Muziek / Algemeen / Recensies van MuMe
0
geplaatst: 10 mei 2007, 10:15 uur
Bij Dido's 'Life for rent' staan er twee. Ze gaan meer over de artieste in kwestie zelf dan over de cd, maar goed...
Zachary Glass schreef:
Telkens ik Dido zie verschijnen in mijn aquarium (=televisie) moet ik denken aan mijn tante Thèrese.
Tante Thèrese is best een brave meid.
Wanneer Tante Thèrese het uitmaakt met haar vriend, gebeurt dat altijd "in vriendschap" met een klef zoentje op de wang "ten afscheid".
Tante Thèrese heeft ooit "Rid of me" van PJ Harvey gehoord en vond dat dat een anti-vrouw nummer was.
Tante Thèrese heeft soms behoefte aan rust en luistert daarom naar fake-dolfijngeluiden om "in contact te komen met haar innerlijke ik"
Tante Thèrese heeft de film "Bridget Jones' Diary" een stuk of vier, vijf maal gezien en verkeert in de veronderstelling dat ze hààr leven verfilmd hebben.
Tante Thèrese schrijft in het weekend karamelverzen en beschouwt deze "als grote kunst".
Tante Thèrese is danig politiek correct dat het pijn doet voor deze jongen.
Telkens ik Dido zie verschijnen in mijn aquarium (=televisie) moet ik denken aan mijn tante Thèrese.
Tante Thèrese is best een brave meid.
Wanneer Tante Thèrese het uitmaakt met haar vriend, gebeurt dat altijd "in vriendschap" met een klef zoentje op de wang "ten afscheid".
Tante Thèrese heeft ooit "Rid of me" van PJ Harvey gehoord en vond dat dat een anti-vrouw nummer was.
Tante Thèrese heeft soms behoefte aan rust en luistert daarom naar fake-dolfijngeluiden om "in contact te komen met haar innerlijke ik"
Tante Thèrese heeft de film "Bridget Jones' Diary" een stuk of vier, vijf maal gezien en verkeert in de veronderstelling dat ze hààr leven verfilmd hebben.
Tante Thèrese schrijft in het weekend karamelverzen en beschouwt deze "als grote kunst".
Tante Thèrese is danig politiek correct dat het pijn doet voor deze jongen.
fish schreef:
Rechtop zitten, met twee woorden spreken en er verzorgd uitzien; respect voor de ouderen en respect voor de dieren. Mocht je alle tien geboden kennen, probeer er dan naar te leven. Geld geven aan goede doelen en de medemens helpen wanneer deze in nood verkeert, helpt je een heel eind als je in de hemel wilt komen.
In de hemel zit Dido op een wolkje met gitaar (idd geen harp, deze kleine verandering durft ze net aan).
Ik wil misschien niet de hemel in......
Rechtop zitten, met twee woorden spreken en er verzorgd uitzien; respect voor de ouderen en respect voor de dieren. Mocht je alle tien geboden kennen, probeer er dan naar te leven. Geld geven aan goede doelen en de medemens helpen wanneer deze in nood verkeert, helpt je een heel eind als je in de hemel wilt komen.
In de hemel zit Dido op een wolkje met gitaar (idd geen harp, deze kleine verandering durft ze net aan).
Ik wil misschien niet de hemel in......
0
geplaatst: 12 oktober 2007, 15:17 uur
Tijd om deze topic weer eens naar voren te halen. Vandaag een opvallende verschijning tussen de vele radiohead berichten.
stevie schreef:
Somewhere over the rainbow…
In het oude testament staat een passage waar God de regenboog schiep ter belofte dat er nooit meer een zondvloed zou plaatsvinden. Toen konden de mensen eindelijk slapen met de zekerheid dat ze niet wakker werden tussen de zoutwatervissen of in de armen van een bronstige octopus. Het kan toeval zijn dat Radiohead net nu met een plaat op de proppen komt die ‘In Rainbows’ heet. Want tijdens de lange radiostilte zou je al met vreemde scenarios in je hoofd kunnen zitten, misschien waren zij hun eigen ark aan het bouwen om langs een achterpoortje te verdwijnen langs één van de vele woeste kanalen in muziekland of waren ze ondertussen toch een geniepige kruistocht aan het voorbereiden? Ik dacht aan dat laatste scenario, want ik zou Yorke nooit een Judasrol toedichten, al ben ik dan geen fundamenteel gelovige als het op Radiohead aankomt, maar voor een popgroep die zijn eigen Hoogmis gekregen heeft, wil ik best uit mijn pen kruipen om hen te bezingen, of het dan uiteindelijk een lofzang of klaagzang wordt, dat zal pas duidelijk worden wanneer ik de andere kant van de regenboog bereik.
Natuurlijk vind ik het mijn plicht om ooit eenmaal in mijn leven een Radiohead-recensie te schrijven als ware muziekofiel. Rabiate Radioheadfans hebben Tommeke zijn eigen plaats in het muzikale Lourdes trouwens al veel langer geschonken. Net zoals iedere Moslim ooit in zijn leven naar Mekka moet, of gepensioneerde madammekes de drang voelen om naar Lourdes te trekken, dient iedere muziekliefhebber in zijn leven ooit een Radioheadplaat te beluisteren, net zoals een Nirvana Beatles of Sex Pistols plaat . Welke bevindingen daar ook uit voortvloeien, het is een plicht om één van de grootste architecten van de huidige nieuwbouw in muziekland te bewonderen of te verfoeien want hun constructies zijn nooit puur homogeen geweest of vergankelijk. Steeds gewaagd of tegendraads zelfs. Een Sixtijnse kapel met filmdecors, zo zou je hun OK Computer/Kid A periode kunnen omschrijven. Ook op ‘IN Rainbows’ staat Yorke als verknipte misdienaar zijn hymnen dan te zingen voor de parochie, met zijn zeurstem dus ja..
Voor er messen getrokken worden of dat ik me moet verlagen tot schietstoelschrijven (vluchten voor al het verbale geweld tot mij komt) wil ik zeggen dat ik het wel heb voor Yorke zijn zeurstem, want hij zeurt immers goed, hier ook weer, en de muzikale omgeving is ook zeer te pruimen. De regel met zeurstemmen is in feite simpel. Bijvoorbeeld : Een bezopen trucker met bierbuik moet niet lang tegen me zagen voor ik pissig wordt, maar als het een schone blondine met lange benen betreft, zo rond de twintig à dertig jaar kan ik veel verdragen. Tom Yorke is dus het muzikale equivalent van mijn blondines met de lange benen, die tegenwoordig weer vaker afwezig zijn de laatste tijden maar steeds de kamers van mijn hoofd bevolken. Maar ook voor hem zal ik de komende dagen wat plaats ruimen daar boven, al is het voor een heel andere reden.
Ik heb ze trouwens beluisterd, de vorige platen, alle zes. Het oude en het Nieuwe testament tesamen. ‘In Rainbows’ zou in dit rijtje passen als de grote wederopstanding. Maar het begon allemaal lang geleden, toen ze nog abuiselijk voor een one hit wonder aanzien werden, een idool voor bakvissen en breugelbekken, niets meer, niets minder. Creep was echter slechts de stilte voor de zondvloed van the Bends en Ok Computer waarmee ze hun eigen plekje opeisten tussen de Goden op de berg Olympus. Kid A en Amnesiac waren moderne gedigitaliseerde psalmen en Hail to the thief was dan een samenvatting van de vorige boeken. Met ‘In Rainbows’, lijkt Tom zich op te werpen als martelaar en verlosser tegelijk. Hij is wat rustiger geworden, al is er af en toe nog een wilde uitbarsting te horen wanneer hij in zijn Franse colère schiet. De electronica is wat meer naar de stoffige hoeken van de kamer verplaatst en de cello’s spelen soms euh eerste viool in de ingetogen nummers.
Eigenlijk dus toch wel een Kid A bocht hoor ik mezelf al denken. Een terugkeer of een andere weg? Eigenlijk beiden en geen één van de twee. Deze plaat is weer hermetischer dan het collagewerk en het gefröbel van hun vorige. Al kan deze plaat in het begin wat onsamenhangend klinken, maar eenmaal de cement gedroogd is, staat de plaat toch maar weer als een huis. Genoeg kamers om tot rust te komen, genoeg stemmen en sferen om niet eenzaam te worden, geen structuren om verloren te lopen echter op deze plaat, maar dat zou ook niet bij het bouwplan passen, het is een eerlijke plaat geworden, geen zoekende maar een vindende plaat, minder afwijkend en experimenteel, maar met een echte hartslag deze keer, Radiohead puur en onversneden, die slogan zou ik er onder plakken, als ik mijn geld verdiende op een reclamebureau met het verzinnen van banale oneliners.
Maar oordeel vooral zelf, en of Tom Yorke nu God is of niet volgens sommigen is puur subjectief. Het is net als met God zelf : Of hij bestaat en wij slapen slechts wanneer we hem moesten horen, of we dromen gewoon dat hij echt bestaat.
…en als ik u dan toch op de zenuwen gewerkt heb, of overspoeld heb met mijn religieuze metaforen, en vind dat u te lang door de vergelijkingen moest worstelen om tot de essentie te komen, zal ik beloven dat ik het nooit meer zal doen. Stuur al uw spaargeld op en ik stuur u een persoonlijke regenboog of u denkt maar gewoon dat ik blond ben met lange benen.
Sjaloom..
Somewhere over the rainbow…
In het oude testament staat een passage waar God de regenboog schiep ter belofte dat er nooit meer een zondvloed zou plaatsvinden. Toen konden de mensen eindelijk slapen met de zekerheid dat ze niet wakker werden tussen de zoutwatervissen of in de armen van een bronstige octopus. Het kan toeval zijn dat Radiohead net nu met een plaat op de proppen komt die ‘In Rainbows’ heet. Want tijdens de lange radiostilte zou je al met vreemde scenarios in je hoofd kunnen zitten, misschien waren zij hun eigen ark aan het bouwen om langs een achterpoortje te verdwijnen langs één van de vele woeste kanalen in muziekland of waren ze ondertussen toch een geniepige kruistocht aan het voorbereiden? Ik dacht aan dat laatste scenario, want ik zou Yorke nooit een Judasrol toedichten, al ben ik dan geen fundamenteel gelovige als het op Radiohead aankomt, maar voor een popgroep die zijn eigen Hoogmis gekregen heeft, wil ik best uit mijn pen kruipen om hen te bezingen, of het dan uiteindelijk een lofzang of klaagzang wordt, dat zal pas duidelijk worden wanneer ik de andere kant van de regenboog bereik.
Natuurlijk vind ik het mijn plicht om ooit eenmaal in mijn leven een Radiohead-recensie te schrijven als ware muziekofiel. Rabiate Radioheadfans hebben Tommeke zijn eigen plaats in het muzikale Lourdes trouwens al veel langer geschonken. Net zoals iedere Moslim ooit in zijn leven naar Mekka moet, of gepensioneerde madammekes de drang voelen om naar Lourdes te trekken, dient iedere muziekliefhebber in zijn leven ooit een Radioheadplaat te beluisteren, net zoals een Nirvana Beatles of Sex Pistols plaat . Welke bevindingen daar ook uit voortvloeien, het is een plicht om één van de grootste architecten van de huidige nieuwbouw in muziekland te bewonderen of te verfoeien want hun constructies zijn nooit puur homogeen geweest of vergankelijk. Steeds gewaagd of tegendraads zelfs. Een Sixtijnse kapel met filmdecors, zo zou je hun OK Computer/Kid A periode kunnen omschrijven. Ook op ‘IN Rainbows’ staat Yorke als verknipte misdienaar zijn hymnen dan te zingen voor de parochie, met zijn zeurstem dus ja..
Voor er messen getrokken worden of dat ik me moet verlagen tot schietstoelschrijven (vluchten voor al het verbale geweld tot mij komt) wil ik zeggen dat ik het wel heb voor Yorke zijn zeurstem, want hij zeurt immers goed, hier ook weer, en de muzikale omgeving is ook zeer te pruimen. De regel met zeurstemmen is in feite simpel. Bijvoorbeeld : Een bezopen trucker met bierbuik moet niet lang tegen me zagen voor ik pissig wordt, maar als het een schone blondine met lange benen betreft, zo rond de twintig à dertig jaar kan ik veel verdragen. Tom Yorke is dus het muzikale equivalent van mijn blondines met de lange benen, die tegenwoordig weer vaker afwezig zijn de laatste tijden maar steeds de kamers van mijn hoofd bevolken. Maar ook voor hem zal ik de komende dagen wat plaats ruimen daar boven, al is het voor een heel andere reden.
Ik heb ze trouwens beluisterd, de vorige platen, alle zes. Het oude en het Nieuwe testament tesamen. ‘In Rainbows’ zou in dit rijtje passen als de grote wederopstanding. Maar het begon allemaal lang geleden, toen ze nog abuiselijk voor een one hit wonder aanzien werden, een idool voor bakvissen en breugelbekken, niets meer, niets minder. Creep was echter slechts de stilte voor de zondvloed van the Bends en Ok Computer waarmee ze hun eigen plekje opeisten tussen de Goden op de berg Olympus. Kid A en Amnesiac waren moderne gedigitaliseerde psalmen en Hail to the thief was dan een samenvatting van de vorige boeken. Met ‘In Rainbows’, lijkt Tom zich op te werpen als martelaar en verlosser tegelijk. Hij is wat rustiger geworden, al is er af en toe nog een wilde uitbarsting te horen wanneer hij in zijn Franse colère schiet. De electronica is wat meer naar de stoffige hoeken van de kamer verplaatst en de cello’s spelen soms euh eerste viool in de ingetogen nummers.
Eigenlijk dus toch wel een Kid A bocht hoor ik mezelf al denken. Een terugkeer of een andere weg? Eigenlijk beiden en geen één van de twee. Deze plaat is weer hermetischer dan het collagewerk en het gefröbel van hun vorige. Al kan deze plaat in het begin wat onsamenhangend klinken, maar eenmaal de cement gedroogd is, staat de plaat toch maar weer als een huis. Genoeg kamers om tot rust te komen, genoeg stemmen en sferen om niet eenzaam te worden, geen structuren om verloren te lopen echter op deze plaat, maar dat zou ook niet bij het bouwplan passen, het is een eerlijke plaat geworden, geen zoekende maar een vindende plaat, minder afwijkend en experimenteel, maar met een echte hartslag deze keer, Radiohead puur en onversneden, die slogan zou ik er onder plakken, als ik mijn geld verdiende op een reclamebureau met het verzinnen van banale oneliners.
Maar oordeel vooral zelf, en of Tom Yorke nu God is of niet volgens sommigen is puur subjectief. Het is net als met God zelf : Of hij bestaat en wij slapen slechts wanneer we hem moesten horen, of we dromen gewoon dat hij echt bestaat.
…en als ik u dan toch op de zenuwen gewerkt heb, of overspoeld heb met mijn religieuze metaforen, en vind dat u te lang door de vergelijkingen moest worstelen om tot de essentie te komen, zal ik beloven dat ik het nooit meer zal doen. Stuur al uw spaargeld op en ik stuur u een persoonlijke regenboog of u denkt maar gewoon dat ik blond ben met lange benen.
Sjaloom..
0
Mojo Pin
geplaatst: 12 oktober 2007, 20:11 uur
Bij Transformer van Lou Reed:
Kevin-Raphaëll schreef:
bestaat er iets beter dan dit werkje
ja natuurlijk, maar laat ons eerlijk zijn
dit is een waardige 5
bestaat er iets beter dan dit werkje
ja natuurlijk, maar laat ons eerlijk zijn
dit is een waardige 5
0
geplaatst: 12 oktober 2007, 20:19 uur
Kevin-Raphaëll schreef:
bestaat er iets beter dan dit werkje
ja natuurlijk, maar laat ons eerlijk zijn
dit is een waardige 5
bestaat er iets beter dan dit werkje
ja natuurlijk, maar laat ons eerlijk zijn
dit is een waardige 5
0
Mojo Pin
geplaatst: 12 oktober 2007, 20:31 uur
Deze is anders ook niet mis. Bij From the Lions Mouth van The Sound:
Kevin-Raphaëll schreef:
niet echt mijn ding moet ik zeggen
de hoes hé, niet de muziek want deze is prachtig
ik weet het gewoon niet
de hoes ligt me gewoon niet, maar dat zijn smaken hé
niet echt mijn ding moet ik zeggen
de hoes hé, niet de muziek want deze is prachtig
ik weet het gewoon niet
de hoes ligt me gewoon niet, maar dat zijn smaken hé
0
geplaatst: 15 december 2007, 00:11 uur
waarom nog iets schrijven als dit er al staat:
Bij Songs of love and hate van Leonard Cohen:
Bij Songs of love and hate van Leonard Cohen:
Zachary Glass schreef:
I stepped into an avalanche, it covered up my soul ... de zin zou voedsel kunnen geven aan sluiks geknars bij de argeloze, babyfrisse popluisteraar.
Het zou evenwel achteloos je oren kunnen kruisen ... ware er niet ... die stem.
Een stem als een wandelstok, kleurrijk getint als een afgebrand sparrenbos ...
De eerste rits nummers (Avalanche, Last Year's Man & Dress Rehearsel Rag) zijn het muzikale equivalent van uitgepuurde schoonheid in een geslaagde wit/zwart foto.
Weg die frutselfranjes: een man die een kreupel verhaal vertelt over afgedragen geesten, een voortdenderende dodemansgitaar en tegenmelodieën leverende strijkers en we hebben een solide pakket waar je het zielenmoratoriumfestival gehaaid wint. Talent laat zich vaak herleiden tot gruwelijke eenvoud ...
Last Year's Man:
the lovers will rise up and the mountains will touch the ground ... begeleid door een kinderkoor ... illusies & idealen hebben altijd iets onschuldig gehad ...
Dress Rehearsal Rag: A voice in the mirror says hey prince you'd better shave ... that's a funeral in the mirror and it's stopping at your face ... ... dit brengt geen kippenvlees meer te weeg, dit lijkt meer alsof Cohen met een STOP!-verkeersbord op je borstkas aan het rammen gaat ... die sneer in zijn stem, pijnlijk bijna. Berlin werd plotseling een uitstapje in de Efteling ...
Diamonds In the Mine begint met een vriendelijk motiefje ... maar de eerste indruk is zoals wel vaker de verkeerde. Helaas trekt Cohen het cynische sfeertje iets te ver door. Te luid Neen zingen wordt automatisch Ja ...
Love calls You By Your Name gaat een paar ingrediënten lenen bij buur Avalanche, hindert absoluut niet, want zo'n titel is de gehele songcataloog waard van een hoogborstige, minder getalenteerde liederenbard.
Famous Blue Raincoat is zo'n tafelblues nummer ... de noten worden gerantsoeneerd al waren het reddingsboten op een wankele olietanker ... You came to the station ... to read every train ... ... schrijf het op en je lacht je doorheen de kleurenregenboog ... maar het werkt het ... als een mens deftig belogen wordt, hindert dat niet
Sing Another Song, Boys is meer een sfeerschets dan een song, denk ik. Cohen maakt er een zondagochtendfilmpje van, met een wankelige klankband. Alleen vergat hij de decorstukken op de scène te plaatsen ...
Misschien moet ik er meerdere luisterbeurten tegengooien, uitgespaarde bioscoopfilms leveren soms meer op dan je denkt
Een laatste oefening in het levend sterven is Joan of Arc ... een oefening in eenzaamheid vangen in een liedje ... vooral de quasi vrolijke "la-la-la" en de discrete tromboneklanken maken het droefgeestige plaatje compleet.
We gaan het hier deftig houden en 4 micro melkwegstelsels schenken
I stepped into an avalanche, it covered up my soul ... de zin zou voedsel kunnen geven aan sluiks geknars bij de argeloze, babyfrisse popluisteraar.
Het zou evenwel achteloos je oren kunnen kruisen ... ware er niet ... die stem.
Een stem als een wandelstok, kleurrijk getint als een afgebrand sparrenbos ...
De eerste rits nummers (Avalanche, Last Year's Man & Dress Rehearsel Rag) zijn het muzikale equivalent van uitgepuurde schoonheid in een geslaagde wit/zwart foto.
Weg die frutselfranjes: een man die een kreupel verhaal vertelt over afgedragen geesten, een voortdenderende dodemansgitaar en tegenmelodieën leverende strijkers en we hebben een solide pakket waar je het zielenmoratoriumfestival gehaaid wint. Talent laat zich vaak herleiden tot gruwelijke eenvoud ...
Last Year's Man:
the lovers will rise up and the mountains will touch the ground ... begeleid door een kinderkoor ... illusies & idealen hebben altijd iets onschuldig gehad ...
Dress Rehearsal Rag: A voice in the mirror says hey prince you'd better shave ... that's a funeral in the mirror and it's stopping at your face ... ... dit brengt geen kippenvlees meer te weeg, dit lijkt meer alsof Cohen met een STOP!-verkeersbord op je borstkas aan het rammen gaat ... die sneer in zijn stem, pijnlijk bijna. Berlin werd plotseling een uitstapje in de Efteling ...
Diamonds In the Mine begint met een vriendelijk motiefje ... maar de eerste indruk is zoals wel vaker de verkeerde. Helaas trekt Cohen het cynische sfeertje iets te ver door. Te luid Neen zingen wordt automatisch Ja ...
Love calls You By Your Name gaat een paar ingrediënten lenen bij buur Avalanche, hindert absoluut niet, want zo'n titel is de gehele songcataloog waard van een hoogborstige, minder getalenteerde liederenbard.
Famous Blue Raincoat is zo'n tafelblues nummer ... de noten worden gerantsoeneerd al waren het reddingsboten op een wankele olietanker ... You came to the station ... to read every train ... ... schrijf het op en je lacht je doorheen de kleurenregenboog ... maar het werkt het ... als een mens deftig belogen wordt, hindert dat niet
Sing Another Song, Boys is meer een sfeerschets dan een song, denk ik. Cohen maakt er een zondagochtendfilmpje van, met een wankelige klankband. Alleen vergat hij de decorstukken op de scène te plaatsen ...
Misschien moet ik er meerdere luisterbeurten tegengooien, uitgespaarde bioscoopfilms leveren soms meer op dan je denkt
Een laatste oefening in het levend sterven is Joan of Arc ... een oefening in eenzaamheid vangen in een liedje ... vooral de quasi vrolijke "la-la-la" en de discrete tromboneklanken maken het droefgeestige plaatje compleet.
We gaan het hier deftig houden en 4 micro melkwegstelsels schenken
0
DevendraBan
geplaatst: 3 januari 2009, 17:22 uur
Bij Antony and the Johnsons - The Crying Light (2009):
Ik heb het altijd al een beetje de muziek kapot maken gevonden, zo'n recensies.
jkbb schreef:
(quote)
(quote)
Ik heb het altijd al een beetje de muziek kapot maken gevonden, zo'n recensies.
0
geplaatst: 3 januari 2009, 19:09 uur
DevendraBan schreef:
Ik heb het altijd al een beetje de muziek kapot maken gevonden, zo'n recensies.
(quote)
Ik heb het altijd al een beetje de muziek kapot maken gevonden, zo'n recensies.
Waarom?
0
DevendraBan
geplaatst: 3 januari 2009, 19:35 uur
Omdat ik het zonde vind een album track per track te analyseren, hoe Antony zingt, welke instrumenten er aan te pas komen, etc. Er wordt ook telkens hetzelfde gezegd. Wie heeft er nu iets aan zo'n recensie?
Ik vind het fijner om in twee/drie zinnetjes te lezen hoe iemand het album ervaart of welke emoties het losmaakt.
Ik vind het fijner om in twee/drie zinnetjes te lezen hoe iemand het album ervaart of welke emoties het losmaakt.
0
geplaatst: 3 januari 2009, 20:25 uur
DevendraBan schreef:
Wie heeft er nu iets aan zo'n recensie?
Wie heeft er nu iets aan zo'n recensie?
Wat een onzin om dan zijn bericht af te kraken als iemand zijn best heeft gedaan een uitgebreide recensie te schrijven. Je hoeft het niet te lezen, toch? Prima recensie wat mij betreft.
0
DevendraBan
geplaatst: 3 januari 2009, 20:38 uur
Ik wil helemaal niemand afkraken. Ik verkondig gewoon wat ik over zo'n recensies vind, maakt me niets uit of iemand zijn best heeft gedaan of niet, da's toch geen criterium voor een goede recensie?
En, dat van "je hoeft het niet te lezen" vind ik een nog belachelijker argument.
En, dat van "je hoeft het niet te lezen" vind ik een nog belachelijker argument.
0
geplaatst: 3 januari 2009, 21:05 uur
Ik vind het een erg mooi stukje van jkbb en ben dan ook altijd blij dit soort berichten te lezen, vooral bij platen die ik zelf ook heel goed vind. Zeer interessant om te zien hoe andere mensen bepaalde songs beleven en dat ook met veel bezieling beschrijven.
0
geplaatst: 3 januari 2009, 21:31 uur
DevendraBan schreef:
Omdat ik het zonde vind een album track per track te analyseren, hoe Antony zingt, welke instrumenten er aan te pas komen, etc. Er wordt ook telkens hetzelfde gezegd. Wie heeft er nu iets aan zo'n recensie?
Omdat ik het zonde vind een album track per track te analyseren, hoe Antony zingt, welke instrumenten er aan te pas komen, etc. Er wordt ook telkens hetzelfde gezegd. Wie heeft er nu iets aan zo'n recensie?
Ieder zijn ding natuurlijk, ik kan me er wel iets bij voorstellen dat als je een album erg goed vind, dat je die per nummer gaat recenseren (wou dat ik het kon, helaas niet voor mij weggelegd). Maar om nou te zeggen dat hij steeds hetzelfde zegt vind ik een beetje raar. Ik lees hooguit het woord sprookjesachtig drie keer, voor de rest heeft hij de nummers mooi omschreven (vind ik dan). Zo zie je maar dat mensen de berichten bij albums allemaal anders ervaren. En dat is ook goed!
Zelf ben ik nog steeds helemaal in de wolken van dit album en voor het eerst sinds hele lange tijd dat ik weer eens 5 sterren uitgedeeld heb. De tijd zal het leren of deze waardering gehandhaafd blijft
0
DevendraBan
geplaatst: 3 januari 2009, 21:42 uur
musicfriek schreef:
...Maar om nou te zeggen dat hij steeds hetzelfde zegt vind ik een beetje raar. Ik lees hooguit het woord sprookjesachtig drie keer...
(quote)
...Maar om nou te zeggen dat hij steeds hetzelfde zegt vind ik een beetje raar. Ik lees hooguit het woord sprookjesachtig drie keer...
"Hetzelfde" gaat verder dan hetzelfde woord hé.
Zandkuiken schreef:
...hoe andere mensen bepaalde songs beleven en dat ook met veel bezieling beschrijven.
...hoe andere mensen bepaalde songs beleven en dat ook met veel bezieling beschrijven.
Dat is nu net het probleem, het kan dan wel met veel bezieling geschreven zijn, ik merk er amper iets van. Die bezieling komt nauwelijks over in dat stukje.
Bon, ik zal me van verdere commentaar onthouden, voor ik meer "mensen afkraak die hun best doen".
0
geplaatst: 3 januari 2009, 23:46 uur
DevendraBan schreef:
Omdat ik het zonde vind een album track per track te analyseren, hoe Antony zingt, welke instrumenten er aan te pas komen, etc. Er wordt ook telkens hetzelfde gezegd. Wie heeft er nu iets aan zo'n recensie?
Omdat ik het zonde vind een album track per track te analyseren, hoe Antony zingt, welke instrumenten er aan te pas komen, etc. Er wordt ook telkens hetzelfde gezegd. Wie heeft er nu iets aan zo'n recensie?
Is hier nu jouw eigen opmerking ook niet een beetje op van toepassing:
DevendraBan schreef:
Maak je daar toch niet zo druk om.
Maak je daar toch niet zo druk om.
Ik persoonlijk zit niet te wachten op het 20e bericht 'geweldig album' of 'ik vind hem maar een zeurstem hebben' Ik lees liever wat uitgebreiders: hoe ervaren mensen dit album.
Dat is het fijne van deze site: voor elk wat anders en dan mag je het een non-argument vinden maar dan gaat toch echt 'lees het dan niet' op. M.a.w. nu maak jij je onnodig druk
0
DevendraBan
geplaatst: 4 januari 2009, 00:22 uur
Ik lees zo'n dingen ook niet, ik verkondig gewoon wat me eraan stoort.
Het is wel erg makkelijk om je argumentatie te doorzien, ofwel ruk je citaten uit de context of je overdrijft. Ik heb helemaal nergens gezegd dat ik wacht op "geweldig album" oid. Ik wou niet overdrijven met het feit dat ik die recensie een overanalyse vond en zei gewoon dat enkele regels me meer zeggen dan zo'n afzonderlijke bespreking van elke track waar ik toch niets aan heb.
Het is wel erg makkelijk om je argumentatie te doorzien, ofwel ruk je citaten uit de context of je overdrijft. Ik heb helemaal nergens gezegd dat ik wacht op "geweldig album" oid. Ik wou niet overdrijven met het feit dat ik die recensie een overanalyse vond en zei gewoon dat enkele regels me meer zeggen dan zo'n afzonderlijke bespreking van elke track waar ik toch niets aan heb.
0
geplaatst: 4 januari 2009, 00:29 uur
Maar echt vriendelijk kwam het nu ook niet over............ (en ik ben niet de enige die dat zo ervaarde). En ik weet dat we niet allemaal vriendelijk hoeven te zijn hier maar ik vond het een opmerking van jou waar eigenlijk niemand wat mee kon zoals jij vond dat niemand met zulke recensies wat kon. That's all.
Dit is natuurlijk vreemd: je leest het niet en toch stoor je je er aan
DevendraBan schreef:
Ik lees zo'n dingen ook niet, ik verkondig gewoon wat me eraan stoort.
Ik lees zo'n dingen ook niet, ik verkondig gewoon wat me eraan stoort.
Dit is natuurlijk vreemd: je leest het niet en toch stoor je je er aan
0
geplaatst: 4 januari 2009, 01:30 uur
Ik snap DevendraBan's punt wel hoor, hoewel ik me absoluut niet aan dergelijke reviews stoor en het prima vind als mensen ze graag schrijven en lezen. Erg veel recensies hebben echter de neiging om track voor track alles te beschrijven, terwijl het geven van een totale sfeerimpressie voor mijn gevoel veel waardevoller is voor de lezer, en je er bovendien schrijftechnisch veel meer kanten mee opkunt, zonder dat je vast zit aan een bepaald stramien (de opsomming van nummers).
Maar ieder zijn eigen ding. Ik heb zelf ook regelmatig track-voor-track reviews geschreven, en soms is dat ook heel toereikend. Soms draagt een album geen eenduidige, beschrijfbare sfeer uit. Maar ik ben het puur persoonlijk ermee eens dat reviews die meteen voor het totaalplaatje gaan een grotere vrijheid uitstralen en prettiger zijn om te lezen. Een dergelijke opbouw maakt een stuk tot een samenspel tussen de artiest en de schrijver, terwijl track-voor-track reviews -met alle respect- relatief inwisselbaar zijn.
En nou maar eens achter deze plaat aan
Maar ieder zijn eigen ding. Ik heb zelf ook regelmatig track-voor-track reviews geschreven, en soms is dat ook heel toereikend. Soms draagt een album geen eenduidige, beschrijfbare sfeer uit. Maar ik ben het puur persoonlijk ermee eens dat reviews die meteen voor het totaalplaatje gaan een grotere vrijheid uitstralen en prettiger zijn om te lezen. Een dergelijke opbouw maakt een stuk tot een samenspel tussen de artiest en de schrijver, terwijl track-voor-track reviews -met alle respect- relatief inwisselbaar zijn.
En nou maar eens achter deze plaat aan
0
geplaatst: 4 januari 2009, 01:42 uur
Gyzzz schreef:
Ik snap DevendraBan's punt wel hoor
Ik snap DevendraBan's punt wel hoor
Ik snap ook wel dat niet iedereen het waardeert of fijn vindt lezen; ieder zijn ding natuurlijk. Maar om dan te zeggen dat je er de muziek mee kapot maakt en daarna schrijft het niet te lezen om je er vervolgens wel aan te storen is merkwaardig en daarbij het argument 'dan lees je het toch niet' van tafel te vegen zoals hij deed is natuurlijk ook opvallend want dat is toch echt de enige methode.
Als we allemaal volgens een bepaald stramien te werk moeten gaan is er weinig lol meer aan. Het ging mij (en zo te lezen ook anderen) om de toonzetting die best anders had kunnen zijn.
Daarbij had hij het over geen toegevoegde waarde maar dat vond ik van die bijdrage van hem: schrijf dan het door jouzelf zo gewenste korte commentaar over het album zelf in plaats van een user een beetje naar beneden halen (want zo kwam het op mij wel over).
Kortom: ik las een wat vervelende in mijn ogen overbodige reactie en ik mis dan de 'gewenste korte recensie' als goed voorbeeld. Het zal wel een ongelukkige manier van schrijven zijn geweest en ik heb er nu wel genoeg over gezegd: liever on-topic
0
DevendraBan
geplaatst: 4 januari 2009, 12:41 uur
Ik vind dat helemaal niet raar. Ik ben geen inwoner van de Verenigde Staten maar toch heb ik me fel aan het regime van Bush gestoord. Ik kijk weg als iemands gezicht enorm lelijk is, maar toch stoor ik me eraan.
Trouwens, het ging niet over die recensie specifiek, ik had gewoon zin om eens te zeggen wat ik van 'zo'n' besprekingen vond.
Nu genoeg erover.
Dit is trouwens Antony's minst consistente plaat, vind ik. Enkele van zijn prachtigste nummers (Epilepsy is Dancing, Kiss my Name en Another World) maar voor de rest ook nummers die me volledig ontgaan en waar ik helemaal niks bij voel. Die, ik had nooit gedacht dat ik het ging zeggen, zelfs wat zeurderig zijn.
4*
0
Michael1992
geplaatst: 4 januari 2009, 12:53 uur
DevendraBan schreef:
Ik kijk weg als iemands gezicht enorm lelijk is, maar toch stoor ik me eraan.
(quote)
Ik kijk weg als iemands gezicht enorm lelijk is, maar toch stoor ik me eraan.
De meest oppervlakkige opmerking die ik in maanden gehoord heb.
Gefeliciteerd, dit doet je geloofwaardigheid echt goed.
0
DevendraBan
geplaatst: 4 januari 2009, 12:55 uur
Michael1992 schreef:
De meest oppervlakkige opmerking die ik in maanden gehoord heb.
Gefeliciteerd, dit doet je geloofwaardigheid echt goed.
(quote)
De meest oppervlakkige opmerking die ik in maanden gehoord heb.
Gefeliciteerd, dit doet je geloofwaardigheid echt goed.
Even oppervlakkig als "dan hoef je het toch niet te lezen" en dat is wat ik wou aantonen.
0
geplaatst: 4 januari 2009, 12:58 uur
DevendraBan schreef:
Dit is trouwens Antony's minst consistente plaat, vind ik. Enkele van zijn prachtigste nummers (Epilepsy is Dancing, Kiss my Name en Another World) maar voor de rest ook nummers die me volledig ontgaan en waar ik helemaal niks bij voel. Die, ik had nooit gedacht dat ik het ging zeggen, zelfs wat zeurderig zijn.
4*
Dit is trouwens Antony's minst consistente plaat, vind ik. Enkele van zijn prachtigste nummers (Epilepsy is Dancing, Kiss my Name en Another World) maar voor de rest ook nummers die me volledig ontgaan en waar ik helemaal niks bij voel. Die, ik had nooit gedacht dat ik het ging zeggen, zelfs wat zeurderig zijn.
4*
Ik vind dat storend, iemand die eerst een bericht of wat vooral zichzelf wil laten horen en dan ' omdat het moet' wat over de plaat gaat melden. Alsof dat dan nog interessant is.
0
DevendraBan
geplaatst: 4 januari 2009, 13:00 uur
Dat is je volste recht, ik merkte gewoon dat ik het nog steeds niet gedaan had.
En op deze site hoeft het niemand te interesseren, dacht ik, zolang je je best maar doet. Ik ben uren bezig geweest aan het verfijnen van mijn zinnen, hoe ik het ging zeggen, etc.
En op deze site hoeft het niemand te interesseren, dacht ik, zolang je je best maar doet. Ik ben uren bezig geweest aan het verfijnen van mijn zinnen, hoe ik het ging zeggen, etc.
0
geplaatst: 4 januari 2009, 15:23 uur
"Je best doen" geeft geen garantie dat iets goed is. (Dat wilde ik ook helemaal niet zeggen) maar het afkraken van een bericht is wel heel erg gemakkelijk. Het is ook jou goed recht om niet van dit soort recensies te houden. Als je het nu wat anders had gebracht was niemand er over gevallen...
* denotes required fields.