Edgar18 schreef:
Mijn hoop is verder vooral gevestigd op een samenwerking van Ella & Louis, welke precies maakt me niet eens veel uit.

Teunnis schreef:
Mijn nummer 2 komt nog wel, mijn nummer 1 hoop ik ook op en verwacht ik eigenlijk ook gewoon.

MUZIEKWEB:
Toen altsaxofonist Julian 'Cannonball' Adderley, leraar van een high school band in Florida, met zijn broer Nat New York bezocht veranderde zijn leven voorgoed. Nadat Julian had aangeboden om in te vallen voor een overleden blazer, confronteerde bassist Oscar Pettiford, de sessieleider, hem met het uitdagende akkoordenschema van I'll Remember April, hals over kop ontworpen om de jonge snotneus te vernederen. Adderley antwoordde echter met een solo die het gesprek van de dag werd; zijn professionele carrière was binnen enkele dagen begonnen. Binnen een jaar kon hij zijn baan als leraar opzeggen om in plaats daarvan een full-time band te leiden. Adderley ontbond de band in 1957 toen hij lid werd van Miles Davis' legendarische ensemble met John Coltrane, wat leidde tot een paar van de beste jazzplaten aller tijden. Als tegenprestatie begeleidde Davis Adderley tijdens de Blue Note opnames van diens all-star kwintet. Het resultaat is inderdaad Somethin' Else. Beide blazers staan op de piek van hun lyrische improvisatievermogen als zij hun prachtige, vloeiende blueslijnen (in het titelstuk en One For Daddy-O) loslaten. De ritmesectie van Hank Jones, Sam Jones en Art Blakey creëert daarbij een strakke, gefocuste groove. Adderley's weelderige, romantische improvisatie op Dancing In The Dark kan zich moeiteloos meten met Charlie Parker of Johnny Hodges. De band transformeert Autumn Leaves en Love For Sale tot persoonlijke, cliché-vrije swingers. Allison's Uncle breidt een boppend eind aan Somethin' Else, een van de beste laid-back blaassessies van de hardbop.

Father McKenzie schreef:
Vanaf dit album stijgt Brel boven zichzelf uit en komt al meteen met enkele van zijn meest gedenkwaardige chansons; La Valse A MIlle Temps, Ne Me Quitte Pas, Les Flamandes, Seul en La Mort. Ook de andere liedjes zijn van een ongehoord hoog niveau, zowel tekstueel als wat melodie betreft.

AOVV schreef:
Jacques Brel dus. Dit plaatje duurt een halfuur, en dat is perfect. Prachtige nummers zoals 'La Valse à Mille Temps', 'Ne Me Quitte Pas', 'Isabelle' en 'La Mort', Brel zou er nog veel maken in het verdere verloop van zijn carrière. 'Ne Me Quitte Pas' is wel één van z'n allerbekendste nummers, bij ons in België lopen volgens mij niet veel mensen rond die het niet kennen.

Edgar18 schreef:
zaaf, Ascenseur Pour L'Échafaud heeft 149 punten. Als dat correct is dan hoort deze Miles op plekje vijf in de lijst.

WIKI:
Op Kind Of Blue staat tijdloze cooljazz. Zowel heel toegankelijk, als toch muziek-technisch verbluffend.

Kind of Blue werd opgenomen op een drie-sporen tape tijdens twee sessies bij Columbia Records (30th Street Studio in New York). Op 2 maart werden de nummers "So What", "Freddie Freeloader" en "Blue in Green" opgenomen en op 22 april de nummers "All Blues" en "Flamenco Sketches".
De productie was in handen van Teo Macero - die Davis' vorige twee lp's had geproduceerd - en van Irving Townsend.

Miles Davis riep zoals hij gewoon was de sessiemuzikanten op zonder voorafgaande repetities en zonder dat ze een idee hadden wat ze zouden opnemen. Een en ander staat beschreven in de originele liner notes van pianist Bill Evans. Hij vermeldt dat Davis de bandleden wat schetsen van toonladders en melodielijnen toestopte om daarop dan te improviseren.
De resultaten waren ondanks de geringe voorbereiding indrukwekkend, hoewel de hardnekkige legende dat het hele album in één keer werd opgenomen onwaar is. Alleen 'Flamenco Sketches' leverde reeds bij de eerste take een volledige opname op.