Ik begrijp er ook weinig meer van.

Aan het begin van het jaar waren de ontwikkelingen eigenlijk nog redelijk te doen.
De malaise was er al wel met die lange noteringen van Gotye en Gers Pardoel, maar met enige regelmaat waren er nog wat leuke binnenkomers en kwamen er ongeveer 3 á 4 nummers per week binnen.

Maar de laatste 3 maanden is er serieus iets misgegaan.
Ik denk dat er achter de schermen een verandering heeft plaatsgevonden.
Zo'n flutliedje van een Gustavvo Lima zou vroeger waarschijnlijk na hooguit 3 weekjes in de onderste regionen de hielen lichten.

Maar er is recentelijk een stasis gaande die ik maar niet kan plaatsen.
Ik denk dat er helemaal niemand meer wakker ligt van 'tete-rete tete-rete etc.' en nog steeds staat het fier bovenaan. En er zijn zeker al wel nummers die ik vaker op de radio hoor.
Op basis van wat zou het nu nog op #1 kunnen staan? Die 2 personen die net onder een grote rots vandaan komen en het nog eens downloaden, die kunnen dat toch niet bewerkstelligen, lijkt me...

Mwah, valt toch wel mee? Misschien heb ik het normaal alleen over de nummers die ik wel leuk vind, en lijkt het daardoor alsof ik wat negatiever ben. Moet zeggen dat de top 40 de laatste tijd niet echt heel sterk is.

Is de samenstelling niet laatst veranderd door ook Spotify e.d. mee te nemen? De charts daar zijn ook vrij statisch.

Dat is in Amerika, geloof ik.

Het blijft bizar, die 'stasis'.

Of je nu de fysieke singleverkoop meet, of de dowloads, of de airplay, of spotify, of via enquetes op straat, ik kan geen reden bedenken waarom iedere verandering uitblijft. Er komen toch nog steeds nieuwe singles uit?

Het is ook jammer dat 40-jaar oude records bij bosjes sneuvelen door niet al te bijzondere songs. Deze week kan de nummer 1 de langste nummer 1 hit aller tijden worden (geloof ik)...

Persoonlijk vind ik Somebody That I Used to Know wel een stuk leuker dan Zorba's Dance, en het record van langst op nummer 1 was natuurlijk niet in handen van een 40 jaar oud nummer maar in handen van Dromen Zijn Bedrog. En dan heb ik eerlijk gezegd nog liever Gusttavo Lima. Dus dat is subjectief.

Maar ik vind het wel jammer dat die records sneuvelen doordat de top 40 statischer wordt. Al is Somebody That I Used to Know wel echt een megahit natuurlijk.

Het is nu een feit: Balada van Gusttavo Lima staat 13 weken op 1 in de top 40 en laat daarmee Dromen zijn bedrog (12 weken) achter zich.

Toch is er nog hoop op verandering: The Opposites komen op 6 binnen...

En een nieuwe No Doubt.

Ik neem het al een tijd niet meer serieus.

Stop alle Top 40-hits met de feitjes in een capsule, stuur het naar tig lichtjaren verder in tijd en men zal zich verbaasd afvragen 'Is dat nou die Gustavvo Lima? Is that all you people got?'

Ik vind het vooral een vercommercialiseerde verfromfraaïing van cijfertjes die samen moeten gaan met nauwelijks ter zake doende liedjes.

Zou van mij een dikke 9 krijgen. Vind het wellicht hun leukste single. Misschien moet ik maar weer eens instappen. Een statische top40 betekent immers ook minder te reviewen

Same here.

Ik wil ook meedoen!

33. Fun. - Some Nights
De zanger van Fun. doet heel sterk vermoeden dat het om een platte poppunk-/emopop-band gaat. Het label trouwens ook. Geknepen, zwak, een typische zanger voor een band die muziek aan Teen Mom of iets dergelijks levert. Muzikaal heeft men pretenties, stadionpretenties zelf. Ik hou wel van een ‘fucking anthem’ op z’n tijd, maar dit pakt me nergens, net als ‘We Are Young’ overigens. All-American Rejects is trouwens een guilty pleasure van me; even plat, maar met foute stadionpretenties en toch kan ik het goed binnenhouden. Maar dat terzijde. Ik heb maar weinig plezier met Fun.

Cijfer: 5


36. Owl City & Carly Rae Jepsen - Good Time
Owl City, tja. Je kunt van ‘Fireflies’ zeggen wat je wilt (ik vond het kut), maar het had meer smoel dan dit. Die smoel was dan weer compleet van The Postal Service gejat, maar dat terzijde. Dit liedje is compleet kleurloos, terwijl, laten we wel zijn, ‘Fireflies’ wel bleef hangen, maar dat kwam ook omdat het irritant was. ‘Call Me Maybe’ is ergens wel een guilty pleasure, maar Carly voegt hier ook verdomd weinig toe. Dit is gewoon saai. Ik heb geen goede tijd met ‘Good Time’.

Cijfer: 4


38. Ivan Gough, Feenixpawl & Georgi Kay - In My Mind
Een trance-nummer (dit is toch trance? Of wat?) moet blijkbaar standaard opgebouwd zijn met een anonieme doos die een platte tekst zingt, waarna er een tjakke-tjakke-tjak-moment komt en daarna gaat het tok-tok-tok. De piano in de break is trouwens wel leuk, de alarmachtige geluiden aan het einde ook. Vies basje. Stiekem best leuk eigenlijk, ondanks dat ‘In My Mind’ niet lang in mijn gedachten zal blijven.

Cijfer: 5,5

Overigens gaat het bij die laatste wel om de Axwell remix. Niet dat die heel anders is, maar toch.

Daar heb ik naar geluisterd, Arnout. De link was naar die Axwell-remix. Ik ga nu ook een aantal weken nog even in retrospectief behandelen. Sowieso, er zit een nummer van Miss Montreal bij, dus dat gaat leuk worden.

Week 28 - 14 juli 2012:

22. Will.I.Am & Eva Simons - This Is Love
Ik heb hier weinig op aan te merken. Prima productie, niet al te vervelend (de latere Black Eyed Peas gingen geregeld heel erg op mijn zenuwen werken, al kan ik niet ontkennen dat ik geregeld in beschonken staat ‘I Gotta Feeling’ mee heb gezongen). Will.I.Am is eigenlijk gewoon een slechte Wycleff Jean, maar fok dat. Tokketokketok, galmdoos erbij, ja, als ik lam zou zijn zou ik er hard op kunnen gaan. Ik vind het nu eigenlijk ook best een prettig nummer, ondanks dat het wel aan de lange kant is. Daarom gaat er een half puntje van af.

Cijfer: 6,5

32. Muse - Survival
Het intro ademt kitsch. En dan die piano, ’t lijkt goddomme Queen wel. Bah. Hijgstemmetje erbij, monnikenkoor. Pathetisch gedrocht. Rock is geen stervend dier meer, maar ligt al dood in een hoekje te rotten. Over honderd jaar luistert iedereen naar hiphop en is er geen rock meer. Ik ga me in laten vriezen.

Cijfer: 1,5

36. Shary-An - Never Played The Bass
De link is kapot, dus ik heb maar een live-versie erbij gepakt, want anders ging het niet. Tof baslijntje. Degelijk nummer verder, maar niet heel bijzonder.

Cijfer: 6,2

39. Chris Brown - Don't Wake Me Up
O god, die tekst aan het begint. Dat lijkt verdomme wel Paramore of zo. Akoestische gitaar, gaaf hoor. Zit er nog eens een echt instrument in en dan is het gaaf. Afijn, dat wordt elektronisch en zo en best wel euforisch. Zie ‘This Is Love’: als ik gedronken had en op een feestje was of zo, met meisjes van een jaar of 17, dan zou ik hier best hard op kunnen gaan. Heden ben ik echter nuchter en zoals met zovele zaken gaat er dan anderhalf punt van af.

Cijfer: 6

De grootste grap hier is dat ik nog nooit van dat hele nummer gehoord heb

Ah, je weet wel man, 'de meeste drooomen zijn bedrog, maar als ik wakker word naast jou dan droom ik nog...'
Als je het hoort ken je het wel.

#23: Mr. Polska, Yellow Claw & Sjaak - Krokobil
LucM, niks persoonlijks, maar je bent gewoon een hater. Mr. Polska is een fokking held, of-ie nou een fatsoenlijke verse krijgt of niet. Pracht van een tekst ook trouwens. Ik ga hier echt hard op, tequilafles leeg of niet. Chewbacca-punchline, fantastique.

Cijfer: 7,8

#27: Miss Montreal - Wonderful Days
Gut, de ouwe ‘ik ga een akoestisch liedje maken van een liedje dat zich daar niet voor lijkt te lenen, maar wacht maar eens af, ik scoor hier vast een hit mee omdat er een akoestische gitaar of een piano bij zit en dan lijkt alles heel integer’-truc. Wonderbaarlijk ook hoe ‘Wonderful Days’ tekstueel net wat sterker is dan de eigen nummers van Miss Montreal.

Cijfer: 2

#32: Major Lazer & Amber - Get Free
Dat intro, ik ben verkocht. Wonderlijke vocalen. Fijn semioriëntaals sfeertje, hypnotiserend ja, en dan komt die incidenteel langshappende krokodilbaslijn er nog in. Mooi, heel mooi.

Cijfer: 8,3

#36: Maroon 5 - One More Night
Ik wil niemand beledigen, maar ik vind dit echt een geschikt nummer voor in gaykringen. Alles is er gay aan, maar dat maakt niet uit, want ik ben stiekem ook heel nichterig. Piew-piew, hoog stemmetje. Dit vind ik ergens ook best gaan. Ik ben eigenlijk best een triest geval dat ik allerlei muziek wel tof vind als ik gedronken heb en in gezelschap ben van meisjes. Het tofste nummer om behoorlijk beschonken op te zijn is overigens ‘Jij Denkt Maar Dat Je Alles Mag Van Mij’. Toch is het ergens ook wel jammer dat er niks meer van het Maroon 5 van ‘This Love’ of ‘Harder To Breathe’ over is, want dat was an sich ook verdomd aardig.

Cijfer: 6,5

#38: R.I.O. & Nicco - Party Shaker
Fok yeah, de Vengaboys. Toch? Ik ga wel hard op die synthesizer; helaas zijn de vocalen beroerd. Tekst ook. Ik heb weer helemaal het gevoel dat ik op de basisschool zit en dat is voor iemand met het Peter Pan-syndroom wel verdomd prettig. Ik wil ook wel naar dat feestje, op voorwaarde dat er alcohol is natuurlijk.

Cijfer: 6

:D
Slowgaze mag hier wel vaker langs komen om te reviewen.

Het is nog waar ook, wat Slowgaze daar zegt.

Week 31.

6. The Opposites - Slapeloze Nachten
Een erg hoge nieuwkomer deze week en mogelijk nr.1 de volgende week. Dit nummer heeft een vlotte melodie en ritme met sterke tekst en fijne, niet te overdadige productie.
Cijfer: 7,5

28. Otto Knows - Million Voices
Dit nummer draait om slechts één akkoord dat steeds herhaald wordt en verveelde mij daardoor al tijdens het beluisteren. Dat rustige gedeelte zorgt gelukkig nog voor afwisseling.
Cijfer: 3,5

36. No Doubt - Settle Down
No Doubt bestaat terug en keert zelfs naar het ska-achtige geluid van hun beginperiode, vind ik veel leuker dan het solowerk van Gwen Stefanie waar ze geforceerd hip probeerde te zijn. Maar dit vind ik een prettig ritme en melodie hebben met degelijk baswerk.
Cijfer: 7

38. The Killers - Runaways
The Killers behoren niet tot de meest belangwekkende bands van de laatste 10 jaar maar degelijke popsongs kunnen ze wel brengen. Natuurlijk gericht op festivals met meezingrefrein en de nodige bombast maar in die hoedanigheid wel geslaagd.
Cijfer: 6

Nummer van The Opposites vind ik ook erg fijn. Lekkere mix van pop en hiphop.

Oooh, die!

Week 31.

6. The Opposites - Slapeloze Nachten
Mooie productie, het is ergens zelfs bijna melancholisch. Bijna dan. De raps en de zang zijn ook wel alleraardigst, al is het tekstueel weinig bijzonder. Mooie flirt met electropop, alsof het een outtake van Sef is, die het te melancholisch en down-tempo vond. Alleen jammer dat er weinig gedaan wordt met de aangesterkte beat aan het einde, het is zo plots afgelopen.

Cijfer: 7

36. No Doubt - Settle Down
No Doubt ken ik eigenlijk maar slecht, op ‘Don’t Speak’ en ‘Hey Baby’ na, twee liedjes waar ik niet veel mee heb. Dit klinkt wel erg prettig, een beetje de feel van ‘Hey Baby’, maar dan wel heel hi-fi. Het klinkt ook meer als een studioproduct dan het werk van een band, maar toch. Refreintje vind ik dan weer mwoah, terwijl de rest wel heel prettig is. Mooie dubby break ook. Als ik verplicht nog wat moet zeiken, dan wil ik graag even zeggen dat de band wel abominabel gestyled is voor de video. Gwens haar zit wel leuk, dat wel. Gwen Stefani’s leukste nummer vind ik trouwens ‘What You Waiting For?’, maar als jullie dat niet interesseert vind ik dat ook best.

Cijfer: 7


28. Otto Knows - Million Voices
Slowgaze gelooft in een zekere joy in repetition, maar dit is hem toch te repetitief. Aardig concept wel, maar verder heb ik er maar weinig mee. Het biedt me toch te weinig om het niet af te doen als een gimmick.

Cijfer: 5


38. The Killers - Runaways
Leuk, dit topique. Mag ik naar artiesten luisteren die ik zelf echt nooit op zou zetten; The Killers behoren daar inmiddels ook tot. Ik vond de singles tof, totdat ze met ‘Bones’ aan kwamen zetten. Ik vond daar geen zak aan en wat erna kwam kon me ook gestolen worden. ‘Beautiful Day’ van U2 klinkt er nogal in door, om daarna met een matige poging tot Bruce Springsteen aan te zetten. Tekstueel is het dat neppe Coldplay-sentiment troef (we kijken naar de sterren en biechten onze dromen op, dat werk). Echt vervelend is het echter ook niet en ergens vond ik het uiteindelijk toch wel meeslepend. The Killers verdienen wel een kleine tik op de vingers omdat ze weinig creatieve voortgang boeken; leg ‘Runaways’ maar eens naast hun eerdere single ‘When You Were Young’.

Cijfer: 6,2

Week 31 - 4 augustus 2012

#6: The Opposites - Slapeloze Nachten V
#28: Otto Knows - Million Voices V
#36: No Doubt - Settle Down V
#38: The Killers - Runaways V

'De zon breekt langzaam door' leggen The Opposites me uit, terwijl het buiten weer eens pijpenstelen regent en flink bliksemt. Waarom het op #6 binnen komt? Pfff, daar vraag ik me wat... Nou ja, het klinkt best funky en grappig, maar na een minuut denk ik 'Nou, is dit het dan? Is this your best shot?'
Het is kennelijk m'n drang naar muzikaal avontuur dat een dergelijke binnenkomst voor iets dat volledig in m'n straatje past volstrekt onmogelijk maakt. Teletubbiegeneratie-potentie? [5].

Over Teletubbiegeneratie-potentie gesproken...
Ik zit nu halverwege 4 hele lange minuten waarin ik me afvraag of er niet snel eventjes iets anders te doen is, zoals een kattenbak verschonen of m'n vrouwtje assisteren in het huishouden.
Wat een gedreutel is me dat Million Voices... Wie hier intrapt? Otto mag het weten [2].

De euforie van de No Doubt-comeback gaat wat langs me heen.
Ik vind dit vooral geforceerd klinken, alsof de oprechte frisheid van hun oude werk samengeperst wordt met de wat flauwe stijlfratsen van Gwen's solo-carrière en het niet wil lukken. En dat her-her-her-herhalen (daar zijn de Teletubbies weer!) wat zo hip, vet, tof en cool is tegenwoordig werkt me behoorlijk op de zenuwen [5].

Slowgaze haalde al U2's Beautiful Day aan als geTeletubbiede ijkpunt van de holle pretenties van teveel bands die volgden. Hierbij sluit ik me volledig aan, hoewel er onderling een nevenverschuiving plaats lijkt te vinden waar The Killers het blijkbaar gemunt hebben op het modus operandi van Keane, met jubelende vocalen (ugh!) en stadionpretenties (aaaarrrghhhh!). Zal er ooit nog eens een bekende band opduiken die denkt 'Donder op, we gaan ons eigen ding doen!'?
Rockmuziek in de hitparades is op sterven na dood [5].

Oh ja, de zon schijnt nu plots heel duidelijk, als de baby-zon van Teletubbies...
Zou Brandon Flowers dan écht uitverkoren zijn?

Week 30

33. Fun. - Some Nights
Oef, wat is dit vreselijk Bombastisch. Inderdaad, met de hoofdletter b. Absoluut niet mijn ding, met de hoofdletter A. Zijn stem klinkt wat kinderlijk. Mika light? Als dat mogelijk is.
Cijfer: 2,5.

36. Owl City & Carly Rae Jepsen - Good Time
Armoedig nummer. Wel fijn feelgood, maar heeft verder niets te bieden. En dan ook gewoon echt helemaal niets. De tekst maakt het nog af ook.
Cijfer: 2,5

38. Ivan Gough, Feenixpawl & Georgi Kay - In My Mind
Dit nummer vind ik een stuk fijner. Lekker energiek. Aardig trancenummer, een genre waar ik toch eigenlijk maar weinig mee bezig ben de laatste tijd. Helaas gaat het na de tweede minuut een beetje mis, maar na de clichématige climax komt het gelukkig toch nog goed.
Cijfer: 7,5


Week 31

6. The Opposites - Slapeloze Nachten
Ik vind er eerlijk gezegd niet zo veel aan. Qua opbouw best een aardig nummer, maar er mag wel meer pit in.
Cijfer: 6

28. Otto Knows - Million Voices
Vreselijk repetitief en suf zonder enige opbouw. Plat. Wow, dit is eigenlijk echt wel heel slecht.
Cijfer: 2

36. No Doubt - Settle Down
Ik heb altijd wel een zwak gehad voor de singles van No Doubt, maar ik ken er verder eigenlijks niets van. Dit maakt niet echt indruk. Het klinkt gewoon niet echt lekker, zeker het begin. Die arabische break ergens vind ik wel gaaf, maar daar ben ik een sucker voor.
Cijfer: 5

38. The Killers - Runaways
Weer een bekende naam! Ik heb zelf het album Hot Fuss in mijn bezit en hun doorbraakalbum waarvan ik de naam even kwijt ben, vond ik ook erg lekker. Die heb ik veel geluisterd toen ik wat minder lekker in mijn vel zat. Net als No Doubt klinkt dit wat minder dan ik van ze gewend ben. Daar moet ik aan toevoegen dat ook dat laatste album van ze een stuk minder goed klonk toen ik het laatst opzette en ik de single van Brandon Flowers solo al helemaal waardeloos vond.
Cijfer: 5,5

Week 32.

17. Nielsen - Beauty & the Brains
Een akoestisch nummer, dat is eens wat anders dan die ge-autotunede rommel. Het nummer heeft bovenal een pakkende melodie en het is met veel overtuiging gezongen. De beste singer-songwriter van Nederland? Dat kan ik niet zeggen maar deze man is op de goede weg.
Cijfer: 7,5

24. Mike Masse - Let it Be
Weer een akoestisch nummer, ditmaal een cover van een overbekend Beatles-nummer met enkel pianobegeleiding. Hij voegt weliswaar niets toe aan het origineel maar het is wel gevoelig en met respect voor het origineel gebracht. Volgende keer toch liever een eigen of minder bekend nummer.
Cijfer: 6,5

34. Sander van Doorn & Mayaeni - Nothing Inside
Een apart elektronisch nummer met rustige, melancholieke en trance-achtige stukken. Mooie melodie en stem, dit wil ik nog vaker horen.
Cijfer: 7,5

39. The Script ft. Will.i.am - Hall Of Fame
Die overproductie steekt mij tegen, al heeft het nummer wel iets zoals die pianoriedel en het refrein is ook niet onaardig. Maar die vreselijke productie doet het nummer de das om.
Cijfer: 4

The Script en William komen elkaar tegen...
De ene hipster wannabe-rockband met de andere hipster wannabe-rapper.
Waarom ben ik nou niet verrast?

Maar voor het overige ben je vrij gul, LucM.
Gaat het dan toch nog wat worden deze week?

Het is best een aardige week. Die van The Script is niks (surprise surprise) en die van Sander van Doorn vind ik ook niet zo bijzonder, maar die van Nielson is een sympathiek liedje. Simpel, maar pretentieloos, en aanstekelijk en zomers. Niks mis mee, maar moet het niet te vaak horen, denk ik. En dan die van Mike Masse, puur muzikaal gezien is het een weinig bijzondere Beatles-cover, want het is haast een kopie. Maar het verhaal erachter, dat het voor zijn eenjarige zoontje is, waarbij een hersentumor is gediagnosticeerd, om geld op te halen, dat voegt erg veel toe. Het geeft het nummer extra lading. Leuk dat zoiets een hit kan worden, wat begint als een YouTube-filmpje.