Dan ben ik er wel benieuwd naar wat volgens jou concreet uitersten zijn. Kun je een paar voorbeelden noemen?

Mij lijkt dit een lastige definite, omdat je al gauw in een ingewikkelde discussie over genres terechtkomt.

Acts die ik opnoemde vind ik wel uitersten: Raison D'Etre in ambient en In Slaughter Natives in sacral/ritualistic muziek.
Maar John Zorn is natuurlijk ook een uiterste in Jazz (de tegenhanger aan de andere kant weet ik even niet). Zo vind ik Consolidated een uiterste in de metal crossover waar je ook bands als Suicidal Tendencies en Red Hot Chili Peppers hebt die daartussenin liggen. Merzbow, Ministry en Napalm Death uitersten tov Metallica, Voivod en Slayer in de metal/noise hoek.
Misschien als je van ieder genre de hele range redelijk goed kent en beluisterd, dat het dan je smaak is? Dat kan ik misschien alléén maar van New Wave zeggen, en zelfs daar niet volledig van. Ik ken zeker de uitersten wel, van Ubu, Clock DVA tot aan Duran Duran bij wijze van spreken

O.K laat ik hier ook maar eens de “"uitersten"” van mijn muziek neerpennen. Eigenlijk is dat best weinig. Qua muziek ben ik vrij eenvormig, ik kan dan ook mijn muziek grofweg indelen in drie genres.

Progrock. Een genre waar je eigenlijk een beetje arrogant voor moet zijn. Ook een genre met zijn eigen conventies waar eigenlijk nauwelijks van afgeweken wordt. Desondanks, vind ik het snelle wisselen van tempo,grote pretentieuze Rockopera's en het bombastische geluid een groot pluspunt. Heerlijk ook dat een nummer gewoon 20 minuten doorstampt. Als je echter een beetje in het genre verdiept, zie je dat veel artiesten toch een eigen kijk hebben op de conventies en daardoor de illusie van een eigen geluid hebben. Toch eigenlijk nog steeds mijn lievelingsgenre. Voorbeelden: king crimson,Vddg,Dream theater,The mars volta.

New-wave. De laatste tijd luister ik steeds meer naar New-Wave. Een heerlijk breed genre, dat naast een heleboel stoere experimenten, ook toch zeker veel pop-sensebilities heeft. Soms iets te gemakkelijk en iets te koud, maar overwegend een genre wat me steeds meer begint te liggen. Korte krachtige statements en een eigen geluid. Voorbeelden: Talking Heads,The cure, Dead can dance,Talk Talk.

Poprock/britrock. Over het algemeen pop muziek met een alternatief randje. Niet per sé van de uit de punkgedachte, maar wel redelijk toegankelijk. Het alternatieve randje bestaat vaak uit invloeden van andere genres zoals Electronic. Persoonlijke muziek waar sommige indiekids wel eens het etiketje eerlijk op willen plakken. Voorbeelden: elbow,eels,radiohead en muse.

Sacral/ritualistic muziek... Klinkt bijzonder Valt dit daar ook onder? Is in ieder geval tamelijk sacraal!



Ella Fitzgerald?



Zoals ik in mijn eerste post in dit topic al aangaf, luister ik naar muziek uit veel verschillende genres maar mijn smaak is tegelijk toch best beperkt. Of de muziek uit Europa, Amerika of Afrika komt en of die nou tien weken of tien eeuwen oud is, ik luister eigenlijk alleen maar naar betrekkelijk ritmische, melodische en behoorlijk georkestreerde muziek. Zo pik ik in ieder genre de krenten uit de pap

Mij ontbreekt nu even de tijd om er dieper op in te gaan, maar ik wil toch wel even helderheid scheppen. Ik heb dit topic niet gestart om mensen hun uitersten binnen een bepaald genre te laten aangeven, maar meer in het algemeen: uitersten in hun muziekcollectie en luistergedrag.

Dat staat volgens mij ook in de topictitel: 'uitersten in JOUW muzieksmaak'. Het gaat mij dus niet om de meest extreme voorbeelden binnen een bepaalde muziekstijl, maar veeleer de contrasten binnen je muzikale smaak.
Zoals ik dat ook met de voorbeelden in mijn eerste bericht heb aangegeven: van liefhebbers van death metal (ik noem maar een dwarsstraat) wordt doorgaans niet verwacht dat ze ook thuis zijn in ambient of R&B, maar het kán natuurlijk wel degelijk. Dat soort gekke contrasten in je muziekbeleving, daar is dit topic voor bedoeld.

Ik ben het overigens wel eens met de opvatting van The Scientist: je bent niet meteen 'thuis' in electronic of dance omdat je toevallig een verdwaalde CD van Moby in je verder heel andersoortige collectie hebt staan. Het gaat hier wel om uitersten in muziekstijlen die je over een behoorlijke breedte kunt waarderen.

Overigens wel leuk om te zien dat dit topic aanspreekt & reacties losmaakt. Dank daarvoor.

Uitersten in mijn muzieksmaak: black metal, Gustav Mahler (briljante symfonieën), Xanopticon (heerlijk razendsnelle breakcore, hoewel ik daar verder weinig van ken), sommige hiphop, de Rolling Stones en de Beatles en een zooi trancenummers. Wat IDM, ambient, Radiohead en powernoise. Verder een hoop experimentele zooi van artiesten zoals Merzbow en de Gerogerigegege die ik altijd wel kan waarderen
Redelijk brede smaak dus (wat relatief is overigens), al ken ik per genre uiteindelijk bitter weinig artiesten/albums geloof ik, met uitzondering van black metal, waar ik dan juist weer nauwelijks meer naar luister.

qua stijlen loop je wel uiteen maar ik zou je willen aanraden diverse genres uit te diepen. beleef ik veel plezier iig aan want ik ga mijn smaak per genre perfectioneren.

Ik ben nu de electronic aan het verkennen. Een reis waarop ik nog genoeg kan beleven

Electronic is de uitkomst voor een ieder die denkt genoeg te hebben beleeft aan reguliere muziek, geloof mij, ik ben ervaringsdeskundig

Haha, ik hoop dat het niet ook andersom werkt, want ik heb nog lang niet genoeg beleefd aan reguliere muziek

Bij mij werkt het al een lange tijd niet meer andersom.. helaas. Ik geef bijna systematisch de voorkeur aan electronische muziek. Maar blijf wel trouw aan de rockplaten die ik fantastisch vind hoor Maar hoor weinig nieuws op dat front eerlijk gezegd.

Zoiets.

Toch ligt het ergens nog dicht bij elkaar, allebei nogal spacend, sferisch, rekkend. Had je beter een Zo Moeilijk plaat er kunnen neer zetten .

Ik denk dat de muzieksmaak van de meer actieve users op musicmeter toch wel redelijk breed ligt. Deze site is toch wel een verzamelpunt voor mensen met een relatief brede muzieksmaak die graag willen discussiëren over hun favoriete muziek.

Zelf verbaas ik me wel eens over het gemak waarmee mensen sommige mensen andere genres of stijlen aan de kant werpen en zich comfortabel bij het vertrouwde houden. Het zal wel te maken hebben met een totaal ander soort muziekbeleving. Waar ik zelf erg enthousiast wordt van het ontdekken van nieuwe dingen en verrast worden, is het voor sommige mensen niet meer dan nostalgie of een vertrouwde jas die je al jaren draagt.

Verder kan ik me wel aardig vinden in Orbit's post op de eerste pagina. Op musicmeter valt het behoorlijk mee, maar voor heel veel mensen is muzieksmaak een heel belangrijk onderdeel van het imago. In de laatste Oor stond bijvoorbeeld ook zo'n pagina over de cd-kast van een meisje waar ik naam even niet meer van weet (Kan het blad zo snel niet vinden). Genoeg hippe nieuwe bandjes en paar verantwoorde oude namen. Wanneer gevraagd naar een guilty pleasure: "Guns N' Roses, hoe slechter hoe beter. Met zo'n dikke gitaarsolo. Echt heel fout". (Ik parafraseer uit wazige herinnering.)

Eigenlijk dus een band stiekem wel leuk vinden die niet binnen het image te passen vast en dus maar 20x in stukje van een paar regels benadrukken dat je het toch eigenlijk minderwaardige muziek is. Zelf wacht ik nog steeds op de eerste die-hard jazzfanaat die openlijk toegeeft in het weekend voluit Iron Maiden mee staat te zingen. (Uiteraard overdrijf ik. Waarschijnlijk zijn ze op deze site al te vinden) Het is heel goed mogelijk om veel verschillende genres in huis te hebben en nog steeds mijlenver netjes binnen de lijntjes te blijven van wat "done" is.

Veel fanatieke subgenre-fanboys (mn. metal, punk en echte alternatieve rock) halen er dan vaak al snel woorden als "poser" bij. Hoewel ze zelf vaak nauwelijks de volledige strekking van het begrip begrijpen raakt het wel aan de kern van de kwestie. Vaak zijn het mensen die vooral in clichés praten en behoorlijk denigrerend kunnen zijn ten opzichte van wie of wat niet in hun straatje ligt.

Zelf maak ik mezelf trouwens geen illusie over een superieure of zelfs uitzonderlijk brede muzieksmaak te beschikken. Wie het wil weten kan mijn stemlijst en top 10 bekijken. Wel probeer ik enigszins open-minded te blijven. Wat betreft uitersten:

Metal: Neurosis, Ufomammut, Isis, Mastodon tegenover Metallica, Megadeth, Slayer, Anthrax, Exodus tegenover Dream Theater, Queensrÿche, Fates Warning.

Rock: U2, Pearl Jam, Soundgarden, Radiohead, Qeens of the Stone Age (allen relatief mainstream geaccepteerd) tegenover Thin Lizzy, Monster Magnet, Marillion, The Tea Party (ietsje minder in de mode).

Verder is dit ook maar een lijstje niet heel erg representatieve namen. Het noemen van uitersten in je muzieksmaak is eigenlijk ook onbegonnen werk.

Trouwens wil ik totaal niet de indruk wekken dat luisteraars van genres die simpelweg hip zijn ook daadwerkelijk allemaal zo zijn. Het is echter al vaak gebeurd en zal in de toekomst ook vaak genoeg blijven gebeuren dat kwalitatief hoogstaande muziek op grote schaal gegijzeld wordt en de nare bijsmaak van modeverschijnsel mee krijgt.

Ik luister naar bijna alles, met name rock, metal, roots, funk, soul, reggae, ska, blues, country, folk en de laatste jaren ook jazz en wereldmuziek (met name Afrikaanse muziekstijlen). Ik heb ruim 2000 platen beluisterd waarbij het zwaartepunt toch wel ligt bij rockmuziek, variërend van new wave tot hardrock. Dat dateert nog uit mijn jeugdjaren, toen dat mijn favoriete muziekstijl was.

In mijn jaren als schrijver/recensent voor 3voor12 heb ik me voornamelijk toegelegd op artiesten die blues, americana, folk en country spelen en dat is me ook erg goed bevallen.

Klassieke muziek en elektronische muziek kan ik zo nu en dan ook wel waarderen, maar daar ben ik nog niet echt in thuis.

Het enige genre waar ik echt niks mee heb is hiphop. Op de een of andere manier is dat gewoon totaal niet mijn ding en het kost me bijzonder veel moeite om een hiphop-album volledig uit te zitten. Ik heb het wel meerdere keren geprobeerd, maar geef er dan bewust geen score aan (anders zou ik steevast op een lage score uitkomen).

Leuk draadje.

Mijn muziekbeleving gaat alle kanten op. Van klassiek tot techno. Van rock tot Afrikaans (ritme).
Voor mij is het telkens afhankelijk van mijn gemoedstoestand.

Ik switch heel makkelijk van The War on Drugs naar Verdi. Van Duitse underground-techno naar Jeff Buckley.

Waar ik echt graag naar luister is muziek met gevoel, emotie.
Waar ik een bloedhekel aan heb zijn marketingproducties. Waar 'artiesten' moeten doen wat de producer wil. Inclusief danspasjes en dat soort, in mijn ogen, onzin. Om zoveel mogelijk downloads te verkopen.
Overgeproduceerd zeg maar.
Daarnaast doet rap mij helemaal niks (op een enkele uitzondering na). Daarnaast vind ik de zogenaamde R&B niks. Wat nou Rythm en al helemaal Blues.........

Ik hou van rustige muziek over het algemeen. Uitersten zijn er bij mij niet, of misschien de talen waarin gezongen wordt: Nederlands, Duits, Engels en Frans.

Heb ontdekt dat ik in ieder geval 3 van mijn albums in de Top 250 heb staan hier. De overige 247 ken ik slechts deels of helemaal niet. Ben ik werkelijk zou oud-belegen ??

Ontdekt sinds mijn inschrijven: The Delines, Beirut en Jessica Pratt.
Wie kan mij soortgelijke rustige albums aanbevelen met strijkers, blazers en akoestisch instrumentarium? Mag en/of zijn. Raggende gitaren krijg ik hoofdpijn van (en hartkloppingen).

Ken je deze artiesten al? Is misschien iets voor jou.

David Sylvian
Haley Heynderickx
Jackson C. Frank
Jan Swerts
Melanie De Biasio
Mickey Newbury
Noah and the Whale
Patrick Watson
Scott Walker
Sibylle Baier
Thomas Feiner
Townes Van Zandt
Val Stöecklein

Zou graag Sufjan Stevens en Ben Howard (z'n laatste) willen toevoegen aan het mooie lijstje. Meer folky, maar erg van genoten laatst: Zachary Lucky's laatste.

Dank je collega muziekliefhebber! ?

Ook mijn dank! Ga jouw tips en die van Cervantes eens beproeven. ?

Spraylt bedoelt ook de laatste van Sufjan Stevens? Deze staat op nr 10 in je persoonlijke Top 10 heb ik gezien.

Die past inderdaad wel bij dat lijstje. Michigan past misschien nog het beste bij je beschrijving. Zijn bekendste en best beoordeelde, Illinoise, is misschien wat te kakofonisch.

Ik ga van sacrale koorliederen tot pornogrind en het meest wat daar tussen zit.

Kevin Morby - Singing Saw (2016)

Bij gaat het van Frank Sinatra via Elvis Costello en The Traveling Wilburys naar Kraantje Pappie. Dat zijn best twee uitersten, denk ik?

Van Black Elvis: Lost in Space tot Elvis in Memphis en een boel meer.

Al dan niet bewerkte volksmuziek à la Saz'iso of Junun (wat een geweldenaar blijft die Jonny Greenwood toch) mag ik ook graag horen, er valt nog veel te ontdekken.

Mijn muzieksmaak is drastisch veranderd na het overlijden van mijn oudste zoon in 2013.

Van vnl. Hardrock/Rock naar vnl. Folk/Folkrock cq. singer-songwriter indiemuziek.

Volgens mij heb je dat onder een ander user-id wel eens eerder verteld. Goed dat je weer terug bent - muziek geeft steun en troost en vwb switch in smaak - onder invloed van emotioneel heftige gebeurtenissen - sta je niet alleen. Harmonieuze muziek kan helend werken.