wcs schreef:
Mijn 1ste echte kennismaking met deze Mingus was 'The Black Saint & the Sinner Lady' , meteen een plaat om u te zeggen die heel snel uitgroeide tot 1 van de albums waar ik het meest naar terruggrijp. Want het is er dan ook zo een van enorme klasse, die energie, dat pit waarover Zachary het al had, blies me omver en ik wist zeker, van deze artiest ga ik er nog heel wat verzamelen.
En dit is dus nummer 2 en het lijkt opnieuw een schot in de roos te zijn. Toegegeven ik had wel een beetje schrik dat na die 1ste kennismaking geen enkele van hem even goed zijn maar deze Pithecanthropus Erectus lijkt toch dicht in de buurt te komen. De plaat is toch een decennium ouder en Mingus was dus nog minder ontwikkeld in zijn stijl maar toch is dit weer een werkje van buitenaardse klasse.
Net als ik hoopte is er ook weer hier sprake van die energie en bij momenten swingt het echt heerlijk de pan uit. Het titelnummer heeft een sterke baslijn waaruit een boeiende song vloeit en zet meteen een hoog niveau neer dat zonder enig probleem wordt aangehouden gedurende de rest van de cd. Wat kalmer kan het ook en deze plaat lijkt me eigenlijk nog vrij toegankelijk. Het viel me ook al bij de vorige op: Charles Mingus weet briljante kakofonische (nu ja, kakofonie, misschien is energiek een beter woord) composities te maken als hij zijn muzikanten tegelijk op je loslaat, maar wanneer er gesoleerd wordt, heeft het bijna altijd een meer rustgevend effect.
Even hard heen en weer slingeren als op 'The Black Saint & the Sinner Lady' doet deze nog niet maar dit is toch duidelijk weer een boeiende jazzplaat waar ik nog enorm veel plezier ga aan beleven.

BoyOnHeavenHill schreef:
Dit is niet een album zoals we dat tegenwoordig opvatten (een aantal al dan niet samenhangende nummers die min of meer tegelijkertijd worden opgenomen met de bedoeling ze samen uit te brengen), maar een verzameling van tien A-kantjes en twee B-kantjes van singles die tussen 1951 en 1958 werden opgenomen. Ik heb dit album op de 2-for-1-uitgave van MCA (copyright 1986), en er van uitgaande dat de losse albumuitgaves hetzelfde geluid hebben is het geluid hier een stuk primitiever dan op latere geremasterde releases. Het nadeel daarvan is dat er soms flink wat ruis op de opnames zit (hetgeen vooral via de koptelefoon opvalt), maar het voordeel is dat de nummers lekker hard en fel klinken.
        Wat de muziek betreft, essentieel is natuurlijk Wolfs unieke en briljante stem, maar het valt me toch ook elke keer weer op hoe effectief het is dat hij de gitaarbegeleiding van het standaard-blues-akkoordenschema (of althans één van de standaard-schema's) van drie (E-A-B of welke vergelijkbare serie dan ook) terugbrengt tot één akkoord, zoals te horen op Moanin' at midnight en Smokestack lightnin' (mijn persoonlijke favoriet) – misschien een simpele truc, maar het geeft de muziek vaak een geweldige spookachtige dimensie (Somebody in my home!). En I asked for water (she gave me gasoline) hoort toch zeker thuis in de top-10 van meest fantastische songtitels aller tijden.
 

Renoir schreef:
Ook de nummer 1 van Renoir, beste zaaf! Toch geen telfoutje gemaakt?

Zachary Glass schreef:
Ik vroeg gisteren aan Eugène Goedertier, sedert 25 jaar onze lokale televisiehandelaar, of er nu daadwerkelijk vooruitgang bestaat in deze wereld? Of is het een sublieme illusie, zoals veelvuldig geponeerd werd door Château Lafitte-oxyderende cultuurcritici?

Mijn trillende vingers onderstreepten de urgentie van mijn vraag.

Die vraag is irrelevant, mijn beste, antwoordde hij plompverloren.

Zoals je weet is tijd een ietwat flexibel begrip, gebonden aan de voortbewegingssnelheid, ging hij gedreven verder, batterijen plaatsend in pas geleverde televisieafstandsbedieningen.

Ik knikte instemmend, en haakte in: "Dus ... hoe sneller je door het universum voortstuntelt ... hoe trager de tijd."

Juist ... denk aan Coltrane: die speelde danig snel, dat hij de tijd een hak zette

Zaligmakende tevredenheid was mijn deel, eindelijk was de frisheid van Coltrane's werk verklaard

herman schreef:
Ik had nog hoop op Joao Gilberto of Moondog, maar denk dat ik dat nu wel op kan geven. Uit mijn lijstje 2 albums langsgeweest en daar zal Miles nog wel bijkomen, maar ik vrees dat het daarbij blijft.