Ik trek me terug uit de Mixtape-cirkel. Veel plezier ermee verder!

Waarom?

Hopelijk eind deze week wat stukjes tekst over Jasper en Essence hun mixes. Herman zijn schijf is nog niet binnen.

Ons groepje begint er maar treurig uit te zien, met The Scientist die al maanden afwezig is (er zal toch niks gebeurd zijn?), we tigers die het synchroon pamperverversen onder de knie probeert te krijgen en lambf die er de brui aan geeft (al is hij wel zo vriendelijk geweest zijn mix te uploaden).
Gelukkig heb ik nog tapes van hdk-nl en tuktak liggen die op een bespreking wachten.

Ik heb weken geleden m'n groepje een pm gestuurd maar dat is ook morsdood. Maar ik mag niet klagen.

kemm, hij ligt klaar, ik moet 'm alleen nog even frankeren. Goede dingen hebben tijd nodig...

Mijn motivatie en plezier om eraan mee te doen is weggesijpeld.

De verwachtingen zijn nu wel erg hoog!

Jammer

Gisteren die van Kemm gedraaid. Dat is een geweldige mix zeg! Doet me denken aan mixes die ik twaalf jaar geleden met een studiegenoot op de kunstacademie uitwisselde. Hij gaf mij mixes zoals die van Kemm, retefunkie met veel jaren 70 spul, en ik gaf hem mixes met Italiaanse muziek voor porno- en politiefilms afgewisseld met gare bollywoodzooi.
Kemm, misschien dat ik een nieuwe moet maken en naar je op moet sturen In plaats van de rustige schijf die nu naar je onderweg is...

Dus ik krijg geen Italiaanse pornomuziek en gare bollywoodzooi?

De mixtape van essence voor het eerst geluisterd. Heel veel toffe muziek maar ook wat missers. Hopelijk komend weekend wat tijd meer woorden te schrijven.
En hopelijk ook tijd om die van Jazper te checken.
Herman laat het nog steeds afweten :O

Mea maxima culpa, Sietse (en Essence en Jasper). Ik ben de laatste tijd erg druk geweest met werk en dat Kerstmis in het weekend viel hielp ook niet echt mee. Ik heb vanaf morgen eindelijk vakantie, dus dan gaat het er zeker van komen die dingen eens op te sturen. Qua reviews loop ik ook schandelijk achter, mijn cd-speler is een tijdje geleden stuk gegaan, dus ik heb de laatste maand eigenlijk geen cd meer beluisterd. Maar goed, nu eindelijk de tijd om te gaan shoppen dus.

Met de griepgolf die langzaam vanuit België opkomt zetten is er ook wat anders bij mij geland namelijk de compilatie “Ja Sire, er zijn nog echte Belgen” van essence.
Op deze compilatie vinden we een collectie van totaal 16 nummers terug die allemaal worden verzorgd door Belgische muzikanten. Waar in België ondertussen een halve burgeroorlog is uitgebroken tussen de Vlamingen en Walen werpt essence met deze mixtape nog maar eens wat olie op het vuur. Want waar je zou denken dat Walen ook wel een potje muziek kunnen maken vinden we hier 15 acts uit Vlaanderen en 1 act uit Venezuela (die dan weer in Brussel woont en vriendjes is met het Vlaamse Kraak collectief).

De compilatie start met een pittige track. Zware gitaren, zagende synthesizers, drammende drums. Een vleugje prog, een vleugje metal en een vleugje post-rock. Echt een track voor de liefhebbers van acts zoals Grails, Pelican, Jesu en meer van dat soort spul.
Gevolgd komt een toch wel klassiekertje uit de Belgische alternatieve muziekscene. Mensen die, zoals ik, zijn opgegroeid met Studio Brussel zijn waarschijnlijk zeer bekend met dit nummer waarin jazzy invloeden worden gerecombineerd met pop, rock en een punk attitude. Zelf heb ik het nummer eigenlijk altijd wat vervelend gevonden, maar op zich is het niet slecht.
Nummer drie is van een act waar je in de jaren 90 heel vaak over terug kon lezen in de Gonzo Circus. De naam heeft me altijd erg aangesproken maar ben nooit zo bekend geweest met de muziek van de act zelf. Eigenlijk wel bizar want muzikaal staat dit toch wel aan de basis van veel Belgische indie bands zoals de veel bekendere dEUS en Zita Swoon. Wellicht wat minder toegankelijk, maar zeker zo goed.
In nummertje 4 gaan we meer op de “hipster” tour met muziek die goed in de lijn past van bands zoals Franz Ferdinand, The Arctic Monkeys, LCD Soundsystem en meer van dat soort spul. Echter horen we wel een wat donkder randje terug in de muziek. Totaal niet mijn ding, erger nog: hier gruwel ik van.
Bij het vijfde nummer draaien we weer een beetje in een richting die mij meer aanstaat. Typische begin jaren 90 muziek, al is de band pas in 2004 opgericht. Dit nummer doet me zeer veel denken aan de Franse band Noir Desir en dat doet me deugt. Fijne nummer.
We dwalen verder af in deze mix en komen uit bij een van mijn favoriete Belgische acts van het moment. Vette blues zoals ik het graag hoor. Minimale ranzige gitaar geluiden waar een stem in totaal onverstaanbare woorden heen kreunt. Wat ontzettend lekker is dit toch. Binnenkort mag ik hem weer eens live zien spelen, voor de vierde keer, en altijd iets om naar uit te kijken. Later op deze mix zal meneer nog een keer langskomen met het collectief waar hij deel vanuit maakt.
We gaan door met meer smut en ranzigheid. Hier horen we heerlijke psychedelische klanken met veel ruis en gebrul. Noise gitaar muziek zoals we het in huize Sietse graag terug horen. Hier ga ik meer van checken, want al was de naam bekend is het niet iets wat ik eerder heb gehoord.
In nummer 8 duikelen we ff terug naar begin jaren 80, althans de band is al zoveel jaartjes bezig. Of de track ook daadwerkelijk zo oud is weet ik niet. Legendarische Vlaamse punk band. Leuk om eens te horen maar niet iets wat me lang zal bij blijven. Maar voor de (post)Punkers zeker een aanrader.
Nummer 9 is de tweede incarnatie van dit collectief wat ze zelf hebben aangegeven met een lichtelijke naamswijziging en een andere samenstelling. De gitarist uit nummer 6 laat zich hier van een andere kant horen, geen blues maar bezwerende psychedelische rock van de hoogste plank. Het optreden van 2010 voor mij. De plaat waar dit nummer van komt is een dikke aarnader.
De band van nummer 9 is deel van het Kraak collectief waar de muzikant van nummer 10 ook toe behoord. Ook hier bezwerende psychedelica van de hoogste plank. Voor mij was deze jonge muzikant uit Venezuela een onbekende tot het horen van deze track, maar een ding is zeker. Die plaat gaan we snel eens ergens oppakken.
In nummer 11 maken we weer een vreemde draai op deze compilatie. Wederom een in het “Vlaams” gezongen stuk. Dit doet mij wat theatraal aan, iets wat mij niet helemaal aanspreekt. Geen idee hoe oud dit is, maar volgens mij gaat dit terug naar begin jaren 90, waar het zeker wel in past. Niet mijn ding.
Nummer 12 had goed in het begin gepast met het funky geluid en de verwijzingen naar jazz geluiden. Vreemde track in de collectie met een “rappende” zanger. Voor mij allemaal iets te funk en soul met de vervelende dwarsfluiten en orgelriedeltjes.
Ook nummer 13 is een vreemde track, niet zozeer binnen deze collectie, maar meer wat voor iets het is. Dit gaat ook weer terug naar de jaren 80, als ik mijn informatie goed heb, en het klinkt mij ook echt als iets waar je nu eigenlijk niet meer mee kunt aankomen. Dit zijn waarschijnlijk van die artistieke hippies geweest die graag een punk attitude wouden aannemen. Vervelend drumloopje en die poging tot minimal music die er in zit mist hem ook net voor mij, om het over die ploppende computer geluidjes maar niet te hebben. Totale misser voor mij.
Nee dan liever de legendarische act uit nummer 14. Begin jaren 80 opgericht noise/power electornics duo die garant stond voor liveoptredens die je lange tijd bij zouden blijven. De track die we hier horen is een noisetrack uit de jaren 80 zoals toen zoveel artiesten eigenlijk maakten. Denk aan acts zoals Whitehouse en dubieuze acts zoals Sleep Chamber (Women of the SS) waar herrie, S&M en showen met facistische symbolen als goede shock methode werden gezien. Fijne track, maar voor mij wel een afgelosten periode in de muziek. Het latere werk kan me soms nog wel boeien, maar niet te lang.
In nummer 15 horen we Belgisch bekendste metalband, een band die ik ook al jaren van naam ken maar waar ik eigenlijk nooit eerder iets van had gehoord. Zoals de band zelf zegt: “Boersk Blek Metle”. Leuk om zoiets er tussen te hebben staan, want mag toch eigenlijk niet missen dit soort muziek. Maar niet iets waar ik meer van hoef te horen.
En dan als laatste nummer mijn spacen we nog ff out met zweverige new age synthesizers zoals er eigenlijk maar een kan maken. Ook deze meneer maakt ondertussen deel uit van het Kraak collectief, al heeft hij vooral zijn eigen universum van dolfijnen en hippie geluiden gecreëerd.
Al sinds zijn eerste cassette release is er rond deze figuur al een ware hype ontstaan en dat niet alleen...ook is de analoge synthesizer en de arpeggio weer helemaal terug van weggeweest. Nog ff wegdromen.
Voor de snelle lezers: vanavond staat deze meneer in Amsterdam in de Brakke Grond voor een feestje van Gonzo Circus. Mijn tip: gaan.

Zelf zal ik vanavond helaas niet naar het Vlaamse cultuurhuis de Brakke Grond gaan, want naast deze fijne cd uit België, is ook die minder fijne griep bij mij aangekomen en mag ik weer vroeg mijn nest in...

Ja Sire, er zijn nog Belgen is een geslaagde compilatie die een breed spectrum van de Belgische (Vlaamse) muziek laat terug zien zonder te verzanden in de gezapige muziek van Clousseau en The Radios.
Al moet ik zeggen dat ik ook wel wat grote namen mis zoals Belgisch grootste zanger allertijden Eddy Wally.

Ja Sietse, ook hier heeft het virus met te pakken. Het enige waartoe ik de laatste dagen in staat was, was verdwaasd naar de tv staan staren. En hoe hersenlozer de uitzendingen, hoe beter.
Het begint nu al een klein beetje te beteren, maar toppie is het nog ver niet.

"Ja Sire, Er Zijn Nog Belgen" is natuurlijk een ironische titel voor een mix met enkel Vlaamse bands + die enkele 'nieuwe' Belg. Maar iedere VLaming zal het met mij kunnen beamen dat er op muzikaal gebied heel weinig van het zuiden van het land tot bij ons doorsijpelt. Hetzelfde is te zeggen over tv, kunst, literatuur, cultuur in het algmeen quoi. Maar het is zeker mijn bedoeling niet om daarmee 'olie op het vuur' te gooien, het is een nuchtere vaststelling. Want heel die communautaire commotie kan mij eigenlijk gestolen worden. Nationalistische gevoelens zijn mij vreemd.

Dit gezegd zijnde ben ik opgetogen dat je van de tape kon genieten. En ferm dat je ook de links tussen de verschillende bands/acts kon ontdekken. Het merendeel toch .
En wat Eddy Wally betreft. Wij zijn inderdaad gezegend met een persoon als deze in ons apenland en je hebt verdorie gelijk. Hij mocht eigenlijk niet op het appel ontbreken. Maar om het goed te maken: tjoep tjoep

Hoog tijd om mijn eerste groepje nog te geven wat ze verdienen. Herman werd al besproken, hdk-nl volgt hopelijk morgen, vandaag tijd om een boekje over tuktak open te doen:

Tuktak - Mixtape 9

Het enige wat enig amateurisme verraadt aan het ontwerp is de banale typografie. Maakt niet uit want de visual ziet er verder erg leuk uit, de kleuren in eenzelfde lijn met z’n avatar. Het staat zelfs mooi in het schijfje zelf gebrand! Van zoiets ben ik onder de indruk. Aangezien dit Mixtape 9 is, is hij niet aan zijn proefstuk toe. Ik vermoed dat hij voor de eerste 8 ook een leuk ontwerpje heeft gemaakt!

Ik kom tuktak weleens tegen bij het betere hedendaagse soul/funk-achtig spul, maar deze tape gaat duidelijk over zijn grootste liefde: het electronic/dance-achtig spul. Aan de hand van de tracklist, met de serienummers van de albums/singles, zou ik de juiste artiesten of zelfs nummers bij de juiste tracktitel kunnen terugbrengen, maar dat kost me teveel moeite, plus dat ik er vast niet veel wijzer van zou worden. Het wordt snel duidelijk dat het allemaal vrij laidback mag zijn. Er zitten vaak bouncy drums en basses in, maar echt compleet losgaan in da club zie ik me hierop niet doen (daar mis ik toch echt Robin S met Show Me Love voor en een Regi-achtig persoon die me beveelt de handjes in de lucht te steken). Voor de pre-party bij mij thuis is dit verder uiterst geschikt! En als jullie zin hebben, voor de after-party ook!

De tape doet me vaak denken aan hoe Dam-Funk zijn Funk maakt: niet al te free-spirited, maar heerlijk strak en droog. Aanpak en muziek. Vooral de eerste 2 tracks zaten lekker in dat ritme. Jammer dat men toch per se wat storm tussen de stilte moet steken op het einde van track 1. Op nummer 4 horen we vocalen zoals ook Dam-Funk dat weer zou doen: nietszeggend en compleet overbodig, maar toch niet onaardig om meet e shouten. En Dam-Funk synths, die vinden we terug in o.a. song 7. Maar goed, ondanks een aantal parallellen heeft de muziek hier natuurlijk weinig te maken met die man, waarvan het hele topic minus tuktak en mezelf zich afvraagt wie dat in hemelsnaam is. Never mind.

Het eerste hé-moment, ik had zelfs niet verwacht een hé-moment te krijgen, misschien dat ik het nummer zelfs niet eens ken en dat het maar een denkbeeldig hé-moment is, is het zelfs duidelijk wat ik met hé-moment bedoel (?), maar het eerste hé-moment was op track 8. Dat kerstige intro, dat ken ik ergens van. Zes minuten later breek ik er nog mijn hoofd over. Wedden dat ik het helemaal niet ken. Dat doet kerst met me, het geeft me waanideeën. Of komt dat door de glühwein?
De mixtape begint hier trouwens een pak steviger te worden, het wordt bijna tijd om te vertrekken naar de party! Met track 9, begin ik me af te vragen waarom ik het zo vaak over Dam-Funk heb gehad? Voortgestuwd door wat lijkt een tamboerijn te zijn (gezien het electronica is misschien eerder ‘knopje 14’) krijgt het een zalig authentiek ritme mee. Klinkt vast afgrijselijk nu, maar het is echt superhip! En we spacen lekker door met nummer 10 naar een geweldig sputterend gitaarlijnte dat nummer 11 opent. Zware bass en dompende drums vallen snel mee in alsook vocalen die er i.t.t. 4 wel toe doen. Misschien omdat deze een vrouwtje is en “I can’t stop loving you” zingt, dan valt het allemaal wat beter te verdragen. Klinkt trouwens weer bekend in de oren, het nummer bedoel ik... vast van de eerste luisterbeurt van deze tape, maanden geleden...
12 doet wat Afrikaans aan met de percussie (tamboerijn, percussie, ik stel het allemaal wat levendiger voor dan het klinkt hoor), maar dat gevoel verdwijnt weer vlug eens je in de dance-zone zit en er godbetert een piano langskomt, ik krijg er een fout Eurovisiegevoel bij. Is dat een pleonasme? Tegen het einde van de mixtape beginnen de nummers me toch wat lang uit te vallen. Veel van die electronica-wizards doen zo’n Metallica’tje, denken dat ze langer dan de 4 radiominuten kunnen boeien. Nummer 13 komt dan ook op het juiste moment, een gevoelig en sereen voorbijkabbelend nummer, waar ik helemaal zen van word. Klaar voor de party? Eerst nog een dutje doen.

Favoriete tracks heb ik niet, de ene is niet overduidelijk beter dan de andere, slechter ook niet. Een ontzettend solide mixtape die heel aangenaam luistert! Het artwork en de titel zeiden het al, de muziek bevestigt eens te meer: tuktak is duidelijk niet aan zijn proefstuk toe.

Ahh, ik ben zelf nog niet helemaal naar klote maar gewoon te ziek om te kunnen werken (of hoe dan ook iets echt nuttigs te doen). De trip naar de vuilnisbakken buiten op zo'n 20 meter van mijn huis was gisteren al een ware heldentocht.
De bank is mij echter goed gezind dezer dagen.


Ik verwachte eigenlijk ook niet veel opzet er in hoor, maar je moet het mooi verkopen zo'n stukje


En natuurlijk heb ik wel meer verbindingen weten te leggen dan ik vermeld (2 en 14 bijv, waar meneer van #2 waarschijnlijk bij wel meer acts wat te doen heeft).

hahaha, erg mooi. Altijd fijn die Eddy

Hmm, leuk begin van een bespreking als ik dat zo teruglees... Tenminste heb ik je niet echt beledigt. Dat doet me eraan denken: tijd voor de laatste recensie van groep 1

Mixtape hdk-nl

De hoes van hdk-nl’s mixtape sluit ook mooi aan bij z’n avatar (mijn enige kennis van deze user): abstract, strak en rechtlijnig opgebouwd, net iets grauwer van kleur, een sterke museum-feel alleszins. Vanuit dit standpunt neem ik ook aan dat de witte rand bovenaan geen foutje is bij het uitsnijden, maar gewoon keihard part of the design is.

Van de namen die in de 8 nummers genoemd worden ken ik naast Bach enkel John Cage. Als ik het me goed herinner hebben we voor school eens de opdracht gekregen om voor een van zijn composities een hoesje te maken en als ik me de muziek goed herinner wordt meteen duidelijk waarom hdk-nl niet stemt: zijn favoriete muziek staat/mag niet op de site.

Klassiek en avant-garde, letterlijk paradoxen; hdk-nl maakt er met zijn mixtape eerder verwanten van. De eerste twee nummers voor cello (en double bass) laten een knap staaltje werk zien, niet te experimenteel of klassiek, maar net genoeg om het allebei te kunnen zijn. Het is duidelijk goed, maar of het iets teweeg weet te brengen... misschien later in mijn leven, denk ik dan altijd. Dmaathen, het derde nummer, begrijp ik dan beter. Geblaas op een vreemde fluit en gemep op een dierenvel, het brengt 2 van mijn favoriete muziekarbeiten samen. Het geschifte, oriëntaals getinte samenspel tussen de oboe en percussie geeft me voor het eerst het gevoel dat de verdere mixtape duidelijk naar het avant-gardische zal overhellen. Geen probleem, ik maak mezelf wijs dat ik best tegen een stootje kan.

Op 4 is het hek al van de dam en hoor ik geluiden die volgens mij alleen honden horen te horen. Ik maak me lichtjes zorgen. Gelukkig komt er net op tijd wat menselijks voorbij: zang. Alhoewel, hoe onmenselijk kan zang zijn? Opera!

5 is iets wat zelfs honden niet horen te horen! Ik ben geneigd hdk-nl een klootzak te gaan noemen. Nee, ik heb mezelf voorgenomen elke noot van de mixtapes te beluisteren. Deze noot gaat echter maar door.....2 minuten.....3minuten......Klootzak......4 minuten..... Ik begin als een mentaal gestoorde m’n hoofd heen en weer te draaien en de toon begint me te integreren.....5 minuten, je bent nog steeds een klootzak......met het heen en weer draaien begint het op een gehoortest te lijken, het doet me deugd te weten dat de noot mijn trommelvliezen nog niet aan flarden heeft geblazen....6 minuten....wat plezierig, zo heen en weer draaien.... 7 minuten, oh, zit het er al op...

Woef, ik ben een beetje duizelig, een piano brengt beterschap. Muziek in mijn oren. Aaaah, weer muziek in mijn oren! Net als 5 een ‘excerpt’ was (misschien ben je toch niet zo’n klootzak..) is dit pianospel dat ook. Ik vraag me af: zou er een reden zijn waarom juist 12 minuten, deze 12 minuten? Ik zou als leek vast niet doorhebben als ik volgende keer een ander excerpt van dit uur te horen zou krijgen. Of er moest natuurlijk ineens een hondentoon in voorkomen. Woef.

Morton Feldman op piano vloeit bijna naadloos over in John Cage op piano. Dat hoesje voor school had volgens mij een patroon van rode, gele, groene vierkantjes, dat eigenlijk geen patroon was. Hier zie ik eerder zwarte, paarse en donkerblauwe lijntjes ofzo, een beetje kriskras, niet te veel. Het klassiekere karakter van de tape steekt weer de kop op, ik ben er niet rouwig om.

Hoe naadloos het ging tussen Feldman en Cage, zo ongemerkt verandert John Cage in Johann Sebastian Bach. Best knap gezien de kloof van bijna 300 jaar. Of misschien is het het spel van Vladimir Horowitz dat die kloof dicht. Goed, ik bots hier weer op mijn onwetendheden... misschien later in mijn leven.

Duidelijk de mixtape die het meeste van me vraagt; het heeft me betoverd, geïrriteerd en koud gelaten. Een voor mij onbekende wereld is weer wat vertrouwder geworden, maar een essay schrijven zal nog niet lukken (deze bespreking is zowat het maximum). Wel kan ik de geweldige opbouw van deze tape erkennen, hij maakt een avontuurlijke cirkel rond. Goed werk! (en dat van die klootzak was maar een grapje, hé )

leuk kemm! had ook niet helemaal verwacht dat mijn mixtape helemaal je ding zou gaan worden...
bijna alles is detroit geschoold, allemaal electro, techno, deephouse. vandaar je damfunk associatie denk ik.
track 4 compleet en overbodige vocalen, laat het de liefhebber niet horen ik zal er wel even een normaal tracklijstje bij doen:

1. Cybotron - Cosmic Raindance (4:02)
2. Carl A. Finlow - Anomaly (6:40)
3. The Black Dog - You're Only SQL (4:57)
4. The Other People Place - Let Me Be Me (7:45)
5. Anthony "Shake" Shakir - Frictionalized (5:27)
6. Kenny Larkin - Lifeforms (8:51)
7. Dickie Smabers & The Moerwijk Crew - Centraal Put (Tramtunnel Debacle) (4:24)
8. Claro Intelecto - Peace Of Mind (Electrosoul) (6:10)
9. 69 - Desire (6:09)
10. Aril Brikha - Otill (6:58)
11. Jonas Bering - I can't stop loving you (6:01)
12. Kuniyuki Takahashi - Think Of You (5:15)
13. Lawrence - Jill (6:50)

de nieuwe ronde heeft overigens een andere mixtape, iets toegankelijker en sneller.

Dat klinkt als een mix die ik ook wel kan waarderen. En #7, is dat niet een Legowelt alias (zeg ik uit m'n hoofd, dus wellicht zeg ik iets stoms nu).

maakt niet uit joh, dat zijn we van gewend: stomme opmerkingen (of domme, net zoals je het wil lezen)

En weer een ander kan niet spellen. En zo hebben we allemaal wel wat.

oops, in mijn vluchtigheid iets vergeten te schrijven...

*fluit een beetje*

en dat is zeker legowelt!

Ik ken trouwens sowieso al 5 van de 13 tracks (wellicht nog meer) dus een grote verrassing gaat het niet worden.
Brikha is ook op mijn mix terug te vinden overigens, maar gelukkig met een andere track. Een betere zelfs

we tigers had nog een recensie te goed van zijn mix uit de eerste ronde, en daarmee heb ik alle mixen uit de eerste ronde gehad. Avanti!

De eerste drie tracks vormen een 'geheel' en zorgen voor een aangename opener. Het is een moody stukje postrock, en alhoewel ik verder weinig heb met het genre, kan dit me wel bekoren. Ik ben er ook niet echt in thuis om te stellen dat dit wel degelijk postrock ís, maar het klinkt toch zo in mijn oren want ik herken wel wat raakpunten met bv Tortoise. De band kende ik nog niet, en ik zal nu ook niet direct materiaal van hen gaan opsnorren, maar al bij al een leuk stukje muziek.
Track nr 4 is een grootheid uit de jazz. Ook weer een genre waar ik niet echt in thuis ben, de onontkoombare namen daar niet gelaten. En dit is wel zo'n naam. De brave man is een percussionist en dat is aan deze track wel te merken. Een smooth samenspel tussen drum en xylofoon (of toch een instrument uit die familie) die heel zachtjes weg een weer gaat tussen beide instrumenten. Als intermezzo geslaagd maar toch iets te weinig impact voor mij.
De volgende is een samenwerking tussen een Japanse singersongwriter/multi-instrumentalist en een Duitse experimentele electronica-muzikant. En dat draait heel goed uit. Je krijgt een prikkelende track, weer met die percussie elementen die we in vorige track te horen kregen, maar nu met een grotere inpact. De dynamiek is hier volgens mij stukken interessanter. Heel zinderend en het zet direct een imaginaire clip op gang. Ik zal eens wat meer van deze samenwerking checken want dit ligt me wel.
De muzikant van track nr 6 zegt me niets. Het nummer klinkt heel braaf en lijkt zo uit een jaren 60 film te zijn weggelopen. Op zich allemaal niet slecht, maar het glijdt evengoed langs me heen.
Dan krijgen we een band die ik al eerder al eens voorbijkwam, niet op deze compilatie maar als referentie. Ik ken redelijk wat muziek van hen, maar deze track was mij op het eerste gehoor toch onbekend. en alweer de xylofoon. Ik begin hier een rode draad te zien in deze mix, en het is niet de eerste rode draad die je tegenkomt op deze mix.Oké nummer, maar ik ken wel wat beter werk van deze bende.
Het volgende nummer wordt gebracht door alweer een grote naam uit de jazz en ja hoor, we komt er ook weer op visite: de xylofoon (of een verre neef ervan)! Dit is echt zo'n typisch nummer dat iedereen wel eens in één of andere vorm heeft gehoord. Best wel oké om op te knikkebollen. Leuk, maar ook niet meer dan dat. En dat hoeft ook niet altijd.
Next one in line is weer een volslagen onbekende voor mij. Het is een nummer dat wat voortborduurt op de vorige track en ik heb dan ook dezelfde conclusies. No bad James, but could you pass me the salt.
Track nummer 10 is van een collectief waar ik nog wel van gehoord heb. En dit is weer een track waarbij ik de oren spits. Lichtjes experimenteel, een mengeling van 'klassieke' jazzgeluiden met electronische spielerei op de achtergrond. Mysterieus, filmisch begonnen en dan breekt de track uit zichzelf en wordt heel swingend. Dan plooit de track weer terug. Nice one!
Aha, track 11 brengt me bij één van mij all time heroes! Het is altijd een prettig (gestoord) weerzien met dit genie. Deze artiest ademt muziek en brengt dan ook met de regelmaat van de klok releases uit die dan ook nog eens bijna het volledige muzikale spectrum bestrijken: van klassieke jazz tot klezmer tot grindcore tot hedendaags klassiek. Hij draait er allemaal zijn hand niet voor om. Deze track is een meer conventioneel nummer van hem. En een redelijk kort. Maar enfin, altijd fijn om hem tegen het lijf te lopen. Al is het met haast.
Hierna krijg ik weer een onbekende voorgeschoteld. Wel goed dit. Sloom nummer met een dwingend ritme, gekruid met sax en tegendraadse electronische geluiden. Mja, ik hou hier wel van. Iets dieper uitgraven dit.
Track nr 13 ligt weer in de lijn van enkele voorgaande tracks. Vlug voorbij zonder dat je het echt hebt gehoord. Niet slecht, maar mij weinig zeggend. Zo'n beetje als een goede budgetwijn die je op een normale zondag op tafel serveert. Maar geen karaktervolle Buzet uit een goed jaar. Zo één waar je even moet tegen vechten voordat zijn smaken zich prijsgeven.
De voorlaatste track is van een band waar ik de naam van ken maar ik had nog geen muzikale output gehoord. En na dit nummer hebben we ze ook niet weten te overtuigen om dit alsnog recht te trekken.
En dan zijn we bij de laatste track van deze compilatie aanbeland. Deze band ken ik redelijk goed en ik hou wel van deze logge, melancholische sfeer die zij telkens weten voor te schotelen. Ook dit nummer is daar geen uitzondering op. Heel 'fijne' afsluiter.

Concluderend kan ik zeggen dat de mix van we tigers mij op heel wat momenten goed weet te bevallen. Maar hij hinkt wat op twee benen voor mij. Een ander deel van de mix is mij wat te vrijblijvend om écht te kunnen boeien. Ik teken en schilder heel regelmatig en ik heb gemerkt dat het voor deze bezigheid een heel goed mix is, want hij wordt voortgedreven door een gemoedelijke nachtelijke (ik doe dit veel 's nachts) flow.
Trouwens ook nog een dikke pluim voor het artwork. Heel fijn en kunstzinnig afgewerkt. En hij geeft perfect weer waarvoor de mix staat. In eerste opzicht had ik de rode draad nog niet gezien . Maar een tweede blik op het artwork blijkt meteen overduidelijk.

Dus nu op naar besprekingen voor ronde 2.
Maar ik heb nog altijd de mix van Herman niet ontvangen, iemand van mijn groep wel?

ik ook niet.

Sxesven

Het artwork van de mixtape is een typisch gevalletje sxesven wat mij betreft. Wazige, vage, gare kwaliteit. Prominent aanwezig de illusie dat het hier om een tape gaat, en een vrouw met een hip krultangkapsel uit de 60er jaren. Chaka Khan of Gladys Night verwacht ik echter niet al te vaak te horen de komende 52 minuten.

De tape, opgedeeld in 2 delen van 24 en 28 minuten begint wonderwel heel rustig als een klassieke triphopplaat. Een westernachtige sound trekt het album in een ietwat matige geluidskwaliteit de eerste 2 minuten door, waarna een hoop achtergrondruis mij doet afvragen binnen hoeveel seconden er een enorme bak teringherrie uit mijn speakers zal gaan komen.

Na een paar minuten blijft de ruis nog steeds aanwezig, aangevuld met een gongerig geluid dat iets van ritme impliceert. Teringherrie, kom maar hoor!
Na een ruwe 6,5e minuut begint het geluid wat aan te zwellen en komt er een 'bijzonder intrigerend' interview over dolfijnen. Een electronisch geluid dat een kruising lijkt tussen een dolfijn en een heavy metaalzaagmachine doet hierbij zijn intrede. Wazige shit, maar wel erg gaaf eigenlijk. Langzaam gaat dit over in een track die ik ken, ik kan er alleen niet opkomen. Psychedelische toestanden als Natural Snow Buildings ofzo. Nice, en anders dan verwacht op deze tape.
Sx-zen.
Noujah, niet helemaal zen, maar nog geen japanse tieners die verkracht worden ofzo. Na zo'n 14,5e minuut begint het flink te dronen, hoge tonen met daarachter een flink overstuurde maar erg diepe sub. Klinkt wel heavy. I like. Fuck, en dan toch nog onverwachts. Teringherrie! Plotseling uit de zen-modus gehaald en back to reality. Klinkt als oud en nieuw vieren en vuurwerk afsteken, liggend op het spoor terwijl er een goederentrein over je heen raast. Ieder zijn eigen perceptie van een goed nieuwjaar hè...
Afsluitend blijken we de goederentrein niet overleefd te hebben, regelrecht vanuit hel een slecht zingende dude op een vals orgel. Heer, volgend jaar vier ik de jaarwisseling wel weer bij mijn ouders!

Track 2, oftewel de b-kant om een beetje oldskool te blijven, doet me weer denken aan piepende treinen, ik zei toch dat ik was bekeerd! Helaas, duidelijk te laat tot inkeer, want na 2 minuten blijk ik toch regelrecht in de diepste krochten van de hel terecht te zijn gekomen.
Teringherrie met gitaar en feedback en alles wat god verboden heeft krijg ik te horen. Zo herken ik sxesven weer een beetje.
Na een minuut of 8 komen we tot de conclusie dat dit letterlijk de achterkant of donkere zijde van de tape is, want kijk wat hoor ik daar, japanse meisjes die niet helemaal happy zijn met wat er met ze gebeurd. Samen met een potje lomp tromgeroffel en een olijk melodietje begin ik me al aardig in de japanse cultuur te begeven. Altijd even wennen, die japanners.
Wennen zal wel moeten want de komende 10 minuten moeten het niet van de subtiliteit hebben. Leuk? Mwoh mwoh... De sound hierna is dan wel weer een stuk dikker, flinke wallnoise (denk ik?), die zeker na de 23e minuut tot volle wasdom komt. Gaaf! Dit meandert voort tot de laatste minuut, die gevuld wordt met een of andere japanse Guus Meeuwis, gezien het thema van de tape zingt hij vast iets over treinen. Wat is knekkedeng in het japans?

Aan het einde worden de lichten gedoofd, de tape is voorbij. Al met al genoeg variatie om het de meeste luisteraars toch nog enigszins aangenaam te maken. Tevens iets milder dan ik vooraf had verwacht, dus je hoort mij niet klagen! Thanks.

Word het niet eens tijd voor een nieuwe ronde?