Angelo, Aroentje, ArthurDZ, Co Jackso, curufin, Dance Lover, De-noir, DenDimi, Don Cappuccino, Eigenwijze 30, Gretz, Gyzzz, Lukas, maaartjje, Magick1, Masimo, musician, odi, ranboy, Salvadore, Sandokan-veld, sniezo, Snoeperd, stoepkrijt, Sundance, Sunderland, Titmeister, tsjong, tuktak, Wolfmother, en Zuurmatje

vergeten jullie niet dat vanavond de deadline is?

Hoe laat?

21.00 uur.

1. The Juan MacLean - A Simple Design (10)
2. The Antlers - Palace (10)
3. Meg Myers - Desire (9.9)
4. Röyksopp & Robyn - Monument (9.9)
5. Banks - Brain (9.7)
6. FKA twigs - Two Weeks (9.7)
7. Liesa Van der Aa - On the Heart II (9.6)
8. Fink - Looking Too Closely (8.1)

9. Matthew Halsall & The Gondwana Orchestra - When the World Was One (7.7)
10. Savages - Fuckers (7.4)
11. Mammút - Salt (6.7)
12. The War on Drugs - Under the Pressure (5)

Banks - Brain
Een indrukwekkend intens nummer in een genre dat moeilijk te omschrijven is, maar wat ik het beste kan samenvatten als triphopachtige PR&B/Electropop. Een bezwerende combinatie. Het is muziek van het soort die rechtstreeks tot je botten doordringt. Wat Brain vooral zo voortreffelijk maakt zijn de zang (die zich langzaam opbouwt tot een hoogtepunt) en de dromerige productie van Shlohmo. Puur en alleen naar productie gekeken zou dit nummer op #1 moeten zetten. Jillian Banks' zwoele stem is zodanig vervormd dat hij een mysterieus tintje met zich meekrijgt. Haar uithalen vanaf het tweede couplet zijn imponerend goed en bezorgen me regelmatig kippenvel.

'Cause everything's a game / Always trying to calculate / Trying to look smart but not too smart / To threaten anything they say'

Fink - Looking Too Closely
Degelijke rock die langzaam bij mij gegroeid is. Heeft een mooie uitbarsting op het eind maar doet me nog te weinig om voor een topnotering in aanmerking te komen.

FKA twigs - Two Weeks
De prijs voor de meest sexy plaat gaat dit jaar naar Tahliah Debrett Barnett a.k.a. FKA twigs. Ik laat de muziek dan ook maar verder voor zich spreken.

'Feel your body closing, I can rip it open
Suck me up, I'm healing for the shit you're dealing
Smoke on your skin to get those pretty eyes rolling
My thighs are apart for when you’re ready to breathe in
Suck me up, I'm healing with all the shit you're dealing
Motherfucker, get your mouth open you know you’re mine'

Liesa Van der Aa - On the Heart II
Tweede deel van een eigenzinnig drieluik met een schitterende thematiek. Een nummer met dezelfde allure als het beste werk van Soap&Skin. Een donkere en beklemmende sfeer waar je helemaal in meegezogen wordt. Nog elke keer dat ik hem draai wordt ie een stukje mooier en ontdek ik nieuwe dingen.

Mammút - Salt

Matthew Halsall & The Gondwana Orchestra - When the World Was One
Rustig voortkabbelende jazz die ik nog vaker moet luisteren om het echt op waarde te kunnen schatten.

Meg Myers - Desire
Meg Myers komt uit een familie van Jehovah's Getuigen maar heeft gelukkig zelf op tijd het licht gezien, anders hadden we misschien nooit van de muziek kunnen genieten van dit veelbelovend talent met die verrukkelijke stem. 'Now I celebrate my birthday' schrijft ze op haar Facebookpagina. En dat Meg aardig is losgeslagen blijkt wel uit de vuige rockmuziek die ze maakt. Desire is een intense rocktrack van buitencategorie. Megs stemgebruik zou je misschien het beste als hitsig kunnen typeren. Ik raak wel vaker opgewonden van goede muziek, maar de pure emotie die Desire me bij de eerste luisterbeurten toebracht is tot nu toe door geen enkel nummer overtroffen. Werkelijk ongekend hoeveel emotie er in Myers' stem doorklinkt wanneer ze op een niet bepaald subtiele manier haar hartenlust bezingt. Bijna angstaanjagend zelfs. Haar 'HOW DO YOU WANT ME?!' lijkt met elke herhaling vuriger te worden. In januari schreef ik: 'Dit gaat nog een grote wereldwijde hit worden, daar ben ik van overtuigd.' Dat is voorlopig nog uitgebleven, maar met ruim 2,5 miljoen views op YouTube heeft ze toch wel enige naam gemaakt. De gitaarsolo op het einde had voor mij niet per se gehoeven, ik ben van dat soort outro's nu eenmaal niet zo'n groot fan. Maar zo'n solo went gelukkig ook als je er maar vaak genoeg naar luistert. Misschien past ie bij nader inzien toch wel redelijk bij het nummer, net als de huiveringwekkende clip trouwens. Aanrader om die ook zeker even te kijken.

'Desire, I'm hungry / I hope you feed me / How do you want me, how do you want me?'

Röyksopp & Robyn - Monument

Monument is een hypnotiserende, meeslepende en overweldigende electrotrip van maar liefst 10 minuten. Het bouwt zich majestueus op naar het tweede van het nummer, dat een stuk trager en duisterder klinkt maar net zo goed adembenemend mooi is. De saxofoon aan het einde is een magnifieke toevoeging. Voor de liefhebbers van het kortere, meer dance-achtige werk is er ook de kortere The Inevitable End Version die bijna net zo goed gemixt is.

'This is what / I'm controlling / It's a moat / The inside that I carve'

Savages - Fuckers
Ik ben geen heel groot fan van live-opnamen die op single zijn uitgebracht. De sfeer moet ik dan echt voelen en dat is me bij Fuckers nog niet gelukt. Toen ze dit nummer live speelden maakte het meer indruk op mij dan over de koptelefoon. Ook iets te lang naar mijn smaak.

The Antlers - Palace
The Antlers leveren met Palace misschien wel hun meest grootste en meeslepende nummer uit hun toch al rijke oeuvre. Alleen al op grond van het wonderschone intro zou dit meesterwerkje een plek in mijn lijst verdienen. De opbouw is werkelijk fenomenaal en bezorgt me voortdurend koude rillingen. Palace start heel rustig met zachte drums, waarna er na ca. een halve minuut een hemelse pianootje bij komt. Na een kleine minuut komt er ondersteuning in de vorm van warme trompetklanken en iets volgen de ijzingwekkende vocalen. Zeker de intieme en breekbare falset van Peter Silberman is er een om van tot tranen toe geroerd te raken.

The Juan MacLean - A Simple Design
Bijzonder frisse nu-disco overgoten met een extreem aanstekelijk funksausje. Zeveneneenhalve minuut lang swingen op de beste house van dit moment. Het is niet vreemd dat The Juan MacLean intussen dan ook een van de vaandeldragers is geworden van het bijzonder fijne DFA label van James Murphy. Op het nieuwste album van John MacLean hebben de vocalen een prominentere rol gekregen, en daar kun je bij mij als tekstenman wel mee thuiskomen. De naïef klinkende zanglijnen van Nancy Whang zijn overweldigend mooi en ze snijden een bijzonder mooi thema aan: vastzitten en niet vooruit kunnen. Zoals ze zelf verwoorden: "This is a song about being stuck, paralysed and unable to move forward, the sort of self-imposed distress that causes you to take five years to make a new album."

Ik herken mezelf uitermate goed in de lyrics als het gaat over mijn persoonlijke strijd in het vinden van belangrijke levensdoelen. De ongerustheid en de onzekerheid die ik ervaar als ik over mijn leven nadenk bezorgen me voortdurend hoofdpijn. In zekere zin zit ik nog steeds vast en heb ik de eye-opener nog steeds niet gevonden als het gaat om mijn persoonlijke toekomst. Een leed dat ik me deels zelf heb opgelegd. Maar aangezien ik ook weer niet de grootste pessimist ben houd ik het idee dat het uiteindelijk wel goed komt. Daar ben ik van overtuigd. Tot die tijd blijf ik mijn troost vinden in muziek en dat werkt gelukkig wel.

'Wake up your sleeping giant / Wake up your terracell / They've let the path and you're well on your way / You'll FIGHT THIS TIME'

The War on Drugs - Under the Pressure
De muziek die deze band maakt vond eventjes fris en ik heb dan ook wel een paar maanden met plezier naar TWOD kunnen luisteren, maar nu zijn de meeste nummers van hen helaas wat saaiig geworden. Na de ellenlange opening heb ik mijn aandacht allang verloren. In de naam Dire Straits 2.0 kan ik me wel redelijk vinden. Met afstand het minste nummer van deze finale.

Ik ben echt benieuwd naar de winnaar, ik zie echt weinig uitgesproken kandidaten en de lijstjes zijn ook niet bepaald eenduidig.

Two Weeks, Desire & Fuckers zijn volgens mij de enige kandidaatwinnaars. En dat kan ik best begrijpen.

Heb voor mezelf expres geen punten bijgehouden, maar ik denk dat Palace uiteindelijk gaat winnen.

Zolang Liesa van der Gaap het maar niet gaat worden. Zou een enorme deceptie zijn voor dit muzikaal sterke jaar.

Ik ook niet om het zo voor mezelf spannend te houden tot de ontknoping. Op voorhand bleken Palace en Salt over de beste papieren te beschikken, maar vooral die laatste ziek ik toch vrij frequent laag in de lijstjes opduiken.

Is dan ook een behoorlijk love/hate nummer gebleken gedurende dit topic heen. Maar ik denk dat die titel uiteindelijk gaat naar Under the Pressure.

When The World Was One lijkt me anders wel de love/hate-plaat.

Net klaar met de tentamenweek, dus nu kan ik alles nog even goed beluisteren.

Ik heb voor mij zelf maar eens een tussenstand gemaakt en kan je zeggen dat de verschillen tussen de bovenste drie zeer klein zijn. Het kan nog alle kanten op.

Gretz, zingt ze niet 'you sleeping giant'? Ik heb in ieder geval geen idee wat hetgeen dat er nu staat zou moeten betekenen.

Thanks, het is anders inderdaad. Volgens mij gewoon verkeerd overgenomen.

1. Matthew Halsall & The Gondwana Orchestra - When the World Was One:

Hoor je dat heerlijke openingsroffeltje van de drummer? Dan moet het toch helemaal goed komen? Ja hoor, When the World Was One is zeven minuten genieten. Het pianomotiefje en ritme lijkt een knipoog naar Take Five van Dave Brubeck. Mooi saxofoonlijntje, een smaakvolle pianosolo en om het helemaal af te maken een bezielde sectie met fantastisch trompetspel dat zich rond de vijf minuten naar een indrukwekkende climax werkt. Deze track gaat echt ergens naar toe om daarna weer naar het beginpunt terug te keren. Gewoon fenomenaal, de beste track van de finale.

2. Liesa Van der Aa - On the Heart II:

Net als de track van Grouper die strandde in de top 48 heeft dit nummer van Liesa Van der Aa echt een verstilde kwaliteit in zich. Het druilerige pianospel en de rustig bewegende zanglijnen van Liesa heffen elkaar steeds op. Het middenstuk is onheilspellend met echoënd drumwerk en geluiden die overal vandaan komen. On the Heart II doet mij ontzettend denken aan het meest recente werk van These New Puritans. Best wel ''arty'', maar altijd inspelend op het gevoel van de luisteraar. Erg mooi.

3. Savages – Fuckers:

Wat een opbouw. De zin ''Don't let the fuckers get you down'' wordt repeterend neergelegd en ook de muziek wordt zo gespeeld. De ritmesectie gaat in een meedogenloze groove om daar niet meer uit te komen terwijl de gitariste een maalstroom aan akkoorden neerlegt. Fuckers wordt een dansende muur van geluid en ik zit er helemaal in. Post-punk op zijn best, stekelig en groovend.

4. Banks - Brain
5. Meg Myers - Desire

6. The War on Drugs - Under the Pressure
7. Fink - Looking Too Closely
8. Röyksopp & Robyn - Monument
9. FKA twigs - Two Weeks
10. The Juan MacLean - A Simple Design
11. The Antlers - Palace
12. Mammút - Salt

1 Antlers
2 War On Drugs
3 Fink
4 Savages
5 Meg Myers

Allemachtig, wat een verschil tussen de prachtige finale van vorig jaar ( gemiddeld 8,3 ) en de matige finale van dit jaar ( gemiddeld 7,0 ). Wel te prijzen valt de diversiteit, al is Hip Hop helaas weer een grote afwezige in de finale en is echte dance maar matig vertegenwoordigd. Tijd voor de keiharde punten:


12. Mathew Halsall – When The World Was One ( 2,5 )

Vorig jaar was ik super blij met wat experimentele jazz in de finale in de vorm van Fire! Orchestra - Exit! Part One. Bonte crossover jazz met voortstuwende elektronica.

De oerconservatieve jazz van Mathew Halsall doet mij echter helemaal niets. Zonder kruisbestuiving van andere genres ligt jazz bij mij volledig op zijn gat. Mijn geduld en mijn honger naar spanning worden ernstig getart. Sterker nog, ik word helemaal kriegel als ik dit aan het beluisteren ben.

11. The Antlers – Palace ( 3 )

Dit nummer heeft destijds nog 2 weken in mijn MuMeAfrekening gestaan. Er is dan ook niets mis met mooie luisterliedjes categorie Angus & Julia Stone, maar dit pathetisch uitgevoerde nummer vind ik een regelrechte kwelling voor mijn oren.

10. The War on Drugs – Under The Pressure ( 4 )

Dit begint tenminste al ergens op te lijken. Al teert dit nummer veel te veel op een bepaald trucje. Zelfs de Dire Straits maakten nog mooiere en spannendere muziek. En wat een saai en langgerekt outro! Het is niet iedereen gegeven om bevreemdende psychedelische muziek te maken blijkt maar weer.

09. BANKS – Brain ( 6,5 )

Op zich geen verkeerd nummer, maar toch zeker weten geen finalemateriaal?! Dit nummer weet zich nooit te onderscheiden en mist een stevige portie smoelwerk. Beggin for Thread vind ik wel geslaagd, want zingen dat kan BANKS wel.

08. Fink – Looking Too Closely ( 7,2 )

13 in een dozijn alarm! Fijn nummer, maar absoluut niet meer dan dat. Te degelijk!

07. Mammut – Salt ( 7,3 )

Vooral de oerkracht waarmee dit nummer uit de speakers knalt maakt indruk. Verder een vrij doorsnee rocknummer dat tekort komt voor de finale.

06. Liesa Van Der Aa – On The Heart II ( 7,7 )

Intrigerend en spannend nummer, maar komt toch beter tot zijn recht als geheel.

05. FKA Twigs – Two Weeks ( 8,5 )

Een van de weinige nummers in deze finale met nog veel groeipotentie in zich. Op een onderhoudende manier wordt de spanning in dit nummer tot ver voorbij het kookpunt gebracht. Exploderen doet het allemaal net niet en dat vind ik vooralsnog wat jammer.

04. Meg Myers – Desire ( 9,1 )

Krachtige, geile vrouwenzang Deel 2. Enig punt van kritiek: kan dit nummer niet worden ingezongen door een knappe Braziliaanse man?

03. Savages – Fuckers ( 9,4 )

Man, wat een passie en bezetenheid straalt dit nummer uit! Episch rocknummer dankzij een fantastische opbouw, wat een zaligheid als die bass wordt gedropt in het begin. Ook het instrumentale stuk en het slotstuk zijn energiek als de neten!

En werkt natuurlijk uitstekend als mentale opsteker tegen alle Fuckers in deze wereld.

02. Röyksopp & Robyn – Monument ( 9,5 )

Nadat Do It Again door alle Eurodance haters keihard werd afgeserveerd durfde ik dit nummer nog maar nauwelijks in mijn hitlijst te stoppen destijds. Prachtig nummer dat bedwelmd en hypnotiseert, ze creëren hier gewoon even een compleet nieuw universum ergens liggend tussen pop en lounge.

01. The Juan MacLean – A Simple Design ( 9,8 )

Mag zich scharen in het rijtje For Tomorrow van Blur & Saint Simon van The Shins als het aankomt op meest euforische la la la la la la`s zonder te verzandden in onfunctionele meligheid. Uitermate verslavend Nu Pop disco nummer die ik kan blijven draaien!

1. Meg Myers - Desire

Desire is een opwindend nummer, zelfs zonder de videoclip. Meg Myers zingt, hijgt, kreunt, en schreeuwt en weet zo een hoop emotie over te brengen: Van wanhoop tot verlangen en van woede tot pure lust. Wat zij hier laat horen is geen kwestie van zo sexy mogelijk willen klinken, maar is een onwijs knappe manier om haar tekst en haar bedoelingen kracht bij te zetten. Wat zij over wil brengen komt ook echt over. Dan ben je een goede zangeres. Dat daarnaast de muziek ook nog eens erg lekker klinkt (inclusief gitaarsolo, die niet per se bij het nummer past, maar wel perfect op zijn plaats valt) maakt het nummer alleen nog maar beter. Maar dat neemt natuurlijk niet weg dat het nog altijd Meg Myers zelf is die de show steelt.

2. Mammút - Salt

Dat Mammút uit hetzelfde land komt als Sigur Rós is duidelijk te horen. En dan niet alleen aan de taal. Het nummer begint nog heel kalmpjes, maar komt in het refrein los. Het gitaarspel wordt vinniger, de drums harder en de zangeres laat horen over een groter bereik en volume te beschikken. Salt neigt sterk naar post-rock, maar vind ik toch behoorlijk toegankelijk. Dit nummer weet me meteen mee te slepen, zonder dat ik er goed voor hoef te gaan zitten of ervoor in de stemming hoef te zijn. Erg knap.

3. The Antlers - Palace

Als een artiest die ik hoog heb zitten met een nieuwe single komt valt die in eerste instantie vaak wat tegen. Soms omdat ik eerst wat aan de een andere stijl moet wennen, soms omdat het nummer gewoon echt slecht is. Palace is een uitzondering op die regel, want dit nummer sloeg meteen in als een bom. De blazers maken dit nummer compleet anders dan alles wat The Antlers hiervoor al gemaakt hadden, maar het experiment is geslaagd. De tekst is bloedmooi hoor, maar de muziek steelt toch echt de show. Zo’n stijlvol nummer als Palace kom je maar heel zelden tegen.

4. Banks - Brain

Banks eindigde erg hoog in BBC’s Sound of 2014-lijst en dat schept natuurlijk verwachtingen. Heeft ze die waargemaakt? Met een debuutalbum dat voor het grootste deel net zo spannend en mysterieus klinkt als dit Brain vind ik van wel. Brain is meteen haar beste nummer. Hoe kil haar stem ook mag klinken, door haar soulvolle zangstijl krijgt het nummer toch iets warms. Voor de elektronica geldt eigenlijk hetzelfde: het klinkt afstandelijk, maar heeft toch ook iets broeierigs. Dat maakt het nummer spannend, waardoor het zelfs na meer dan een jaar nog niet gaat vervelen.

5. Röyksopp & Robyn - Monument

Hoewel het genre me wel ligt ben ik van Röyksopp noch Robyn fan. Ik ken een paar leuke nummers van ze, maar minstens evenveel nummers die ik niet denderend vind. Bij Monument slaat de vonk wel over. De zanglijnen zijn mooi, de trage en enigszins kale muzikale begeleiding is sfeervol. De tweede helft van het nummer had voor mij niet gehoeven, want de spanning die de eerste minuten zo goed maakt is daar volledig weg. Zonde.

6. The Juan MacLean - A Simple Design

In 2013 leerde ik The Juan MacLean al kennen via dit topic. In mij herinnering hebben ze toen niet echt indruk gemaakt, maar ik zie nu dat ik destijds toch al lovende woorden over had voor You Are My Destiny. Hoe dan ook: Wat ik het afgelopen jaar van The Juan MacLean heb gehoord is nog een pak beter. I’ve Waited for So Long vind ik persoonlijk wat beter, maar A Simple Design mag er ook zijn. Iets luchtiger en iets aanstekelijker, maar daardoor op den duur ook wat minder boeiend. De lengte is niet per se een probleem, maar een paar minuutjes inkorten had het nummer geen kwaad gedaan.

7. Fink - Looking Too Closely

Muziek van Fink bleek lang niet zo saai als ik verwacht had toen ik Looking Too Closely voor het eerst hoorde. Het eerste couplet heeft een schitterende melodie en daar heeft Fink me al bijna voor zich gewonnen. Later in het nummer vang ik nog wat mooie zinnen uit de lyrics op en daarna blijkt het nummer ook nog eens naar een prachtige climax toe te werken. Fink heeft me zojuist voor zich gewonnen. Wat ik wel irritant vind is dat ik na 3 minuut 30 steeds denk dat ik de fluitketel van het vuur moet gaan halen, maar dat is mijn enige kritiekpuntje.

8. The War on Drugs - Under the Pressure

Under the Pressure is het nummer dat de meeste indruk op me maakt van alles wat op Lost in the Dream te horen is. Op Red Eyes na natuurlijk, die zou ik bijna vergeten. Dat Under the Pressure zo’n indruk maakt komt deels doordat het een vrij vlot nummer is dat goed in het gehoor ligt, maar vooral ook door de opbouw. Eigenlijk is alles aan dit nummer aardig tot zeer aardig, maar het wordt nergens echt bijzonder. Jammer van het veel te lange outro, want dat doet het nummer helaas geen goed.

9. FKA twigs - Two Weeks

Tot voor kort had ik nog geen noot van het laatste album van FKA twigs gehoord. Als ik vervolgens her en der dingen lees over R&B en een opvallende, hoge stem voel ik geen enkele drang om daar verandering in te brengen. Toch is Two Weeks me honderd procent meegevallen. Dit nummer bleek een stuk minder eng dan ik dacht. Het is gewoon popmuziek in een elektronisch triphop-jasje. En haar stem is helemaal niet onprettig om naar te luisteren. De reden dat dit nummer toch buiten de punten valt is dat het nergens echt heel spannend wordt.

10. Liesa Van der Aa - On the Heart II

Afgelopen weekend heb ik het eerste schijfje van haar laatste album beluisterd en ik merk dat ik dit nummer daardoor nu al een stuk beter kan plaatsen. Het blijft natuurlijk ontzettend zware kost en het nummer heeft een ongemakkelijk lange stilte halverwege, maar toch weet het op de een of andere manier indruk te maken. Nu ik het concept achter haar album ken zal ik On the Heart II per luisterbeurt alleen maar beter gaan begrijpen, maar voorlopig vind ik het nog een te lange en ongemakkelijke zit.

11. Matthew Halsall & The Gondwana Orchestra - When the World Was One

Jazz is geen favoriet genre van me en zal dat ook niet snel worden. Hoewel ik vind dat het nummer best fraai opbouwt en qua melodie hier en daar erg mooi klinkt, vind ik het nergens echt interessant worden om naar te luisteren. De sound en de (combinatie van) instrumenten spreken me ook totaal niet aan. Het geheel klinkt gewoon nogal suf en oubollig.

12. Savages - Fuckers

Iemand met mijn muzieksmaak zou van dit soort harde en donkere post-punk moeten smullen, maar dat doe ik niet. Fuckers werkt me alleen maar op de zenuwen. Er zit veel te weinig muziek en veel te veel herhaling in dit nummer, de zang klinkt nergens naar en de muziek is niet donker of langzaam genoeg om meeslepend te worden. Bovendien vind ik ‘don’t let the fuckers get you down’ zo’n plat en nietszeggend zinnetje dat het alleen maar irritatie oproept, zeker als het zo vaak herhaald wordt. Dit is het enige nummer in deze finale dat ik echt vervelend vind.

Met acht nummers die ik graag punten geef en vier absolute toppers in deze finale mag ik niet klagen. Jullie hebben goed gestemd het afgelopen jaar. Complimenten aan iedereen.

Ik ben blij dat jullie mij nog even aan mijn haren er bij hebben gesleept. Misschien had ik veel eerder moeten meedoen en had ik zo kunnen proberen de lijst nog in een andere richting te krijgen

Mijn eigen top 10 over 2014 was dit:

01 Placebo - Hold on to me
02 Efterklang - Black summer
03 Rival sons - Open my eyes
04 Leonard Cohen - Almost like the blues
05 Johnny Marr - Easy money
06 Editors - Sugar
07 Kendrick Lamar - I
08 Foster the people - Coming of age
09 Alcest - Delivrance
10 The Aghan whigs - Algiers

Het wordt hier, dat geef ik direct toe na het beluisteren van de 12 kandidaten, naar mijn idee buitengewoon gewaardeerd als een artiest muzikaal met iets bijzonders komt. Iets dat niet al eerder is gedaan en speciaal klinkt.
Het levert aardige wat somber aandoende stukken op en muzieksoorten waar ik schijnbaar, met uitzondering van de Top 3, weinig mee heb.

Dan wordt mijn top 12:

01 The War on Drugs - Under the Pressure
02 Savages - Fuckers
03 Matthew Halsall and The Gondwana Orchestra - When The World Was One
04 Meg Myers - Desire
05 Mammut - Salt
06 Fink – Looking to closely
07 Liese van der Aa – On the Heart
08 The Juan Maclean - A Simple Design
09 Röyksopp & Robyn –Monument
10 The Antlers - Palace
11 Banks – Brain
12 FKA Twigs – Two weeks

1. Röyksopp & Robyn – Monument
2. Meg Myers - Desire
3. The Juan Maclean - A Simple Design
4. Savages - Fuckers
5. Mammut - Salt
6. Fink – Looking too Closely
7. The Antlers - Palace
8. Liesa van der Aa – On the Heart
9. The War on Drugs - Under the Pressure
10. Banks – Brain
11. Matthew Halsall and The Gondwana Orchestra - When The World Was One
12. FKA Twigs – Two Weeks

Ik heb het afgelopen jaar geen eindejaarslijst gemaakt, maar ik wilde toch even deze finale kunnen vergelijken en daarom heb ik even snel gekeken welke nummers sowieso hoger zouden staan dan het beste van deze finale. Toen kwam ik op deze top-6:

1. Run the Jewels - Angel Duster
2. Caribou - Can't Do Without You
3. Andy Stott - Violence
4. Het Zesde Metaal - Zet Mie Af
5. Floating Points - Nuits Sonores
6. Typhoon feat. Sticks & Benjamin Herman - Ochtend Weer

Daarna zou misschien een nummer kunnen komen van deze finale, maar na deze top-6 zit het allemaal erg dicht bij elkaar. Het had (als ik een eindejaarslijstje had gemaakt) zomaar kunnen zijn dat geen enkele finalist in mijn top-20 had gestaan.

Ik mis dus echte toppers in deze finale, maar gelukkig staat het wel vol met subtoppers. Dat wilt zeggen, in plaats van 10'en zijn het veel dikke 9's.

12. The War on Drugs - Under the Pressure

Helaas staat er ook een dikke onvoldoende in de finale. In 2012 was het alt-J die met Taro de eerste onvoldoende in een finale kreeg, nu aan The War on Drugs dezelfde twijfelachtige eer. Op hun vorige album, Slave Ambient, stonden nog zeer aardige nummers. Het leek destijds nog vrij veel op het solo-werk van hun mede-oprichter en kortstondig bandlid Kurt Vile. Een stuk gruiziger en minder vlak. Kurt Vile is solo die kant opgegaan en maakt prima muziek, maar The War on Drugs is echt de verkeerde kant opgegaan. De leadsingle Red Eyes klonk nog erg leuk en maakte me wel enthousiast voor het album. Helaas werd het een flinke deceptie met Under the Pressure misschien wel als dieptepunt. De intro van Under the Pressure, tevens het openingsnummer van het album, is nog wel spannend, maar vervolgens gebeurt er een dikke acht minuten echt helemaal niks waar ik ook maar een beetje van opveer. Gelukkig hebben we Kurt Vile nog.
Cijfer: 2,8


11. Fink - Looking Too Closely

Nog zo'n artiest die het te veilig speelt. Dit is folk voor huismoeders en tienermeisje uit 't Gooi. Neem bijvoorbeeld het moment halverwege dat de elektrische gitaar erbij komt; zo voorspelbaar! Het schijnt dat zijn oude werk mij meer moet liggen en dat wil ik ook best geloven, want ik hoor wel potentie in Fink. Overigens kan ik hier wel gewoon prima naar luisteren, dus een onvoldoende wordt het gelukkig niet. Maar het niveau mag wel rap omhoog. Gelukkig gaat dat ook gebeuren.
Cijfer: 5,9


10. Meg Myers - Desire

Ik denk dat iedere man, of beter gezegd iedereen die op vrouwen valt stiekem rooie oortjes krijgt bij het kijken van deze videoclip. De tekst, de muziek, maar zeker ook haar uitstraling; in alles ademt dit nummer seks. Wat dat betreft past die ietwat overdreven gitaarsolo perfect. De enige reden dat dit net buiten de punten valt is dat het nummer na een tijdje toch wat aan kracht verliest. Ik denk ook dat dit nummer een paar maanden eerder de finale nog zou winnen, maar nu absoluut niet meer.
Cijfer: 8,1


9. Mammút - Salt

Zoals we gewend zijn staat er ook dit jaar weer een onbekend pareltje in de finale. Dit nummer heeft goede en mindere momenten. Dat is vooral vanwege de zangeres. Heel af en toe stoor ik me aan haar zang, voornamelijk tijdens het refrein. Maar af en toe is het prachtig, zoals de lange uithaal halverwege en de krachtige zang daarna. Ook muzikaal is het nummer tijdens dat stuk op zijn sterkst. Het lijkt me trouwens wel geinig als deze band ooit nog eens doorbreekt. Ze hebben er de potentie voor, vind ik.
Cijfer: 8,2


8. FKA twigs - Two Weeks

Alweer een ongelooflijk sexy nummer. Maar waar het bij Meg Myers echt alleen maar te doen is om een intense sekspartij, zit er hier een vreemd donker randje aan. Alsof dit helemaal niet leuk gaat worden. Je wordt tegen je zin in meegetrokken door een veel te opgewonden FKA twigs. De productie is overigens echt om je vingers bij af te likken.
Cijfer: 8,4


7. Röyksopp & Robyn - Monument

Röyksopp en vrouwelijke gastvocalisten is altijd al een gouden combinatie geweest. Met Karin Dreijer (van The Knife) hebben ze in 2005 een schitterend nummer gemaakt en met Susanne Sundfør maakte ze één van de beste nummers van 2013. De samenwerking met Robyn bevalt me (en velen met mij) een stuk minder. Maar Monument is de uitzondering. De wat vlakke zang past uitstekend, je raakt langzaam een beetje in hypnose van dit nummer. De saxofoon op het einde is misschien wat makkelijk scoren, maar het werkt wel. En dat is wat telt.
Cijfer: 8,8


6. Banks - Brain

Eigenlijk had de artiestnaam hier Shlohmo & Banks moeten zijn. Met zijn fantastische productie vertelt Shlohmo namelijk al de helft van het verhaal. Hij heeft een heerlijk warme sound. De vocalen van Banks geven de productie net zo'n twist dat het van warm naar benauwd gaat. Tekstueel is het misschien niet heel diepgaand, maar wel heel overtuigend.
Cijfer: 9,0


5. The Juan MacLean - A Simple Design

Juan MacLean is de laatste jaren snel uitgegroeid tot één van mijn favoriete artiesten en had eigenlijk in mijn Top 100 moeten staan, maar ik was Happy House om mysterieuze redenen helemaal vergeten. Happy House is precies wat je van de titel mag verwachten: hele vrolijke house. Sterker nog, er zijn weinig nummers waar ik vrolijker van wordt. Ook op dat nummer zingt Nancy Whang. Maar pas sinds dit album is ze volwaardig lid van The Juan MacLean. En dat is te merken, want ze heeft hier een veel prominentere rol. Gelukkig voelt Whang perfect aan wanneer ze de muziek moet laten spreken en wanneer de muziek juist zang kan gebruiken. Een duo waar we hopelijk nog heel lang van mogen genieten.
Cijfer: 9,2


4. Liesa Van der Aa - On the Heart II

Liesa Van der Aa weet op On the Heart II een prachtig sfeertje neer te zetten. Het doet me qua sfeer een beetje denken aan Talk Talk's laatste twee albums. Wat me hier vooral aanspreekt is de timing van Liesa Van der Aa, zowel met de zang als op de piano. En dan dat huiveringwekkende middenstuk, waarna "is it you?" veranderd is in "it is you" en ze het ineens heeft over een meisje vermoorden. Volgens mij moet ik echt eens het hele album gaan luisteren voor het totaalplaatje.
Cijfer: 9,5


3. Savages - Fuckers

Het was wel het jaartje van de vrouwen. All-female band Warpaint kwam met een puik album en deze all-female band bracht hun beste nummer tot dusver uit. Fuckers is een bom agressie. In eerste instantie lijkt de gitariste de show te stelen, maar halverwege het nummer kom je er achter wat de ritmesectie aan het doen is. Zoals Don Cappuccino me al zei heeft nummer een groove om u tegen te zeggen. Het is geen nummer wat elke keer even goed valt, maar als hij je pakt, pakt ie je ook goed.
Cijfer: 9,5


2. Matthew Halsall & The Gondwana Orchestra - When the World Was One

Jazz volgens het boekje. En dat bedoel ik dan positief. In een ander tijdperk had Matthew Halsall prima mee kunnen concurreren met de Miles Davis'en van die tijd. When the World Was One klinkt eigenlijk alsof het al een jazz-klassieker is, zo vertrouwd. En dat komt waarschijnlijk gewoon omdat het belachelijk goed is. Het samenspel van de pianist en de drummer is echt heerlijk, die voelen elkaar perfect aan. Misschien is het enige minpuntje dat ik liever had dat dit nummer nog een tijdje doorging.
Cijfer: 9,6


1. The Antlers - Palace

Het album Hospice had even de tijd nodig, maar is langzaamaan gegroeid tot één van mijn favoriete albums. Ook hun laatste album, Familiars, wilde niet meteen aanslaan. Nog steeds vind ik het niet in de buurt van het niveau van Hospice komen, maar een aantal nummers hebben zich ontpopt tot parels. Palace is daarvan het beste voorbeeld en maakt op de lange termijn misschien wel kans om zich te kronen tot het beste nummer van The Antlers - die eer is voorlopig aan Kettering. Alleen al de intro doet me direct smelten. En de finale waar alles uit de kast gehaald wordt, maar het nummer toch zijn innerlijke rust behoudt. Genieten. Ik heb er lang over lopen worstelen welke finalist de allerbeste was - de gehele top-4 heeft eens bovenaan gestaan - en Palace is uiteindelijk de gelukkige geworden.
Cijfer: 9,6

Het is jammer dat je het bij Matthew Halsall zegt, maar het gebruik van het woord kriegel kan ik wel heel erg waarderen

6 Juan Maclean
7 FKA Twigs
8 Liese van der Aa

No way Jose. Ammenooitnie. Nada. Nope. Never. Duudelijk?

Ik doe nog even, voordat ik ga tellen, een voorspelling:

1. The Antlers - Palace
2. Savages - Fuckers
3. Mammút - Salt
4. Meg Myers - Desire
5. The Juan MacLean - A Simple Design

Als vaste stemmer wil ik dit natuurlijk niet missen. Dank Teunnis, voor de perfecte organisatie.

1. The Antlers - Palace
Met afstand mijn nummer 1. Zowel tekstueel als muzikaal overrompelend vanaf de allereerste keer. Een lief begin, leidt al snel tot de symphonische klanken en de betoverende stem van zanger Peter Silberman. De tekst is al van buitencategorie en als een nummer ook muzikaal zo aangekleed wordt, is er sprake van het beste nummer van 2014.

Het kippenvelmoment: De uitbarsting vanaf 2:40min doet het iedere keer weer.

2. Savages - Fuckers
Overrompelend en veelbelovend. Savages experimenteren er op los en zijn nog lang niet opgebrand. Muziek in hart en nieren, en daarbij een frisse wind. Zeer luisterbaar, maar ook heerlijk chaotisch en controversieel.

3. Fink - Looking Too Closely
Gek genoeg nooit echt verdiept in het oeuvre van Fink, ook niet na het uitkomen van dit prijsnummer. Het is niet de tekst die mij overrompeld, ook niet de klassieke opbouw en de lange outro die ervoor hebben gezorgd dat dit nummer mijn podium heeft behaald. Maar wat is het wel? Het zijn de momenten van schijnbare stilte met alleen de stem van Fink als overheersend onderdeel. Een volle 2 minuten wordt dit volgehouden, een fantastische 2 minuten! Dit bewijst dat goede muziek maar weinig nodig heeft om de volledige aandacht te grijpen.

4. Banks - Brain
Ik was al snel onder de indruk van Brain. De vocale uitbarstingen van Banks zijn machtig mooi, de sfeer is bijzonder intiem en de stemvervormingen en electronische toevoegingen dragen op een positieve manier bij aan dit perfecte popnummer.

5. The War on Drugs - Under the Pressure
Niet het beste nummer op het geweldige album van The War on Drugs. Die eer is weggelegd voor An Ocean in between the Waves. Maar Under the Pressure zit vol met genietmomenten: hoe het nummer zich in gang trekt, de bezwerende zang en de bescheiden maar rake uithalen. Een nummer en ook album waar ik nog lang van zal genieten.

6. Liesa Van der Aa - On the Heart II
Wat een sfeer. Petje af voor deze zeer terechte finalist van eigen bodem. Benieuwd naar de rest van het album.

7. FKA twigs - Two Weeks
De afgelopen vele keren deze lijst afgespeeld en dit is toch wel het groeinummer. Gestegen uit de onderste gelederen naar een mooie plek 7. Gewaagde teksten gepresenteerd op een zeer verslavende wijze.

8. Meg Myers - Desire
Desire is een nummer dat direct aankomt. Gelijk is dat ook de zwakte, wat het doet mij na enkele keren denken aan die standaard rocknummers uit het verleden met het refreintje, coupletje en de instrumentale brug. Door de overtuigende zang nog net beland in de top 8

De lijnen zijn gesloten!

We hebben een nieuw record!!! Maar liefst dertig inzendingen! Het vorige record (27) stond precies twee jaar, bij de Finale van 2012. Ik ga even dansen!

http://www.sherv.net/cm/emo/funny/2/big-dancing-banana-smiley-emoticon.gif

De volgende helden hebben hun top-8 ingezonden:

arcade monkeys, Arno, Arrie, chevy93, Co Jackso, Dance Lover, DjFrankie, Don Cappuccino, dumb_helicopter, Dwejkk_, Edgar18, Gretz, herman, inquestos, jassn, kemm, Lukas, musician, nelis, Ploppesteksel, Poeha, Silent_shout, Simon77, stoepkrijt, Sundance, Teunnis, The Eraser, Vince vega, wibro en yeahyeahyeah

Allemaal onwijs bedankt voor het stemmen!

12. Banks - Brain (69 punten, 20 keer genoemd)
Automatisch genomineerd
Maand: januari
Maandpositie: 2e



Het enige nummer dat niet een keer bovenaan is gezet. Dan is een twaalfde plek ook niet raar. Sowieso waren hoge noteringen schaars. Eén keer op #2, één keer op #3. In de Halve Finale versloeg het Savages nog, ik kan alvast verklappen dat die nog even op zich laat wachten.

11. FKA twigs - Two Weeks (74 punten, 19 keer genoemd)
Genomineerd door: kemm
Nummer 1 van: kemm en The Eraser
Maand: juni
Maandpositie: 4e



Het gaat niet goed met de R&B/electronica-vrouwen, want ook FKA twigs kon geen potten breken in de finale. Maar goed, dit nummer heeft ook nooit de illusie mogen hebben dat het de titel ging pakken, geen enkele ronde ging heel overdreven goed.

Gaat niet zo lekker voor kemm