En Kanye West!

- Sigur Rós (met welke grote uit het verleden te vergelijken?)
- The Arcade Fire (met welke grote uit het verleden te vergelijken?)
- Porcupine Tree (beetje de Pink Floyd van tegenwoordig)
- Radiohead (beetje de Beatles van tegenwoordig)
- Muse (beetje de Queen van tegenwoordig)
- The National (beetje de Joy Division van tegenwoordig)
... en wie zijn de Presley, Zeppelin, Dylan, Bowie, Young, Stones en Jackson van tegenwoordig?

Zo groot is Porcupine Tree toch niet?

Inderdaad, The Polyphonic Spree is veel groter.

Wie?

Mwah, beetje zoals Dream Theater en Opeth : De gemiddelde muziekliefhebber zal ze niet kennen, maar op de universiteit en met name bij de metal-liefhebbers valt de naam nog wel eens. De bands zitten zeg maar in het populairdere deel van de alternatieven(in de zin van niet mainstream).

Wel als je erin klimt en bedenkt dat je half Japan ziet.

Bovendien in dat hele lijstje heb ik geen enkele noemenswaardige ECHTE artiesten gezien. Allemaal tweederangs substituten, not the real things. En drie famous men van MuMe, Bobbee, Titmeister en ene mjuman hadden al besloten dat het antwoord op de topic-vraag NEE moest zijn.

Net zoals er in NL geen echte frisdrank meer wordt gemaakt sinds het verscheiden van Exota.

Porcupine Tree verkoopt wel een HMH uit. Dream Theater ook wel denk ik (als 't niet meer is), Opeth twijfelachtig. Groot in zijn soort, maar 't zijn nog geen stadions. En dat is misschien maar goed ook.

De hedendaagse stadion-artiesten zijn dan ook vaak niet zo interessant. Als ik de afgelopen tien jaar bekijk, dan bemerk ik dat er sprake is van een grote, niet bijster interessante mainstream: Rihanna, lady gaga, justin bieber of in het beste geval dingetjes als Coldplay en Radiohead. Aan de andere kant zie ik een zeer sterke en geëxplodeerde alternatieve scene vol met o.a allerlei frisse indie-bandjes (ik noem een Animal Collective) en retro-bandjes met een creatieve herinterpretatie van vroegere tijden(ik noem "the National").

Goed de drie famous men van MuMe noemen deze herinterpretaties "not the real thing", maar dat vind ik eerlijk gezegd een beetje kortzichtig. De hele kunstwereld zit vol met bewerkingen van het verleden. Heck, de hele renaissance is een frisse update van de klassieken, of, om dichter bij huis te blijven, Bob Dylan was ook eigenlijk 'maar' Guthrie versie 2.0

Edit: Overigens is de indeling Mainstream/alternatief een die verre van perfect is. Er is veel muziek die inhoudelijk met gemak in de top 40 past, maar niet die bekendheid heeft kunnen vergaren en er zijn bands die erg bekend zijn(Radiohead, Depeche Mode) en die ook inhoudelijk meer te bieden hebben dan een simpel deuntje.

De r&b bruist momenteel hoor, ook in de mainstream. Het leidt nog niet per se tot echt sterke resultaten die in de top 40 terechtkomen, maar dat komt nog.

Beetje rare vraag, je bent toch niet groot als je lijkt op een bekende artiest, immers wie waren in de jaren 80 dan de Bowie, Dylan, Elvis etc. vh decennium.
Toch even proberen

Stones = Jack White
Jackson = Alicia Keys
Bowie = Thom Yorke
Presley = Gerard Joling
Dylan = The Tallest Man on Earth. (klinkt in ieder geval groot).
Neil Young = Ryan Adams

Overigens ben je een echte artiest als de critici zich positief uitspreken of als de platenmij blij is.
Of toch als je in Chevy's top 250 staat

Exota bruiste ook heel sterk, wel zo sterk dat de flessen ontploften. Dat gaf quite a big bang for you buck en sindsdien wordt er geen échte frisdrank mer gemaakt net zo min als er nu nog échte muziek wordt gemaakt - alles komt uit een doos (synth of Rihanna met autocue).

Ach Meneer gerechtigheid Marcel van Dam blies mbv TNO , destijds eigenlijk Exota op.
Nu hebben wij nog dr Pepper (brrrrrrrrrrrr) van Bavaria.
En sterren als Marcel, Mies en Willem O zijn er ook al niet meer, zelfs Ome Willem en meneer Cactus niveau wordt niet gehaald

Zullen we Youp eens bellen - misschien kan ie nu na de Buckler-lul even de Bavaria-boer doen?

Cherry-coke is ook brrr, maar dat kan je nog roestige schroeven in gooien.

Dit alles heeft denk ik ook te maken met een meer algemene ontwikkeling. Namelijk dat de mens en de media (kip-ei) steeds fragmentarischer worden in allerlei aspecten (in dit geval muzikale interesses).



Adams heeft veel te veel Tom Petty in zich om Neil Young te zijn.

Bij U2:



Die laatste zin....dat denk ik niet. Ik ga er vanuit dat miljoenen mensen meer interesse blijven houden in rasmusici als de jungs van U2 dan in de minder getalenteerden die heel vaak de 'hitlijstjes' aanvoeren, zoals een Jay-XYZ, Rhihihanna of een Lady Gnana. Ik bedoel, Neil Young en Robert Plant brengen óók nog steeds meer dan net genoemden. Zeker op tekstueel, instrumentaal, vocaal en het gebied van composities.

.
Over een jaar of 5 denk ik dat U2 relevanter is dan de bibs van J-LO.

Die laatste zin is inderdaad wat overdreven. Maar zoals ik al aangaf zit, naast het grote leger trouwe U2 adepten, (bijna) niemand op nieuw werk te wachten. En of je (Jan uit Berlijn) het nu leuk vind of niet; ik vrees dat er toch echt heel veel meer mensen op werk van Rhianna, Lady gaga of Jay-Z zitten te wachten dan op de nieuwe U2. Dat dat allemaal jeugd is oké. Maar was dat ook niet zo toen U2 ooit de wereld veroverde

Ik waag het echt te betwijfelen. Aangezien ik U2 nog steeds schaar onder de kwaliteitsbands......
Goeie muziek zal altijd blijven bestaan. En tuurlijk, het ene album wordt wat meer gewaardeerd dan het andere. Neem nou bijvoorbeeld de Stones. Hoelang hebben die al geen echt goed (nieuw) album uitgebracht? Maar nog steeds trekken ze stadions vol.

In de jaren '60, '70 en zelfs '80 kwam de zg moderne muziek pas echt op stoom. En werd toen gewaardeerd door hoofdzakelijk jongeren. Voor de ouderen was dat toen een dikke BAH. Maar de ouderen van nu zijn met die muziek opgegroeid. En als ik om me heen kijk tijdens concerten, dan wordt de zogenaamde kwaliteitsmuziek door jong en oud omarmd. Of het nu de Stones, Neil Young of Santana zijn. Of bij recentere bands, zoals The War on Drugs, Archive, Elbow en zelfs bij electronische muziek zoals Underworld en Moderat. Ik zie jong en oud. En dat zie je bij artiesten als een Pink, Lady Gaga en Jay-Z niet. Hooguit omdat de kinderen er zonder begeleiding van een volwassene niet in komen.

Ja klopt. Alles wat je zegt is min of meer waar. Alleen daar doelde ik niet op. Volgens mij voeren we 2 discussies door elkaar
Van o.a. U2, Stones, Springsteen en Young staat het inderdaad wel min of meer vast dat het om kwaliteitsbands gaat. Maar wat nieuwe/recente output betreft ligt er, buiten de trouwe schare fans, bijna niemand meer wakker van. Dat was mijn punt.

Dat is precies wat ik een aantal berichten terug ook bedoelde Vielip.
De trouwe fans kopen alles nog steeds blindelings, maar de gemiddelde liefhebber komt uit sentiment. Hoort liever I will Follow dan het nieuwe nummer.
McCartney verwoorde dat laatst in een interview treffend.
" als ik Hey Jude speel is het hele stadion gevuld met lichtflitsen van mensen die foto's maken, maar als ik een nieuw nummer speel blijft het donker" .
Dat is met U2 ook het geval, de tragiek van de grote der aarde

Exact!

Het jammere is gewoon, dat op het moment dat het grote geld binnenstroomt de inspiratie afneemt.
Of kennen jullie bands/artiesten die beter zijn gaan presteren (artistiek) na wéér een paar miljoen erbij?

Beyonce met haar album Lemonade.

Ach, het is zo makkelijk om af te geven op moderne muziek. Dertig jaar geleden riep de oudere generatie volgens mij precies hetzelfde. Honderd jaar geleden ook, etc.

Het is ook subjectief want ik vind You're the Best Thing About Me echt niet beter dan de gemiddelde Top 40-hit. Maar daartegenover vind ik dat Jan met vreemde voorbeelden komt. Jay-Z is al meer dan twintig jaar een grote naam in de hiphop, ook gewaardeerd onder critici, en zijn laatste album krijgt ook veel positieve reactie, is niet bepaald hapslikweg-muziek, is erg geëngageerd, en verre van kindermuziek. Hoe kom je erop om.Jay-Z als voorbeeld aan te dragen?

Rihanna en Lady Gaga doen op hun laatste albums juist steeds meer hun eigen ding, minder op de hitlijsten gericht. Naar mijn mening heeft U2 al heel lang niets meer uitgebracht dat in de buurt van Rihanna's laatste album komt.

Het is duidelijk dat je geen affiniteit hebt met je genoemde voorbeelden maar ik heb het idee dat je maar wat roept obv wat hits die je op de radio hebt gehoord. En je mag het ook waardeloze artiesten vinden maar je kan het niet als objectief feit neerzetten dat artiesten als Plant en Young betere dingen uitbrengen dan Rihanna, Jay-Z en Lady Gaga.

Haha ik geef ook puur mijn eigen mening hoor. Muziek moet me raken. Moet eerlijk zijn. En mijn gevoel zegt gewoon dat ene Neil Young me véél meer doet dan ene Jay-Z. Maar dat is meer een persoonlijke beleving. Aretha Franklin raakt me ook nog meer dan Madonna. En niet alleen dat Aretha écht kan zingen en Madonna voor geen meter.

Lady Gaga heb ik beluisterd (zoals alles wat ik bekritiseer) en zelfs live gezien. En eerlijk gezegd vond ik het vreselijk. Alles ging om de 'show'. Iedereen die ik kon beluisteren had het over haar exploderende boobies. Niemand, en dan ook echt niemand, had het over een eventuele fenomenale toonladder of gitaarsolo of whatever. Laat staan een geweldige en meeslepende compositie. Nee. Hap-slik-weg.

In dat opzicht heb ik nu al écht zin de komende concerten. Volgende week Nick Cave en over een dikke maand The War On Drugs.

Die artiesten kruipen onder mijn huid. Dat doen eerder genoemde voorbeelden, voor mij persoonlijk, voor nog geen millimeter.

Maar uiteindelijk moet iedereen lekker beluisteren en bezoeken wat schikt en toelaat.

Ik geef uiteindelijk (net zoals zovelen hier) mijn bescheiden mening.

En ja. Jay-Z. 20 jaar. Maar ik vind ik het gewoon niks. Raakt me niet. Totaal niet. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik hiphop totaal niet kan waarderen. Persoonlijke smaak. Ik kan er totaal geen virtuositeit in ontdekken. Ik hou van straatmuziek. Maar dit soort totaal niet. Ik heb heel veel pogingen ondernomen. Niet dus.

Haha, de titel van dit topic en de openingspost.

Doet me denken aan dit zeer ongenuanceerde opinie-artikel van Lust for File waarin de schrijver met stelligheid beweert dat er vandaag de dag geen iconen meer bestaan Zie ook deze vermakelijke discussie in het Top 2000-topic.

Mijn ervaring is dat de mensen die afgeven op moderne muziek vaker wel dan niet een relatief beperkte smaak hebben. In die zin dat ze veelal naar hetzelfde genre/stroming luisteren en zich nooit echt breed verdiept hebben in wat het volledige spectrum van popmuziek allemaal te bieden heeft. Wanneer je in zo'n niche blijft hangen is het makkelijker schoppen op alles waar je geen affiniteit mee hebt.

Grappig dat de voorbeelden die je noemt juist al 10-15 jaar zo succesvol zijn in de hitlijsten omdat ze tot de talentvolste muzikanten van hun generatie behoren. Het kan uiteraard je smaak niet zijn, maar ga niet beweren dat er geen kunst aan is om lang aan de top te blijven. Er zijn zoveel artiesten te noemen die slechts enkele (grote) hits hadden, een goed verkopend debuutalbum en vervolgens binnen 1-2 jaar weer volledig in de vergetelheid zijn geraakt. Gezien de vluchtigheid van de hitlijsten getuigd het juist van bovengemiddeld talent als je voor langere tijd grote hits kan scoren.

Het feit dat U2 al jaren geen echte hits meer scoort duidt er volgens mij op dat Bono en consorten weinig feeling meer hebben met de muziek die heden ten dage populair is. Naast het gegeven dat de kwaliteit van de composities en teksten ook ernstig naar beneden is gegaan. Maar kijk bijvoorbeeld naar Coldplay, een even grote band die de laatste 5-10 jaar nog wel zeer succesvol is gebleven. Zij hebben ervoor gekozen om wél in te spelen op de nieuwste trends. Wat dat betreft zijn nu een heel stuk relevanter dan U2.

Ik heb grote moeite om nieuwe bands (begonnen na 2000) aan te wijzen die commercieel en (zelfs) artistiek ook maar in de buurt komen van mijn favoriete artiesten die zijn begonnen met het uitbrengen van albums in de 1970s (The Cure, Police, Bruce Springsteen, Led Zeppelin, Pink Floyd, Simple Minds, Peter Gabriel, Kate Bush), 1980s (U2, Duran Duran, Talk Talk, Tears for Fears, Depeche Mode), of in de 1990s (Tool, Radiohead, Bjork, Rage Against the Machine, Smashing Pumpkins, Soundgarden, Pearl Jam, Deftones). God-zij-dank zijn veel van deze artiesten nog steeds actief. (Een nieuwe Tool wordt met name gewaardeerd.)

Editors (debuut 2005), Mastodon (debuut 2002), Isis (debuut 2000), en Interpol (debuut 2002) vind ik op dit moment errrrrg goed, maar zijn die commercieel nou zo succesvol (zelfs corrigerend voor de algehele afname van CD verkopen)? Geen van deze artiesten domineert de single/albumcharts (een maat voor relatief commercieel succes). Lana del Rey (debut 2012) is ook artistiek goed bezig, en lijkt aardig te verkopen, dus wellicht is zij een van de weinige uitzonderingen.

Adele en Coldplay verkopen goed en werden ooit gewaardeerd door een groot deel van de muziekrecensenten maar ik vind ze tegenwoordig verschrikkelijk. Adele zingt bijna acapella, maar dan vol Marco Borsato-pathos en met een megafoon recht in je oor. Hello, wat een marteling. Coldplay is commercieel relevant, maar artistiek ... niet echt. Het was ooit alternatieve meergranen-popmuziek, nu is het 'gewoon' kauwgompopmuziek, met veel ge-oe-hoe-oe. Ze hebben een ander publiek aangeboord. Ik vind het jammer, maar commercieel was het een verstandige keuze.

Pffff ja natuurlijk. Het barst er zelfs van. Volgens mij moet je het alleen niet in de top-40 willen zoeken. Daarbuiten wordt echter heel veel moois gemaakt. Voor mij als jazz-liefhebber zit het gros ook in de 50's, 60's, '70's, dat geef ik toe. Maar er loopt nog ontzettend veel jong talent rond gelukkig. Als ik mij voor jazz tot de top 40 moet wenden kom ik niet verder dan Jamie Culumm, Norah Jones of Michael Bublé. Daar zou ik heel verdrietig van worden want naar mijn mening is dat niet eens jazz.

Ik kan me wel voorstellen dat het voor de jongere generaties muzikanten veel moeilijker is om nog vernieuwend en origineel uit de kast te komen. Er is al zo ontzettend veel gemaakt namelijk. Van jazz alleen al zij. Er meer dan tien subgenres, tienduizenden platen uitgebracht. Ondanks dat: die artiesten zijm er nog wel degelijk.