Als ik dit topic doorlees krijg ik toch een beetje een 'who gives a fuck' gevoel. Derhalve wil ik jullie doorverwijzen naar het topic aller topics: Ken jij de mondharp al?

Overigens lijkt het mij duidelijk dat Tristan Tzara zich al lang en breed als dé artiest van deze eeuw heeft ontpopt.

PJ is wel een schoolvoorbeeld van een band die al 20 jaar teert op hun debuutplaat. Daarna zullen ze nog wel aardige plaatjes hebben gemaakt, maar ver in de schaduw van hun eersteling. En als boegbeeld van een stroming misschien hun tijd nog net aan overleefd. Ze zijn geenzins groter dan de bands waar het in dit topic om zou gaan, namelijk die van na 2000, Arcade Fire is minstens even groot denk ik en Interpol en dat soort bands ook.

Burial

dr zijn zoveel artiesten die groot zijn geworden sinds of rond 2000. Dat het niet je genre is betekent niet dat het een eendagsvlieg is. En als je dan 10 jaar al zogenaamde flutsingles maakt, dat hou je geen 10 jaar vol. Wegwerp wordt meteen afgestraft want artiesten komen en gaan bij de vleet.

Beyonce, Rihanna, de heropleving van de red Hot Chili Peppers, Linkin Park, Missy Elliott, Coldplay, Keane, Eminem, zomaar een greep

PJ spelen toch over heel de wereld in voetbalstadions, dat lijtk me nog net een stap te ver voor AF en helemaal voor IP (geen waarde oordeel)

Om buiten de zeer tendentieuze terminologie 'echte artiesten' (want, zoals Mjuman het wellicht enigszins cynisch, maar zeer terecht stelt: wat zijn echte artiesten?) te rekenen, kan ik een wedervraag stellen: maakt het iets uit dat er geen artiesten meer opstaan die wereldsterren zijn en carrières van 40 jaar vervolmaken?

Wat mij betreft niet. Wat de meeste rockdino's vergeten, is dat de supersterren uit de 20e eeuw resultaat waren van een compleet andere mediabeleving en een industrie wiens kip met de gouden eieren het uitmelken van de grote sterren was. Als je niet in het plaatje paste, kon je je platen aan de straatstenen niet kwijt. Dat is nu gelukkig wel anders. Mede doordat de captains of industry in de platenbranche net zo blind waren voor ontwikkeling als de kapitein van de Titanic voor ijsbergen, is de muziekdistributie nu in die mate veranderd dat eenieder de beschikking heeft tot de muziek die hij of zij verlangt. Natuurlijk houden de oude majors krampachtig vast aan het oude businessmodel en schieten af en toe een nieuw sterretje het veld in, dat dan in vele gevallen onder de druk bezwijkt. Desondanks zijn er vele artiesten, die al niet via een grote platenmaatschappij, creatieve en relevante muziek verspreiden. Dat deze muziek misschien niet meer de range heeft van pakweg 30 jaar geleden is een feit, maar zoals ik al eerder zei: eenieder die er behoefte aan heeft, heeft er toegang toe.

Dus, om antwoord op je vraag te geven: nee, nauwelijks. Gelukkig maar, want anders was er geen ruimte om te klagen dat vroeger alles beter was...

Op de eerste plaats sla je met je hele post idd de spijker op de kop en ik had het - wellicht meegesleept door m'n cynisme - niet transparanter kunnen verwoorden.

Dat cynisme was ingegeven door een opeenstapeling van micro-ergenissen omtrent het teloorgaan van de informatieve waarde van deze site. Dit topic was daarvan het zoveelste ikoon. Nou weet ik wel: mensch erger je niet, maar het gaat om een serieuze zaak, een van de grootste liefdes in je leven. Waar je sommige users nog een zekere credit kunt geven (qua kennis, inzicht etc) mag je toch verwachten van iemand die Abraham heeft gezien dat ie wel weet waar Abraham de mosterd haalt, qua historische (muziek)kennis; mutatis mutandis wel in staat is info te vinden waardoor bij hem het licht in zijn bovenkamer weer gaat branden. Kortom van een jonkie had je zo'n vraag wel kunnen verwachten, maar van een grumpy old rocker daarentegen .... tenzij natuurlijk het grumpyness safety valve opensprong

Niet om het een of ander maar ik verwacht zulke vragen eigenlijk eerder van "grumpy old rockers" dan van een van de jonkies op deze site.

Touché - het ging me eigenlijk om het gebrek aan kennis, dan wel het dito vermogen tot eigen research. Dat had ik van een GOR, grumpy old rocker , anders verwacht.

Dit meen je niet? Dat kind komt 4x per uur voorbij op de radio met het meest ergerlijke nummer van 2012!

Bovendien is dit weer een discussie waar niemand een objectief antwoord op kan geven. Voor mij is iedereen die maar een muziekinstrument kan vasthouden een echte artiest.

Maar het antwoord is door Titmeister gegeven. De meerwaarde van deze tijd is dat je zelf kunt bepalen wie jij een echte artiest vindt. Vroeger werden de artiesten je aangeboden via de muziekmij'en en de media.

Pardon, maar Soundgarden heeft net een nieuwe plaat uit en Alice in chains de 2e na Staley....en die vorige was echt verdraaid goed, de 2e schijnt dat ook weer te zijn. Alleen van Nirvana hoef je niets te verwachten...verwacht ik.

Maar het is wel duidelijk wat de topic starter bedoelt natuurlijk. Een artiest van het (verkoop)kaliber als Michael Jackson, Madonna, Prince, U2 zoals je die "vroegah" had. Die tijden zijn inderdaad voorbij, hoewel er misschien nog af en toe wat in het vat zit, of moet blijken zoiets te zijn na verloop van tijd, het kan.
Is het erg dat deze tijden voorbij zijn? Nou nee, want er is zo onnoemelijk veel heerlijke muziek te vinden dat ik het van gekkigheid bijna niet meer bij kan houden.

Tjonge, wat je allemaal in je schoenen geschoven krijgt als je iets aan de orde stelt dat blijkbaar op vele manieren opgevat kan worden. Normaal stel je dan wat de vragensteller bedoelt. Nee, dat is blijkbaar teveel van het goede.

In plaats daarvan krijg je: 'ouwe rocker, weet niet waarover hij het heeft, vroeger was alles beter, klaagmuur.' Het is duidelijk dat Nederland ontleest, en dat respectvol reageren blijkbaar ook iets van vroeger is. Of moeten al die jonkies zonodig hun ballen laten zien om te tonen dat ze echt wel iets voorstellen. Tamelijk lachwekkend, dat dan weer wel. En, sorry Mjuman dat ik toevallig een topic heb gemist waar je allemaal vertelt hoe het werkelijk in elkaar zit. Maar dat is het punt niet, het gaat om iets anders.

Punt is dat ik helemaal niet zwijmel in het verleden en de huidige democratisering van de muziekindustrie alleen maar toejuich, als liefhebber en iemand die zijn hele leven al werkt in de marketing en de media, dus ik hoef geen uitleg over trends of statistiek. Het gaat ook niet om geld of aantallen maar om kwaliteit. Tenminste dat is wat we beweren. In alle oprechtheid.

Met echte grote artiesten heb ik het ook niet over wat ik of anderen grote artiesten vinden maar om artiesten die aantoonbaar veel verkopen, grote concertreeksen geven, veel mediaaandacht krijgen. Dat zijn meetbare zaken. Zet dat eens af tegen de favoriete lijstjes van echte muziekliefhebbers bijvoorbeeld hier op muziekmeter en zie dat die twee correleren.

De andere opstelling van de industrie is een gevolg van ander consumentengedrag. Dat is oud nieuws. De consument is al vanaf de jaren 90 op drift en als gevolg daarvan is zijn gedrag onvoorspelbaar geworden. De ontoereikendheid van de marketingtools (zowel methodisch als budgetair) van de industrie is een gegeven.

Maar het gevolg daarvan is wel opzienbarend, namelijk dat er bijvoorbeeld in de top250 alhier vrijwel geen nieuwe artiesten staan. Dat zelfs in de top 10 van Mjuman (om maar iemand te noemen) geen album staat van een artiest van na 2000 en maar een album uit deze eeuw. Is dat toeval?

Dat vraag ik me af. Blijkbaar is de smaakbeleving van de hedendaagse consument wel degelijk onderhevig aan de marketing inspanningen van de industrie. In dit geval door het ontbreken ervan. In weerwil van wat iedereen denkt en beweert. En moeten we ons nu maar 'behelpen' met wat kruimels die we ons zelf toewerpen. Er was vroeger een spreekwoord: honger maakt rauwe bonen zoet. Wat zoveel betekent dat je bij gebrek aan beter maar genoegen neemt met wat je hebt.

Maar het is niet alleen het ontbreken van consensis over wat goed is, want je ziet het zelfs in de individuele lijstjes. Er is dus maar een conclusie mogelijk: Vroegah was het beter. Dat is niet mijn conclusie maar wat jullie zelf met jullie lijstjes laten zien.

Dat vind ik wel erg makkelijk. Deze eeuw is nu 12 jaar bezig (en voor de toplijst zelfs pas 10 jaar), terwijl de populaire muziek die in de top 250 te vinden is al vanaf de jaren '60 telt. Dat is dus een periode die 4 à 5 keer zo lang duurt.

Er staan 87 albums in de lijst van 2000-2010. Tegenover 162 in de periode 1965-1999 (+ eentje uit 1959).

Muse.

Hier de lijst met album van artiesten die pas in de 00s begonnen (eerste album) waren:
The National - High Violet (2010)
Arcade Fire - The Suburbs (2010)
Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010)
Mumford & Sons - Sigh No More (2009)
The xx - xx (2009)
Elbow - The Seldom Seen Kid (2008)
Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)
Kings of Leon - Only by the Night (2008)
Fleet Foxes - Fleet Foxes (2008)
The National - Boxer (2007)
Editors - An End Has a Start (2007)
Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare (2007)
Bon Iver - For Emma, Forever Ago (2007)
Typhoon - Tussen Licht en Lucht (2007)
Eddie Vedder - Into the Wild (2007) ok, dubieus
Arcade Fire - Neon Bible (2007)
Burial - Untrue (2007)
Rihanna - Good Girl Gone Bad (2007)
Kanye West - Graduation (2007)
Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2006)
Opgezwolle - Eigen Wereld (2006)
Snow Patrol - Eyes Open (2006)
John Mayer - Continuum (2006)
The Killers - Sam's Town (2006)
Amy Winehouse - Back to Black (2006)
Justin Timberlake - FutureSex / LoveSounds (2006)
Keane - Under the Iron Sea (2006)
The Kooks - Inside in / Inside Out (2006)
Sufjan Stevens - Illinois (2005)
Bloc Party - Silent Alarm (2005)
Coldplay - X&Y (2005)
Editors - The Back Room (2005)
Antony and the Johnsons - I Am a Bird Now (2005)
Gorillaz - Demon Days (2005)
The Game - The Documentary (2005)
Jack Johnson - In Between Dreams (2005)
Arcade Fire - Funeral (2004)
Keane - Hopes and Fears (2004)
The Killers - Hot Fuss (2004)
Franz Ferdinand - Franz Ferdinand (2004)
Madvillain - Madvillainy (2004)
Interpol - Antics (2004)
Kanye West - The College Dropout (2004)
Kelly Clarkson - Breakaway (2004)
Opgezwolle - Vloeistof (2003)
The Mars Volta - De-loused in the Comatorium (2003)
Linkin Park - Meteora (2003)
Evanescence - Fallen (2003)
Coldplay - A Rush of Blood to the Head (2002)
Interpol - Turn on the Bright Lights (2002)
Queens of the Stone Age - Songs for the Deaf (2002)
Damien Rice - O (2002)
Spinvis - Spinvis (2002)
The Strokes - Is This It (2001)
Coldplay - Parachutes (2000)
Linkin Park - Hybrid Theory (2000)

Dat zijn dus 56 (- wat fouten die er ongetwijfeld tussenzitten) albums van artiesten die pas in de 00s begonnen waren. Dan schrap je er dus een aantal die eind jaren '90 begonnen (heel wat Muse- en Sigur Rós-albums).

Vedder en Timberlake waren natuurlijk al in de 90's actief, voor de rest klopt het lijstje aardig.


Je geeft het zelf al aan: het kan op meerdere manieren opgevat worden. Met heel veel woorden onderschrijf je in je bericht, wat ik ook daarboven zeg. Je trekt er alleen een compleet andere conclusie uit: omdat er tegenwoordig veel minder consensus is, was vroeger alles beter. Lijkt me een schoolvoorbeeld van in je eigen straatje praten. Want ik zie niet hoe een mindere mate van consensus over wat goed is resulteert in het gegeven dat de totale som der individuele worpen minder is, maar dat mag je me uitleggen...

*NSYNC die band heb ik verdrongen, denk ik, je hebt wel gelijk natuurlijk. Hoewel die ook pas in 1998 met hun eerste album kwamen.

Helemaal met Titmeister eens. De gedachte dat "Vroegah was alles beter omdat er minder divergentie in smaak" was, getuigt van een door veroudering krimpend aantal actieve hersencellen zonder dat de interne verwerkingskracht in de hersenen is toegenomen.

Kom laat ik The Long Tail nog eens van stal halen, een pdf met een eerste ruwe 'draft' van het uiteindelijke boek van Chris Anderson.

Volgens Anderson is internet uitermate geschikt voor het ondersteunen van de zgn 'long tail' - denk aan de staart van een dino - in het begin uitermate dik (daar zitten de bestsellers, de zgn blockbusters) en naarmate je dichterbij het einde kom steeds dunner (daar vind je de exoten waarvoor een klein aantal liefhebbers is). Via internet kan je - heel anders dan in een gewone winkel - ook dingen verkopen die je slechts 1 a 2maal per jaar zou verkopen; een goed google'ende liefhebber weet je altijd te vinden. Voor een fysieke (bricks) winkel is het veel te kostbaar om een artikel op voorraad te houden dat ze zo weinig verkopen.

Internet ondersteunt dus een bredere variatie aan smaken dan fysieke winkels. Misschien is het wel zo dat naast de verandering van het mediaconsumptiegedrag van consumenten ook de beschikbaarheid van een enorme hoeveelheid verschillende content (muziek, literatuur etc) die trend heeft versterkt.

En dat klopt weer heel mooi met de door het SCP geconstateerde sterk toenemende mate van individualisering. Wij, muziekconsumenten hebben steeds meer de behoefte om ons te onderscheiden en niet meer te confirmeren aan de smaak van de massa - en dit is heel duidelijk af te lezen uit het gedrag & de smaak van heavy users hier onder de jongeren, om een paar voorbeelden te geven: Niels94, KobeBryantFan en Chevy93 - zij conformeren zich niet meer aan de traditionele smaak - sterker nog ook onderling divergeren ze weer.

wat de top tiens van "oude" mensen betreft. Emotioneel geef je altijd de voorkeur aan de muziek waarmee je bent opgegroeid, zo creëer je een time bias.

Sterker nog, met het internet van nu kunnen we ook de verborgen parels uit de tijd waarmee we ons emotioneel verbonden voelen leren kennen en op de kop tikken.

Ik denk dat we de vraag beter om kunnen draaien inderdaad. Hoe had de muziekwereld eruit gezien als we de beperkingen van voor het internettijdperk niet hadden gehad en de rol van de radio toen niet zo groot was geweest, Dan waren de Beatles, Led Zeppelin en Queen wellicht ook niet zo groot geweest als dat ze nu zijn.

Bedoel je dat Led Zep veel op de radio was en daardoor groot is geworden, lijkt me toch niet.

The Beatles, Led Zeppelin en Queen zijn vooral groot geworden door hun optredens. De tijd van de megabands en -artiesten met groots opgezette tournees en albums met miljoenenverkoop zoals de eerder genoemde en o.a. ook Pink Floyd, Rolling Stones, David Bowie, Abba, Michael Jackson, Prince enz. is inderdaad grotendeels achter de rug maar interessante artiesten zijn er nu zeker nog genoeg. Wel profileren ze zich nu vooral via internet of kleinschaliger concerten of festivals.

Nice try, wise guy

Enerzijds was dan de huidige muziekwereld ook niet tot stand gekomen: je hebt een breed fundament nodig om veel zuilen te kunnen dragen

Bedenk anderzijds dat je in een polyvariabel model met veel onderlinge afhankelijkheden nooit één variabele kunt isoleren en op basis daarvan een bepaald resultaat poneren/laat staan claimen. Dat vergt empirisch onderzoek in een gezekerde omgeving. Zo is receptiecontext al multivariabel (en radio is daar weer een enkel element van).

Intrensieke kwaliteit - hear, hear (en dan van een OW'er) - valt die muziek echt niet te ontzeggen. Demografische trends als hogere opleidingsgraad, toenemende inkomens, meer vrije tijd, meer over de grenzen kunnen kijken/komen etc. horen er echt bij. Misschien is huidige tendens naar sterke divergentie van smaak a.k.a. de explosie van de massadoelgroep vertraagd door de hardnekkigheid/halstarrigheid van de grote labels die vast bleven houden aan het oude business model en het eeuwige uitmelken van de successen: zoals nu ook weer de 3cd + dvd uitvoering van Rumours - wie zit daar nu op te wachten, behalve de - kapitaalkrachtige - Middle Aged MOR folks?

Fanastisch topique dit, die opmerkingen over Chevy (sorry, Chevy) en Anthony (sorry, Anthony) en dan nog die serieuze en derhalve compleet voorspelbare reacties van LucM tussendoor, prachtig. En als wodka in de kersenbonbon ook nog wat reacties van Mjuman.

Sinds wanneer ben ik geëvolueerd van jonge ouwelullenrockliefhebber (jongbejaard) naar niet meer conformerend aan de traditionele smaak?

Ik denk eerlijk gezegd dat de populariteit van die bands toen vergelijkbaar is met de hits van nu, hoor. Neem nou Psy of Justin Bieber. Die worden een miljard keer bekeken op YouTube, dat geeft toch wel een aardige publiciteit aan. Misschien zijn de populairste artiesten van nu zelfs bekender vanwege het internet.

Het punt is gewoon dat vroeger de Top 40 en de 'echte' muziekliefhebber hand in hand gingen, zodat de meeste bands ook bekend bleven. En nu zijn de meeste echt populaire acts niet bepaald gelijk aan de smaak van de gemiddelde muziekliefhebber. Hierdoor lijkt het alsof bepaalde acts geen eeuwigheidswaarde hebben, omdat de grote massa ze, vanwege een andere luistercultuur, over een paar jaar vergeten is. Als Arcade Fire en Muse ook veelvuldig in de Top 40 te vinden zouden zijn, zouden ze evengoed over 20 jaar in het rijtje met Led Zeppelin en Queen staan. Populariteit wordt nu gewoon op andere manieren gemeten.

Black Eyed Peas en Nelly Furtado zijn wel artiesten die met meerdere singles en albums succes boekten na 2000.

Maar zijn dat artiesten waar je ervan overtuigd ben dat die over 20 jaar in het rijtje The Beatles, Led Zeppelin, Queen komen?

Misschien geef je wel blijk van "voortschrijdend inzicht", al betekent dit natuurlijk nog niet een gereserveerde zitplaats in de trein naar eeuwige roem en flow (music heaven).

***---***
Nelly Furtado laatst nog debuut gedraaid en ik ben wel klaar met die *&*(& schelle stem: van mij mag ze op de markt in Lisboa vis gaan verkopen. En aan Fergie met haar mannetjes maak ik geen woorden vuil - de eerste twee cd's heb ik dan ook te koop voor een symbolisch bedrag + verzendkosten.

Black Eyed Pleazzzz

De bedoeling is dus eigenlijk om de grootste artiesten van na 2000 te noemen? Dat zijn de echte artiesten.

Denk dat je Jay-Z en een paar van z'n vriendjes ook wel mag meerekenen.