Natuurlijk zijn singles nog steeds belangrijk, ze zijn het uithangbord van nieuw werk van elke artiest.
De vraag is alleen waarom de lijst uit dit tijdvak (85-95) zoveel diverser is dan de voorgaande twee lijsten, die voor 95 procent uit pop bestonden. Het antwoord lijkt me vrij voor de hand liggend. 'Albumartiesten', 'serieuze artiesten', 'rockartiesten', hoe je het ook wil noemen, scoren niet meer de grote hits, omdat de hitlijsten het domein geworden zijn van popacts. Artiesten als Arcade Fire of The National zouden in 85-95 als R.E.M. nog makkelijk grote hits kunnen scoren, maar nu is dat simpelweg onmogelijk, omdat ze niet kunnen concurreren tegen de tientallen miljoenen streams van de popacts. Maar ze verkopen wel veel meer albums dan een Tove Lo of Macklemore.
Coldplay is waarschijnlijk de enige uitzondering, maar die worden dan ook allang niet meer serieus genomen.

Je kan het gevarieerder noemen, maar ik zie vooral de nadruk op een paar genres. Rock, pop, en een klein beetje dance.

Dat vind ik echt niet gevarieerder dan de startlijsten van de latere jaren. De rock heeft plaatsgemaakt voor meer invloeden van hiphop, R&B en dance.

Ik kan de uitspraak 'zoveel diverser' persoonlijk ook totaal niet plaatsen. Ik vind hem totaal niet divers.

Arcade Fire en The National die meer albums verkopen dan Tove Lo en Macklemore? Dat kan ik nauwelijks geloven. Heb je een bron?

Edit: ik zie dat het album van Tove Lo het inderdaad maar matig heeft gedaan. Maar The Heist van Macklemore & Ryan Lewis is gewoon een enorm succes geweest.

Persoonlijk vind ik van Culture Beat tot Nirvana toch best divers.
Ace of Base naar R.E.M. ook wel.

Maar ik begrijp dat jij een ander stel oren hebt

In Nederland deed Bowie het inderdaad behoorlijk goed in de jaren 70.
David Bowie discography - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Best divers ja, maar zulke verschillen kan ik in de recentere startlijsten ook wel aanduiden...

Ik volg alleen de UK charts, daar waren de laatste 2 AF-albums nummer 1.
Hun singles kwamen de afgelopen 10 jaar niet in de top 40.

The National ook twee top-5 albums, maar nooit een single in de top 100 gehad.

Macklemore & Ryan Lewis kwamen dan weer nooit hoger dan 19 in de albums charts, ondanks een nummer 1 hit.



Wat is het nou
Als je de Belgische inzendingen weglaat zie ik eerlijk gezegd alleen nog maar pop, dance en een vleugje hiphop, met Papillon als uitzondering.

Ah, maar wacht, kijk je ook naar de WoC (weeks of chart) en het chartverloop? The Heist heeft meer dan een jaar (57 weken) in de UK Charts gestaan, Reflektor bijvoorbeeld 20 weken. The Heist heeft al negentien weken in de top 40 gestaan, bijna net zo lang als Reflektor in de hele top 100. Alleen naar de toppositie kijken geeft een zeer vertekend beeld, zeker bij acts met een trouwe fanschare tegenover acts die een album uitbrengen als ze nog moeten doorbreken.

Ik zie hier alleen maar pop, rock en een vleugje dance.

Dit geeft natuurlijk net zo'n vertekend beeld. Als je elke week 800 stuks verkoopt omdat de opbouw van je carriere langzaam doch geleidelijk verloopt kan je met zulke verkopen 20 weken op 36 staan met een totaal van 16000 stuks.

Bij een een grote trouwe fanbase waarbij iedereen z.s.m. het nieuwe album wil hebben omdat ze al behoorlijke naamsbekendheid heeft kan het zo zijn dat ze in de eerste week al 10000 platen verkopen en hiermee op 1 komen, de week er na 7000, de week er na 4000 enz enz en na 20m weken is de koek op (althans om in de charts voor te komen).

* alle aantallen zijn fictief*

Dat is zo, en exacte aantallen heb ik natuurlijk niet. En Macklemore is ook een gerespecteerd album-artiest natuurlijk.

Het gaat me meer om het feit dat artiesten die nummer 1-albums scoren niet meer in de singles-charts voorkomen, en dan was in de jaren 60-90 aantoonbaar anders.

Maar je mag het natuurlijk anders zien.

Ik zie ook nog triphop, grunge, synthpop, indie, folk, new-age

Ah, ja, zo kan ik het ook. Specifiekere genres. Hoe is grunge bijvoorbeeld geen rock? En synthpop geen pop? Folk scoort nog altijd waanzinnig goed trouwens (Passenger, James Bay).

Ik zie trouwens dat de laatste twee The National albums inderdaad allebei in de top 5 zijn binnengekomen, maar daarna weer heel snel zijn weggezakt, en er niet lang hebben ingestaan. Dat is niet vergelijkbaar met de echte albumsuccessen zoals de albums van Ed Sheeran, Sam Smith, Macklemore & Ryan Lewis, etc, die er allemaal makkelijk langer dan een jaar in blijven staan.

Klopt, maar dat patroon zag je vroeger natuurlijk ook al, toen artiesten als Whitney Houston en Mariah Carey langer in de albumlijsten bleven staan door een eindeloze rij hits dan een R.E.M. of Simple Minds, wiens albums meteen gekocht werden door de fans en daarna vrij snel weer verdwenen.
Alleen een hit gaf dergelijke artiesten dan weer een lift in de album charts.

Maar Whitney en Mariah zien we hier niet terug. Zouden we dit transporteren naar de huidige tijd dan zouden ze met gemak de finale gehaald hebben.

Ik zou zelfs zeggen: als je naar albumverkoop kijkt zijn Ed Sheeran en Sam Smith veel succesvollere albumartiesten dan Arcade Fire en The National. Het debuutalbum van Sam Smith heeft 86 weken in de albumcharts gestaan, waarvan (76!!!) in de top 10. X van Ed Sheeran heeft bijna hetzelfde aantal weken top 100 en top 10 en het debuutalbum van Ed Sheeran staat zelfs 218 weken top 100. Hoezo geen albumartiesten? Dat Arcade Fire met zijn laatste album twintig weken in de lijst heeft gestaan met een weekje op 1 zegt alleen maar dat ze een fanatieke fanschare hebben. Maar voor het grote publiek is Ed Sheeran een albumartiest en niet Arcade Fire.

Dat lijkt me sterk. Er houden hier maar weinig mensen van hun muziek, waarom zouden ze dan de finale halen?

Omdat je hun werk qua niveau prima kunt vergelijken met Beyonce of Katy Perry, die ook met gemak de finale haalden.

Haal je de rock, indie, folk, triphop hier weg dan zouden ze hier ook de finale halen.

Ik vind Katy Perry totaal niet vergelijkbaar. Beyoncé wel enigszins maar die wordt veel meer gewaardeerd en bovendien zouden haar ballads hier ook niet scoren, schat ik zo in.

Waar zie jij trouwens al die indie?

Edit:'oh je zegt qua niveau. Weer de smaakkwestie dus. Ik vind het niveau van Beyoncé een stuk hoger dan dat van Whitney en Mariah. Ik snap wel dat het voor jou inwisselbaar is, maar hoezo kan je iets vaststellen over het niveau? Ik vind aardig wat Beyoncé-singles bijvoorbeeld ook veel beter dan de singles van Simple Minds. Maar dan zeg ik nog niet dat het niveau van Simple Minds onder dat van Beyoncé ligt. Dat vind ik wel maar dat is persoonijk.

Kan het zijn dat de discussie wat aan het ontaarden is en wellicht het topic in de weg staat

Taylor Dayne dan.
Mariah en Whitney hadden trouwens ook hele mooie uptempo-nummers, hoor.


James, dat die ooit een hit zouden scoren was echt een klein mirakel.
R.E.M. en Nirvana waren op het punt van doorbreken trouwens ook nog behoorlijk underground.

Tja, weer die lange tenen. Ik zeg toch niet dat het minder is? Ik vind Beyonce van hetzelfde hoge niveau als Whitney of Mariah, maar die laatste maken geen schijn van kans hier aangezien er zoveel rock etc te kiezen is. En dat is er nu niet meer.

Maar zoals ik een paar dagen geleden al zei, dit lijkt me verder niet de goede plek om het erover te hebben.

Edit: wat Vigil zegt dus.

Ik mis nu een beetje je punt. Geen idee wat je met deze losse opmerkingen wilt zeggen. Laten we de discussie inderdaad maar rusten.

Waarom begin je dan überhaupt over niveau? Alsof je kan stellen dat de ene artiest van een ander (hoger/lager) niveau dan de ander is. Dat is toch subjectief?

Misschien bedoelde je met niveau genre, dat zou kunnen.

Nee, met niveau bedoelde ik hits, populariteit, album/singleverkopen.
Daar hadden we het toch over?
Vreemd dat je meteen denkt dat ik het over hun artistieke prestaties heb

Zit hem in je woordkeuze. Ik associeerde niveau echt niet met het succes van de artiest.

Hoe dan ook, wij kijken zo anders tegen muziek aan dat we hier nooit uit gaan komen.

Toch moedig geprobeerd

Precies! Wat ik (o.a) leuk vind aan dit spel is dat de smaakpolitie dit spel niet in de greep heeft. Weinig deelnemers halen hun neus op voor hele muziekstijlen, "commerciële" muziek, of elkaars opvattingen in het algemeen, ondanks dat de algemene voorkeuren flink verschillen. Bij zo'n discussie als vandaag lijkt het er soms een beetje op, maar dat gaat uiteindelijk meer om langs elkaar heen praten dan om wezenlijke verschillen. En er worden en passant interessante punten gemaakt !

Ik had mij misschien verkeerd uitgedrukt, ik bedoelde fysieke vinyl- of CD-singles. Rockbands promoten hun 'singles' via internet maar brengen geen fysieke singles uit. De Afrekening is trouwens niet gebaseerd op de singleverkoop (zoals de top-40) maar via stemmen op de site (iedereen kan er aan meedoen).

In de jaren '80 won de single inderdaad terug aan belang maar dat kwam door de crisis in de platenindustrie waarbij albums minder verkocht werden. Vele artiesten moeten singles uitbrengen, vaak meer dan één per album. Daardoor scoorden ook bands als U2, The Cure en Simple Minds vanaf halverwege de jaren '80 diverse hits. Wanneer de CD rond 1990 doorbrak nam de verkoop en het belang van de single weer af.