Het valt mij op dat wie Loveless van My Bloody Valentine in zijn top-10 heeft staan zijn smaak het meest afwijkt dan de mijne. Want dat vind ik net het meest overgewaardeerde album op MuMe. De albums in de top-10 vind ik allemaal prachtig al vind ik Turn on the Bright Lights van Interpol ook wat overschat.

Ja, Loveless is eigenlijk ook wel een apart album in de top 250. Voor mij moet dat in toplijsten minstens in de top 10. Maar blijkbaar is het dus niet voor iedereen. Dat type albums zijn hier wel een beetje gepasseerd of ondergewaardeerd. Souvlaki van Slowdive staat niet eens in de top 250. Maar goed, als ik dat soort albums eens een paar liedjes aan vrienden, of mensen die ik ken laat luisteren, maak ik er helaas ook niemand warm mee. Het is iets dat enkel ikzelf mooi kan vinden blijkbaar. Ik heb nog geen medefans kunnen vinden. Het radiolandschap in BE/NL (en misschien post-1995 UK) is ook wat vijandig tegenover dat soort muziek. Enkel het nieuwste album van Slowdive hoor je soms eens als achtergrond op een Canvasprogramma, maar daar blijft het vaak ook wel bij (en dat is ook niet echt pure shoegaze).

Wat vind ik dan niet overschat in onze top 250? Misschien Colour of Spring van Talk Talk op 61. Loveless van MBV op 74. Velvet Underground op 41. En voorlopig moet ik het daarbij houden. Nouja, die staan in onze eigen top 1000 allemaal een stuk hoger (en wellicht voor een reden).

Weinig ook waarvan ik sta te springen om naar te luisteren (enkel Sonic Youth misschien?). Veel zal wel meevallen of zal me wel positief verrassen, maar veel ook niet (denk ik), gebaseerd op vorige ervaringen. Het is wat moeilijk om tips te vinden, vaak omdat misschien de parels die ik nog niet ken of geluisterd heb vermengd tussen heel wat middelmatige werkjes staan of dingen die me niet liggen.

Dat Souvlaki van Slowdive niet in de top-250 staat verbaast mij, vind ik zoveel beter dan Loveless.

Is ook wel iets toegankelijker dan Loveless denk ik (reden te meer dat het misschien verbazend is, zowel voor ik als jij). When The Sun Hits is een nummer dat je makkelijker kan laten afspelen. Alison ook. Dagger bvb. ook en de meer shoegazenummers zijn minder "hard" dan die van Loveless, maar daarom niet minder dan Loveless van MBV. Ik vind ze allebei absoluut prachtig. Loveless vind ik nog net iets beter, maar als band in totaal geef ik toch de voorkeur voorlopig aan Slowdive.

EDIT: Normaal zou Souvlaki in mijn top 10 staan, maar ik vind Pygmalion NOG beter, dus ja. En het is niet dat een eventuele top tien notering zorgt voor een top 250 notering hier.

Eigenlijk tussen mijn top vier vind ik het heel moeilijk om een echte nummer één te kiezen, maar er zijn weinig albums die me dat gevoel kunnen geven als Halfaxa. MIsschien (of zelfs eigenlijk) is Loveless van MBV beter (en natuurlijk ook meer invloed op juist de muziek die ik graag hoor, alsook de EP's van MBV). Maar voor mij persoonlijk had ik wellicht nooit Loveless gehoord zonder Halfaxa, en Halfaxa heeft een kwaliteit dat bijna geen enkel ander album eigenlijk heeft.

En zonder Halfaxa was ik wellicht ook niet actief op MuMe, ondanks dat ik mijn account blijkbaar al had aangemaakt in 2015. Als ik mijn stemmenarchief even kijk, zijn er drie albums waarop ik stemde in 2015. Een van Bob Marley (ik vermoed zelfs niet in zijn geheel geluisterd, maar de overgrote meerderheid v/d nummers ken ik), één van Deadmau5, en een album van Lily Allen dat ik als kind had. Deadmau5 toont goed aan naar welke muziek ik luisterde voor begin 2016 toen alles veranderde toen ik Grimes ontdekte (eerst Genesis van Visions, maar dan al snel het album Halfaxa).

Zonder Grimes zou ik waarschijnlijk bijna 100% uitsluitend (en ironisch genoeg) elektronisch muziek luisteren, en heel anders kijken naar muziek als toen. Voor mij is dat de grootste gamechanger. Voor 2016 luisterde ik vrijwel enkel naar EDM, misschien hier en daar ook wat downtempo house of deep house (misschien zoals Leon Vynehall).

EDIT: Zal wellicht een paar albums geherrate hebben. Maar tja, mijn punt is duidelijk denk ik.

Overigens heeft korte tijd At the Drive-In - Relationship of Command (2000) (onderaan) in de MuMe top-250 gestaan en het heeft ook een hoog gemiddelde. Uit nieuwsgierigheid heb ik dit album beluisterd en het viel verschrikkelijk tegen met name de zang (niet meer dan vals geschreeuw, even erg als Kane en Nickelback). Maar ja, ik had het kunnen weten want het komt uit 2000 toen de rockmuziek in een diep dal zat.
Mijn smaak komt vaak overeen met die van de gemiddelde MuMe'er maar lang niet altijd.

Muziek zit nooit in een diep dal. Ook rockmuziek niet. Je moet alleen wel willen zoeken.

@ Michiel Cohen

Ik blijf steeds zoeken (je merkt dat ik al op meer dan 10000 albums heb gestemd) en anno 2000 werden beslist ook goede rockalbums uitgebracht (zie o.a. mijn top-40 in Top 10 van 2000 - MusicMeter.nl) maar begin '00 verschenen opvallend veel zwakke rockalbums, flauwe aftreksels van de grunge of nu metal met hol geschreeuw en weinig melodie en inhoud. Moest ik een top-10 van de slechtste rockbands ooit samenstellen waren dat allemaal bands die in die periode opereerden. Ik heb een hekel aan Kane, Creed, Nickelback, Limp Bizkit, Papa Roach, Guano Apes, Di-rect, At the Drive-In, Kid Rock, Alien Ant Farm en in mindere mate de latere Korn en de latere Bon Jovi. Dat heb ik zo niet met de andere periodes.

Om een vergelijking te maken: begin jaren '70 bv. had je zat veel goede rockbands mét een uitstekende en charismatische frontzanger zoals Led Zeppelin, Creedence Clearwater Revival, The Doors, The Who, Rolling Stones, Roxy Music, Deep Purple, Black Sabbath, Faces, Slade ... Natuurlijk waren er toen ook slechte rockbands zoals Attila en Bloodrock maar die kregen nauwelijks aandacht en verdwenen snel van het toneel. Waar dat Kane, Nickelback en Limp Bizkit tot topbands werden verheven.

At the Drive-In in één adem noemen met die andere bands is gewoon lachwekkend.

Ik heb zelf het concept van albums al vele jaren geleden losgelaten. ik werk zelf alleen nog maar met losse tracks. Op die manier ben je ook van " slechte bands en zwakke albums" verlost. Er staat mij iets van bij dat ik bijvoorbeeld van Creed en Kid Rock maar 1 track heb ergens in mijn eigen Playlist.

Ik ben al sinds mijn prille jeugd albumkoper, -verzamelaar, -beluisteraar en nu ook -stemmer, ik kan die gewoonte (of dat concept) niet loslaten.

En At the Drive-In vind ik vooral qua zang even slecht als die andere bands in dit rijtje en dat is niet belachelijk, ik kon dit album met alle moeite uitluisteren (het was bijna een marteling). Temeer omdat ik daarvan gezien het stemgemiddelde veel van verwachtte (en mijn stemmen liggen vaak in de buurt van het gemiddelde merk ik op). Van ontgoocheling gesproken ...

Nog een album die in de MuMe top-250 staat en waarvan ik niet zo gecharmeerd ben: Rage Against the Machine (debuut): te opgefokt, te puberaal en te weinig melodieus.

Heb ik altijd al een klote band gevonden.

Loveless is geen overgewaardeerd album. Je moet het luisteren onder de juiste omstandigheden, dan grijpt het je. Het is juist een heel bijzonder album.

Meest overgewaardeerde album is trouwens Ten van Pearl Jam.

Ten is geen overgewaardeerd album. Je moet het luisteren onder de juiste omstandigheden, dan grijpt het je. Het is juist een heel bijzonder album.

Onder de juiste omstandigheden: Terwijl je het gras maait of een gat boort bvb.

...of naar My Bloody Valentine luistert

Inderdaad, daar komt zelfs de scheur van Eddie Vedder niet overheen.