herman schreef:
Ik vind juist deze jaren en jaren '60 het leukst, waarschijnlijk haak ik juist daarna weer af.

herman schreef:
Maar ik zie het wel als het zo ver is, een lijstje maken is zo gedaan en het is een goede aanleiding mijn albumstemmen weer eens per jaar door te nemen.

zaaf schreef:
Nog iets over de puntentelling, iets wat ik heb geleerd van een ander spel dat ik dit jaar begeleidde: voor elke extra nominatie ontvangt het betreffende album 10 punten. Zodat een album dat 3x geëerd wordt met een lage positie hoger uitkomt dan een album met slechts 1 hoge nominering.

AOVV schreef:
Chuck Berry swingt hier enorm, vind ik persoonlijk. Niet alle nummers zijn voltreffers, maar men kan niet ontkennen dat hier enkele klassiekers van formaat opstaan.

Arrie schreef:
Louis Prima wordt wel de king of swing genoemd. En hier zou hij zo ongeveer op z'n hoogtepunt zijn. Dat kan ik best voorstellen, want het album staat vol met klassiekers. En het swingt en het bruist. Wat een enthousiasme zit hierin zeg. Louis Prima gooit al zijn passie en energie in het zingen en trompet spelen. Verder zingt zijn zangpartner en echtgenote Keely Smith ook op dit album, en is Sam Butera als saxofoonspeler ook erg belangrijk. The Wildest! Nou, dat is Louis zeker op dit album.

Het begint al met een klassieker. Just A Gigolo is geloof ik ooit eens in een reclame gebruikt. Een bekend deuntje in ieder geval. Just A Gigolo gaat over in het erg leuke I Ain't Got Nobody. Samen vormen ze een erg leuke opener. Vervolgens gaat Keely Smith een stukje zingen. Fijne stem heeft ze. Louis zelf heeft overigens ook een fijne stem. Samen vormen ze een prima duo.

The Lip vind ik erg vervelend. Voor de rest staan er allemaal leuke nummers op. Van zijn enthousiasme word je vanzelf vrolijk. Ook swingt het lekker. Enige zelfgeschreven nummer is Jump, Jive 'n Wail, maar dat is wel meteen een klassieker natuurlijk, nog gecoverd door Brian Setzer. Destijds, toen dit album uitkwam, was Prima overigens ook behoorlijk populair, en Buona Sea is hier in Nederland nog een grote hit geweest. Vind ik overigens wel het minste nummer.

Er staan toch twee instrumentale nummers op, waarvan ik Body & Soul wel oke vind, en Night Train niet zo.
Al bij al toch wel een leuk album.

HIFI.NL (Marc Brekelmans)
recensie

MUZIEKWEB:
Het jaar 1956 betekende een ommekeer voor Sonny Rollins. Uit de as van wat eens een getalenteerde maar tevens getroebleerde jonge tenorsaxofonist was, herrees een nieuwe Sonny Rollins met zijn doel haarscherp voor ogen en boordevol nieuwe visies.
Met Saxophone Colossus creëerde hij vol vreugde en overtuiging zijn persoonlijke visie op de tenorsaxofoon en moderne jazz. Het album was een doorbraak en werd geprezen om zijn lyrische kracht, thematische logica, meedogenloze swing en spontane vernieuwing.

De opener St. Thomas gebruikt elementen van traditionele Caribische melodie en calypsoritmes waardoor een exotische, dansende tenorklassieker ontstaat die wordt gedreven door Max Roach's melodische drumwerk, Tommy Flanagan's glinsterende begeleiding en de zwierige melodie van de saxofonist zelf.
Met Saxophone Colossus toonde Rollins verfrissende harmonische ideeën en innovatieve manieren van thematische ontwikkeling in zijn improvisaties. Hij begon zijn solo's met eenvoudige melodische motieven en orkestreerde ze in grootse, verlengde thematische verklaringen. Door Rollins' buitengewone gevoel voor ontwikkeling en gevoelsmatige muzikale architectuur kreeg elke noot betekenis.

Edgar18 schreef:
. Denk aan hoe Rudi jij en ik Lewis Taylor in de jaar top tien kregen met enkele hoge scores .

Edgar18 schreef:
Louis Prima begint 'prima' maar naarmate het album vordert zakt het voor mij iets in. Desalniettemin, een leuke (verrassende) naam in de top twintig .

fredpit schreef:
Free jazz..

Niet in woorden te vangen, hoe graag ik het ook zou willen....

Ik kan het je niet precies vertellen..je moet het ervaren.

Voorzichtige poging… Los en luchtig. Niet gebonden aan refreintjes en strakke akoorden. Alleen het moment.. de instrumenten en een 'zootje' briljante muzikanten die dat magische moment hebben 'gevangen' en op een schijf hebbben gezet.

Ik als luisteraar ervaar vrijheid, een moment van 'los zijn'.., deelgenoot zijn van dat magische moment waarbij de instrumenten, de muziek het voor het zeggen hebben...Niet het ego van een zanger of geldingsdrang van een band...De muziek, het geluid, haar emotie staat centraal.

Geef die muziek de vrijheid, en je hebt free jazz.....Ornette Coleman heeft haar weten te vangen, en op een schijfje gezet zodat wij, 'simpele bewonderaars' er van kunnen genieten...en haar weer vrij kunnen laten iedere keer als we dit album (of soortgelijke albums) draaien...

zaaf schreef:
oe ja dat is waar. daar moet ik rond die tijd wat op verzinnen

voor deze top betekende de verschuivingen niet veel, dus ga hier vooralsnog mee aan de slag. andere of zelfde opinies omtrent dit onderwerp lees ik graag.