1. Arcade Fire- In The Backseat 9
2. Nirvana - Drain You -9,8
3. The Strokes New York City Cops 6
4. Muse –Hysteria 6
5. Arctic Monkeys –A Certain Romance 8
6. The Doors –Take it as it comes 9
7. Radiohead –Let Down 7,8
8. Radiohead – Jigsaw falling into place 8,2
9. Muse - Assassin 6
10. The Hickey Underworld - Sick of boys 6

1. Arcade Fire- In The Backseat
Op een of andere manier heeft Funeral me nooit echt weten te pakken. Dit vind ik bij beluistering over de koptelefoon best sfeervol en goed in elkaar geknutseld maar het hemelbestormende dat vele anderen erin horen kan ik nog steeds niet ontdekken.
7

2. Nirvana - Drain You
Jeugdsentiment, prima liedje nog steeds.
7,5

3. The Strokes New York City Cops
Stijgt boven zichzelf uit door de maniakale energie waarmee het wordt gebracht. Schelmennummer.
7,5

4. Muse –Hysteria
Gitaargymnastiek met Matthew Bellamy, best goed aan te horen vooral omdat ze in die tijd nog niet uitsluitend conceptplaten maakten over revoluties in UFO's.
7,3

5. Arctic Monkeys –A Certain Romance
Een van de beste nummers van de band, een prachtige monoloog van een jonge snaak op zoek naar romantiek tussen de comazuipende en smartphonefoto's makende leeftijdsgenoten. Dit alles verpakt in superstrak gitaar- en drumwerk maakt een weergaloze moderne rockklassieker.
9,5

6. The Doors –Take it as it comes
Ken ik niet echt (ben geen groot Doors-liefhebber), hoor er ook verder niets bijzonders in, ook niets ergelijks trouwens. Tsja.
6

7. Radiohead –Let Down
Is altijd één van mijn minst favoriete nummers van Radiohead geweest, opgehangen aan een soort wollige afstandelijkheid die mij bijna altijd direct doet doorskippen naar Karma Police. Ja, ik weet dat ik in de minderheid ben.
5

8. Radiohead – Jigsaw falling into place
Vind ik ook het beste nummer van In Rainbows, of misschien een gedeelde eerste plaats met een paar andere. Die ommezwaai als Yorke een tandje bijschakelt in zijn zanglijn is te gek.
9

9. Muse - Assassin
Nooit een grote fan geweest, maar hier begon het echt goed fout te gaan tussen mij en Muse. Die blazende gitaren in dit nummer zijn nog best gaaf, maar van mij had ie verder zijn kop wel mogen houden.
5,5

10. The Hickey Underworld - Sick of boys
Veel lekker lawaaierige spasmes, maar een echt idee kan ik er niet uithalen.
5

Deelnemerlijst:

- tsjong
- Snoeperd
- arcade monkeys
- Dwejkk
- Laxus11
- Ulfat-e-Zulmat
- Arrie
- kemm
- Teunnis
- Ferre
- R&P
- Kobe bryant fan
- Hoi
- panjoe


Ik ga gelijk even de nummers luisteren die ik nog niet ken en beoordelen.

1. Arcade Fire- In The Backseat: 8,5
Topnummer inderdaad, het eerste nummer dat ik echt kon waarderen van Arcade Fire.

2. Nirvana - Drain You 5
Doet me niks.

3. The Strokes New York City Cops 5,5
Geen speciaal nummer van the Strokes, ik vond Room On Fire ook stukken beter dan Is This It?

4. Muse –Hysteria 7
Één van de weinige Musenummers die ik wél kan waarderen, al kan ik niet helemaal verklaren waarom.

5. Arctic Monkeys –A Certain Romance 7
Hoe die gitaartjes inkicken na de lawaaierige intro doet me altijd deugd.

6. The Doors –Take it as it comes 6,5
Ik kan de favoriete band van mijn vader moeilijk níét waarderen. Dit vind ik echter geen speciaal nummer.

7. Radiohead –Let Down 6
Zoals ik me eigenlijk bij heel OK Computer voel: mwah.

8. Radiohead – Jigsaw falling into place 8
Ook één van mijn favoriete Radioheadnummers.

9. Muse - Assassin 5
Het type Musebombast dat me totaal koud laat.

10. The Hickey Underworld - Sick of boys 4
Slap aftreksel van bovenstaande.

1. Arcade Fire- In The Backseat 9,5
2. Nirvana - Drain You 5,5
3. The Strokes New York City Cops 4
4. Muse –Hysteria 6,5
5. Arctic Monkeys –A Certain Romance 6
6. The Doors –Take it as it comes 9,5
7. Radiohead –Let Down 9
8. Radiohead – Jigsaw falling into place 9,3
9. Muse - Assassin 7,5
10. The Hickey Underworld - Sick of boys 5,5

1. Arcade Fire- In The Backseat
Dit spreekt me al meer aan dan eender welke Neighborhood. De aanzet is erg mooi en ook de losbarsting mist z’n effect niet.
Cijfer: 7,5

2. Nirvana - Drain You
Ik ben helaas te jong om jeugdsentiment te ervaren en helaas te ongeïnteresseerd om eender welke andere sentimenten te ervaren.
Cijfer: 5

3. The Strokes New York City Cops
Al een veel leukere kontkeuze dan Barely Legal. Dit heeft een juist gedoseerde retrofeel die net de juiste energie aan het nummer geeft.
Cijfer: 7

4. Muse –Hysteria
Er zijn wel meerdere groepen waar ik niets van moet hebben, maar mocht ik er slecht eentje meenemen naar een onbewoond eiland om daar hartsgrondig te haten zou het vast Muse zijn. Met hun zelfingenomen emodramatische herrie... Soms zijn hun nummers nog niet eens zo heel heel slecht, ze verdrinken alleen in die misselijkmakende saus. Hysteria is niet heel heel slecht...
Cijfer: 4

5. Arctic Monkeys –A Certain Romance
Na de arcade nu de monkeys. Ook hier is het nummer beter dan Snoeperds keuze (niet huilen, S.). Er lijkt hier meer aandacht besteedt aan de songwriting, al behouden ze hun kenmerkende rauwe aanpak.
Cijfer: 7

6. The Doors –Take it as it comes
Alle bekende ingrediënten zijn aanwezig, maar de grootste kracht is de lekkere drive in het nummer. Niet hun meest opvallende werk, maar wel weer goed gedaan!
Cijfer: 7,5

7. Radiohead –Let Down
Een nummer met weinig body, dat te gemakkelijk voorbij zweeft en blèrt. De magie die Radiohead vaak weet te creëren mist hier volledig zijn effect. Een niemendalletje haast, ik wist niet dat ze die ook hadden gemaakt...
Cijfer: 5

8. Radiohead – Jigsaw falling into place
Dit is weer het tegenovergestelde: erg spannend opgebouwd en geïnspreerd vertolkt! De toevoegingen tot het nummer zijn uitstekend gekozen en houden het uiterst boeiend. Gebaseerd op een resem losse nummers denk ik dat van hun albums In Rainbows me het meest zal aanspreken (3 jaar op MuMe en ik ken geen enkel Radiohead-album... best een prestatie).
Cijfer: 8,5

9. Muse - Assassin
Zie 4. Alleen is dit wel heel heel slecht.
Cijfer: 2

10. The Hickey Underworld - Sick of boys
Dit vind ik dan weer een pak energieker en oprechter dan bovenstaande, een beetje vettiger ook. Een band zonder scrupules, maar die duidelijk van zich laat horen. Blonde Fire, misschien Future Words, had ik eerder gekozen.
Cijfer: 7

Alleen nummer 10 had ik nog niet gehoord

1. Arcade Fire- In The Backseat 9.5
2. Nirvana - Drain You 7
3. The Strokes New York City Cops 8
4. Muse –Hysteria 8.5
5. Arctic Monkeys –A Certain Romance 8
6. The Doors –Take it as it comes 9
Minste nummer van het album naar mijn mening
7. Radiohead –Let Down 8.5
Ook niet mijn favoriet van dit album
8. Radiohead – Jigsaw falling into place 9.5
9. Muse - Assassin 7
10. The Hickey Underworld - Sick of boys 6

Deelnemerlijst:

- tsjong
- Snoeperd
- arcade monkeys
- Dwejkk
- Laxus11
- Ulfat-e-Zulmat
- Arrie
- kemm
- Teunnis
- Ferre
- R&P
- Kobe bryant fan
- Hoi
- panjoe
- Sandokan

Vooruit, om mensen de kans te geven terug te schelden.

Alleen de laatste is onbekend, maar dat zal voor vrijwel iedereen gelden. Een uitgebreide evaluatie mag je er zelf bijverzinnen.

1. Arcade Fire- In The Backseat -9
2. Nirvana - Drain You 5
3. The Strokes New York City Cops 8,5
4. Muse –Hysteria 7
5. Arctic Monkeys –A Certain Romance 6,5
6. The Doors –Take it as it comes 7
7. Radiohead –Let Down 8,5
8. Radiohead – Jigsaw falling into place 9
9. Muse - Assassin 5,5
10. The Hickey Underworld - Sick of boys 4

Nog even die van Snoeperd:


Arctic Monkeys - Still Take You Home

Een lekker rocknummer van de Monkeys, zoals bijna elk nummer van het debuut. Aanstekelijk, opzwepend. Bij de titel kon ik me even niet voor de geest halen welk nummer dat was, maar toen ik hem hoorde wist ik het weer. Turner brengt het ook altijd leuk, plus dat er altijd wel wat leuks in z'n teksten te horen is.
Cijfer: 7,5

The Strokes - Barely Legal

The Strokes, daar heb ik nou nooit wat aangebonden. Matige zanger, matige liedjes, en het klinkt allemaal hetzelfde. Geldt ook voor deze.
Cijfer: 5

The National - Conversation 16

Erg mooi melancholisch nummer van The National. Erg sterk geproduceerd ook, de muziek heeft op het laatste album een erg mooi geluid gekregen t.o.v. de albums daarvoor. Een heel open en warm geluid, ofzo.
Cijfer: 8,5

AC/DC - Back in Black

Muzikaal gezien niet eens heel onaardig, ietwat blues, maar weinig subtiel, en tja, die stem he…
Cijfer: 3

Red Hot Chili Peppers - Sir Psycho Sexy

De band heeft leuke dingen gedaan, maar dit is vrij saai, waar het funky gedeelte niet goed uit de verf komt, en er verder weinig interessants te horen is. En tja, Kiedis heeft een grote rol, en da's nou eenmaal nogal een zwakke schakel, zeker als ie gaat rappen. Muzikaal gezien is er maar weinig interessants te horen. En dan blijft het ook nog eens maar door- en doorgaan… met nog een saai gitaareinde op de koop toe.
Cijfer: 2,5

The Smiths - I Know It's Over

Gelukkig krijgen we dan The Smiths, die een dramatisch nummer als dit nog vol overtuiging weten te brengen. Mooi gezongen, mooie melodieën, prachtige melancholische sfeer. En ja, lekker dramatisch, maar da's niet altijd erg.
Cijfer: 8

Joanna Newsom - Sprout and the Bean

Een erg fijn popliedje van het debuutalbum van Joanna Newsom. Altijd goed. Dit is één van de toegankelijkere liedjes, het is best aanstekelijk. Wel erg mooi gezongen, en wat een prachtige compositie. En dan die tekst… en dat harpspel… ja, dit vind ik prachtig!
Cijfer 8,5

Elbow - Grounds For Divorce

Het nummer van The Seldom Seen Kid dat het meest rockt. Ik vind het zelf altijd wat uit de toon vallen, en heb liever de rustige, haast saaie popliedjes. Dit heeft natuurlijk wel een prachtig dromerig refrein, dat het nog zeer de moeite waard maakt. Maar de stoere rock-kant hoeft van mij niet zo.
Cijfer: 7

The xx - Crystalised

The xx, dat gaat soms ook wat op het saaie af. Maar dit vind ik niet zo waanzinnig mooi. Gewoon aardige popliedjes. Ik vind het altijd jammer dat die man zo'n saaie, oninteressante, en ook emotieloze stem heeft. Ik val altijd zowat in z'n slaap door z'n stem, maar verder zit het allemaal prima in elkaar. Sfeervol ook. En natuurlijk goed afgekeken bij Young Marble Giants.
Cijfer: 6,5

Typhoon - Brand Los

Tja, geweldig nummer, kan niet anders zeggen! Briljante beat, donkere sfeer, Ty rapt altijd geweldig op Tussen Licht & Lucht. Maar vooral alles wat er in de beat gebeurt, en de hele sfeer die wordt neergezet, fenomenaal.
Cijfer: 9,5

1. Arcade Fire - In The Backseat

Tja, Arcade Fire. Het debuut wordt hier behoorlijk bewierookt, terwijl ik die niet meer dan wel aardig vind, en juist het tweede album geweldig vind. Dit nummer vind ik nou één van hun minsten. Die zangeres heeft nogal een iel stemmetje, en verder is het vooral erg saai… en natuurlijk wordt het dan steeds meer opgebouwd, enzo, maar dat neemt niet weg dat het nummer saai is.
Cijfer: 4

2. Nirvana - Drain You

Prima liedje van Nirvana die ik eigenlijk een beetje was vergeten. Nergens wordt het erg goed, maar gewoon een leuk en aanstekelijk Nirvana-rockliedje.
Cijfer: 6,5

3. The Strokes - New York City Cops

Alweer The Strokes… Het eerste couplet is deze keer wel aardig, maar een zeurderig refrein, een saaie gitaarsolo (dat hoort toch totaal niet in zulke muziek?!), en wat zingt die Casablancas hier overdreven, zeg. Verder allemaal vrij saai en oninteressant… next!
Cijfer: 5

4. Muse - Hysteria

Van het album Absolution is dit inderdaad één van de beste keuzes, maar eigenlijk vind ik op dat album alleen Time Is Running Out echt goed. Deze is ook best te doen. Dat baslijntje wordt nog wel eens opgehemeld, wat overdreven, maar het is best een aanstekelijk liedje. Het gaat nooit echt te ver over de top en is feite gewoon een popliedje. Moeten ze vaker doen, de rest van het album staat vol met draken.
Cijfer: 6

5. Arctic Monkeys - A Certain Romance

Ook dit album komt nu al voor de tweede keer langs. Niet erg, want het is een prima album. Dit nummer heb ik in het bijzonder erg fijn, begint met lekker opzwepende drums, waarna er met de zang ook een heel fijne ritmesectie in komt. Sterke tekst van Turner.
Cijfer: 8

6. The Doors - Take it as it comes

Niks bijzonders inderdaad, maar heb dit persoonlijk altijd een leuk nummer gevonden. Superaanstekelijk refrein, maar ook lekker vrolijk. Lekker pretentieloos popliedje, mooi contrast met The End.
Cijfer: 7,5

7. Radiohead - Let Down

Jaaaa! Ik ken dit al heel lang, maar dit is in de loop van de tijd uitgegroeid tot een torenhoge favoriet. Dat begin al met dat kraakheldere gitaargeluid, en wat zingt Thom Yorke toch mooi in dit nummer, en dan die prachtige tekst, en eigenlijk is het gewoon een perfect popliedje dat ook nog eens prachtig gearrangeerd is, want wat is er veel te ontdekken in het nummer zonder dat het te veel wordt. Geweldig! Ach, laat ik eens royaal doen:
Cijfer: 10


8. Radiohead - Jigsaw Falling into Place

Eerlijk gezegd al een tijd niet meer gehoord. Ik draaide In Rainbows eigenlijk vooral veel toen ie net uit was. Niet dat er wat mis is met het album hoor. Dit nummer was toen al meteen vanaf de eerste luisterbeurt één van m'n luisterbeurt één van m'n favorieten. Sterk gitaargeluid en dat achtergrondkoortje maakt het af, sfeervol. Eigenlijk raffelt Thom de tekst een beetje nonchalant af, maar het werkt wel. Eigenlijk was het in mijn herinnering een erg toegankelijk popliedje, maar er is niet eens een refrein.
Cijfer: 8

9. Muse - Assassin

Laatst nog eens gedraaid dat album, sinds lange tijd weer eens, en het viel me eigenlijk nogal tegen. In mijn herinnering was het veel leuker. Dit is een typisch Muse-nummer. Overdreven en zeurderig, maar vooral veel gedoe om te camoufleren dat ze eigenlijk niet zo goed zijn in het schrijven van mooie liedjes en melodieën. Staan ook wel betere dingen op dat album.
CIjfer: 5

10. The Hickey Underworld - Sick of Boys

Weinig interessante no-nonsense-rocker. Schreeuwerig, maar vooral ook een kwestie van: veel geschreeuw, weinig wol.
Cijfer: 5

Deelnemerlijst:

- tsjong
- Snoeperd
- arcade monkeys
- Dwejkk
- Laxus11
- Ulfat-e-Zulmat
- Arrie
- kemm
- Teunnis
- Ferre
- R&P
- Kobe bryant fan
- Hoi
- panjoe
- Sandokan
- AOVV

Deelnemerlijst:

- tsjong
- Snoeperd
- arcade monkeys
- Dwejkk
- Laxus11
- Ulfat-e-Zulmat
- Arrie
- kemm
- Teunnis
- Ferre
- R&P
- Kobe bryant fan
- Hoi
- jassn
- panjoe
- Sandokan
- AOVV

mij terug in de lijst gezet

Wil iemand nog? Er zijn nu 9 deelnemers.

Oh kak, was even een paar daagjes te druk bezig en nu loop ik achter. Mag ik misschien het gemiddelde van Snoeperd's tiental nog even editten, aangezien Arrie's cijfers ook nog niet erbij zijn opgeteld?

Arctic Monkeys - Still Take You Home

Ah, misschien wel het meest opzwepende nummer op het debuut van een band die ik als hyperactieve puber nog steeds met liefde platdraai. Goddelijke gitaarloopjes worden afgewisseld met nog meer goddelijke gitaarloopjes en tussendoor nog wat fantastisch geram op trommels en venijnige zang van Turner. Ongekend catchy, vrolijk en onbeschoft, drie bijvoeglijke naamwoorden die ik in combinatie altijd kan waarderen.
Cijfer: 9,5

The Strokes - Barely Legal

Inderdaad, het niveau van al de nummers op This Is It is precies gelijk, maar van al die even goede nummers is dit toch de slechtste, en het leukste is dat ik niet eens kan verklaren waarom, aangezien iedereen hoe dan ook moet toegeven dat ieder nummer niet alleen qua kwaliteit heel erg op elkaar lijkt. Gewoon nét iets minder, maar nog steeds heel erg catchy, vrolijk en onbeschoft natuurlijk.
Cijfer: 8,8

The National - Conversation 16

Ik denk dat het het beste voor iedereen is als mijn mening over deze band maar niet wordt gevraagd, aangezien ik een ernstige haat-liefdeverhouding met hun muziek, of beter gezegd een meh-liefdeverhouding; nummers als England of Vanderlyle Crybaby Geeks zijn zó mooi en zó sfeervol, terwijl dit zó… saai is. Totaal niets spannends aan twists of goede melodieën te vinden, niets aan bezieling in de stem van Berninger en dan soms weer wel.. Ik ben verward. En dit vind ik nu geen goed nummer, trouwens.
Cijfer: 4,8

AC/DC - Back in Black

Mag ik als incidenteel noise-liefhebber, algemeen hiphop-liefhebber, algemeen herrierock-liefhebber en algemeen Joanna Newsom-liefhebber zeggen dat ik dit verschrikkelijke takkeherrie vind? Noem dit maar lekker onbeschoft, ik noem dit liever heel erg vervelend en puberaal, ondanks zijn waarschijnlijk heel erg cool gitaargekloot.
Cijfer: 2,6

Red Hot Chili Peppers - Sir Psycho Sexy

Best lekker, maar zo verziekt is het allemaal echt niet, hoor (in antwoord op ieder persoon uit mijn vriendengroep – dit wordt algemeen beschouwd als het beste nummer aller tijden). Leuke basslijn, een niet vervelende Kiedis en enkele lekkere twists, maar allemaal niet heel erg memorabel.
Cijfer: 6,7

The Smiths - I Know It's Over

Dacht even dat ik wat emotie opmerkte, maar toen waren de eerste 30 seconden voorbij en verviel alles weer in softe en zielloze saaiheid. Kan deze band echt niet waarderen, sorry.
Cijfer: 5

Joanna Newsom - Sprout and the Bean

Gewoon grappig hoe dit nummer mij tot rust kan brengen. Dit soort hemelse muziek met de engelenstem van Joanna (ja, dat vind ik gewoon, ben een eigenwijze knul) is zo bezwerend dat het het effect van 10 liter koffie zonder enig probleem zou kunnen opheffen. Hele speciale muziek dit.
Cijfer: 10

Elbow - Ground For Divorce

Zelfs na meer dan tientallen luisterbeurten heeft dit ruige nummer niets aan waarde ingeleverd, integendeel; de schorre stem van Garvey, de venijnige percussie en natuurlijk de schitterende gitaarriff vormen alleen maar een mooier geheel na zo’n lange tijd. Komt redelijk dicht in de buurt van de titel van perfect popnummer.
Cijfer: 9,8

The xx - Crystalised

Hé kijk, nog een goddelijke popperd. Deze blinkt vooral uit in zijn geniaal verweven gitaren en lome sfeertje, maar ook hier is de zang verschrikkelijk goed en het refreintje catchy as hell. Verveelt nog wat minder snel en is nog wat sfeervoller, dus daarom een nog hoger cijfer voor dit nog perfectere popnummer.
Cijfer: 10

Typhoon - Brand Los

Een meer dan lekker hiphopnummer van een album dat ik redelijk heb herontdekt de afgelopen weken met heerlijke blazers, een heerlijk refrein en een heerlijke twist naar het einde toe. Toch raakt hij wel wat ondergesneeuwd in vergelijking met de buitenaards goede opvolger Los Zand, maar apart beluisterd is het toch wat onterecht; erg lekkere en zomerse Nederhop.
Cijfer: 9,8

Oui, begin nu met luisteren.

Van mij mag het gemiddelde wel worden aangepast. Hoe meer deelnemers, des te meer vreugd. In dit geval pakt het ook wel goed uit voor Snoeperd
Dwejkk is aan de beurt en niet online, denk dat het nog wel kan.

Ik heb het aantal deelnemers er even bij gezet, ook wel een leuk statistiek. Ik wil ook graag een regel toevoegen dat iedereen ook na de deadline mag stemmen, maar dat het gemiddelde dan ook door diegene wordt bijgewerkt. Kan voor chaos zorgen, maar ik denk dat het vooral iets toevoegt. Iemand met kritiek erop hoor ik graag.

1. tsjong - 7,27 - 12
2. Snoeperd - 7,10 - 9

Ik zou nadat het gemiddelde is uitgerekend, niemand meer laten stemmen.
Want zoals je zelf zegt, wordt het dan wat chaotisch.

1. Arcade Fire- In The Backseat
Oh god, wat wordt het toch huilen om straks mijn favoriete nummer van dit album te selecteren. Met in The Back Seat is in ieder geval één keuze weggenomen: zo verschrikkelijk mooi heb ik climaxen, of eigenlijk nummers nog niet vaak gehoord, net zoals er weinig meer bezielde stemmen dan die van Chassagne, er weinig mooiere strijkers als degene in de intermezzo’s en in de afbouw hier en er weinig snijdendere spanningen in nummers te vinden zijn. Hemelsbestormend goed, inderdaad.
Cijfer: 10+

2. Nirvana - Drain You
Erg lekker nummer met vooral de zware gitaren als pluspunt, maar het legendarische kan ik er niet helemaal in vinden. Leuk, maar Nirvana heeft tig betere nummers.
Cijfer: 7,3

3. The Strokes New York City Cops
Het meest uptempo van het album, maar voor de rest gewoon oud vertrouwd godsgruwelijk lekker lo-fi geram met zeldzaam charmante zang van Casablancas.
Cijfer: 9,6

4. Muse –Hysteria
Eén van de weinige nummers van Muse die ik oprecht heerlijk vind. Hysterisch is inderdaad een goed sleutelwoord, met het hier meer dan tolerabele gehijg van Bellamy, de dramatische maar wel weer heel erg lekkere uitbarstingen en de gitaarriff die van mij wel als een moderne legende bestempeld mag worden. Meer dan eens voor mijn plezier naar geluisterd en daar kom ik gewoon voor uit.
Cijfer: 9,2

5. Arctic Monkeys –A Certain Romance
De toppers blijven wel komen. A Certain Romance is eigenlijk het enige nummer op Whatever People Say I Am… dat gebruik maakt van de tactiek “Melancholiek maakt vrolijker”; de treurige laag die hier heel subtiel aanwezig lijkt te zijn, maakt de euforische uitbarsting op het einde nóg wat heftiger en laat mij dan nog wat gelukkiger meebewegen op de belachelijk goede percussie.
Cijfer: 10

6. The Doors –Take it as it comes
Leuk hoe The Doors eigenlijk als enige band die ik ken een soort griezelige drive in hun nummers heeft, die altijd een duidelijk stempel drukt op wat ze maken. Nu moet ik zeggen dat naast de enge orgeltjes dit nummer niet heel erg speciaal is; ongrijpbare gitaarlijntjes en brutale zang van Morrison ja, maar dat is onderhand ook wel een beetje de standaard geworden. Leuk, ja.
Cijfer: 7,2

7. Radiohead –Let Down
In tegenstelling tot ongeveer iedereen heb ik dit altijd al het minst aangrijpende liedje van OK Computer gevonden; de schrijnende melancholiek van dit album, dat zich weer sterk opdringt in mijn hersenen de laatste tijd, is eigenlijk afwezig. Jammer, ook al is het vervangen door een erg fraai gitaarloopje en wat originele gelaagdheid. Nog steeds erg goed in ieder geval.
Cijfer: 8,3

8. Radiohead – Jigsaw falling into place
En zo’n 10 jaar na OK Computer is Radiohead nog steeds meester in het creëren van eigenzinnige, trippy sfeertjes met niet eens zo’n bijzonder instrumentenscala. Jigsaw Falling Into Place is dan ook nog eens één van mijn favorieten van In Rainbows; zoals Sander al opmerkt die ene twist in de stem van Yorke naar het einde toe, maar ook de opbouw daarnaar ongekend goed. Heerlijke moderne psychedelica. 9,4

9. Muse - Assassin
Pijnlijk slechte bombast zoals ik hem al van Muse ken en waar ik helemaal niets goeds aan op kan merken, behalve dat het een buitengewoon goede manier is om me een kamer uit te krijgen. Herrie.
Cijfer: 3

10. The Hickey Underworld - Sick of boys
Kan eigenlijk meteen naar Arrie doorverwijzen hier; vooral “kijk ons eens herrie maken en schijt hebben” hier, maar dan zonder een degelijk resultaat. Daarnaast heeft dit nummer ook een redelijk vervelende zanger die associaties oproept met de eerste beste geblondeerde huilpunk-zanger met een buitengewoon moeilijk leven.
Cijfer: 4,5

Mag ik je even wijzen op deze beoordeling

Onder het motto "de topicleider bepaalt" toch nog maar even de gemiddeldes ( ), maar als deze niet meegerekend moeten worden hebben jullie gewoon het recht om me te negeren.

Vind het overigens wel een goed idee om niet nog op alle tientallen, maar alleen degene die net geweest is te kunnen stemmen; anders wordt het zelfs mij te erg.

1. tsjong - 7,27 - 12
2. Snoeperd - 7,09 - 11 Het gaat om het aantal stemmers, laten we het zo zeggen.

I'm sorry, geen tijd voor leuke tekstjes. Vooral het bovenste gedeelte zit vol moois.

1. Arcade Fire- In The Backseat 9,5
2. Nirvana - Drain You 9
3. The Strokes New York City Cops 9,5
4. Muse –Hysteria 8,5
5. Arctic Monkeys –A Certain Romance 9,5
6. The Doors –Take it as it comes 7,5
7. Radiohead –Let Down 9,3
8. Radiohead – Jigsaw falling into place 7,3
9. Muse - Assassin 5,8
10. The Hickey Underworld - Sick of boys 6,8

Bewijst m'n punt perfect.

Of, in andere woorden, soms bevallen nummers van The National me heel goed, soms niet echt. Vandaag heb ik dus geen National-dag, dus ik vind Conversation 16 ook niet goed.

Ik ben nog steeds gewoon voor stemmen na de deadline. Het kan ook even tussen spoilers gezet worden.

1. Arcade Fire - In The Backseat

Ik ben al een tijdje bekend met het bestaan van deze band en heb er altijd wel enige interesse in gehad. Het is echter pas sinds een week of twee dat ik me (eindelijk) heb gewaagd aan Funeral. De eerste paar luisterbeurten waren niet al te overtuigend, maar de muziek heeft me inmiddels gegrepen. Vind dit niet het mooiste van Funeral - dat zou denk ik het openigsnummer of Rebellion moeten zijn - maar net als eigenlijk alle nummers van Funeral kan hier gewoon erg van genieten.
Cijfer: 8
Sors de l'enfance, ami, réveille-toi!

2. Nirvana - Drain You

Nirvana maakt op mij helaas niet dezelfde (positieve) indruk die het op velen wel maakt. Kurt Cobain als zanger doet mij niet genoeg om mij "emotioneel verbonden" te voelen met hun muziek - waar volgens mij wel hun kracht ligt. Geen ramp verder, Tupac is toch dood. Had je het door iedereen gekende Smells Like Teen Spirit of Polly gekozen, dan was mijn cijfer wat hoger uitgevallen. Ik kan het ook niet mooier maken dan het is.
Cijfer: 5
PS. Heb Nirvana overigens nog niet opgeven, dus misschien zal ook ik het Licht ooit zien..

3. The Strokes - New York City Cops

Heb volgens mij nog nooit iets van The Strokers gehoord. Mijn eerste kennismaking is mij nog best goed bevallen. Leuk nummertje, maar ik heb niet het gevoel alsof ik iets heb "ontdekt" dat een leegte in mijn bestaan zou vullen, ofzo. Fuck the police is verder mijn boodschap.
Cijfer: 6,5

4. Muse - Hysteria

Laat me vrij koud.
Cijfer: 5

5. Arctic Monkeys - A Certain Romance

Ik moet Arctic Monkeys nodig eens grondig gaan beluisteren. Toen ik ze jaren geleden leerde kennen raakte ik al onder de indruk - was weer eens wat anders dan boze negers die schietgebaren met hun vingers maken en PRAPRAPPRAP doen - maar ben ze uit het oog verloren en de muziek is ook niet blijven hangen. Deze "herontdekking" doet mij iig inzien dat daar verandering in moet worden gebracht. Tekst is vrij direct - wat ik soms een beetje simplistisch vind overkomen, maar het past wel bij de zang.
Cijfer: 7

6. The Doors - Take it as it comes

The Doors - mijn favoriete band. Het debuut is ook mijn favoriet, maar ik zou zelf een ander nummer hebben gekozen. Natuurlijk wel gewoon een erg sterk nummer, met een geweldig refrein en een leuke, dubbelzinnige tekst. Tja, Jim Morrison, hè?
Cijfer: 9,5

7. Radiohead –Let Down

Jaren geleden (ik voel me oud, o zo oud) heb ik mij ooit verdiept in de muziek van Radiohead, maar echt diep ben ik nooit gegaan. Misschien verdient deze band die door velen zo hoog wordt ingeschat mijn serieuze aandacht. Misschien wel.. Ik ben alleen bang dat Let Down niet in staat is om mij echt enthousiast te maken voor OK Computer. Aardig nummer, hoor, maar Thom Yorke's zang gaat een beetje langs me heen.
Cijfer: 5,5

8. Radiohead - Jigsaw falling into place

Dit bevalt mij al wat beter: Yorke is hier tenminste verstaanbaar en dat helpt wel direct.
Cijfer: 6,3

9. Muse - Assassin

Volgens mij ben ik niet echt een Muse liefhebber. Beetje overdreven gedoe allemaal. Had er grote moeite mee om dit uit te zitten. Dat blijkt over het algemeen geen goed teken te zijn.
Cijfer: 4

10. The Hickey Underworld - Sick of boys

Nog nooit van gehoord. Tot vandaag dan. Hetzelfde verhaal als bij Assassin: beetje overdreven gedoe allemaal.
Cijfer: 4,5

Uitslag van Arcade monkeys:

12 deelnemers

1. Arcade Fire – In the Backseat 8,29
2. Radiohead – Jigsaw Falling Into Place 8,25
3. The Doors – Take It as It Comes 7,68
4. Arctic Monkeys – A Certain Romance 7,67
5. Radiohead – Let Down 7,41
6. The Strokes – New York City Cops 6,84
7. Muse – Hysteria 6,75
8. Nirvana – Drain You 6,47
9. The Hickey Underground – Sick of Boys 5,32
10. Muse – Assassin 5,15

Gemiddelde van top 10: 6,98

User top 10 toplijst:

1. tsjong - 7,27
2. Snoeperd - 7,10
3. Arcade monkeys – 6,98

Oké, hier is ie. De tien beste nummers van mijn tien favoriete albums.

1. Elliott Smith – Angeles

Hier hoef ik niet al te lang over na te denken. Angeles was mijn kennismaking met Elliott (juni 2006, als het goed is) en die beviel meteen. De duistere zang van Elliott op dit nummer raakt mij nog steeds. Maar dat niet alleen, het synthgeluid(?) op de achtergrond heeft mij ook altijd geïntrigeerd, het gaat maar door en door en is zeker een belangrijke factor voor de bijzondere sfeer in het nummer. Maar misschien het allerbelangrijkste is toch wel de tekst, misschien is Between the Bars wel het beste nummer van het album, maar het leuke aan Angeles vind ik dat de tekst een stuk minder concreet is. Het bijzondere aan de tekst van Angeles is denk ik wel dat het op heel veel manieren geïnterpreteerd kan worden en daar hou ik van. Dat vind ik sowieso bijzonder aan Elliott Smith, in de (bijna) 6 jaar dat ik zijn muziek ken, hebben de teksten op verschillende momenten veel voor mij betekent. De betekenis van de teksten zijn niet al bij voorbaat bepaald door de artiest (of misschien ook wel) en kunnen zelf gekleurd worden door de luisteraar en ik merk dat dat ervoor mij in ieder geval voor zorgt dat deze muziek nooit gaat vervelen. Misschien is het een kort nummertje, maar na 6 jaar valt er nog steeds genoeg uit dit nummer (en album) te halen en ik denk dat dat toch wel iets bijzonders is.

2. The Replacements – Answering Machine

Ik kijk nu zo naar mijn lijstje van acht opvolgende nummers en ik denk dat ik niet heel hoog ga scoren en als dat zo is zou ik het best kunnen begrijpen. Bijvoorbeeld dit nummer. Waarschijnlijk leerde ik het in de zomer van 2007 kennen (qua muziekontdekkingen een hele belangrijke zomer), naast nummers als I Will Dare, Unsatisfied en Swingin’ Party, maar eigenlijk kan ik mij dit nummer niet echt herinneren uit die tijd. Toen ik een half jaar later Alex Chilton (het nummer) leerde kennen was het roer om, The Replacements waren de bom. En vlak na mijn 16de verjaardag kocht ik deze cd van de cd-bonnen die ik had gekregen, waarschijnlijk was het de perfecte leeftijd om deze plaat te leren kennen. Ik ging de dag nadat ik ‘m kocht op zomervakantie en ik kan me van de heenreis alleen maar herinneren dat deze cd op repeat stond. Ik begreep niet wat ik er zo mooi aan vond, harde schreeuw muziek was (zeker niet toen) mijn cup-of-tea, maar raakte toch net de juiste snaar om me daar totaal niet aan te storen.
Terug naar het nummer, Answering Machine begreep ik eigenlijk niet echt. Misschien wel omdat ik in een tijd ben opgegroeid waar antwoordapparaten eigenlijk niet meer echt gebruikt worden. In ieder geval het kwartje viel pas toen ik vaak het nummer Levi Stubbs’ Tears (Billy Bragg) luisterde en het mij eigenlijk opviel hoe bijzonder het was dat deze nummers met elektrische gitaren werden gespeeld, maar toch klonken als akoestische liedjes. Het kwartje was gevallen… of toch niet helemaal. Die tekst, ja, die begreep ik pas ‘echt’ toen liefde tegen zat. “Try to breathe some life into a letter. Losing hope, never gonna be together”. Dat gaat elke keer door merg en been. Hopelijk kan ik nog lang genieten van deze tiener-struggle-muziek.

3. Joanna Newsom - Monkey & Bear

Dit is eigenlijk het enige album dat sinds de release in mijn top 10 staat. De release van deze plaat is dan ook extra belangrijk omdat het voor mij de plaat van deze tijd is (en dan bedoel ik puur voor mijzelf). Mijn Nevermind. Mijn Sgt. Pepper. Mijn OK Computer. Mijn Appetite for Destruction. Mijn moment van: Wow, nu gebeurt er iets bijzonders. Iets dat de hele boel op z’n kop gaat zetten. Ondanks dat dit niet het geval was, heeft de plaat voor mijzelf nooit zijn waarde verloren.
De sfeer moet je natuurlijk aanstaan. Het bosachtige, het idee dat het allemaal ergens in een Middeleeuwsdorpje is opgenomen, je moet er maar van houden. En ik hou er blijkbaar van, misschien omdat ik al op jonge leeftijd door mijn ouders werd lastig gevallen met platen van Fairport Convention, Pearls Before Swine en Steeleye Span, terwijl ik gewoon rustig mijn Busta Rhymes-cd probeerde te luisteren.
Terug naar het nummer. Monkey & Bear. Het slechtste nummer van het album (ja kijk maar bij de statistieken van het album), misschien had ik dit ook wel gevonden als de plaat nu was uitgekomen. Vroeger dacht ik bijvoorbeeld dat ‘Emily’ over de media ging. “And the media writes…”, toen ik erachter kwam dat het stukje over meteorieten ging was ik toch wel opgelucht, het paste gevoelsmatig meer bij de plaat. Monkey & Bear was in ieder geval voor mij het nummer dat in het begin het best de folksfeer van de plaat weergaf. Waarschijnlijk werd ik verliefd op deze plaat bij het ultra-romantische refrein(?) “Darling, there's a place for us. Can we go, before I turn to dust?”. Dan smelt ik, en nog steeds.

4. Guided by Voices – The Goldheart Mountaintop Queen Directory

Jarenlang (a.k.a. 4 jaar) kende ik maar één nummer van deze jongens (mannen), Hold on Hope, een prima liedje, maar eigenlijk een hele slechte kennismaking met deze band. Want pas in de zomer van 2010 ontstond de bizarre liefde tussen Bee Thousand en mij. Door Hold on Hope had ik een totaal verkeerd beeld geschetst bij deze band, simpel poprock bandje in de geest van Weezer, dat toevallig één hitje heeft gehad. Ironisch genoeg bleek Guided by Voices wel iets meer dan één nummer te hebben (over de 2000?). Toen ik erachter kwam de band vaak in een adem werd genoemd met bands die leuk vind, besloot ik maar om een albumpje te proberen van ze. Ik verwachte Pavement maar dan softer…. Ik geloof dat ik de eerste keer Hardcore UFO’s niet eens uitgeluisterd heb. Dit moesten de demo’s zijn….hmm toch niet. Nog een keer proberen dan maar. Vreemde plaat… nog een keer geluisterd….vreemd vreemd vreemd. Ik moest mijn best doen om een structuur te vinden in de nummers. Niet al te lang na deze luisterbeurten besloot ik op een warme zomerdag een fietstochtje te maken door de duinen, en toen gebeurde het. Melodieën en zinnen kwamen in mijn hoofd, maar ik kon ze niet meteen plaatsen. Waren dit de nummers die ik gisteravond zat te luisteren van dat rare ragbandje? Eenmaal thuis gekomen zette ik de plaat op en het kwartje viel. De kwaliteit vond ik steeds vreemd, want in mijn gedachte klonken het als goed opgenomen nummers, maar na nog een paar keer de plaat geluisterd te hebben, begreep ik het, de korte stukjes, de ideeën, de opnamekwaliteit. Als ik nu deze plaat luister voelt het allemaal extreem logisch aan, bijvoorbeeld hoe het in elkaar overloopt. ‘Bee Thousand’ is een plaat die ik de tijd moest geven en dat heeft zeker positieve gevolgen gehad.
O ja, het nummer. ‘The Goldheart Mountaintop Queen Directory’ is eigenlijk de ‘Angeles’ van deze plaat. Op het eerste gehoor een sympathiek kort folkachtig-nummer, maar er zit genoeg in de achtergrond om het specialer te maken dan al die andere nummers. Ik zie dit echt als een klassiek popnummer, en de opnamekwaliteit is juist de kracht. Dat je zo’n sfeer neer kan zetten, met zo weinig middelen, dat vind ik bijzonder.

5. Nick Drake – Fruit Tree

Moeilijke keuze. Als ik mijn favoriete nummer van Nick Drake moet kiezen zal het gaan tussen Northern Sky, River Man en Fruit Tree. Twee dus van Five Leaves Left. En de laatste drie jaar merk ik dat ik toch meer naar Fruit Tree neig. Nick Drake staat voor mij gelijk aan rust. De sfeer, de stem. Een plaat die nu niet meer gemaakt zou kunnen worden (o ja, tuurlijk, Ys), het past niet in de ‘drukke’ wereld van nu.
Ook Nicks teksten kunnen vaak op meerdere manieren geïnterpreteerd kunnen. Zo dacht ik altijd dat dit nummer over Vincent van Gogh zou gaan (“Fame is but a fruit tree, so very unsound. It can never flourish, till its stock is in the ground”). Maar het idee dat deze tekst door Nick Drake, die tijdens zijn leven nooit de erkenning heeft gekregen die hij verdiende, grijpt mij nog meer aan. Dat eerste couplet raakt mij elke keer. Eigenlijk voelt het hele nummer (oké dit klinkt heel zweverig) heel erg natuurlijk aan, alsof je meteen plaatsneemt in een grasveldje op de eerste lentedag .

6. Pixies – Debaser

Tja, de Pixies. Hier begon het allemaal zeg ik vaak. Toen ik als twaalfjarige dit hoorde, veranderde mijn schaal van wat goed of slecht was volledig. Alles wat ooit ‘goed’ was, was in een klap overbodig en afgezakt naar de middenmoot. Pixies voelde aan als de band waarvan altijd hoopte dat ze bestonden (en dat hoopte ik echt weet ik nog – ik had nooit één favoriete artiest). Ik was er ook heilig van overtuigd dat ik deze muziek ooit eerder had gehoord, maar mijn ouders konden dit nostalgische gevoel niet verklaren, want ze kenden het zelf ook niet.
Debaser was voor mij de anthem van lente 2005. 12 jaar en in de brugklas. Warme herinneringen heb ik daaraan. Nog steeds associeer zie Debaser als een nummer van ultieme gelukzaligheid. Vanaf de eerste seconde verschijnt een dikke lach op mijn gezicht en zeg ik tegen mezelf, daar gaan we weer voor de duizendste keer. En dan voel ik mij weer even die brugger die voor het eerst de muziek hoorde waarin hij zich volledig thuis voelde.

7. The The – This Is the Day

Van mijn oud nummer 1 ‘Soul Mining’. Eigenlijk vergelijkbaar met Debaser. Een nummer waar ik simpelweg héél gelukkig van word. ‘Soul Mining’ was ook zo’n gevalletje van ‘juiste plaat op het juiste moment’. Het openingsnummer heeft een beetje een ongelukkige ondertoon, maar als je eenmaal weet dat dit nummer volgt maakt dat niet meer uit. Het gezegde ‘Na regen komt zonneschijn’, is geloof ik nog nooit zo goed op vinyl gedrukt als hier. Dit is het ultieme schop-onder-je-kont nummer, in ieder geval voor mij.

8. Jan Johansson – Visa Från Utanmyra

Vorige zomer leerde ik dit album kennen door een jaren 60-spelletje op deze site. En het was liefde op het eerste gezicht. Deze plaat is uitgegroeid tot de plaat die ik waarschijnlijk het meest rond middernacht draai.
Deze plaat sluit voor mij perfect aan op mijn beeld van ‘rustige jazz’. Toen ik Take Five voor het eerst hoorde op een zondagochtend op de radio, dacht ik dat dit best wel eens uit kon groeien tot mijn favoriete genre, maar al gauw (nadat ik verschillende jazzklassiekers had opgezocht) bleek dat ik nog niet echt kon wennen aan de structuurloosheid en het experimentele karakter van het genre. Eigenlijk had ik op dat moment deze plaat moeten horen. De rust die wordt gecreëerd door een piano en een contrabas is heel bijzonder. Er lijkt onwijs veel ruimte in deze muziek te zitten.
Eigenlijk ken ik van deze plaat niet echt losse nummers, daarom heb ik maar voor de opener gekozen. Hij geeft duidelijk weer wat je van de plaat kan verwachten en de melodie is erg pakkend.

9. Big Star – For You

Ik geloof dat het niet een hele slimme keus is om dit album te promoten, want ik de enige ben die het als favoriet heeft aangeklikt, maar goed.
Big Star is eigenlijk een band waar ik simpelweg niet omheen kon. Elliott Smith heeft het gecoverd, The Replacements hebben het gecoverd, Yo La Tengo hebben het gecoverd… en zo is al bijna de helft van mijn top 10 gekoppeld aan deze band.
3rd vond ik de eerste keer dat ik ‘m opzette, maar moeilijk. #1 Record, die ik al kende, was duidelijk een album waar veel tijd was gestoken in productie, de plaat klinkt zoals veel ‘classics’ uit die tijd klinken, een beetje glamrock-achtig zelfs (maar dit zorgt ook wel weer voor een grotere afstand tussen luisteraar en artiest). 3rd had dat niet, en daar schok ik een beetje van. De plaat klinkt goedkoop opgenomen en het klinkt net alsof Alex Chilton in je kamer staat. Het kwam opeens allemaal wel erg dichtbij .
Maar al snel viel het kwartje en begreep ik veel meer de link tussen Big Star en mijn favoriete artiesten. Met weinig een sterke, soms indringende, sfeer creëren.
‘For You’ is een liefdesliedje, zoals er zoveel zijn, maar toch is het voor mij het hoogtepunt van de plaat (al is dat moeilijk te zeggen). Ik ben eenmaal een makkelijke prooi voor dit soort liedjes. Hopelijk valt het in de smaak bij sommige.

10. Yo La Tengo – The Crying of Lot G

Ook een nummer waarvan ik niet kan herinneren dat ik het voor het eerst hoorde en ik moet ook zeggen dat de concurrentie bij deze plaat ook weer erg sterk is. Sowieso moet gezegd worden dat mijn favoriete zin in het openingsnummer zit (“Looking to embrace the nothing of the everyday”). Yo La Tengo een van zijn beste popnummers (een cover van Bobby McCrae)hier op heeft staan (“You Can Have It All”) en een van hun mooiste liefdesliedjes (“Our Way to Fall”). Eigenlijk valt dit nummer ook een beetje in de laatste categorie, maar ‘The Crying of Lot G’ past gewoon het beste bij mijn beeld van deze plaat. Ik zei eerder dat ik waarschijnlijk Jan Johansson het meest rond middernacht luister, maar eigenlijk kan het ook best deze plaat zijn. En daarom raad ik het ook iedereen aan om dan naar deze plaat te luisteren . Deze plaat weet perfect een sfeer 77 minuten lang vast te houden en als je dat lukt heb je geloof ik met een goed gelukt album te maken (dan moet de sfeer je natuurlijk ook nog aanspreken, dat wel).

Nu ook met wat minder tekst:

1. Elliott Smith – Angeles
2. The Replacements – Answering Machine
3. Joanna Newsom - Monkey & Bear
4. Guided by Voices – The Goldheart Mountaintop Queen Directory
5. Nick Drake – Fruit Tree
6. Pixies – Debaser
7. The The – This Is the Day
8. Jan Johansson – Visa Från Utanmyra
9. Big Star – For You
10. Yo La Tengo – The Crying of Lot G

Ik moest de meeste nummers nog beluisteren en ik moet helaas toegeven dat ik een interessantere top 10 had verwacht.

1. Elliott Smith – Angeles 6,5
2. The Replacements – Answering Machine 6
3. Joanna Newsom - Monkey & Bear 5
4. Guided by Voices – The Goldheart Mountaintop Queen Directory 6
5. Nick Drake – Fruit Tree 6
6. Pixies – Debaser 5,5
7. The The – This Is the Day 6,5
8. Jan Johansson – Visa Från Utanmyra 7
9. Big Star – For You 6
10. Yo La Tengo – The Crying of Lot G 6,5