Voor echt depressief makende muziek verwijs ik jullie door naar moderne componisten als Gubaidulina en Dimitri Shostakovitch bij de laatste het eerste en tweede deel van het 15 e strijkkwartet en bij de eerste vrijwel haar volledige werken met jetz immer schnee als m.i depressiefste werk. Als je dit trekt weet je zeker dat je geen aanleg voor depressie hebt. zulke wanhopige muziek heb ik van mijn leven og nooit gehoord....

FOUT...dan is het gewoon nog NIN - Hurt.

Alhoewel....van Johnny Cash krijg je idd wel zelfmoord neigingen!!!

Bob-Primus

allemaal platen waar ik wel blij van wordt.
van the smiths ga ik zelfs glimlachen!
(luister naar de ironie!)

Bauhaus, the sky's gone out.
Moet je echt eens proberen...

Ik heb nog nooit een depressieve CD of LP ontmoet

ach ik noem nog maar eens een keer Xiu Xiu.

is - the god machine - al genoemd

Klikje rechtsbovenin, op 'Zoek Bericht', dan klik je 'Bericht' aan, en typ je The God Machine in en dan op zoeken...voìla!

Lijkt wel of het over drugs gaat ofzo, beetje depressie dealen...

Volgens mij wordt ik altijd wel behoorlijk depri van Bloody kisses van Type O... Maar dan wel op een goede manier

Ik kan geen medelijden hebben met een depressieve cd, dat krijg je er van als je de hele dag in in een donker hoesje zit.

Deprimerende cd's echter, daar moeten moeten ze wel wat aan doen!

Hoe goed ik Johnny Cash ook vind, het is waar veel van zijn nummers hebben iets depressiefs in zich !

En het nummer THE END van THE DOORS heb ik ook altijd

suïcidale muziek gevonden (wel mooi hoor, maar eeeerg DEPRI )

O ja, ook THE DRUGS DON'T WORK van THE VERVE

Schitterend nummer trouwens !

Nu we het toch over The Verve hebben. The Verve - A Northern Soul is ook geen opbeurend plaatje.

Nico's "Desert Shore".

Tim Buckley - Starsailor

vooral het trio nummers 'Song to the Siren' / 'Jungle Fire' / 'Starsailor' ...

Swans-Cop

Hoe goed ik de meeste platen van THE CURE ook vind, vaak is hun muziek wat aan de depressieve kant.

Tja, Robert-wààr-is-mijn-kammetje-gebleven-Smith is niet de vrolijkste Hans uit muziekland.

Maar welke plaat vind je het depressiefst?

Ondanks ik 'm geniaal vind is ie toch deprimerend: Cyborg - Klaus Schulze, probeer het maar eens.

Sunn 0))) - Flight Of The Behemoth

Zonder twijfelen --> The Cure - Faith

agreed...depressief maar beeldschoon!

Lou Reed - Berlin uiteraard.

Cd's die voorbestemd zijn om muziek van de toppers of iets dergelijks te bevatten, moeten zich waarschijnlijk erg depresief voelen.

Katrina & The Waves - Walking On Sunshine!

Van alle depri-albums die ik heb spant 'One last laugh in a place of dying' van de Godmachine toch wel een beetje de kroon. En gezien de titel van het album denk ik dat er weinig aan toe te voegen valt over het 'waarom'. Als je dan ook nog moed kan vinden om het slotnummer 'The sunday song' uit te luisteren ben je ervan verzekerd dat 't je ergens in een verlaten hoek achterlaat, wegkwijnend van diepe droevige ellende. Verder kan ik het nummer 'comfortably numb' van Pink Floyd hier ook even kwijt (met name de live-versie). Ik weet niet of 'depri' de juiste invalshoek is voor de song. Het is meer de tergende wanhoop die het nummer zo perfect weergeeft. De bizar lange gitaarsolo die je meesleurt naar een niets ontziende climax doet je in twee scheuren.
Met een topic als deze zou je zeggen dat we 'in mind' een beetje auto-mutilaat zijn ofzo. Dat moet een ieder voor zich weten. Wel weet ik dat, nu ik 'afstand' heb genomen van m'n muziekmanie muziek beleef als een film: gedurende het stuk laat ik me meevoeren, maar daarna ben ik gewoon weer 'nuchter'. Dat maakt dat in ieder geval bij mij iets als bijv. 'the Cure' het genot gehandhaafd blijft van de emotionele trip, een moment in vervoering door de dieptes van de mind......

Ik ben onlangs naar het Cactus-festival geweest en Tom Mcrae trad er op, mooie muziek maar erg deprimerend ook... Goed dat the Flaming Lips het festival afsloten, werd het toch nog een feestje

momenteel gerard cox met het is weer voorbij.........

Mijn nr. 1 is het meest depri album dat ik ken woei

Ik kan mij gedeeltelijk wel aansluiten bij Saldek, maar denk dat op het eerste album van Sophia meneer Robin Proper-Sheppard nog wat meer down was.