Savant schreef:
'Mama'?
'Ja jochie'?
'Is dat een engel die ik hoor'?
'Nee jochie, dat is Rufus'.
'Rufus'?
'Ja, Rufus. Wel een engelenstem, maar hij is een mens'.
'Hij zingt zo mooi mama. Is hij verdrietig'?
'Nee, dat denk ik niet. Maar misschien vertolkt hij wel het verdriet van de wereld. En alle vreugde. Dat zou zomaar kunnen'.
'Het is net of hij mij kent, mama. Kan dat'?
'Wie weet kent Rufus ons allemaal wel. Is dat geen fijne gedachte? Dat Rufus ons allemaal een beetje kent'?
'Ja, dat vind ik fijn. Mama'?
'Ja jochie'?
'Waarom huil jij, mama"?
'Ik huil niet, schat. Ik ben gelukkig'.
Ómdat Rufus voor ons zingt'?
'Ja, omdat Rufus voor ons zingt. Dat tilt mama een beetje op. Begrijp jij dat'?
'Is dat dat je kunt huilen en lachen tegelijkertijd en dan een beetje zweeft in je hoofd'?
'Dat is het precies. Wat knap van jou'!
'Mama'?
'Ja knul'?
Ik hou van Rufus, en jij'?
'Ík ook jochie, ik ook'.
'Net als van pappie'?
'Nee, niet zoals van pappie'.
'Gelukkig maar. Want pappie ging zomaar weg. Doet Rufus dat ook'? 'Nee schat. Rufus zal er altijd zijn, als jij dat wilt'.
'Net als een beschermengel. Dan is hij toch een soort van engel'.
'Precies. Rufus is toch een soort van engel'.

Yak schreef:
"Grijp die plaat nou eindelijk eens bij de lurven deel 3"

Stereolab dus. Het zal '97 zijn geweest dat ik voor het eerst hoorde van deze plaat uit '92, de tijd waarin ik nog druk bezig was met het checken van de nieuwste releases op R&S en Warp, naast indierock want daar luisterde nou eenmaal iedereen naar destijds. Ik vond thuis een cassette met daarop ondermeer K-Stars en was gelijk hooked. Deze muziek had niks te maken met de hippe shit die ik tot dusver luisterde. Dat bandje was trouwens ook mijn introductie tot Belle & Sebastian (Get me away from here, I'm dying en Judy and the dream of horses), Modest Mouse (Edit the sad parts) en The Smiths (A Rush and a Push and the Land Is Ours). Het was een bandje dat mijn inmiddels zwager voor mijn zusje, inmiddels echtgenote, had gemaakt. Peng! was het eerste Stereolab-album dat ik blind kocht en naast het mij dus al bekende K-Stars was ik meteen verliefd op dat fa-la-la do-pee-do gezang van Laetitia, en die hypnotiserend voorjakkerende muziek. Stereolab is sinds 'Dots & Loops' een beetje de neuzeligheid in gedoken, maar die oude platen kan ik eindeloos horen. Geen nummer verschilt veel van het andere, maar die farfisa-drones, ik krijg er maar geen genoeg van.

Zachary Glass schreef:
De "Garnalencocktails"-cd is voor mij een synoniem voor "Parklife" van Blur.

Je kent ze wel ... die familiefeestjes waar garnalencocktails geserveerd worden met een koele Rodenbach, waar nonkel Robert geanimeerd vertelt over z'n reis in Griekenland ("die Ouzo - heerlijk is dat!"), tante Francine start vervolgens haar monoloog over haar instructie-golflessen ... en daar luister je dan de hele avond naar.

Misschien is het wel een afwijking ... maar ik hou daar enorm van.

Ook "Parklife" wemelt van de nonkel Roberts ... Blur gaat ook op vakantie in Griekenland ( " Girls & Boys" ) - compleet met z'n onwijs grijzende discobeat bovenop

Over de ergernis van huismijt en onzekere droge kussen ( "End of a century ).

Er wordt steeds meer gedronken op het familiefeestje ... en plotseling gooit nonkel Robert z'n diepste zielenroerselen op tafel, die klinken enorm ontwapend ( This is a low )

Maar zoals een stripalbum van Nero wordt afgesloten met een wafelenbak ... krijgen we ook hier een vrolijke uitsmijter ("Lot 105").

Een enorm vriendelijke, ironische plaat. Ik werd (én word ) er enorm gelukkig van - veel mooie momenten beleefd met deze plaat.

sxesven schreef:
Het complete oeuvre van Zachary.

Bob Cremers schreef:
Zal wel niks zijn ! is altijd zo al geweest, ook bij andere bands zie je steeds onbelangrijke dingen, en ook wat me opvalt is de hoesen zijn stommer, en het muziek noem ik nou ook geen muziek meer, trouwens heeft dit met wel met muziek te maken, ik vindt het niet belangrijk, vooral voor deze band, het moest gewoon snel gemaakt worden.

ezcid schreef:
Vanaf het dreigende Pygmalion (gebaseerd op http://pygmalion.mda.or.jp/) tot aan het apocalyptische All The Children Are Dead is dit een psychedelische reis door het brein van een uiterst ziek persoon.

De snerpende acid-synths geven de eerste drie tracks een nachtmerrie-achtige sound. De breaks nagelen je vast aan de grond en de jazzy sounds geven het een surrealistische, absurde wending.
Samples van huilende babies gaan gepaard met vrouwenstemmen ('I love you! SO MUCH!') terwijl de misselijkmakend krachtige beats genadeloos doorratelen. Degene die het tot het einde van de tweede track volhoudt, wordt verteld: 'You're dead, you're dead, you're dead, again'.

Na 18 minuten, aan het einde van track 3, begint er een rustig maar bizar jazz-intermezzo. Langzaam faden de a-tonale pianoklanken weg en begint er weer een, ditmaal energieker en meer uptempo, jazz-stukje. Cello's beginnen furieus in 7/4 maat te spelen, maar tevergeefs, want al snel worden ze verslonden door keiharde, nasty distorted kicks. De stemming is helemaal omgeslagen en de distorted acid-synth is ook weer terug.
Een stem vertelt je 'I fucking murder your youngest child like Jon Benet Ramsey' en luidt daarmee een van de krachtigste D'N'B beats OOIT in.
Angst slaat op dit moment om in agressie en energie. De keiharde maar toch nog jazzy beats hebben precies de goede impact en zijn alles-vernietigend. Een korte break waarin een andere stem ons zegt 'When I cut your neck, I leave a little piece of skin, so the head won't follow' volgt. Medogeloze shit en wat mij betreft is track5, Dollmaker, dan ook het hoogtepunt van het album.

Je hoort aan het einde van de track een sample van het antwoord-apparaat van de informatie-lijn die was opgericht naar aanleiding van de moord op Jon Benet Ramsey. (zie http://www.crimelibrary.com/ra...
Na deze sample krijg je tijd om weer op adem te komen met de outtro van track5 en de intro van track6, Befriend A Childkiller.

Befriend A Childkiller begint met een paar mooie akkoorden in een mengeling van echte strings en synth-pads. Duister, vooral als er een diepe drone bijkomt en de echte strings wegfaden en de synths steeds meer noisy/distorted worden.
Een naar beneden gepitchte stem vraagt ons 'In what way may I touch the chosen soul...'. Vreemde staccato breaks beginnen te raten en de stem beveelt ons 'You be friends with childkiller!'.
Misschien een beetje een goedkoop shock-effect maar het geheel is erg sfeervol. De lage stem praat nog wat over spirits of poison en killing spirits (volgens mij is dit gesampled uit de game Fallout).
Een keiharde amen-break barst los en er komen vage getweakte samples bij die voor een freaky, beklemmend geheel zorgen.
Beetje lachwekkend is die lage stem wel, die de hele tijd vertelt dat we vrienden moeten zijn met een kindermoordenaar..hmm...beetje cheesy.
De track eindigt wel weer erg vet en energiek met een gruwelijke baslijn en, helemaal aan het einde, volle synths.

Hierna begint Pressure Torture, een nasty 200+ BPM 7/4 maat track vol keiharde kicks, snerpende hihats en huilende mensen (samples uit de The Cell). Als de track eindelijk rustig wordt voel je dat de stilte op je oren drukt. Je hoort zachtjes water druppelen en een vrouw huilen. Zij vraagt 'Why are you doing this to me?' en krijgt als antwoord 'Because we hate you'
waarna het geweld weer losbarst. Pas op je trommelvliezen.
De volgende track, Macarate and Petrify, is weer bizar a-tonaal en een stuk rustiger dan zijn voorganger. Erg freaky maar niet de sterkste track.

Snares eindigt echter medogeloos met All The Children Are Dead. De eerste minuut hoor je FM-synths in een kale soundscape. Een creepy piano gaat aan een sample vooraf die ons vertelt over een 'cylindrical room with a naked kid standing in the middle', zeer nasty samples. De track begint pas echt rond 1.50 met dat typische jazzy 7/4 ritme. 'There were 74 children murdered......one went after another...'. De acid-synths zijn weer terug en deze track is ultiem ziek en claustrophobisch. Op 4.40 is er weer een korte adempauze ... 'In either way, their corpses were floating on top of the water....'
Samples van stikkende mensen (of is het een fabriekwerktuig) en industrieel gebeuk vliegen je om de oren, totdat de ultieme amen-break erin wordt gegooid en de track misselijkmakend drukkend is. Het album eindigt met samples uit eerdere tracks die nauwlijks herkenbaar door het stereobeeld vliegen, blaffende honden en een stem die zegt 'He layed on his bed and said, all the children are dead' ... een vrouw roept nog, diep achterin de soundscape, 'CAN YOU HEAR ME' maar ze wordt weggedrukt door de vage FM-synths die het album afsluiten.

Volgens mij, en volgens Snares zelf ook, het beste album wat hij ooit heeft gemaakt. Het geheel, de cover, artwork (weer een nasty stuk uitgekristalliseerde verbeelding van Trevor Brown, zie http://www.pileup.com/babyart/) en de muziek zelf, werkt angstaanjagend en beklemmend (wat best logisch is, bij een album met als thema het pijn toebrengen aan kinderen)... maar ook energiek en adrenaline-opwekkend, en niet in het minste geval geestverruimend.

tondeman schreef:
Ons aller Bob C. bij Television Personalities:

J.Bell schreef:
Al in de eerste minuut krijg ik te maken met kippenvel, en dat zal niet de laatste keer zijn bij het beluisteren van deze (te korte) reis.

Nummer 1 is een uitnodiging, hier krijg ik mijn ticket voor een prachtig landschap. De belletjes vertellen me dat het er zachtjes sneeuwt, ik heb geen tijd om een warme jas te pakken, ik wordt meteen meegevoerd op de eerste klanken van wat een 22 minuten durende reis gaat worden.
Na een tijdje kom ik Antony tegen, die met zijn ongewone stem vol emotie recht mijn hart inzingt. Op de klanken van de piano zet ik mijn ene voet voor de ander, terwijl ik intens geniet. Soms blijf ik even staan en soms loop ik iets sneller. Dan blijft Antony achter en vervolg ik mijn reis alleen.
Voordat ik het in de gaten heb houd het op met sneeuwen en ben ik aan het einde gekomen van dit wonderschone reisje. Ik ben weer terug in mijn woonkamer en kijk stiekem alweer uit naar mijn volgende ticket.

herman schreef:
Deze bij Doll Doll Doll van Venetian Snares (de gemiddelde postlengte is daar sowieso vrij hoog) vind ik ook wel mooi:

Zachary Glass schreef:
Ik vroeg gisteren aan Eugène Goedertier, sedert 25 jaar onze lokale televisiehandelaar, of er nu daadwerkelijk vooruitgang bestaat in deze wereld? Of is het een sublieme illusie, zoals veelvuldig geponeerd werd door Château Lafitte-oxyderende cultuurcritici?

Mijn trillende vingers onderstreepten de urgentie van mijn vraag.

"Die vraag is irrelevant, mijn beste", antwoordde hij plompverloren.

"Zoals je weet is tijd een ietwat flexibel begrip, gebonden aan de voortbewegingssnelheid", ging hij gedreven verder, batterijen plaatsend in pas geleverde televisieafstandsbedieningen.

Ik knikte instemmend, en haakte in: "Dus ... hoe sneller je door het universum voortstuntelt ... hoe trager de tijd."

"Juist ... denk aan Coltrane: die speelde danig snel, dat hij de tijd een hak zette"

Zaligmakende tevredenheid was mijn deel, eindelijk was de frisheid van Coltrane's werk verklaard

itchy schreef:


Dat vind ik vooral een hele accurate beschrijving van muziek op een cd... maar geniaal?

tondeman schreef:
Ons aller Bob C. bij Television Personalities:

Ik zie nu tot mijn grote schrik dat er bij dit album nog helemaal niets gepost is. Dan begin ik maar:

Het was natuurlijk allemaal leuk en aardig, die jaren '60, popmuziek kwam tot wasdom met groepjes (hehe ) als the Beatles, the Stones, the Kinks etc... Zo tegen het eind van het decennium droegen namen als Pink Floyd en Led Zeppelin het al een treetje hoger en toen was daar ineens Black Sabbath.

Die eerste gitaarriff, meteen de zwaarste en meest duistere die tot dan toe op een plaat te vinden was, het trage tempo en de zwaarmoedige sfeer moeten toch menig brave pop-luisteraar de stuipen op het lijf hebben gejaagd.

Ook de rest van het album staat vol met deze ultra trage en zware vorm van blues-rock. Blues-rock? Nee, metal was geboren.

Nee, het was zoiets van. Laten we terug gaan naar onze roots. Toen hadden we geen geld voor een goede productie, dus laten we doen alsof we dat nu ook niet hebben. We laten de drums pauper klinken, raggen wat op gitaren, solo's doen we niet aan en de "zang" laten we ook niet uit de verf komen. Kijk eens! Wij zijn terug bij onze roots!

0.5*

Toen Ozzy nog geen wauwelende mtv-parodie was en gewoon steenhard en gifspuwend rockte!! Voor ieder pukkelpubertje dat denkt dat metal pas begon bij slayer (of erger: cradle of filth of een van die andere suffe blackmetalbandjes), luistert deze plaat maar eens en probeer je oren eens te ontdoen van de ruis. Ozzy was the fuckin master of evil!!!
Er staat ook geen zwak nummer op deze plaat vandaar de volle 5 sterren! Ik vind hem zelfs nog iets beter dan het debuut, die er dicht tegenaan ligt.

Paalhaas schreef:
“It sounded like the man who made Astral Weeks was in terrible pain, […] but there was a redemptive element in the blackness, ultimate compassion for the suffering of others, and a swath of pure beauty and mystical awe that cut right through the heart of the work.”
Lester Bangs


Al meer dan een jaar zit ik op deze site, en nog steeds heb ik niks verteld over mijn persoonlijke favoriet. Waarom? Wel, omdat ik niet zo goed weet wat ik moet vertellen. Mijn waardering voor deze plaat is moeilijk in woorden te vatten, denk ik. Nou ja, ik ga het nu gewoon proberen, en wie weet, misschien valt het reuze mee.

Ik leerde deze plaat kennen op de middelbare school. Een vriend van mij had hem eens geleend van de economieleraar, die hem de informatie meegaf dat hij het één van de mooiste platen ooit vond. Al snel kreeg ik hem ook te horen. Van die eerste luisterbeurten weet ik eigenlijk bar weinig meer, behalve dat ik nog nooit zoiets gehoord had en dat ik het al snel erg mooi vond. Een jaartje en diverse luisterbeurten later besloot ik, tijdens zo’n u allen vast wel bekende ‘doorbraakluistersessie’, dat dit eigenlijk misschien wel het mooiste album was dat ik kende. Verandering is daar sindsdien nooit in gekomen.

Astral weeks lijkt te zijn opgenomen door een man die door het leven overdonderd is, zich geen raad weet met de pijn die hem ten deel valt, zijn eenzaamheid en de machteloosheid van het individu ten overstaan van het lot. Dit was duidelijk een man die in een moeilijke, cruciale fase van zijn leven zat, en Morrison schijnt dan ook niet bepaald genietbaar te zijn geweest tijdens de opnamen. John Cale, die in dezelfde studio een album aan het opnemen was, doet verslag: "Morrison couldn't work with anybody, so finally they just shut him in the studio by himself. He did all the songs with just an acoustic guitar, and later they overdubbed the rest of it around his tapes."

Wie Astral weeks goed kent, kan dit verhaal nogal ongelooflijk in de oren klinken. Het samenspel klinkt namelijk alsof dit groepje muzikanten elkaar door en door kent. Bangs omschreef het prachtig: ”They seem to be dwelling inside of each other’s minds”.

De muzikanten waar Morrison de plaat mee op moest nemen, was een groepje doorgewinterde jazzmuzikanten. Ik weet niet wie verantwoordelijk is voor de rekrutering van deze lui (ik denk producer Lewis Merenstein), maar hij had het niet beter kunnen doen. Ik denk dan ook dat Astral weeks zonder deze uitzonderlijke cast wel eens een stuk minder legendarisch had kunnen uitvallen. Als eerste noem ik Richard Davis op contrabas, die zó goed aanvoelt wat deze composities nodig hebben dat hij de nummers zelf lijkt te hebben geschreven. Er gaat een magie uit van zijn spel zoals ik nergens eerder heb gehoord. Jay Berliner op gitaar (Die net als Davis ook heeft gespeeld op Mingus’ The black saint and the sinner lady), Connie Kay op drums, Warren Smith, Jr. op percussie, John Payne op fluit en Larry Fallon’s strijkersectie, allemaal leveren zij een formidabele bijdrage aan dit unieke stukje muziek.

Astral weeks is opgedeeld in twee delen van 4 nummers: “In the beginning” en “Afterwards”. Het eerste deel lijkt een romantische terugblik op zijn jeugdjaren in Ierland, waarin hij verhaalt over zijn vervreemding van de wereld (Astral weeks), zijn vriendschappen (Beside you) en zijn eerste liefde (Sweet thing), waarna hij in het tweede deel de conclusie lijkt te trekken dat hij die jeugdjaren nu definitief achter zich heeft gelaten (Hij heeft Ierland verlaten en woont nu in Boston). Dit wordt misschien het best duidelijk in Madame George, met de tekst “Say goodbye” die hij steeds maar herhaalt en herhaalt.

If I ventured in the slipstream
Between the viaducts of your dream
Where immobile steel rims crack
And the ditch in the back roads stop
Could you find me?
Would you kiss-a my eyes?
To lay me down
In silence easy
To be born again

Met deze cryptische zinsneden introduceert het titelnummer ons in de wondere wereld van Astral weeks, een magische wereld waar Morrison de realiteit lijkt te willen ontvluchten:

I ain’t nothing but a stranger in this world
Gotta home on high
In another land
So far away
Way up in the heaven (4x)
In another place
In another time

Het prachtige samenspel van Berliner en Davis, gecomplementeerd door Payne’s heerlijke gefluit (Waar de rattenvanger van Hamelen nog een puntje aan kan zuigen ), culmineert na 4:30 in een alsmaar stijgende en vervolgens alsmaar dalende melodieboog van de strijkers, waarna het nummer in de laatste minuut heel rustig, haast ongemerkt, tot stilstand komt, alsof je ontwaakt uit een droom.

Beside you dan. Berliner steelt de show met uitermate subtiel gitaarspel. Het nummer is doorwrocht van pijn, en die wordt hier bijzonder effectief op de luisteraar overgedragen, middels de trieste melodielijnen van gitaar en bas en de verdwaalde fluit die niet lijkt te weten wat hij moet doen, maar vooral natuurlijk door de hoogst emotionele zang van Morrison.

You turn around you turn around you turn around you turn around
And I'm beside you
Beside you
Oh darlin'
To never never wonder why at all
No no no no no
To never never never wonder why at all
To never never never wonder why it's gotta be
It has to be

De eerste zin van dit citaat is exemplarisch voor het album: Morrison lijkt geobsedeerd met het alsmaar herhalen van sommige teksten. In hetzelfde nummer herhaalt hij 4 maal snel achtereen You breathe in you breathe out, alsof hij op die manier je hartslag op wil voeren naar ongekende hoogten. De climax van het nummer is hartverscheurend en geeft me iedere keer weer kippenvel.

Vervolgens komt Sweet thing, een van de goddelijkste liefdesliedjes ooit geschreven. Het prachtige gitaarloopje, overlopend van levensvreugde, de schitterende cadans van de ritmesectie en de hemelse strijkersectie, alsmede de prachtige tekst en zang zijn voor mij nog altijd één van de beste godsbewijzen die ik ken.

And you shall take me strongly
In your arms again
And I will not remember
That I even felt the pain.
We shall walk and talk
In gardens all misty and wet with rain
And I will never, never, never
Grow so old again.

Schitterend. :’)

Cyprus Avenue is het eerste nummer waarin daadwerkelijk een verhaal wordt verteld. Het is het verhaal van een man die in een wagen zit te kijken naar een 14-jarig meisje dat van school naar huis loopt (langs Cyprus Avenue). Hij is smoorverliefd:

And I'm caught one more time
Up on Cyprus Avenue
And I'm conquered in a car seat
Nothing that I can do

Ook verderop in de tekst komt zijn hulpeloosheid tot uiting. Het is een onmogelijke liefde, die hem gek maakt, hij gaat er bijna aan onderdoor.

My tongue gets tied
Every time I try to speak
And my inside shakes just like a leaf on a tree

In dit nummer wordt overigens als enige gebruik gemaakt van een klavecimbel, die het nummer een mooi barok geluid geeft.

Tijd voor de vreemde eend in de bijt: The way young lovers do. Duidelijk het meest normale, up-tempo nummer op het album. Ik vind het ook meteen het minst op zijn plaats op dit album, al is het natuurlijk nog steeds een fantastisch nummer.

Het 10 minuten durende Madame George is misschien wel (samen met Cyprus Avenue) het emotionele middelpunt van het album. Een hypnotische gitaarrif doorkruist het volledige nummer, het lijkt wel een waltz in 4/4. Fallon is geweldig op viool. Voorzover ik uit de (ietwat cryptische) tekst kan opmaken, handelt het over een feestje, gegeven door een travestiet, al niet erg jeugdig meer, die eigenlijk alleen maar wordt uitgelachen door de jonge gasten, ondanks haar affectie voor hen ( And as you're about to leave, she jumps up and says: Hey love, you forgot your gloves). Als het eten en de drank op is, wordt ze vervolgens als het ware bij het oud vuil gezet. Symbolisch voor deze grove behandeling is de wind en regen die het hele nummer door aanwezig zijn en op het einde zelfs worden vergezeld door hagel en sneeuw.

Na dit bijzonder droevige nummer blaast Ballerina weer wat levensvreugde in het album. De speelse vibrafoon en de schalks steeds weer van octaaf wisselende contrabas zijn hier vooral debet aan. De tekst lijkt ook de positieve kanten van het leven weer bovenop te vinden:

But if it gets to you
And you feel like you just can't go on
All you gotta do
Is ring a bell
Step right up, and step right up
And step right up
Just like a ballerina
Stepping lightly

Rest Slim slow slider, een kort nummer, maar desondanks één van de grote hoogtepunten van het album. Naast Morrison’s akoestische gitaar doen alleen Davis’ contrabas en Payne’s fluit mee. Het samenspel is hemeltergend mooi. Dit nummer heeft ineens niets meer van de vreugde van Ballerina, maar is een inktzwart verhaal over een verloren liefde die haar ondergang tegemoet gaat. Of die ondergang letterlijk of metaforisch is, weet ik niet, maar het is een bekende theorie dat de Slim slow slider een heroïnespuit is. Hij sluit af met:

I know you're dying, baby
And I know you know it, too
(2x)
Everytime I see you
I just don't know what to do

Direct na de laatste zin, slaat Morrison een aantal maal spastisch op de klankkast van zijn gitaar, Davis trekt heftig aan zijn snaren en Payne perst er nog een laatste rits kakofonische noten uit, tezamen wellicht een metafoor voor het uitblazen van de laatste adem. En zo plotseling als het begon is het ineens weer voorbij.


De ware magie, mystiek en buitenaardsheid van dit album zit hem voor mij in nummers 1-3 en 8, maar Cyprus Avenue en Madame George vertellen zulke ultieme verhalen over eenzaamheid, onmacht en pijn, dat ze er maar bar weinig voor onderdoen. Rest mij niets anders dan de welverdiende 5/5 uit te delen, en dan schei ik er eens mee uit.

girl___ schreef:
eey mensen, dit is soow vet goeie groep! ben helemaal verslaaft daant liedje 'i write sins, not tragedies'. ik vind wel dat je ze een eerlijke kans moet geven en zowisoow dit nummer te luisteren, want als je iemand gaat bevooroordelen met de naam ja, dan ben je wel een beetje zielug, tog! maar ze zijn egt zo vet, en ik ben egt zo iemand die dit soort muziek herrie vind en die alleen maar shakira en nelly furtado enzo op mijn mp3 heeft staan,(nu ook panic! at the disco) maar als jij Klaas-Jan van Bergdalen heet dan vind je dat tog ook nie leuk als je daarop word beoordeeld:S

P.S. let ook ff op hoe goed die gast(en) kunnen zingen!!!
niet altijd alleen maar opt uiterlijk letten!

dit was ff om duidelijk te maken wat een geweldig nummer dit is!!!!

dikke kuzz, van mij

dynamo d schreef:
Recensie schrijf je met een "c".

Edris schreef:
Bij Blue Train van John Coltrane, door Zachary Glass.

tondeman schreef:
Ons aller Bob C. bij Television Personalities:

sxesven schreef:
Ik vraag me bij dergelijke teksten overigens altijd af of ik nu te maken heb met rechtstreeks-uit-het-hart komende, eerlijke recensies, of post-ironische kunst.

Savant schreef:
'Mama'?
'Ja jochie'?
'Is dat een engel die ik hoor'?
'Nee jochie, dat is Rufus'.
'Rufus'?
'Ja, Rufus. Wel een engelenstem, maar hij is een mens'.
'Hij zingt zo mooi mama. Is hij verdrietig'?
'Nee, dat denk ik niet. Maar misschien vertolkt hij wel het verdriet van de wereld. En alle vreugde. Dat zou zomaar kunnen'.
'Het is net of hij mij kent, mama. Kan dat'?
'Wie weet kent Rufus ons allemaal wel. Is dat geen fijne gedachte? Dat Rufus ons allemaal een beetje kent'?
'Ja, dat vind ik fijn. Mama'?
'Ja jochie'?
'Waarom huil jij, mama"?
'Ik huil niet, schat. Ik ben gelukkig'.
Ómdat Rufus voor ons zingt'?
'Ja, omdat Rufus voor ons zingt. Dat tilt mama een beetje op. Begrijp jij dat'?
'Is dat dat je kunt huilen en lachen tegelijkertijd en dan een beetje zweeft in je hoofd'?
'Dat is het precies. Wat knap van jou'!
'Mama'?
'Ja knul'?
Ik hou van Rufus, en jij'?
'Ík ook jochie, ik ook'.
'Net als van pappie'?
'Nee, niet zoals van pappie'.
'Gelukkig maar. Want pappie ging zomaar weg. Doet Rufus dat ook'? 'Nee schat. Rufus zal er altijd zijn, als jij dat wilt'.
'Net als een beschermengel. Dan is hij toch een soort van engel'.
'Precies. Rufus is toch een soort van engel'.

luisteraart schreef:


Het zal vloeken in dit topic zijn, maar bovenstaande vind ik vreselijk verschrikkelijk. Zuur en zoet tegelijk. Bah. Oh wat zijn mam en pap goed, en wat is die vreemde toch vreselijk nog beter.

Bah.

dutchboi schreef:
blahhh 0.5*

Comrade schreef:
De beste vind ik die van dutchboi bij Petje Af van Ali B.

re·cen·sie (de ~ (v.), ~s)
1 kritische beschouwing van een werk van kunst of wetenschap in een krant of tijdschrift => bespreking

Voldoet niet.

rayman schreef:
Naar aanleiding van het feit dat een aantal door mij zeer gewaardeerde mume-leden erg enthousiast zijn over dit album heb ik hem in feite blind aangeschaft. Ik kende er helemaal niets van, had ook nog nooit gehoord van Arcade Fire. Dus met een open mind de cd opgezet. En niet bepaald enthousiast geworden bij de eerste luisterbeurt. Geeft niet, dan proberen we het wat vaker. Ondertussen ben ik een twintigtal (gedeeltelijke) luisterbeurten verder, en ben tot de conclusie gekomen dat het niks gaat worden tussen ons. Van vrijwel elk nummer zijn de eerste 30 seconden heel goed te horen, maar dan doet meneer zijn mond open..... ik kan daar heel slecht tegen. Wat een gruwelijk irritante stem, het werkt enorm op mijn zenuwen.
Ik ben een groot liefhebber van zangers met een kenmerkend stemgeluid. Billy Corgan, Morrissey, Nick Cave, Matt Bellamy, Robert Smith, stuk voor stuk mannen wiens stemgeluid je haat of je vind het heerlijk. Van genoemd vijftal vind ik het heerlijk, van Arcade Fire word ik bloednerveus.
Die stem is voor mij dermate aanwezig en storend, dat de muzikale kwaliteiten voor een groot deel wegvallen. Op zich is dat niet helemaal fair, gezien het feit dat iedere eerste dertig seconden van de liedjes mij goed in de oren klinken. Maar die stem, die verpest het helemaal.
2,5 ster voor tien maal dertig seconden. Laat die man zijn mond houden en we kunnen richting de vier sterren.

stevie schreef:
Deze plaat lijkt wel gemaakt te zijn als introductiegids voor rondreizende aliens, die onze planeet komen bezoeken/vernietigen. Dat lijkt althans de hele opzet van deze tour de force.

Een aantal straffe muzikanten, die elk hun eigen kleur toevoegen aan dit palet, dat de nachtelijke sfeer beschrijft van een wereldstad, die zakenlieden, pooiers, hoertjes, wannabees, wannadies, filosofen en kunstenaars herbergt. Een soort Dickens voor de jaren 60 extravaganza en verdorvenheid van een stad die haast bezwijkt onder haar eigen status.
Waar anders worden sfeerbeelden als verliefde tienermeisjes loomheid(Sunday morning) en nerveuze junkies wachtend op een shot (waiting for the man) verweven alsof het een beeld van een doordeweekse dag portretteerd, om even later in de SM-kelders te duiken met wulpse verleidsters, die zich als een kronkelende Lorelei over de met LSD-trips besmeurde vloeren van een obscure nachtclub voortbewegen. De stem van Nico ademt een sfeer uit die tegelijkertijd dood en seksualiteit in zich vasthoudt.
Heroïneshots, smerige gitaren en violen die je met bezwerende krachten trachten te versmachten, in kunstvorm gegoten door een collaboratie van proto-punkers, die voor het geval er een apocalyps aankomt, een tijdsbeeld vastleggen, dat voor het eventuele nageslacht,
reizigers uit het Andromedastelsel of archeologen uit de 25e eeuw even schokkend, verrassend, inventief en levensbevestigend is, zonder zijn eigen persoonlijkheid te verkopen als dezelfde zieke persoonlijkheden waarover de plaat zelf handelt.

En dan moeten we onszelf afvragen wie er nu eigenlijk de buitenaardsen zijn. Voorlopig houden we het maar bij een kopje Campbell's Tomato Soup om na te genieten.