En ik heb geen behoefte aan podacasts en zoals al gezegd: spotify biedt rechtsextremisten een podium (reden voor Joni Mitchell en Neil Young oa om hun muziek van Spotify te halen).

Ik heb bij Tidal een family abonnement gekozen. Twee voor mij en mijn vrouw voor op de telefoon en één voor de tablet, zodat de suggesties en opgeslagen muziek blijft kloppen.

Geluid is erg goed. Veel beter dan Soundcloud. Er is ook heel veel keuze en geen vullis (geen bootlegs, geen playlists). Het enige manco is dat live, studio en compliatie-album niet overal goed gekozen is. Maar dat is te verwaarlozen.

De interface is heel fijn. Het is gericht op albums en niet losse liedjes. Geen playlists, geen podcasts, geen bootlegs en artiesten met dezelfde naam keurig gescheiden. Er zijn zelfs video's.

Het abonnement van 20,- biedt hi-res kwaliteit en afhankelijk van je set hoor je dat echt wel: dynamiek, ruimte. Spotify is slechts mp3 en een vrij lage bitrate. Als je verschil tussen mp3/192 en FLAC niet hoort ...

Tidal betaalt enkel aan labels toch, en niet rechtstreeks aan artiesten? Weet niet of dat nou zo'n fijn model is.

Jeetje, krijgen we dat weer. Maar ik betaal me scheel op bandcamp aan platen die ik maar 1 of 2 keer luister.

Wat moet ik dan? Is er uberhaupt wel een juiste manier van muziek luisteren?

Helaas niet. Concerten bezoeken

Ik weet het overigens ook niet zeker hoor, iemand vertelde me dat laatst, dus ik zou zeker mijn eigen onderzoek doen als ik jou was.

Met Spotify kan ik niet vergelijken, dat luister ik al 3 jaar niet meer. Maar vergeleken met Soundcloud een wereld van verbetering.

ik luister nu Avishai Cohen en het klinkt heel open, nergens compressed. Het is wel echt kwaliteit wat ik hoor.

Ik ga in januari naar Melissa Aldana, in het Bimhuis. Dat is zo'n beetje de bovengrens aan prikkels die ik aan kan.

Daarbij vind ik pop, rock en metal +alles wat versterkt is) ronduit lelijk live. Snap niet dat mensen livemuziek mooi vinden soms. Ik zal wel op de verkeerde momenten bij de verkeerde artiesten zijn geweest.

Maar 1 of 2 rustige concerten per jaar kan ik wel aan. Maar dan zeker analoge, akoestische muziek.

Ahja, dat heb je wel eens ergens verteld inderdaad, dan wordt het lastiger.

Het ligt heel erg aan de venue en de omstandigheden (en soms ook aan je positie), ik heb binnen alle genres wel concerten gezien waar het geluid perfect was en concerten waar het geluid bagger was.

Het is dan ook een gok. Maar ik weet wel toevallig dat het Bimhuis altijd okay is.

Ooit eens in Lantaren Venster geweest in Rotterdam en dat was ook erg fijn.

Over dat uibetalen is veel onduidelijkheif. De artiesten laten zelf ook weinig los. Spotify schijnt deels te betalen aan de muziekmaker zelf en deels aan het label.
De geluidskwaliteit: ik wil de HiRes 24 bit kwaliteit van Tidal nog eel eens proberen. Overigens de Spotify kwaliteit staat niet slecht aangeschreven, veel blinde testen wijzen dat ook uit en discussies op fora te over.

Vreemd, ik krijg aan het begin van de maand van Tidal altijd een overzicht van welke 5 artiesten ik het meest heb gedraaid en dan kreeg ik het idee dat op basis daarvan ook een uitkering wordt gedaan. Hoe groot (klein) dat bedrag dan is, wordt niet verteld.

Ik meen me te herinneren dat toen Spotify nog geen zwarte cijfers schreef dat werd geweten aan de relatief hoge rechtenuitkering (mij staat bij 65% van de intake) tbv de majors.

Ook in het verleden was uitkering van rechten via Buma-Stemra lang niet altijd transparant of een fluitje van een cent - alhoewel soms kon je dat qua bedrag wel letterlijk nemen. Draaifrequentie werd nl wel eens gebruikt als verdeelsleutel.

Volgens mij zit het bij Tidal net anders. Alleen als je een highres abonnement hebt deelt de artiest extra mee, afhankelijk van jouw top 5 per maand.
Als je een hifi abonnement hebt niet.
Daarnaast lijkt het highres abonnement leuk, maar je moet goed kijken of je echt wel highres luistert, dat ligt aan je streamer/dac. Bij mij werkt dat niet, alleen via een gebruiksonvriendelijke omweg. Bij nieuwe streamers heb je meer kans.
Tidal gaat btw zijn prijzen verhogen, is in the USA al gedaan meen ik.
Verder ben ik dik tevreden over Tidal .

De prijs van een abonnement maakt mij niet zoveel uit. Albums digitaal kopen bij Bandcamp kostte me inmiddels honderden euro's per maand soms.

Komt ook nog bij dat ik voornamelijk oude artiesten luister. Veel daarvan zijn overleden. Dus dan gaat het met streamen verdiende geld maar baar Universal, het zij zo.

Van de gloednieuwe artiesten kan ik altijd nog kiezen of ik ze wil steunen via een aankoop bij Bandcamp. Maar ik wil niet meer blind en doof bij Bandcamp albums aanschaffen.

Artiesten die ik neutraal goed vind of me getipt worden, luister ik dan via Tidal of toch ook via Bandcamp (als het album er compleet op staat), want dat is leuk voor hun statistieken.

Het gaat mij ook voornamelijk om albums en artiesten tussen 1990 en 2020 die niet op Soundcloud te vinden waren, maar wel op Bandcamp (daar heeft een flinke inhaalslag plaatsgevonden). En omdat je een album toch wilt horen (vaak is er maar 1 of 2 songs gratis te beluisteren), schaf je het dan aan (met een knop op de klik), wat toch al gauw 10-12 euro per digitaal album is. Wat best wel zonde is, want misschien is het helemaal niet zo leuk als je dacht.

Bij bandcamp kun je ook voor gereduceerde prijs een hele discografie aanschaffen. Dat soort verleidingen kan ik nu makkelijker weerstaan.

Ik ben na 1 dag al zo blij met Tidal. Straks op de fiets naar Zuid Oost (uur fietsen) eens wat leuks uitkiezen.

Maar bij Bandcamp kan je heel veel albums toch eerst 1 of 2x luisteren voordat je besluit tot aankoop over te gaan? Of vind je dat ook niet ethisch?

Absoluut wel. Dat bedoelde ik ook. Want dan krijgen artiesten in hun statistieken te zien hoeveel er geluisterd wordt, en of songs worden geskipt of vroegtijdig afgezet. Waardevolle data.

Maar sommige labels zetten maar 1 of 2 songs online. De rest van de plaat krijg je pas te horen als je het koopt. Ik vind dat wat oneerlijk. Als de andere 4,5 of 6 etc. songs nou helemaal niet goed zijn? Dan koop je een kat in de zak. Daarom zocht ik ook een streamingdienst. Ik blijf niet kopen.

Nee, Bandcamp heeft mijn volle support, maar tot een bepaalde hoogte.

Bijj voorbeeld: Beyond Dragons | Angelika Niescier - Tomeka Reid - Savannah Harris | Angelika Niescier - angelikaniescierintakt.bandcamp.com

Het vrijjgegeven nummer klinkt vet, maar rechtvaardigt 1 vette song de aanschaf van een volledige plaat? En blijf ik het nog heel lang vet vinden of verlies ik mijn interesse na een tijdje? Het kost wel 12 dollar. Op Soundcloud kon ik het niet vinden, maar op Tidal wel. Vind ik het zo gaaf, dat ik nonstop luister, dan kan ik mevrouw Niescier alsnog steunen met een aankoop via Bandcamp.

Maar de afgelopen 2 jaar heb ik zo'n 400 albums gekocht via bandcamp. Reken maar uit. En sommige albums interesseren me niet meer. Je kunt ze niet doorverkopen zoals cd's of lp's.

Ah, duidelijk. Ja voor de albums die niet volledig beschikbaar zijn op Bandcamp wijk ik soms uit naar Spotify of Youtube, en in het ergste geval luister ik het album gewoon niet. Ik koop vrijwel nooit iets blind.

Maar in mijn ervaring (in ieder geval bij de meeste labels die ik volg) zijn de albums volledig beschikbaar op Bandcamp.

Dat is het grote voordeel van de streaming-diensten: mogelijkheid tot verkenning zonder hevige impact op de geldbuidel. Hoef maar naar m'n cd-kast te kijken om de voorbeelden te zien van zgn spontane aankopen, ingegeven door beluistering van 1-2 nummers.

Overigens is een aanpalend voordeel (eigenlijk nadeel) dat je het album zo gemakkelijk aanslingert dat je de (uiteindelijke) fysieke aankoop, de lp, nauwelijks nog uit de hoes haalt, of zelfs niet meer tot de fysieke aankoop overgaat. Want waarom zou je op - zeg woensdag - nog een album kopen dat je vanaf de vrijdag ervoor al minstens een 5tal keer hebt 'geconsumeerd'. Sommige lp's staan hier een tijdje na aankoop nog geseald.

Ook labels of de distributeurs - ik noem even Boomkat, Denovali, Ostgut, Kompakt, Juno - zelf bieden vaak mogelijkheden om fragmenten/tracks te beluisteren - al dan niet doorgelinkt.

Heb weer eens het Franse Qobuz onder de arm genomen, HiRes nog wel. 'application controlé'. Het is net als met wijn. De fles, het etiket, de prijs doet al beter smaken.

Ik prefereer toch echt lp's (tweedehands bij ouwetjes) en soms nieuw bij bijvoorbeeld die Blue Notes of andere mooie remasters, want je hebt mooi artwork, sleeve notes, liner notes, essays en credits, die streamingdiensten niet leveren.

Daarbij als je langs de platenkast gaat met je vinger pik je er sneller een album uit die je al een tijdje niet meer hebt gedraaid. Bij streamingdiensten focussen ze op nieuwe, onbekende albums consumeren. Daar gaat de focus niet uit naar platen die je al hebt beluisterd. Wat trouwens een heel leuke feature zou zijn. Dat zo'n dienst een plaat tipt die je al een jaar niet hebt gedraaid.

Ik draai namelijk liever platen jaren achtereen zonder 'nieuwe muziek' te ontdekken, dan dat ik zo dolgraag nieuwe 'moet' ontdekken. Zo nu en dan ga ik wel op ontdekkingstocht, maar dat is vaak moeizaam en tijdrovend (er zoveel muziek, en daardoor ook zoveel middelmatige muziek).

Laatste artiesten die ik heb 'ontdekt' waar ik wel even mij vooruitkan zijn Zoe Rahman, Renee Rosness en Justin Robinson. Verder draai ik ook graag al mijn 'ouwetjes' al dan niet via een streamingdienst (onderweg of op werk) of via de platenspeler (thuis).

Heb je tijd, lees dan Malcolm Gladwell - Blink, The Power of Thinking without Thinking daarin wordt dat fenomeen geduid. Ter vergelijking: denk ook aan het glas Riesling op het terras bij de wijnboer bovenaan de Rijn (bij veel wijnboeren kan je ook gewoon een glas drinken, evt met een klein hapje erbij); daar op het terras in de zon smaakt de wijn prima, thuis in het herfstweer veel minder.

Tweedehands - zeg maar "vintage" is vaak zodanig geprijsd dat nieuw verre te prefereren is. Mijd vwb jazz dan wel de dubieuze labels zoals DOL (en er zijn er meer).

Dat bijhouden wat je draait door streamingdiensten is overigens strijdig met de GDPR (AVG) - da's verboden om op individueel niveau bij te houden.

Vwb het "ontdekken van (nieuwe) muziek" zijn er volgens strukturalist Jonathan Culler meerdere 'denkstijlen': metonymie, metaforie en associatie. De laatste lees je hier veel: albums met een bepaald jaargetijde associëren.

Metonymie zorgt ervoor dat we onze interesse uitbreiden door naar aanpalende gebieden te gaan kijken of juist dieper in te zoomen (meer van deze groep/artiest, of juist meer van de zanger alleen); metaforen bewerkstelligen een sfeerbepalende inkadering (meer van dit type muziek, bijv. ‘Gothic’ omdat de sfeer me aanspreekt).

Ik heb een maat die als ik die met een bepaald auteur of artiest laat kennismaken binnen de kortste keren het complete werk 'afwerkt'. Ik ben iets terughoudender daarin en wissel meer.

Klopt niet helemaal wat je zegt. Elke streamingdienst (Spotify tot en met Youtube) heeft een luister- dan wel kijkgeschiedenis. Spotify presenteert zelfs jaarlijks een filmpje waarin al je gedraaide artiesten en albums worden gepresenteerd. Dus het wordt wel bijgehouden, AVG of niet.

Ik ben wel iemand die in een bepaalde 'mood' zit en dan muziek zoekt die daarbij hoort, ik kan dan maanden achtereen in een bepaald genre of subgenre blijven hangen. Ik kan daarom ook niet platen van verschillende genres door elkaar luisteren.

Mijn ervaring is dat dat op Musicmeter juist wel veel gebeurd. Ik heb het weleens eerder gezegd; ik houd ook niet van Playlists. Een album is voor mij een album. Ik luister deze van begin tot eind, tenzij het me niet bevalt natuurlijk. Ik ga niet om een album te kunnen reviewen (om er bij te horen of om een andere reden) een album luisteren die me niet aanstaat.

Maar tweedehands is helemaal niet zo duur. Het is zo duur als je het zelf maakt. Ik heb geduld (soms) en wacht gewoon af of ik iets tegenkom of niet. In sommige gevallen heb ik geen geduld en struin in Discogs af, ja, dan is het wel duur.

Overigens (het is mijn vak) is het opslaan van gegevens niet verboden. Het is pas verboden als je het doet zonder aantoonbare reden. In de gebruiksregels van Spotify of wat dan ook, zal dit vast allemaal uitgebreid uitgelegd worden, en daarbij, die gegevens zijn voor de user in te zien, niet voor anderen.

Verder is een gebruikersnaam + afgespeelde albums niet direct te herleiden tot een levend persoon, en aldus valt het niet onder de AVG.

Mssr Renard schreef



Het reviewen om erbij te horen… hier gaat een bepaalde suggestie vanuit… wat de drijfveren dan ook zijn, niets menselijks is ons vreemd, ergens bij willen horen, aansluiting zoeken bij, je laten leiden door de smaak van iemand anders, vaak is dat ook het begin van een eigen voorkeur, smaak.

ik heb dat al vaker gezegd, de waarde van albums worden nogal overschat, elk album heeft plus en minpunten, er wordt nogal wat uitgebracht om als album door te kunnen gaan om louter commerciële redenen, om aan contracten te voldoen, terwille van het voortbestaan.
Dan de afspeelijsten, Dat levert wel eens prachtige overgangen op, van het een in het ander, een mooie mix maken is een kunst. Of de muziekvoorkeur van een maker in een lijst, ook fijn.

Ik merk ook een voorkeur bij mensen wat betreft playlists en albums.

Ik vind een album 'compleet'. Zo heb je een album leren kennen, en de nummers horen bij elkaar. Ik denk dan niet aan mainstream-pop, maar bijvoorbeeld jazz, fusion of progressive rock..

Vanaf de jaren 90 worden de albums meer dan een uur lang. Daar staan veel 'fillers' op, dat erken ik. Dan kun je beter een 'playlist' van dat album maken en wat songs er van weg laten. Ik vind dat teveel gedoe en heb toch weinig aansluiting bij moderne bands.

Als ik bijvoorbeeld United van Woody Shaw opzet (zo juist gedaan) zit er geen enkel moment dat ik denk: dit had eraf gemoeten, of dit is een commerciele keuze.

Als ik een album luister en er staat 1 goede song op, dan hoef ik dat album niet zo graag te luisteren. Dat ene nummer heeft dan pech gehad, of (als het op 45rpm-single is uitgebracht) koop ik het voor 50 cent op single. Dan heb ik het ook.

Maar een album luisteren is en blijft mijn heilige overtuiging. Ik weet dat ik daar heel apart in ben, maar het is dan maar zo.

Het is ook mijn werkveld (geweest). Bij de introductie van de GDPR (ik schat ca 3 jaar geleden) hebben we een uitgebreide training gehad over de do's en don'ts. En het is niet echt simpel - op individuele profielbasis is er behoorlijk veel dingen niet toegestaan. Er mag veel op geaggregeerd niveau - dwz dat het NIET naar een individueel profiel is terug te leiden. Nou kun je aardig wat omzeilen mbv een zgn opt-in regeling en het grappig is dat je dat de laatste 1 - 1,5 jaar steeds vaker de gevolgen van de GDPR (impliciet) ziet opduiken, alleen dan vaak in de vorm van een opt-out - dwz dat je het vinkje voor toepassing van jouw data moet uitzetten.



Kom ik zeker in de verkeerde winkels Kay's Odyssee bijv, maar ook op veel platenbeurzen vind ik de prijzen echt niet meevallen. Een oude King Crimson doet bijv al snel 20,- of meer.

De Classic Vinyl serie van Blue Note vind ik wel fijn en betaalbaar ( i.t.t. de Tone Poets serie), zeker nu heel wat titels afgeprijsd zijn te vinden her en der.

Ik heb het geluk dat ik in Amsterdam woon. Hier zijn best veel platenzaken, en ik kom redelijk goedkoop aan tweedehands lp's. En de duurdere koop ik ook wel, maar dan 1 per maand ofzo. Dus dat gaat wel goed.

Mijn grootste kostenpost was echt Bandcamp. Dus voel me nu wel opgelucht.

Je zit letterlijk op een site waarbij albums volledig centraal zijn gezet. Juist enorm veel mensen zweren bij albums zoals jij doet en onder serieuze muziekliefhebbers is dat nog heel erg een leidende gedachtegang. Ik zit ook een in een muziekgerelateerde Discord-gemeenschap en zelfs de jongere gebruikers daar zweren bij het albumconcept.

Dus je bent juist totaal niet apart, zou ik zeggen.

Overigens zijn albums een soort compilatie uit meerdere studiesessies samengesteld dat ik dat idee van compleetheid nogal een illusie vindt, maar dat ben ik dan weer.

Dat is in sommige gevallen zeker heel erg waar. Maar in andere gevallen weer niet.

Fijn dat ik dan toch niet zo apart ben. Dat is ook weer zo eenzaam. Lang leve het album!

Een album is een model voor een fysiek leversysteem. Sta me toe een parallel te trekken: een boek (manuscript) is ook samengesteld uit meerdere schrijfsessies en vervolgens ook bewerkt (geredigeerd) en geproduceerd. Niemand zal de ontologische entiteit van een boek in twijfel trekken; een 'compleet boek' is echt geen illusie. Een boek - zelfs een e-book - weerspiegelt de wijze waarop wij literatuur consumeren - uitzondering vak-, studie- en naslagliteratuur. De streaming services hebben ons het "krenten uit de pap luisteren" principe opgedrongen, omdat dat aan de ene kant meer lonend was, meer flexibiliteit bood en aan de andere kant beantwoordde aan de steeds sneller krimpende aandachtsspanne van de jongere generaties (instantaneousness werd dat door cultuurfilosofen genoemd: ik wil het hier en nu en wel meteen en ik wil er niet drie songs op hoeven te wachten).

Ik ben het half met je eens, maar een boek vertelt een verhaal, terwijl een album gewoon een verzameling songs kan zijn die in het afgelopen jaar door dezelfde artiest zijn opgenomen. Wat dat betreft kan je een album beter met een verhalenbundel vergelijken en daar is het prima mogelijk om een paar verhalen uit te pikken.