Wellicht moet ik dit niet doen, want wil geen discussie ontketenen, maar wil het toch graag kwijt. Het gaat me niet specifiek om Ten.

Eerlijk gezegd snap ik niet zo de behoefte om iets wat buiten je eigen smaak ligt, als dramatisch weg te zetten. Waarschijnlijk bedoel je het niet zo, maar het geeft toch het gevoel dat mensen die het wel een goed album vinden, een dramatische, inferieure muzieksmaak hebben. Uiteraard mag je het zelf niets vinden, maar maakt het dat een dramatische #1?
De nummer 1 van vorig jaar valt ver buiten mijn smaak, maar zou het toch nooit als dramatische #1 bestempelen. Juist mooi dat zoveel anderen het wel waarderen.

Die discusssie wordt al gevoerd bij Algemeen

Sorry, maar zo'n opmerking is gewoon puur subjectief en daar hoef je verder niks achter te zoeken. Ik vind het een vreselijke plaat, en daarmee zou het voor mij(!) de slechtste nummer 1 in dit topic tot nu toe zijn. Voor mij persoonlijk dus een dramatische uitslag. Al zou ik 100en platen uit 1991 luisteren, dan zou Ten waarschijnlijk nog onderaan eindigen in mijn lijst.

Verder zit de plaat vast prima in elkaar hoor, ik kan Vedder z'n ongestelde stem en lyrics (om deze moderne klassieker even boven te halen) gewoon niet aanhoren.

En nee, niet mooi dat zoveel anderen het wel waarderen. Ik word er al vaak genoeg mee doodgegooid op feestjes of bij het uitgaan. Ik zou willen dat die plaat in de vergetelheid belandde.

Het is wel een ten keer betere plaat, hopelijk speelt dat ook een rol

Nou die mening is dan wel "puur subjectief"

Dat betreur ik ten zeerste

ach, never mind

Komt ie dan he!

10. Primal Scream - Screamadelica
https://www.musicmeter.nl/album/3527

Punten : 347
Nom. : 15
Nr. 1 van : niemand (!)

Na een knallende start zakte het album iets tot nummer 10 en hield dat straf vast tot het bitterzoete einde.

De zanger van Primal Scream, Bobby Gillespie, was de boezemvriend van Alan McGee (remember Ride?) van Creation Records. Het waren twee old-school Glasgow punkrockers met een missie: Bobby de ster en Alan die het mogelijk maakt.
Na twee albums zag het er niet als zodanig uit, zowel de band als het label hadden het niet makkelijk het hoofd boven water te houden. Zojuist gestopt als drummer van The Jesus And Mary Chain ging Gillespie zich puur op zijn band richten, die er niet goed voor stond na matige reviews en veel personele wisselingen.

Met twee jeugdvrienden, Andrew Innes en Robert Young (gitaar en bas) gingen ze als trio de kroegen langs, niet gestoord door de opkomende dance scene. Die deed wel wat met labelbaas McGee, die terstond naar Manchester verhuisde om ‘erbij te zijn’. En Gillespie werd uitgenodigd, kreeg een portie ecstacy en werd het clubleven ingetrokken. En toen gebeurde er wel wat: hij kon er geen genoeg van krijgen. Een periode van nachtleven en veel druggebruik brak aan en de andere Primal Screamleden volgden. En, o lot!, zo ook een ontmoeting met belangrijke Londense DJ Andrew Weatherall en ze vonden elkaar o zo lief.

Samenwerkend ontstond Loaded als eerste resultaat en die track deed het direct erg goed. Loaded fungeerde dan ook als kickoff voor de nieuwe Primal Scream. Come Together (minder succesvol) volgde en sterkte de band toch in het geloof in de nieuwe richting. Ze betrokken de Jam Studio, een goedkope studio in Londen en woonden daar, met slaapzakken en al, voor een aantal maanden, werkend aan nieuw materiaal (onder andere).

Come Together en met name Loaded zorgde voor geld in het laatje, wat direct werd omgezet in betere instrumenten, een betere studio en, niet onbelangrijk, een Akai S1000 sampler. En die zette hun wereld nog verder op zijn kop. Andrew Innes: “That changed everything. Whereas before we’d have guitars, bass and drums, suddenly we got a sampler and instead of being this ordinary band you could have James Brown’s drummer or you could have strings from an Indian record.”
Hun opnames gingen naar Weatherall en op zijn beurt stuurde hij het door hem bewerkte materiaal naar Alex Patterson, alias The Orb, die als klankbord fungeerde, maar ook wijzigingen aanbracht waar hij dat nodig vond.

Uiteraard had de groep het laatste woord en werd en hier en daar nog wat toegevoegd onder leiding van Innes en het resultaat was daar.

Monument van een album. Pakte veel goeie nieuwe dingen bijeen en bracht ook mijn neusvleugels en beentjes in beweging.

Had ik niet..ken alleen wat singles..verbaast me dat herman m niet op 1 heeft

Leuk album, had hem niet zo hoog verwacht eigenlijk.
Bij mij net buiten de top 20.

Heb je je tussenschot nog?
Hier stevig op 21. Sowieso goed begin.

Slechts 10e? Prachtplaat, maar wellicht bij velen wat onbekend (op de cover na dan) .
Bij mij op 4.

Primal Scream bij mij op 15 (had ook wat hoger gekund) in dit voor mij onvoorstelbaar sterke jaar 1991. Normaal makkelijk top 10. Ze zijn live ook geweldig, zoals ik gelukkig in Paradiso zelf heb mogen zien.

Hé, goed punt.

Erop en erover? Wel goed dat je 'voor mij' benadrukt, maar moet je het echt allemaal kwijt hier?

Als Eddie een ongestelde stem heeft dan vraag ik me af wat Axl heeft

Die hebben we als het goed is ook dit jaar. Ik vrees alleen hier in de top 25. Zo niet, dan breekt er een Civic War uit.

Honda?

Botsende Honda's ...

Heerlijke plaat, Screamadelica. Lekker radicaal en nog dansbaar ook! En met voor mij misschien wel het mooiste instrumentale nummer ooit: Inner Flight (edit: hoewel, Let's Go Away For Awhile....)

Dit jaar mijn nummer 3.

Ook hier op plek 10, maar had hem in retrospect liever een plek of 2 hoger gehad.

Maar geen Ten op 10

Ten onder

De eerste slingers zijn voor west!

Als enige had hij Screamadelica in zijn voorspelling van de top 10.

west is een baas!

O ja, dat zou ik nog doen.... Sorry Etta.

Als ik zou zeggen dat ik anders ook Screamadelica op 10 gehad had, krijg ik dan ook slingers?

Screamadelica? Nooit van gehoord.

stond bij mij op 3 dacht ik