Enige wat mij ECHT opvalt is dat indie rock door de jaren heen een stuk elektronischer is gaan klinken. De Electro pop van vroeger is de indie rock van nu lijk het soms. Bandjes die begonnen met basic gitaar, zang en drums klinken drie albums verder wijze van spreken ineens als Kraftwerk met zang.

Is Kraftwerk niet met zang dan?

Slecht voorbeeld misschien haha.

maar dubstep deed al mee in de 2e helft van de 00's.
Dus dat is naar mijn mening ook niet van dit decennium

Ik had die vraag ook gekregen, maar 'em aanvankelijk getolkt als "zeg 'ns iets over de eerste 10 jaar van deze eeuw" en dat leek me al niet echt makkelijk, gezien het doorgaans gehulde cultuurfilosofisch principe van de "Aesthetischer Distanz".

Iets over het huidige decennium zeggen is volstrekt onmogelijk/zinlooss, aangezien het zich nog volop aan het voltrekken is én we op dit moment volop in een zgn "paradigm shift" - zie Thomas Kuhn (The Structure of Scienticfic Revolutions) zitten.

Later ik zie mijn drie centen over zeg maar het eerste decennium hier op de toonbank leggen.

Natuurlijk is het veel te vroeg om over dit decennium te oordelen, niet alleen omdat het nog maar enkele jaren bezig was maar omdat er mogelijk nog vele onbekende muziekjes nog later boven kunnen drijven (wat met de vorige decennia ook het geval is).

Als dat al zo evident is als je nu aangeeft, waarom kaart je dat dan zelf niet aan in een van je eerdere posts? Nu zit je een potje braaf mee te liften op mijn stepje!

Inderdaad had ik dat eerder moeten schrijven, het was een voorlopige indruk van de jaren tot nu toe van mij.

Natuurlijk kun je er wel iets over zeggen. Toen Punk en later new wave of hiphop 'ontstond' wisten we toch meteen dat het anders was. En gaven we er een oordeel over, niet definitief, maar wel een oordeel.
En als je het hebt over een paradigmaverschuiving hebt veronderstel je dat er iets aan het veranderen is. Dan is mijn vraag: wat zie je dan veranderen? En waarom kun je daar dan niets over zeggen?

Inderdaad. Het is weer snel ontaard in een 'electronic vs. pop/rock'-discussie. Waarbij de ene helft predikt dat het nooit meer zo groots zal worden als The Beatles en de andere helft het (even goed onterechte) verwijt maakt dat electronic ten minste innovatief is en er in de pop/rock-hoek al jarenlang niets gebeurd.

De 10s is vooralsnog nog duidelijk een voortzetting van de 00s. Met dubstep, techno, house die nog altijd groot lijken en ook nog steeds aan zieltjes lijkt te winnen. Tegelijkertijd merk ik dat er steeds meer jongeren de weg naar de oudere, met name 60s/70s, artiesten vinden.

Maar ondertussen blijven artiesten als Rihanna, Miley Cyrus, Avicii, Afrojack, Armin van Buuren en Katy Perry gewoon het grootste. Artistiek natuurlijk onmogelijk om daar van te houden op MusicMeter, maar ja..
Volgens mij zijn de hitlijsten (en dat betekent ook Spotify, iTunes, YouTube etc.) ook meer dan ooit gevuld met beatgerichte pop. En dát is volgens mij de 10s.

De hitlijsten zijn vrijwel uitsluitend het domein van de jongeren, de jeugd zeg maar, waar de trends en hypes elkaar stevig omarmen. Ik zag een stukje van MTV in A'dam en wat zie je: gillende bakvissen. De muziekmarkt voor de jeugd is zorgvuldig gekneed en wordt in stand gehouden door de industrie omdat die groep nog makkelijk te manipuleren is en hun smaak voorspelbaar is. Een kinderhand is snel gevuld. Artistiek stelt het allemaal niet zo veel voor, net als wat de DJ's doen, het mixen van samples met een heartbeatje eronder. Kind kan de was doen. Maar het wordt gevreten en telt dus mee. Er is geen hoge of lage kunst.

De popmuziek voor jongeren is eerder aan een nog verdere debilisering bezig dan in vroeger decennia al het geval was. Gang nan style of die verrotte vocoders hitjes zijn een en al samples van samples en het gaat helemaal niet meer om de muziek. Maar de popbiz is er ook allang niet meer om nog een breed publiek te interesseren, eerder een tool om bij jongeren kleding en merken aan te smeren.
Voor muziek moet je al heel lang bij hele andere bronnen zijn dan popstations en mtv.

Ik denk dat het zeer de goede kant op gaat wat betreft de muziek. Veel muzikanten van nu zijn creatief en maken steeds meer gebruik van (bijvoorbeeld) analoge opnametechnieken. Als je kijkt naar zoiets als 'The Voice' of MTV, dan kan een mistroostig gevoel je overvallen. Kinderen worden op school (en thuis) 'opgevoed' met rommel. Wat leren wij op school? Dat je muziek inzet in de vorm van een 'battle' of een wedstrijd. Niks jammen. Want dan kan je iemand anders niet 'dissen' en dat is duf. Dat is voor losers.

Gelukkig is dit niet het hele verhaal. Ik roep daarom op om nieuwe generaties te laten horen hoe het ook kan.
Iedere Musicmeter-lid kan dat al in zijn of haar eigen omgeving doen. Het is een begin van een nieuwe bewustwording: muziek is meer dan wat er op de radio te horen is en een zoektocht is spannend. Hoe bespeel je een instrument? Dit gaat op voor alles in onze samenleving. Weg met de wansmaak.

Laten wij teruggaan naar de basis en ondervinden wat ten diepste een connectie maakt met ieders hart en ziel. We zullen wel moeten. Anders zijn we als samenleving 'sociaal' en 'emotioneel' failliet.

Tsjonge - da's pittige kost voor iemand (ik zelve dus) die van plan was iets zinnigs te zeggen over de hedendaagse muziekcultuur en dan wel op een manier die werkelijkheidgerelateerd is. Geen idee uit welke winkel jouw (roze) zonnenbril komt, maar ik wil er gelijk 15 bestellen voor brainstormsessies.

Geloof je het zelf? Wat je beschrijft is echt de overtreffende trap van retro. Ik ben nog volop bezig mijn gedachten te herpakken en te ordenen. Maar één ding staat voor mij al sinds langere tijd vast it's the end of the world as we know it - de geest is definitief uit de fles en die gaat er echt niet meer in terug. Dat is wat ik bedoelde met een paradigm shift. Op dit topic heb ik al wel eens wat gedachten geventileerd; en ik heb er een hekel aan om mezelf te citeren

Muziek >> Nieuws >> R.I.P Muziekindustrie? Goeie zaak!

Ik heb absoluut geen roze zonnebril op. Sterker nog, ik geloof dat als wij (jn alles) niet radicaal veranderen, inderdaad sprake zal zijn van 'the end of the world as we know it'. De oplossingen zijn naar mijn mening wel degelijk voor handen.
Het is vrij simpel: als je weet wat de knelpunten zijn: pak die aan. Zo ook op het gebied van muziek. Laat kinderen al op een vroeg stadium kennis maken met diverse soorten muziek en niet alleen met de Afrojack's, Lady GaGa's en dergelijke.
Geestelijke armoede en intolerantie vloeien voort uit een tenenkrommend proces dat men opvoeden noemt. Van een echte vruchtbare opvoeding is amper sprake meer. Enkele positieve uitzonderingen daargelaten.

Goed idee, maar dat moet je natuurlijk wel op het hoogste politieke niveau regelen. Enige wat er nog ontbreekt is een kekke naam voor de overheidsinstantie die gaat bepalen waar we wel en niet naar mogen luisteren. Zou Kulturkammer iets zijn wellicht?

http://en.wikipedia.org/wiki/Godwin%27s_law

Er zijn mensen die niet in staat zijn om verantwoordelijkheid te dragen. Niet voor de omgeving, het milieu of diverse andere gebieden.
Politieke sturing is dan zeer welkom en misschien zelfs broodnodig. Met een kleine overheid geraakt de maatschappij namelijk in een ontzettende chaos. Op elk vlak denkbaar.
De overheid lost nu sociale problemen met de jeugd op met zaken als 'rap battles' en 'bokslessen'. Muziek komt veelal naar voren in het kader van een wedstrijd.
Men gaat volledig mee in de belevingswereld van jongeren, zonder ook maar een glimp te laten zien van 'All You Need Is Love'.
Liefde, kleinschaligheid en duurzaamheid. Een Kulturkammer? In de handen van het goede, is dat zo slecht nog niet.

"The road to hell is paved with good intentions".

Of, een beter citaat:


-J. Stalin

http://www.boekmeter.nl/boo...

Dat zal best, dat je daar geen zin in hebt, maar ik heb geen zin om 61 pagina's door te spitten in de hoop ergens een paar regels te vinden die betrekking hebben op dit topic.
Je opmerkingen lijken me interessant omdat ook ik denk dat de biznizz zijn allesomvattende rol kwijt is. Met als resultaat een versnippering aan stijlen en fans, en ruimte voor muzikanten om het wiel opnieuw uit te vinden. Retro dus. Zoals Marjet suggereert. En als we tot nu toe iets geconstateerd hebben is het dat iedere niche steeds meer zijn eigen ontwikkelingspad lijkt te gaan. En bands daardoor meer tijd krijgen hun eigen weg te vinden. Zoals dat vroeger ook mogelijk was toen de Biznizz die ruimte creeerde.

Dus graag een korte samenvatting. Dat moet lukken.

Er zijn een aantal groepen muziekliefhebbers en die wijken behoorlijk van elkaar af. Steeds meer mensen in mijn directe kring luisteren via Spotify. Hoewel ik zelf ook muziek via YouTube beluister, hecht ik veel waarde toe aan een fysiek product.
De mainstream liefhebber zoekt veelal zijn of haar heil bij het downloaden, YouTube en Spotify. Welnu, de smaak van de fysieke muziekkopers om mij heen komt voornamelijk overeen met de mijne. Rock, folk & experimenteel. Dit zijn nu en zeker ook de komende jaren de stromingen waar de platenzaken en artiesten het van moeten hebben. Het is voor hen steeds meer rendabel om een creatiever geluid te laten horen. Je moet ietwat afwijken van de mainstream, om zodoende de platenliefhebber écht te bedienen. De liefhebber die wil investeren. Dit is ook een ontwikkeling die de medewerkers bij zaken als de Plato, Kroese en Sounds zouden kunnen bemerken.

Vertel het de Free Record Shop ook nog even wellicht kunnen ze met deze info hun voortbestaan bewerkstelligen.

Het korte antwoord op deze vraag is - imo - dat we nu deels een voorzetting zien van wat er de "jaren 0" gebeurde:

* er komen steeds minder 'blockbusters' - uitzonderingen daargelaten. De platnemaatschappijen merkten dat al in de tweede helft van de jaren 90 en dat leidde tot de vele 'talentenjachten'.
Er is geen mass market meer en als er blockbusters zijn - Gaga bijv - is het publiek ervoor nauwelijks te herkennen - er zitten hier bijv Gaga-lovers bij soulio's, rockies en popperds.

* nieuw talent heeft steeds meer een 'beperkte houdbaarheid'

* bands moeten hun publiek steeds meer ook op andere manieren financieel aan zich binden, zoals abonnementen op content feeds, merchandising, concerten (de prijs voor tickets stijgt streker dan het aantal downloads).

* er worden steeds minder fysieke albums verkocht - waarbij valt te noteren dat vinyl in de lift zit.

* betalende downloaders gaan vaker voor de krenten in de pap dan voor een compleet album

* perceptie op albums is sterk veranderd: een cd is veel meer een consumptiegoed dan een specialty good (voorheen) - dat is heel goed te zien hier op de site, op het topic waar users aangeven wat ze draaien. Aan de hand van die gegevens is er heel goed te zien wat er nieuw/populair is. Dan doet zich nog een fenomeen voor: de invloed van the peer group - users laten daardoor beïnvloeden.
Het valt op hoe snel een album wegzinkt. Muziek wordt steeds meer gezien als iets wat je regelmatig moet vervangen door iets nieuws. Ook ik maak me daaraan schuldig en als je gratis - downloaden is in NL nog steeds niet strafbaar - toegang hebt tot iets, vind je gauw iets nieuws.

* Stromingen? Er is een heel brede variëteit van (sub)genres en ook liefhebbers van kleine subgenres kunnen via downloads aan hun trekken komen. Dankzij digitalisering is OOP een phantom of the past, al heeft SOPA eea wel lastiger gemaakt en vind je soms bijna niet meer de weg naar die site waar al die leuke Factory singles stonden.
Voor een artiest: indentificeer je niche en richt je daarop - hoe directer, hoe beter. Vetrouwen op je platenmaatschappij is zinloos - die zijn al jaren de weg kwijt.

* concertbezoek is ook steeds meer een event aan het worden, waarbij aandacht voor de artiest/werk eigenlijk secundair is. Naast liefhebbers betekent dat ook dat je mensne tegenkomt die er even uit willen zijn en dan de muziek als aanleiding zien.

* muziek moet steeds meer concurreren met andere media-uitingen om onze aandacht te krijgen.
Tav gedrukte content (boeken, tijdschriften, kranten) is er sprake van "ontlezing"- zo wordt dat genoemd: we lezen steeds minder iig van papier; tav muziek zou er dan, in parallellie, sprake kunnen zijn van "ontluistering".

En de muziek zelf dan?

Er wordt nog genoeg goede muziek gemaakt. Mij valt een aantal zaken op:

* indie is als typering dood als een pier - een loze huls zonder enige betekenis
* veel van die 'drukkige' bandjes zoals Panda Bear, Yeasayer en Animal Collective lijken op elkaar
* neo-'folk' zoals Mumford and Sons is 'hot'
* er is een huwelijk in de maak tussen 'R&B' en electronic
* singer/songwriters doen het goed - blijkbaar zijn we neoromantici die toch melancholisch willen worden opgezadeld met een ander zijn Weltschmerz
* dance for the masses is een heel droevig genre met overbetaalde dj's
* laptop-acts zijn live niet altijd om aan te gluren, tenzij werkend met visuals

Al doe ik daarmee de muziek van vandaag de dag tekort, snap ik eerlijk gezegd wel waarom velen achterom kijken. Om die reden ga ik ook met veel genoegen weer eens rondsnuffelen op de grote platenbeurs dit weekend.
Omdat ik vernieuwing en creativiteit heel belangrijk vind, blijf ik zoeken naar leuke dingen en vlak voor Oud en Nieuw ga ik daarom nog een dag naar Keulen, o.m. naar Kompakt.

De leukste ontwikkelingen zijn er imo de laatste 10 jaar geweest in de cross-overs en in de electronic (oa dubstep).

Yeasayer en Animal Collective? Ik herken wat je zegt wel een beetje, maar Animal Collective is een band die ik dan juist weer niet in dat rijtje zou plaatsen..

Verder is zeggen dat Panda Bear op Animal Collective lijkt natuurlijk ongeveer hetzelfde als zeggen dat Morrissey op The Smiths lijkt.

Ja maar dat doet ie toch ook?

Ik geef een indruk vrind, niets meer, niets minder. Al heb ik van al die bands albums in huis, word ik er regelmatig moe van de drukkige melodieslingeringen die imo veelal gezocht zijn. Vergeleken met computers zou je kunnen zeggen dat ik misschien luister met een Pentium-chip, draaiend onder Windows 2000, terwijl hun muziek voor een Quadcore is en minimaal Windows 7/64 vereist. In gewone boerentaal: de muziek wordt me te veel.

En die grap over Morrissey en The Smiths is wasted on me - zal wel hogere wiskunde zijn. Hoe kan één vent nou lijken op hemzelf plus alle anderen in de band?

Leuk dajt verder roerend met me eensch was

Panda Bear is een van de leden van Animal Collective

Dat is waarschijnlijk dan ook meteen de reden waarom ik dat album ook niet fysiek in huis heb. En bij een echt collectief van dieren - vraag maar aan Noach - hoort natuurlijk ook een panda, liefst met Ms Panda erbij.

Dank Mju voor je uitleg. In de grote lijnen die je geeft zit veel waars, dingen die ik ook zo zie.
Er zijn een paar dingen waar ik op in wil gaan.



Dat is een interessante. Internet en het digitaal (dus niet als fysiek product) beschikbaar zijn van muziek heeft een enorme impact gehad op niet alleen de verkoop maar vooral de perceptie van de liefhebber. Je hoeft niet een album te kopen voordat je een gewogen oordeel kunt geven. Je luistert en oordeelt, is hij goed genoeg dan gaat hij op de bestellijst, zo niet dan gaat hij in de shredder. Dat betekent, in combinatie met de terugval in verkoopland, dat we vroeger vaak op goedgeluk kochten. Iets dat iedere verzamelaar kan beamen.
We kunnen nu kritisch zijn omdat we kritisch kunnen zijn, de beschikbaarheid van gratis muziek maakt dat mogelijk.

Over hedendaagse stromingen, luister eens naar Such a woman van Harvest Moon van Neil Young, of naar zijn Expecting to fly van 40 jaar geleden en daarna naar All is dream van Mercury Rev en dan nog eens naar sommige nummers van Panda en vergelijkbare bands. De overeenkomsten zijn te groot om toevallig te zijn. Dan heb je het niet over stromingen op zich, maar over directe invloed. Muziek is voor een belangrijk deel recycling. Een andere verpakking, een iets andere emotie, een nieuw publiek is voldoende om nog jaren mee te gaan. Gelukkig maar.

Er zijn meerdere links te leggen wave (XTC en Josef K) naar nu wave (Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand).

Even nog over de veranderingen in de muziekindustrie zelve, een post van het eerder genoemde RIP-topic van maart/09 (4,5 jaar geleden)

We kunnen die industrie als een keten zien: van artiest naar klant. En daartussen zit een aantal schakels, oa de detailhandel.

De keten is de volgende: 1. bedenken, schrijven; 2. opnemen; 3. produceren, vermenigvuldigen; 4. naar de tussenhandel (importeur, groothandel); 5. naar detailhandel; 6. naar de consument.

De kwaliteit van zo´n schakel (bijv. 4 en 5) bepaalt de bereidheid van de consument om ervoor te betalen - of niet, als de toegevoegde waarde als te gering wordt gezien. De toename van het internetgebruik en e-commerce heeft ertoe geleid dat de tussenpersoon (middleman) verdwijnt of is verdwenen: de keten wordt korter en die efficiency wordt doorgegeven aan de consument in de vorm van een lagere prijs: door e-commerce kunnen we overal een cd vandaan halen veelal goedkoper dan de Nederlandse platenzaak. Voor service en know-how betalen: prima, maar niet te veel. Het gaat om de toegevoegde waarde die je levert. Bestellen kan ik zelf als de beste!

Er zijn labels die direct zaken doen met Amazon en ik kan als consument direct zaken doen met Amazon - schakels 4 en 5 verdwijnen dan en dat scheelt.

Ook verderop in de keten (schakel 2 en 3) zijn veranderingen geweest: opnemen (in kleine 'home'-studio's), produceren van cd's (kopie'en maken), artwork en het drukken daarvan zijn veel goedkoper geworden (net zoals hedendaagse synths meer functionaliteit bieden en goedkoper zijn dan in de 80s): een oud-collega van mij had met zijn band een cd opgenomen (studio gehuurd voor een relatief gering bedrag), cd's laten kopiëren, zelf artwork gedaan en thuis hoesjes geprint, naar behoefte - cd's werden bij optreden verkocht; dan ga je direct van 1. naar 6. Als (beginnende) band heb je dan geen platenmaatschappij meer nodig. Er zijn artiesten die op die manier doorgaan.

De grote vraag is namelijk: waar zit de toegevoegde waarde van de platenmaatschappij: het monopolie dat zij hadden op (2.) opnemen, (3.) produceren, (4.) en (5.) zeg maar de verzorging van de logistieke infrastructuur is grotendeels verdwenen door de komst van goedkope ('home')- studios en internet. En de klant - de klant kan zelf kiezen en klikken.

De betekenis van dit alles: The end of the (music) world as we know it!