Bleh, wat is dat nou weer voor flauwekulrijmpje? Spinvis of zo?

9,5

Net als die andere oubollige kneiter Het Dorp van Sonneveld. I like them old times.


Heb gelijk de dvd-box weer boven water getoverd.

8,5

Tekst van hoog niveau, de muziek volgt gepast.

8.5

8

7,8

8,5

9

Prikkellimonade: ranja met doorns, n'est-ce pas?

8

Nijgh heeft duidelijk betere teksten geschreven, maar uit persoonlijke overwegingen nog steeds een nummer dat me beroert.

6.75

Waarom? Waarom? Waarom... al die hoge cijfers? Ik kan er oprecht met mijn pet niet bij. Boudewijn de Groot vond het zelf belachelijk dat hij een tijd terug een keer nummer 1 was in de top 2000 allertijden met Avond (toch?). Zelf gaf hij aan dat er heel veel betere nummers zijn gemaakt en dat een deel van zijn werk achterhaald is. Ik vond 'm gelijk een stuk sympathieker.

Dit nummer draaien ze op begrafenissen beste mensen, net als Waarheen Leidt de Weg?

Dat Avond op nummer 1 was ook belachelijk, daar hoor je verder ook niemand over

Gelukkig komt Testament hier ook niet op nummer 1.

Ik hoor ook liever de band Testament, dan dit nummer Testament . Overigens vind mijn zwager dit ook goed, hoewel ie nauwelijks van muziek houdt. Zegt dat iets? Nee, natuurlijk niet. Ik ben er ook niet kapot van, maar er zijn er blijkbaar aardig wat die dit (erg) mooi vinden/waarderen vanwege het totaalplaatje of meer vanwege de teksten.

Voor zijn wat?

Grapjas

Tussen alle zure commentaren door, meen ik hier toch een zweem van oprechte interesse te lezen. Derhalve een poging tot uitleg (al kan ik enkel voor mezelf spreken en niet voor al die anderen met al die hoge cijfers).

In de eerste plaats is de muziek van Boudewijn de Groot mij met de paplepel ingegoten. Met name zijn klassieke albums heb ik als klein Casartelli'tje gehoord, als studerende Casartelli en nu als dertigende Casartelli. In de teksten heb ik als kleuter iets gehoord, later iets anders en later weer iets anders. Het is geen reproduceerbaar experiment, maar ik wil toch wel met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid stellen dat De Groot/Nijgh voor mij minder op een voetstuk gestaan hadden als ik ze vijf jaar geleden pas ontdekt had.

Maar goed, niet alle muziek uit mijn opvoeding is zo blijven hangen, dus er moet meer aan de hand zijn. Hoewel je van de teksten van Nijgh met evenveel recht niet als wel kunt houden, denk ik niet dat er veel onderbouwing nodig is bij het er wel van houden. De muziek van De Groot sluit vaak precies aan bij hoe ik het graag hoor: nu eens aards, dan weer mystiek, al voorziet zijn werk van de laatste twintig jaar toch een stuk minder in die behoefte.

De teksten zijn bij Nederlandstalige muziek in het goede geval niet alleen 'toevallig in het Nederlands' i.p.v. in het Engels, Spaans of IJslands, maar ze vormen ook een neerslag van de bijbehorende cultuur. Dat herken ik bij Nijgh, maar ook bijvoorbeeld bij De Dijk, Robert Long, Herman van Veen, Bram Vermeulen, etc. (welke me overigens ook niet allemaal evenveel aanspreken, maar dat terzijde). Hele volksstammen hier schijnen hetzelfde te hebben met The Smiths / Morrissey en het Engeland van de jaren '80.

O ja, ik heb Boudewijn de Groot ook wel eens op een uitvaart gehoord (hoewel niet met Testament... en Waarheen Waarvoor ook nooit trouwens). En Abba en Maria Mena ook wel eens. Als de muziek bij de overledene past, is het al snel passend, nietwaar?

4

Nog nooit van gehoord.

En om dit anno 2013 voor het eerst in mijn leven te horen, is oubollig precies wat de lading voor mij dekt.

Bedankt voor de uitleg Casartelli! Ik kan jouw persoonlijke uitleg natuurlijk goed volgen. Daardoor begrijp ik het enigszins. Maar dan nog... blijft het lastig te plaatsen voor mij.

Maar zo moeilijk is het toch niet? Ik vind het een erg mooie tekst (dat kan je toch wel begrijpen?), wat erg mooi wordt overgebracht door Boudewijn, de melodie spreekt me aan, de instrumentatie is bijpassend, alles bij elkaar dus gewoon een mooi liedje.

Dat iemand Testament van Boudewijn de Groot oubollig vind ik kan ik nog enigszins begrijpen voor iemand die enkel bekend is met muziek uit 2013 (ik vind het tijdloos) maar dat een Nederlander dat nummer niet kent, daar kan ik niet bij.

Nou zo bekend is dat niet nummer niet hoor, misschien bij omroep Max leden wel maar voor de rest.

Het was meer een reactie op west, die volstrekt niet begrijpt dat mensen dit goed kunnen vinden. Dat begrijp ik dan weer niet. Er is natuurlijk genoeg muziek waar ik niet veel aan vind, maar erg weinig muziek waaraan ik echt niet kan horen waarom mensen het goed vinden. En dat Boudewijn zelf vindt dat een gedeelte van zijn oeuvre achterhaald is, vind ik een beetje raar, maar doet voor mij totaal niks aan de muziek af. Belachelijk dat Avond op één kwam? Toegegeven, het is niet z'n mooiste, maar ik vind het wel tot het mooiste behoren dat in de hele top 100 van de top 2000 staat. Ik hoor een emotionele tekst die veel mensen kan raken. Belachelijk dat het op één kwam? Nee hoor. Wel belachelijk dat Boudewijn zoiets stelt, vind ik.

Dat Dance Lover hier niks mee kan, lijkt me ergens toch ook wel een beetje kwestie van referentiekader, om heel eerlijk te zijn.

Dat geldt misschien voor LucM, maar in omroep Max herken ik mezelf totaal niet. Voor Mjuman was (en is) Boudewijn de Groot epigoon voor m.n. de 60s (én 70s) - protestzanger met goede, slimme teksten.

Testament reken ik daar niet onder - da's voor mij te prekerig en te sentimenteel - net zo sentimenteel als:

YouTube - The Mary Onettes - The Disappearance Of My Youth

Het is tekend voor het communautaire denken van MuMe dat je ongebreideld de loftrompet mag afsteken wanneer je iets goed vindt, maar - ach en wee - wanneer je naar de roeptoeter grijpt om je afkeer c.q. ergernis de vrije loop te laten. Pek en veren zal dan je deel geworden - hoe het zoiets nou ook al weer?

Ach ja, mensen en hun smaken...

Ik had me voorgenomen om ook nog even op die gedateerdheid terug te komen, maar dat is er bij ingeschoten. Bij deze alsnog. De Groot is in interviews inderdaad meer dan eens kritisch geweest over zijn (hun) eigen oudere werk. Dat varieert van Welterusten Mijnheer de President dat hij nooit meer wil spelen (hoe tijdloos sommig publiek het ook vindt, voor hem refereert het enkel en alleen aan de Vietnamoorlog) tot diverse Nijghklassiekers die ofwel al te vaak door hemzelf gespeeld zijn, ofwel te veel een afgesloten levensfase representeren ofwel allebei... laatste oprisping die ik me in deze kan herinneren is dat hij bij DWDD zat en Ken Je Dat Land een vrij slecht liedje noemde. Nu heeft die, met name tekstueel, inderdaad wel wat stof gevangen, maar in het algemeen vind ik ook wel net als Arrie dat hij zichzelf daarmee wat tekort doet.

Mee eens, dan ligt het ineens aan je referentiekader e.d.

Ik maak mij er zelf ook wel eens schuldig aan trouwens, als er weer een een dance nummer wordt afgebrand.

Nu is De Groot ook verre van een rockster. Aandacht vragen is hem vreemd net zoals enige vorm van zelfverheerlijking. Over zichzelf en zijn muziek praten is geen natuurlijk proces en daarom zal hij wellicht zijn eigen werk wat bagatelliseren.

Hoe zwart kunnen pot en ketel nog zijn, vraag ik me telkens weer af.
Het volstaat om bijvoorbeeld bij Joy Division te lezen wat er gebeurt als users
de muziek of de teksten van deze legendarische groep even in vraag durven stellen.

Mijn kritiek heeft niet te maken met het niet mogen uiten van je afkeer.
Het gaat mij erom dat ik steeds vaker niet begrijp waarom je zo tekeer gaat.
Delen van je betoog gaan namelijk verloren door het gegoochel met woorden.

Zo begrijp ik niet wat je in bovenstaande quote bedoelt met "communautair denken".
Kan je mij (of ons) eens uitleggen wat je eerder bedoelde met "morele herbewapening"
en als je toch bezig bent, waarom je de tekst van Testament dan wel "te prekerig" vindt.

Ik vind de tekst alvast een mooi staaltje van zelfreflectie.

Lennaert Nijgh, die kon pas goochelen met woorden,
net zoals Boudewijn de Groot kon goochelen met metrum en frasering.

Over de woorden van Testament durf ik besluiten: "goed van snit, hoewel ze uit de mode zijn".
Toch een mooi detail dat Nijgh in 1966 al schreef dat idealen tijds- en generatiegebonden zijn.

Ik citeer uit eigen werk: 'Waarom die hoge cijfers? Ik kan er oprecht met mijn pet niet bij.' Dat is iets anders dan dat ik volstrekt niet begrijp dat mensen dit goed vinden. Oprecht is niet volstrekt en goed staat niet echt voor de vele 9 (+)-en die hier worden uitgedeeld.

Ik kan mij nog wel voorstellen dat mensen dit enigszins goed vinden en zien dat het echt mijn smaak niet is. Maar de zeer hoge scores en een soort 'verering' voor bijna alles wat deze artiest heeft gemaakt, dat kan ik moeilijk volgen. Casartelli heeft daar bijvoorbeeld prima op gereageerd. En Boudewijn de Groot zelf dus.

Overigens vind ik dit iha een hele aardige discussie geworden. Al zie je (ook bij dit voorbeeld) dat mensen net iets te snel in onnodige pieken en dalen / zwart-wit schieten.

Hoewel ik hier een 8,5 geef is er wat mij betreft niet bepaald sprake van "verering". Ik heb vrij weinig met Boudewijn de Groot maar dit vind ik nu net een van z'n beste nummers.