itchy schreef:
Dude, iedereen mag zijn mening geven. Ongeacht of die positief is of negatief. En ook al doe jij dat niet, dat mag jij ook bij Blof. Mits in normale bewoordingen.
Aan alleen maar postieve happy happy joy joy berichten bij platen heeft niemand wat, dat geeft geen goed beeld. Ik heb er in elk geval geen moeite mee als mensen hun 0.5* waardering op mijn favoriete platen goed onderbouwen.

dominic schreef:


Heb je wel beetje gelijk in, maar vaak zijn het nitwits! Niet echt mensen met verstand van muziek. Geen mensen als bijvoorbeeld Edwin Jansen en Henk Jan Smits. En vaak kraken ze Kane al af, omdat toevallig Dinand Woesthoff zanger is. Ze kunnen hem niet uitstaan omdat hij gewoon een super uitstraling heeft en een goeie stem. Doet blijkbaar pijn dat ze zelf niet doorgebroken zijn;-)

Ataloona schreef:
Als iemand graag bij een album een recensie van mij zou willen zien.

deric raven schreef:
Op een regenachtige avond laat nog de hond uit laten.
Jezelf beschermend met hoed en das.
Lopend door verlaten winkelstraten.
Knipperend neonlicht wat dreigt te doven.
Stiekem gluren naar lingerie reclames van Marlies Dekkers.
Hangend in bushaltes.
Dure Van Bommel schoenen schuiven door diepe plassen.
Verwijderen van hondenpoep.

Ergens op de hoek.
Schuilend in een portier.
Een zwerver die zich te buiten gaat op saxofoon.
Heroïne stroomt door zijn aderen.
Beter spelend dan ooit tevoren.
Voetstappen die niet verder gaan.
Alsof de etalageziekte je verstijfd.
Klanken die je tot stoppen dwingen.

Vanuit de schaduw een ogenblik van herkenning.
Ook jij had daar kunnen staan.
Niet vanwege het talent van muzikaliteit.
Wel de aantrekkingskracht van de straat.
Kwaliteiten van een rioolbedelaar.
Op het juiste moment een andere keuze gemaakt.
Herinneringen aan een vorig leven.
Verstoord door een opengaand slaapkamerraam.
Of die herrie niet zachter kan.

Eenmaal thuis een fles whisky openen.
Weerkaatsing van het spiegelbeeld in het natte glas.
Samen met deze metgezel de nacht inluiden.
Daarachter die blik op het verlaten kruispunt.
Alleen de stoplichten zorgen voor variatie.
Rood, groen, rood.
Verdoofd en verzadigd.
Eerste druppels alcohol in tien jaar tijd.

Kind Of Blue is het onvoorspelbare weekend.
De eenzaamheid van de zelfkant.
Verwoord in jazz.

Koning-Phong schreef:
Ik ga dit album beluisteren en doe het stap voor stap, en heb 1 of 2 tacks beluisterd zoals So Appalled....

Bij Gorgeous dacht ik even dat ik half doof was want Ye rapt met autotune en ik dacht dat die tijd al voorbij was, Raekwon die op het nr te horen was was net een pedofiel in een kinderopvang, je weet wel..zon reactie van: HUUUH Wat doet die HIER !!!

En dus dacht ik, ik ga niet meer verder luisteren meer.. Ik vind het moeilijk te snappen allemaal, de tekst is zoo simpel terwijl de muziek vreemd is, maar eigenlijk gewoon een makkie is, want dan hoef je geen goede rapper meer te zijn, en jah gooi mij eens op So Appalled, dan schitter ik ook wel hoor lol

Alleen de beat al zegt genoeg, al rapten ze allemaal over een matras dat vliegt..het is een Banga !!
Ik vind So Appalled echt een vet beat hebben gewoon !! Ridicilous!!!!
Ik heb dus Gorgeous, So Appalled, Runaway en Power gehoord en alleen gorgeous vind ik wack..Power en Runaway beluisterde ik even omdat het de nieuwe singles zijn, en ik wel samples ervan had gehoord.

Ik vind trouwens Christian Dior Denim Flow ook dope alleen staat het er niet op, ik vind Christian Dior heel erg leuk namelijk!!

Zodra ik me dapper genoeg voel, ga ik ook al de anderen eens stap voor stap beluisteren

Raekwon die op het nr te horen was was net een pedofiel in een kinderopvang, je weet wel..zon reactie van: HUUUH Wat doet die HIER !!!

niels94 schreef:
Komt héél dicht in de buurt van poëzie

Waarschijnlijk zou het dat zijn als ik het album had geluisterd en het ook nog eens betekenis krijgt.

Savant schreef:
'Mama'?
'Ja jochie'?
'Is dat een engel die ik hoor'?
'Nee jochie, dat is Rufus'.
'Rufus'?
'Ja, Rufus. Wel een engelenstem, maar hij is een mens'.
'Hij zingt zo mooi mama. Is hij verdrietig'?
'Nee, dat denk ik niet. Maar misschien vertolkt hij wel het verdriet van de wereld. En alle vreugde. Dat zou zomaar kunnen'.
'Het is net of hij mij kent, mama. Kan dat'?
'Wie weet kent Rufus ons allemaal wel. Is dat geen fijne gedachte? Dat Rufus ons allemaal een beetje kent'?
'Ja, dat vind ik fijn. Mama'?
'Ja jochie'?
'Waarom huil jij, mama"?
'Ik huil niet, schat. Ik ben gelukkig'.
Ómdat Rufus voor ons zingt'?
'Ja, omdat Rufus voor ons zingt. Dat tilt mama een beetje op. Begrijp jij dat'?
'Is dat dat je kunt huilen en lachen tegelijkertijd en dan een beetje zweeft in je hoofd'?
'Dat is het precies. Wat knap van jou'!
'Mama'?
'Ja knul'?
Ik hou van Rufus, en jij'?
'Ík ook jochie, ik ook'.
'Net als van pappie'?
'Nee, niet zoals van pappie'.
'Gelukkig maar. Want pappie ging zomaar weg. Doet Rufus dat ook'? 'Nee schat. Rufus zal er altijd zijn, als jij dat wilt'.
'Net als een beschermengel. Dan is hij toch een soort van engel'.
'Precies. Rufus is toch een soort van engel'.

aERodynamIC schreef:
Beetje een herhaling van zetten dit..... (zie de opening van het topic en verdere reacties hierover). Gevalletje 'komkommertijd'?

Niet echt boeiend om alle voors en tegens over dit stuk helemaal opnieuw de revue te laten passeren.

Leuk om het topic weer naar boven te halen maar dan graag met nieuwe stukken of zo.

Sietse schreef:


mensen met verstand van muziek....

Opmerking van het jaar?



(en had ik al gezegd dat ik Kane gewoon ruk vind, omdat het inspiratieloos is (en Dinand z'n stem uitermate irritant is).)

Ferre Clabau schreef:
NINE INCH NAILS - WITH TEETH (2005)
"How morbid self-hatred turned into non-emotionally self-pity..."

"The Downward Spiral" is onderdrukking, vulgariteit, twijfel en woede. Een benard gevoel overheerst, terwijl je hoopt nooit voor altijd in zo'n wereld terecht te komen. Gelukkig was er Hurt, die er een einde aan maakte. Een einde aan het verhaal van identiteitsverachting, en de eeuwige strijd tussen de verhevenheid en de naïviteit v/h personage.

"The Fragile" is de heropbouw. Of dat probeert het personage ons te doen geloven.
In werkelijheid is 'halo fourteen' extreem escapisme. Lafhartig of ontketenend? Of beide?

Kan een 'trilogie der zelfhaat' nog geloofwaardig zijn? Kan het cynisme even snijdend blijven?
Of is het gevolg een ongeloofwaardige plaat, met alweer dat 'gezeik' - waarmee we nu toch geen medelijden meer hebben. Hetgeen ik ook wel eens 'het Roger Waters effect' durf noemen.

"With Teeth" kwam zes jaar na het variërende "The Fragile", en is opgenomen in tijden van een afkickende Trent Reznor.

De nummers gaan, volgens hem, over z'n alcoholgebruik en drugmisbruik - en het verwerken ervan.
Intussen was z'n writers-block zo goed als verdwenen, en volgens het brein van deze éénmansband ging het schrijven van de composities enorm vlot:
"I had a pretty good game plan [...] I had themes and subjects [...] As my brain started working, the songs just started to come out. I regained my self-confidence."

De vraag is of het album alweer uit hetzelfde contextueel vaatje tapt? Dat zou nu toch wel wat afgezaagd beginnen te raken, tenzij 'ie het alweer zo persoonlijk doch agressief kan vastleggen.

Het antwoord is: deels. En dat is de grote handicap van dit album. Het album wil grooven, heeft bij vlagen een hele toffe en dansbare sound - maar ze mag nooit volledig swingen; alweer is daar dat woedegedoe, dat 'ik-heb-mezelf-niet-meer-in-de-hand' gedoe, die ontgoocheling.

Meestal kan ik dat ten zeerste appreciëren, maar hier klopt het plaatje gewoon niet. Het ligt te zwaar op de maag, en is zeker niet zo beklijvend als z'n voorgangers.

De troef wordt niet uitgespeeld. In het album werd hier en daar met vele lekkere tunes gestrooid. Er zit een, absoluut aanvaardbare, hitmogelijkheid in de nummers - en de omkadering is meestal fris en toegankelijk. Maar het wordt teniet gedaan door een wat mislukte en semi-kinderachtige zwartgalligheid.