurkten echter nog wel een paar nummers tegen deze 10 overblijvers aan. Twee nummers van de Dying Sun en Xavier als een van de laatste afvallers. Eentje van the Serpent's Egg. Lijkt weinig, maar de andere drie uitschieters staan al in de startlijst. Niets van Aion en dat is niet omdat ik het album minder vind, maar waarschijnlijk omdat ik het album meer als een complete song ervaar dan losse nummers. Eentje van Into the Labyrinth en dat verbaast me wel. Ik dacht eigenlijk dat dit de hofleverancier zou worden. Losse nummers zoals The Lotus Eaters, Bird en Spirit en nummers van Toward the Within vielen ook af.

Heb de laatste weken weinig tijd voor MuMe, maar deze moet toch wel gespeeld worden.

...later...

American Dreaming
Don't Fade Away
Fortune Presents Gifts Not According to the Book
How Fortunate the Man with None
I Can See Now
In the Kingdom of the Blind the One-Eyed Are Kings
In the Wake of Adversity
Orbis de Ignis
Persephone (The Gathering of Flowers)
Song of Sophia

Heel wat voorbereiding om tot dit tiental te komen (en dan heb ik vast nog wel wat gemist). De reden voor al deze moeite is het kunnen nomineren van Don't Fade Away (en gelukkig is het ook niet vervelend om al die andere songs af te luisteren ).

The Trial
Stiekem misschien het beste nummer van een sterk debuut.

Wild in the Woods
Doet me atlijd denken aan 'I Remember Nothing' van JD en 'The Overload' van TH.

Indoctrination (A Design for Living)
Titel geïnspireerd door JD's EP 'An Ideal for Living'? Perry was/is een groot JD liefhebber.

Circumradiant Dawn
Dit snijdt diep in de ziel.

Persephone
Hier word ik nog steeds heel stil van. DCD's meest indrukwekkende nummer (op de voet gevolgd door het machtige 'The Host of Seraphim'). Dit nummer kwam "toevallig" voorbij op radio 4 toen ik bij het sterfbed van mijn moeder waakte (vele jaren terug). Een diepere door muziek opgewekte ontroering heb ik nooit meer ervaren.

Windfall
Geweldige sfeer!

Song of Sophia
Een pareltje. Volgens mij ooit door Freek de Jonge gebruikt als opening voor een van zijn shows.

Song of the Sybil
Mooi gedragen gezongen door zowel Perry als Lisa.

The Promised Womb
Fraai ingetogen melancholisch. Een van mijn favorieten.

How Fortunate the Man with None
Bertolt Brecht op muziek van DCD.

Ik ben blij dat Chameleon Day zoveel uit Aion put.
Mijn nummer 2 album achter Within the Realm of a Dying Sun

Met dank aan herman voor het corrigeren van The Host of "Sepharim".

1. Advent
2. The Arcane
3. Fortune
4. Avatar
5. In the Kingdom of the Blind the One-Eyed Are Kings
6. The Promised Womb
7. Towards the Within
8. The Spider's Stratagem
9. Oman
10. I Am Stretched on Your Grave

Avatar
Don’t Fade Away
Echolalia
Frontier
Nierika
Persephone (The Gathering of Flowers)
The Lotus Eaters
The Snake and the Moon
Windfall
Xavier

Advent
American Dreaming
Circumradiant Dawn
Don't Fade Away
Fortune Presents Gifts Not According to the Book
How Fortunate the Man with None
I Am Stretched on Your Grave
In the Kingdom of the Blind the One-Eyed Are Kings
Persephone (The Gathering of Flowers)
Song of the Sybil

How Fortunate the Man with None
In the Kingdom of the Blind the One-Eyed Are Kings
Mother Tongue
Ocean
Persephone (The Gathering Of Flowers)
Tell Me About The Forest
The Arcane
The Fatal Impact
The Song of the Sibyl
Windfall

Fortune
Fortune Present Gifts Not According To The Book
How Fortunate The Man With None
Mother Tongue
Ocean
Persephone (The Gathering Of Flowers)
The Lotus Eaters
The Song Of The Sibyl
Windfall
Xavier

Na 13 lijstjes een tussenstand van zaken.

Persephone maakt zijn favorietenrol van Underdog waar: 12 nominaties.
Ik blijf het opvallend vinden dat dit nummer zo weinig stemmen heeft bij het album.
Misschien omdat men net altijd voor die andere klassiekers kiest.

Er werden 47 verschillende songs genomineerd.
Als je daar de 20 uit de startlijst bij optelt, heb je 67 nummers.
Ik vroeg me dus af welke DCD composities nog niet aan bod kwamen.

0 keer genomineerd en niet in de startlijst

Flowers of the Sea
Ascension
The Protagonist (van Lonely Is an Eyesore)
Dawn of the Iconoclast
The Writing on My Father's Hand
Chant of the Paladin
The Arrival and the Reunion
(Mephisto)
As the Bell Rings the Maypole Spins
Wilderness
(The Garden of Zephirus)
The Wind That Shakes the Barely
Saldek
Tell Me about the Forest
Emmeleia
Persian Love Song
Piece for Solo Flute
Tristan
(Dedicacé Outo)
Song of the Nile

uit radiosessies van de verzamelbox

Labour of Love
Orion
Sloth
Bilar
Gloridean (bonus op de live dvd van Toward the Within)

Verder geen enkel nummer van This Mortal Coil zien voorbij komen (waar zit Premonition?).

Vooral de 0 nominaties voor The Wind That Shakes the Barely vallen op.
Een nummer dat toch vaak bij de winnaars van Into the Labyrinth wordt gerekend.
Dat lied en As the Bell Rings the Maypole Spins vind ik de fijnste uit bovenstaand lijstje.

Ik ben ook verwonderd dat een atypisch nummer als Mother Tongue het beter doet
dan bijvoorbeeld Frontier (dat in zijn demoversie toch echt wel een topnummer is).

How Fortunate the Man with None vond ik altijd nogal slaapverwekkend.
Maar de vele nominaties dwingen mij ertoe om straks toch eens opnieuw te gaan luisteren.
Ik zoek tenslotte ook nog een paar mensen die American Dreaming een duwtje willen geven.

Deadline nominatieronde is vanavond om 20.00u.

Gek genoeg verwachtte ik juist dat in de welhaast onverzoenlijke Verknüpfung van het christelijk gedachtegoed (geef eenieder ...) met het Brechtiaanse (Mutter Courage) voor jou als bevlogen exegeet een bijzondere uitdaging zou schuilen.

Tja, zo'n lap van een tekst in het boekje, dat wel.
Maar die muziek bleef maar doorslenteren.

Ik had het graag wat luchtiger, maar hij gaat in de herkansing dus.

Dat van The Wind That Shakes the Barley verbaast me niks - heb dat altijd één van de meest vervelende nummers gevonden. Uit dit lijst vind ik opvallend dat Dawn of the Iconoclast daar staat al zijn dergelijke dingen/songsconstructies vaker (en dus blijkbaar beter) gedaan door DCD. The Arrival and the Reunion had ik bijna op mijn lijst gezet, maar toch gekozen voor Radharc (die volgens mij verder op geen enkel ander lijstje voorkomt).

How Fortunate the Man With None was eeen nummer dat er bij herbeluistering van later werk voor mij echt weer uitsprong ook boven songs die al in de startlijst stonden uit die periode. Maar niet sterk genoeg voor Top 10 vrees ik.

The Wind That Shakes the Barley is een gedicht/ballade geschreven door Robert Dwyer Joyce (midden 19e eeuw), over de strijd tegen de Engelsen in de 18e eeuw. Later (jaren 20 vorige eeuw) werd dit ahw het thema in de strijd voor Ierse onafhankelijkheid - Pearse station, O'Connell bridge iedere bezoeker aan Dublin komt die namen tegen, maar weet helaas niet waar ze voor staan. In 2006 maakte Ken Loach een speelfilm met dezelfde titel (waarbij die bloedige onafhankelijkheidsstrijd aan twee broers, met verschillende loyaliteit, werd gekoppeld).

Een vervelende geschiedenis inderdaad

Met alle symboliek en mystiek die Dead Can Dance telkens weer kan opdissen vond ik deze song net een te concrete en zware lading hebben, vandaar. Ik snap wel de intentie van (ik denk) Brendan Perry.

Je hoeft hier geen lessen te houden, ik ken de feiten, al was ik er niet bij. Die feiten doen niets af aan het geheel van tekst, muziek en klank lijkt me - die laten mij geheel onaangedaan. De film van Loach - ondanks een Gouden Palm - vond ik ook een vervelende, maar dat terzijde.

Ik "hou" geen lessen, vandaar dat ik ze ook deel

Ik heb een aantal Ierse vrienden, ben te vaak in Ierland geweest - een heel fijn en mooi land - om te weten wat de Engelse overheersing heeft betekend; nog steeds kan in bepaalde plekken in Ierland een gezellig gesprek opeens ijzig stilvallen, waneer bijv. religie aan de orde komt.

Desinformatie komt veel voor op deze site, al is het meestal onder jongere users. Inkaderen van een song is meestal iets wat Dazzler doet, nogmaals ik "hou" geen lessen en zo'n lullige reactie had ik gewoon niet verwacht.

Ik had denk ik een discussie bij Remain in Light nog vers in het geheugen - dat speelde vast mee. Je springt op basis van feiten in op een woordkeuze. Mijn bijdrage aldaar volgt nog (berg je, Listening Wind vind ik het minste nummer van het album ).

Over DCD: Het is wellicht wat lomp en kort om het nummer als 'vervelend' weg te zetten. Jouw aanduiding zwaar op de hand en ontdaan van mystiek is zuiverder inderdaad. Ook hoe ik het beleef. Het nummer doet me niks. Ik ben op de hoogte van de titel en betekenis (was slechts eenmaal in Ierland en heb een uitnodiging van vrienden van mijn vrouw er ooit vakantie te vieren, maar nog nooit van gekomen) maar vergeef me mijn directheid. Het geeft het nummer voor mij niet direct een lading.

Heeft ook te maken met mijn eerdere opmerking dat ik hoop dat je bij je Top 10 straks wat kanttekening van jouw hand zie bij de beste nummers (Spleen is immmers jouw nummer 1) die wat zeggen of het gevoel dat Mjuman heeft bij nummer, wat hem raakt - los van feiten, weetjes, klankkleuren op tonnen kostende installaties waarop de resonantie van het gebruikte hakkebord te horen is, etc... Ben daar oprecht erg nieuwsgierig naar. In je nominatielijstje komt gewoon relatief weinig Spleen terug namelijk en bij het album zelf heb je nog nooit iets gepost wat daar over gaat.

Dus liever hoor ik wat in Advent, Mesmerism etc jou aanspreekt dan dat je aangeeft waarom ook het Barley-nummer met ontzag zou moeten worden bejegend - ook al heeft niemand van de 13 lijstenmakers er blijkbaar voldoende in teruggehoord.

Zie het dus als een positieve uitnoding dan...

In eerste instantie was het voor mij ook een raadsel waarom The Wind that Shakes the Barley live werd uitgevoerd en op Toward the Within belandde; waarschijnlijk een soort hommage, tribuut. De concrete, historische link zorgt imo voor dat de song niet goed aansluit bij andere songs die wel een zeker mtetafysisch niveau bereiken. De song behoeft geen "ontzag", de geschiedenis wel.

Grappig dat je Remain in Light memoreert. De parallel kan erin liggen dat het soms geen kwaad kan je te verdiepen in de achtergrond van een song (maar dat is op dit punt geen verwijt naar jou); door te Google'n kan je snel meer info vinden en de song plaatsen (en dat gold voor Listening Wind zeker - opvallend weer Wind in de titel ).

Within the Real en Spleen and Ideal staan voor mij opngeveer op gelijke hoogte en daarom heb ik ze ooit omgewisseld (ik heb per band 1 album in mijn toptien). Van beide albums stonden volgens mij mijn faves deels in de basislijst van Dazzler; van beide albums heb ik 1 song aangevuld.

Dead Can Dance is natuurlijk ook Australië.

En wie Australië zegt, ziet een bijzondere, historische en culturele link met Ierland.
Die zie je in nog andere DCD songs terugkeren: Ulysses om maar wat te noemen.

Ik ben nog eens naar How Fortunate the Man with None aan het luisteren.
De muziek blijft mij toch wat eentonig om te doorploegen. Het lijkt wel alsof Perry
vooral het verhaal wil brengen en vermits dat verhaal vooral erg lang en gestoffeerd is,
moet de muziek eerder een omkaderende, dienende rol vervullen zonder te gaan vervelen.

En daar schuilt de angel: probeer muziek maar eens een kleine 10 minuten boeiend te houden
als zij zich niet mag opdringen aan de verhaalde tekst. Het gerinkel en gebel strooit wat kleur
in een verder logge en monotone begeleiding. Ik kan het nummer wel waarderen,
maar hij staat toch erg ver van mijn persoonlijke DCD top 20 vrees ik.

Ik dis even een anekdote op. In 1988/9 zag ik DCD een tweede keer in Brussel
(Paleis voor Schone Kunsten dacht ik). Dit keer was het met zittend publiek (kuch).
Heel veel a capella songs en een paar (Cantara) oudere klassiekers.

Maar het voorprogramma ... mensen toch. Ik denk dat het David Navarro Sust was of zo.
Die stond een klein half uurtje op een gong te pingelen, las dan een paar onverstaanbare quotes
uit een dik boek en ontving een lauw applaus. Eén enkel nummer bracht hij. Ik begreep er niets van.

Dan moet ik aan de Cocteau Twins denken die niet graag met DCD vergeleken werden.
Als DCD (en vooral Gerrard) de zaal binnenkomt, is het alsof ze in het licht van de glasramen
van een kathedraal naar voren schrijdt. Robin Guthrie vond dat er grenzen waren aan die houding.

Ik vind die klagerige declamaties van Perry toch eigenlijk al wat hebben - muzikale omlijsting of niet, al trok ik het op het nieuwe solo album ook maar matig. Er moet wel wat leed en weltschmertz in verborgen zitten (qua stem). Dat hoor ik hier nog wel weer in terug. Al is het veel minder dan uit de periode Realm-Serpent.

Met die solide steun voor Persephone kon ik nog wel eens afvallig worden en een Perry favoriet naar voren schuiven voor de eerste plek - alleen eerst die vermaledijde eliminatie nog.

Daar moest ik wel om lachen - mijn lief zei ook soortgelijke dingen over DCD. Zij trekt dat totaal niet - vindt het veel te vroom en devoot

Ulysses - boeiend: niet alleen een Ierse link, eerder universeel. Er zitten fictionele elementen, refererend aan de universalia, waarnaar de mens op zoek is. Het leven als eeuwige zoektocht naar kennis en naar de mogelijkheid om gekend te worden > Islands of ken; link met Ulysses (Odysseus) en tegelijkertijd ook weer met W.B. Yeats - Leda and the Swan.

Een element dat vaak opduikt in Perry songs en dat ik kan smaken
is dat van het bevaren van de zeeën, het trekken rond de wereld,
het verkennen van het bestaan, het peilen naar het diepere.

Krachtige metaforen voor de zoekende mens.

Ik herinner me een interview in Oor waarin hij het had over kleuren.
Hij zag muziek in termen van kleur. Hij had het over universele gevoelens
die hij trachtte te vertalen in eigen klankkleur. De gevoelens zelf zijn tijdloos,
alleen houden niet alle mensen van de kleur waarmee DCD ze schildert.

Daar was hij zich ook van bewust. Als Joy Division inderdaad inspiratiebron was
(op het debuut zitten duidelijk aanwijsbare, muzikale sporen), dan zie ik parallellen
in het verkennen van de (innerlijke) wereld tussen Ian en Brendan.

Leuk is het dan als Perry in The Carnival Is Over zingt:
procession moves on the shouting is over, Dat zijn toch kippenvel momenten.
Het leven gaat verder na Joy Division en de zoekende mens in ons
heeft een weer een nieuwe gids die hem bij de hand neemt.

The Fatal Impact
The Trial
Ocean
Musica Eternal
Flowers of the Sea
Ascension
Avatar
Windfall
Xavier
Dawn of the Iconoclast

Net op tijd hoop ik. Ik ben minder bekend met het latere werk, bovendien stonden mijn favorieten daarvan allemaal al in de startlijst. Ben wel van zins deze week de DCD-albums allemaal eens te draaien, in chronologische volgorde. Eens zien hoe ver ik kom. Momenteel is de beurt aan Serpent´s Egg.