Chameleon Day schreef:
En weer zo'n gedragen nummer. Existentiële twijfel. Waarom laat de Schepper niet van zich horen?

He's so still, silent, motionless
I can't watch and wait just to pay the price
He's so still, he's silent, motionless
I can't watch and wait just to pay the price
Of his judgement

orbit schreef:
Al even waanzinnig nummer als de nummer 1 eigenlijk, om een heel andere reden. Een baslijn die bijna van vlees en bloed lijkt en je hele lichaam in pure trance brengt zolang het nummer duurt. Evenals geniale teksten natuurlijk, maar dat goes without saying.

stoepkrijt schreef:
De onderhuidse spanning door het hele nummer is fantastisch. Dat de muzikale uitbarsting na de laatste noten van het refrein uitblijft is jammer, maar staat het nummer goed.

Telamon schreef:
Het nummer waar Borland de vloer aanveegt met God en Zijn Judgement. Borland gelooft er niet in. Of je het daar nu eens of oneens mee bent, een mooi ingetogen nummer is het wel.

orbit schreef:
Al jaren mijn onbetwiste Soundfavoriet en iedere keer dat ik hem hoor bevestigd dit alleen maar verder! Eén van de broeierigste wavenummers ooit gemaakt met een sublieme versnelling die eens wel functioneel is itt talloze andere bandjes die het alleen maar voor de vorm doen.

stoepkrijt schreef:
Voor mij het beste nummer dat deze band ooit gemaakt heeft. De tempowisselingen maken dit nummer sowieso al interessant, het typische post-punkgeluid zorgt ervoor dat het ook nog eens verdomd goed klinkt. De sterke tekst haalt de laatste twijfel weg: New Dark Age is een topnummer.

Telamon schreef:
In the darkest times Darkest fears are heard Hoe zwart wil je t hebben? Curtis applaudisseert. En hier schenken we de witte wijn bij. Op Bono!

zaaf schreef:
Eigenlijk dus niet in mijn top 10. Maar wel een monumentaal nummer natuurlijk. Live ook een emotioneel hoogtepunt.

Chameleon Day schreef:
Het was warm, gewoon heet. En ik zat als 13 jarige verstijfd en vast geplakt aan de leren bekleding van de bijrijdersstoel van de peugeot. Mijn moeder ging naar de bakker. Ik bleef verstijfd zitten. Luisteren naar dat nummer dat de radio speelde en dat richting zou geven aan mijn muzikale voorkeuren. 81, 82, 83, 84. Het nummer zat vlak voor het journaal en werd niet afgekondigd. Geen idee waar ik naar geluisterd had. Maar machtig was het! Het werd, zo bleek mij later, 'new wave' genoemd. Daar moest ik meer van horen. Ik kocht 'seventeen seconds'. 'A forest' was (en is) natuurlijk prachtig. Maar wat ik verder van dat album moest vinden, wist ik toen niet echt (later wel). Mij werd op school verteld dat ik maar eens naar 'Unknown Pleasures' moest luisteren. Gedaan. En die sloeg in als een bom. Daarna kwam 'From the Lions Mouth'. Minstens even indrukwekkend. 'Silent Air' sprong er meteen uit. En nog steeds. Wat een prachtig, emotioneel nummer! Pas jaren later begreep ik dat het een ode was aan die andere meneer die het heartland bezong.

Thunder in the air. Before a storm that rips. Anger in my heart. A finger on my lips. You showed me that silence, that haunts this troubled world. You showed me that silence. Can speak louder than words. Words end in disaster. On the rocks, in pieces. I know something lives on there, but I can't say what it is. You showed me that silence, that haunts this troubled world. You showed me that silence. Can speak louder than words.

dix schreef:
Ondanks de Bløf titel toch een heel mooie tekst op subtiele en spaarzame begeleiding. Borland huilt.

Telamon schreef:
En nu we t toch over Curtis hebben... 'You showed me that silence' zingt Borland in dit 'vaarwel' aan Curtis, zoals hij in een interview dit nummer omschreef. Of het de melodie is of de sombere woorden, ik krijg er nog altijd koude rillingen van. Triest. Dood. (In het zelfde interview maakt hij een Finkers grap over zelfmoord: 'Frankly, it's the last thing I want to do')

zaaf schreef:
Contemplatief nummer van hun meest succesvolle CD (LP). Spaarzaam geinstumenteerd, smaakvol, prachtig gezongen en weer een mooie compositie. Had ie toch wel een handje van.

Chameleon Day schreef:
Een ode aan de liefde! Krachtig. Niet meer en niet minder. Met weer prachtig, gedragen toetsenwerk van Max.

We will never pull you down,
No we shouldn't put you down,
You're a monument to love.

dix schreef:
Had die op de plaats van de eendimensionale opener van FTLM gezet en het was een 5 sterren album.

orbit schreef:
Misschien niet hun beste tekst, maar wat een heerlijk gevoeld nummer en op het randje van hoop.

stoepkrijt schreef:
Het bewijs dat Borland ook liefdesliedjes kan schrijven. Hij laat zich van zijn gevoeligste kant zien en horen en dat levert een schitterend nummer op. Een echte aanwinst voor het oeuvre van The Sound.

zaaf schreef:
Wat een fantastisch stemmig nummer dit is! De compositie, de stem, het gitaarwerk, het bedje van toetsen, ik krijg er nooit genoeg van. 'Is it fear, surely not just fear you feel when all eyes are on you'

Chameleon Day schreef:
Koud nummer. Dit keer geen hoop. Point of No Return. Prachtig.

Can't reach me anymore
Turn to face the fatal flaw

dix schreef:
Voor mij is dit altijd al het beste op FTLM geweest, vooral omdat het nummer de twee belangrijkste gezichten van The Sound zo perfect in één song combineert: militant én gevoelig.

orbit schreef:
In dezelfde sfeer als de vorige, maar een stuk weldadiger vormgegeven. Maar zonder twijfel het zoveelste hoogtepunt van FTLM.

stoepkrijt schreef:
De roffelende drums pakken me meteen in. Die piepende gitaar na het tweede refrein is zo mogelijk nog verrukkelijker om naar te luisteren. In de rest van het nummer zorgen alle instrumenten samen voor een opvallend vol totaalgeluid.

Telamon schreef:
Dit is the Sound zoals ik t graag hoor: een onheilspellende bas, een hypnotiserende synt, en dan die gitaar op 2:20 dat je doet 'terugspoelen' om datzelfde stukje nogmaals, maar dan knoerthard, te luisteren. De liefde en Adrian? Zo te horen geen gelukkige combinatie geweest.

orbit schreef:
Majesteuze opener met een synthlijn en tekst die meteen als een bom inslaat! Dit had de Love Will Tear Us of A Forest van The Sound kunnen worden als de band niet zo verdomde miskend was geweest.

Renoir schreef:
Voor mij geen enkele twijfel - dit is de ultieme The Sound song. Het was ook mijn eerste kennismaking met The Sound, op de kamer van JP op de Klikspaanweg. Die synth, die bas, die stem, die tekst, die ... Sound. Prachtig.

stoepkrijt schreef:
Hét nummer van The Sound en ook het eerste nummer dat ik van ze leerde kennen. Zowel muzikaal, vocaal als tekstueel spat de kwaliteit er vanaf, al heeft het even geduurd voordat ik dat allemaal doorhad.

zaaf schreef:
Dit zou dan de topper moeten zijn. Geweldig nummer natuurlijk, hoewel ik vroeger nog wel eens iebel kon worden van die toetsen. Dat is nu niet meer zo, het is toch wel een meesterwerk.

dix schreef:
Wat is er nu met Vigil's lijstje gedaan ?

Telamon schreef:
Dank voor t stukje depressiviteit dat je de afgelopen dagen in ons leven bracht, zaaf!
Ik heb er van genoten. Topband!

zaaf schreef:
Alles meegepikt, op nummer 8 na.

ArthurDZ schreef:
En een moderator om de topictitel aan te passen wellicht?

bonothecat schreef:
Angelo panjoe Lukas tuktak

Kan iemand van julile [sic] de titel van het topic wijzigen?

woutorrmusic schreef:
Leuk! Bij deze mijn favorieten van mijn favoriete artiest:

Grace Cathedral Park
Medicine Bottle
Mistress
Cruiser
Carry Me, Ohio


Zelden zoiets lastigs gedaan. Wel een leuk initiatief, eindelijk wat aandacht voor Mark. Gaat zo door!