ben al een tijd van plan om eerst nog wat recensies te plaatsen ... het zou me niets verbazen als er nog meer users met soortgelijke ambities zijn.

Mixtape Sandokan-veld

Het is zondag, kloteweer, mooi moment voor een berichtje bij de mixtape van Sandokan-veld.
Want dat deze mixtape voldoet aan het zondagmiddaggevoel kan ik alvast wel verklappen.

- Sandokan, de man wiens top 10 voor het grootste deel ouder is dan hijzelf.

- Sandokan, de man die verdomme mijn berekening voor de mixtapegroepjes teniet heeft laten doen. Ik ben dit nog altijd niet vergeten en weeg dit mee in het uiteindelijke oordeel van deze tape beste Sandokan!

Maargoed, we gaan luisteren .

De mixtape zelf beslaat net als de tape van Sxesven 2 kantjes. Kantje A, dan wel, jaja, kantje B.
Tracktitels, artiesten, we moeten er maar weer naar gissen. Echter zal de herkenbaarheid wellicht iets hoger liggen als de tracks bij de tape van Sxesven. Opvallend is de duur van kantje A met 39, en kantje B met 26 minuten. In het analoge tijdperk bestond zulke tapes niet bij mijn weten Als kritische pietlut vind ik dan 2 keer 30 minuten mooier.

Maargoed, we gingen luisteren.

Waarom deed ik dat eigenlijk nog niet, ahh omdat de eerste track zo traag opent met 1 minuut aan bijna niks dat ik tijd had om bovenstaand stukje te typen. Maar dan opent de tape met een minimale piano en een kreet van emotie, langzaam wegvallend in de stilte. Na zon 2,5e minuut begint er zowaar een nummer te ontstaan. We zijn begonnen. En dat dan wel heftig, theatraal en in een beetje droevige stemming.

Gelukkig na 5 minuut een overgang naar de luchtigheid van de jazz. Oppervlakkige luchtigheid, want technisch wordt er strak gespeeld. De top10 van Sandokan bevestigd mijn vermoeden dat het Charles Mingus hem zelve is die de stemming een beetje komt opbeuren.
Weet je wat, doe eens gek, ik pak er gewoon een glaasje rode wijn bij. Voor het idee. Sigaren rook ik niet. Persoonlijk luister ik liever naar de meer avantgardische jazz, maar omdat mijn vrienden dit geweldig vinden ken ik toch wel het een en ander.

Track 3 start na 11,5e minuut waarbij ik de artiest Simone natuurlijk meteen herken, en het nummer iets later. Ik weet niet of ze de eersten waren, maar The Animals kan ik wel schieten. Echter de live versie die Simone hier neerzet is goed! Fijne plaat, blijft ook lekker lang doorevolueren.

De volgende artiest herken ik ook, maar niet met vreugde. Ondanks dat het wel goed is, is het gewoon niet zo mijn ding. Dit komt vooral door de zanger en zijn stem, muzikaal zit het wel top in elkaar met Wilco.

Gelukkig hierna weer een potje jazz als in track 2. Sterker nog, dit is ook Mingus met Ellington, al had ik daar stiekem wat hulp bij nodig. Muziek voor de zondag.

Onverwachts maar zeker passend vervolg is de jazzy getinte track waarbij er zelfs een stukje gerapt mag worden. Dat is Common wel toevertrouwd, toch niet onderaan in mijn rijtje van favoriete rappers.
Tijdens het nummer begin ik alvast te raden welke jazz klassieker volgen zal, Armstrong? Coltrane?
Sandokan-veld houdt strak vast aan het om-en-om principe, want na dik 31 minuten schalt er weer oude jazz uit mijn speakers. Het is weer Mingus.
Het zou me niks verbazen als Sandokan een poster van de beste man boven zijn bed heeft hangen. Postertechnisch zou ik liever Jessica Alba met een trompet zien, muzikaal denk ik toch beter af te zijn met weer een Mingusje. Mooie afsluiter van kant A.

Kant B begint met electronica, laat dat nu een beetje mijn smaak zijn normaal gesproken. Slappe breakcore met 16bit geluidjes en een middeleeuws melodietje samen in een blender is mij echter wel een beetje te vrolijk. Daarnaast ook niet helemaal wat ik had verwacht te gaan horen.

Gelukkig duurt de grap niet al te lang, na 2 minuutjes is de overgang. En wat komt er na een niet jazz-track, precies, een jazz track. Nieuwe jazz zelfs. En nieuwe jazz kan net zo lekker zijn als oude jazz, wordt maar weer bewezen in dit nummer waar ik maar geen artiestennaam bij kan verzinnen.

Toch zit er geen chronologisch lijn in de tape, want na 4,5e minuut worden we weer teruggeworpen in de tijd. Rokerige cafépianojazz uit een periode waarin jazz nog in zwart-wit werd gespeeld. Café is wellicht een negatieve benaming, het pianospel klinkt namelijk net zo heerlijk als de wijn die ik ook maar weer eens bijschenken zal.
De overgang naar het volgende nummer (geen jazz idd) is leuk gevonden trouwens. Ondanks de grote tegenstelling tussen pianojazz en the who klinkt het helemaal niet onverwachts.

Vervolgens raken we een beetje singersongwriterig met een ‘wel aardig’ plaatje, maar het dreint me net iets te lang door met al die country invloeden. De Arctic Monkeys trekken het energieniveau gelukkig wel weer omhoog. Niet zozeer hun beste nummer overigens.

Afsluiter is net als de opener op kant A een tikkeltje theatraal en niet helemaal aan mij besteed.

Resumerend valt de tegenstrijdigheid in de tape me op, aan de ene kant dat theatrale, en aan de andere kant het intieme gepingel van jazz in donkere cafeetjes. Tekenen deze uitersten de persoonlijkheid van Sandokan, of raakt hij juist volledig in balans en bevind hij zich in het midden van deze stemmingen?

De constante afwisseling in stijl tussen de tracks geeft daarnaast wel extra tempo in de mixtape, al had dat van mij opzich niet gehoeven. Kantje A vol jazz, kantje B vol andersoortige muziek had mij mooi geleken. Desalniettemin erg prettig luistermateriaal op deze winderige troosteloze zondagmiddag.

Haha, ik wist wel dat iemand daarover zou beginnen...



Actually, it isn't . Je kunt het toch wel raden, denk ik, en anders staan de tracks op het meegestuurde hoesje

Bedankt voor de recensie, erg leuk!

De tapes die ik heb ontvangen staan nog steeds in de rotatie, maar zit met wat tijdgebrek en writer's block (mijn groepje heeft me ook niet de makkelijkste tapes gestuurd om te beoordelen ). De recensies gaan zeker komen.

*gaat op speurtocht naar een verloren hoesje*

gevonden! shit, zoveel moeite gedaan in het herkennen, staat het gewoon netjes op de achterkant

Mwah, toch een goede score gehaald

maar goed, we kunnen dus concluderen dat dit initiatief een stille dood gestorven is...

yep

Ja, ik kreeg geen enkele reactie van m'n pm's naar de 2e groep. Heb volgens mij m'n eigen mix niet eens meer...

het concept van een mixtapesronde is ook beter als het niet in subgroepen wordt gedaan volgens mij.

ook, iedereen steeds een mix doorsturen naar de volgende werkte ook niet.

nee dat lijkt me ook niet nee...

Wellicht mijn idee van ruim 4 jaar geleden ter harte nemen?

ik zie een serie aan mixtapes voorbij komen met allemaal Autobahn van Kraftwerk


(maar verder is dat natuurlijk wel een leuk idee, al heb ik ook daar mijn vertrouwen niet echt meer in...).

Zat weer eens te denken aan dit topic, toch zonde dat het niet van de grond komt.
Misschien werkt het in een eenvoudiger concept, wellicht een online verzamelaar (zonder tracklist)? Iedereen moet dan die ene verzamelaar reviewen, doe je dat niet dan krijg je de volgende maand geen nieuwe link, kan er iemand anders bij instromen eventueel. Doel is dan niet zozeer een mixtape, maar meer anderen kennis laten maken met nieuwe muziek. Als iedereen hetzelfde reviewed is het leuke om de verschillende/overeenkomstige meningen te lezen.
Scheelt ipv fysiek dan dus in werk en de kosten, maar lijkt mij niet minder leuk, het gaat om de muziek.

Lijkt me wel een strak plan. Count me in.

ik zal eens een fris nieuwe topic starten hierover vanavond ofzo, misschien een beter idee...

hier dus: http://www.musicmeter.nl/fo...

Ik heb mijn tape maar eens online gezet:

Delirium in Hi-Fi (2010) by beat_connection on SoundCloud

Heeft iemand mijn mixtape toevallig nog? Lijkt me leuk om terug te horen wat ik er destijds van gemaakt had.