Zeer vet nummer! Ik kijk echt uit naar Doris.

Op dahero1 video's na vind ik alles maar slecht.

Erg vette track van Earl. Verwacht veel van Doris na Chum en Whoa

Eerlijk, Glacier? Jij vindt Sadat deze tijd nog om aan te horen?
Wise Intelligent klinkt iets teveel als Freestyle, maar dat kan aan mijn referentiekader liggen. Ook niet echt een origineel en interessant onderwerp... Al helemaal omdat ze alle tegenwoordige muziek over één kam scheren.

Ik vind het album van J Rawls heerlijk om te luisteren. Die jazzy invloeden met wat soul hier en daar vind ik mooi om terug te horen. Ja, zijn raps zijn niet van hoog niveau, maar over zo'n heerlijke beat klinkt het gewoon lekker. T3 kon voor mij de genialiteit van Slum's sound ook niet verpesten en dat terwijl ik hem een matige rapper vind.

Dit nummer (ook van Hiphop Affect) gaat ook nergens over, maar ik vind het erg fijn om te luisteren. Hun bedoeling is ook niet om sterke teksten of zieke flows neer te zetten. Meer raps om de beats aan te vullen en dat vind ik wel lekker.

Fijn nummer, inderdaad. Ik heb J. Rawls altijd al een zeer capabele producer gevonden. Hij weet dikwijls interessante effecten te combineren met een lekker in het gehoor liggend, ontspannen geluid. Zo ook hier.

De track van Earl Sweatshirt is daarentegen veel kunstzinniger. Wellicht muzikaal minder, maar goed, het boeit me ontzettend. Neem bijvoorbeeld de prachtige discrepantie tussen de inhoud en de mate van taalbeheersing in een regel als 'The misadventures of a shit talker'.

Het is maar wat jij kunst vind Sjaak. Daarnaast nog eens dure woorden gebruiken om slim over terwijl je verwijzing slaat als tang op een varken. Helemaal nergens op. Dit soort dingen zijn al zo vaak gedaan en herhaalt dat ook Tyler en ze hele Wolf gang gewoon een zeer middelmatig niveau hebben maar omdat ze af en toe een leuk nummer hebben zijn ze ineens goed.

De enige reden waarom dit soort lui leuk gevonden wordt komt door een generatie kloof waarbij de hiphop volgers van nu houden van emo shit en strakke skinny jeans.

Waar emo's of terwijl alternatieven niets waren in de '90's en uitgelachen werden hebben ze eindelijk de top bereikt in de visuele cirkel van muziek. Petje af hoor maar gelukkig komt daar uiteindelijk wel weer een einde aan.

Het nummer van Sadat vind ik geen zak en ook de beat vind ik vrij matig. Rawls op zijn slechtst. Ik zie Rawls liever zijn eigen ding doen.

@Glaciers

Dan nummer van wat jij plaatst is gewoon een terug blik van hun ontmoeting waar niets op valt aan te merken. De beat is dope en helemaal als je luistert naar het arrangement van de beat. Veel beter over nagedacht.

Hoooouuuu op met me hoor.

Productioneel vind ik het nummer met Sadat X en Wise Intelligent gewoon sterk en ook de rap irriteert mij niet. Het voegt wel een klein beetje toe, eigenlijk hetzelfde als bij That Very First Day. Ik snapte wel dat het ging om een ontmoeting, daarvoor hoef je geen genius te zijn. Toch is het allemaal heel erg simpel verwerkt en is is het tekstueel niet van hoog niveau. Zoals ik al zei hoeft dat ook niet, tenminste niet bij dit nummer. De beat is gewoon van erg hoog niveau zoals je zelf ook al aangeeft.

Ik ben het ook zat dat met mensen underground ophemelen en mainstream de grond in boren. Underground hiphop zit al sinds 2010 in een dip. Er zijn nog wel leuke releases, maar dat worden er steeds minder. Underground rappers die continu rappen dat ze classic zijn terwijl ze middelmatige raps hebben zijn pathetic. Op dit moment heb je in de mainstream nog wel een Lupe Fiasco die geen goede muziek kan maken, maar wel een enorm goede rapper is. Het zijn diezelfde mensen die zeggen dat Nas hiphop levend houdt, terwijl hij net zo mainstream is als Jay-Z. Het verschil is dat hij een album heeft gemaakt Illmatic en daarom wordt hij nog altijd gezien als underground. 2013 wordt voor mij weer een goed jaar omdat iemand zo creatief als Adrian Younge met 2 projecten komt.

Die laatste die je noemt vind ik juist helemaal niet vet en zeker dat domme album van GFK waar hij weer komt opdraven met eeuwenoude Wu beats en zogenaamd donker wil zijn terwijl er groepen als JMT al jaren dit soort hiphop maken.

Luister ik liever naar DTS met dope beats van Zavala.

J Ralws & Fat Jon beide dope producers maar echt sterk in rappen zijn ze nooit geweest maar een goed product maakt het wel af zoals jij (glace) dat zegt door dope producties.

Diegene die door zijn gegaan met dope dingen staan hier niet eens op mume omdat er gewoonweg geen interesse meer voor is. Vrijwel iedereen is hier in de ban van nag vocal rappers met Trap muziek dat bestaat uit standaard 808 drums met mediocre piano spel van een beginnend piano speler op basis niveau. Wat zich in europa af speelde in de '90's met die lelijke euro house melodieën is dat 20 jaar later overgevlogen naar de VS.

Daarom volg ik de mensen hier ook niet maar Dahero's Klaus Layer vond ik wel dope en ook leuk om te zien dat hij een elektronische plaat plaatste van The Avalanches die geweldig zijn.

Lupe kan wel goede muziek maken, hij moet alleen de vrijheid er voor krijgen.

Maar ik heb zelf ook het gevoel dat de underground een beetje in een dipje komt qua talenten, maar dat komt misschien ook doordat de jongere rappers van tegenwoordig eerder een grote bekendheid krijgen binnen de Hip Hop door YouTube e.d. (zie Joey Badda$$). Daardoor blijven er minder in de underground steken. Is het natuurlijk wel nog de vraag of ze iets gaan doen met hun talent, en hoeveel ze er mee mogen doen van hun labels.

Of misschien moet ik gewoon weer eens wat beter gaan zoeken in de underground.

Hoe kan je nou op basis van wat jij zegt kritiek geven op Adrian Younge. Dat klopt niet hoor. Hij is juist de enige die nog guidelines volgt als het om producties gaat en dat hoor je op Something About April en ook op het nieuwe Delphonics album.

Hoor dit maar:


Dit is de soulsound van eind jaren 60, begin jaren 70 en hij heeft dat perfect gedaan.

Je slaat de plank mis met je vergelijking tussen Adrian Younge en Stoupe (aangezien je JMT noemt). Het nieuwe album van Ghost is juist enorm vet, omdat het nu eindelijk weer een beetje 90s klinkt maar dan zonder dat Younge de sound van RZA aan het jatten is. Herluister. The Rise Of Ghostface Killah en The Sure Shot maar eens. Verhaal achter het album is ook erg interessant. Dit had Ghost uit de jaren 90 kunnen zijn en dat is altijd goed nieuws

Ghost is altijd een van de zwakste rappers geweest van Wu maar vind wel dat hij er later meer op vooruit is gegaan.

Dat Delfonics album ken ik wel en dat is puur soul en overigens meer '60's dan 70's. Daarnaast moesten zij het ook meer van de instrumentatie hebben dan de zang die veelal irritant in het gehoor ligt dan dat het er echt uitspringt. De Soul platen zijn dope van Younge maar dat album van ghost vind ik matig. Deze band El Michels Affair - Enter the 37th Chamber (2009) heeft het Wu concept al een keer gedaan.

Waar ik hem vind uitblinken is zijn soul kant met een rauw randje maar nieuw is het niet meer. Bands als Orgone en Natural Yoghurt Band zijn hem al dikwijls voor geweest en ook producer en instrumentalist Shawn Lee of Clutchy Hopkins hebben dezelfde sound kwa drums maar vind dat zij veel meer dingen proberen te doen.

Het album van Ghost sla ik over maar de andere plaatjes schaf ik nog aan.

Hier een paar plaatjes

Deze had zo van mij kunnen zijn .

En mij!

Kos vat hem niet.

De artiesten die jij opnoemt maken vette dingen, bedankt voor de links. Ik heb naar wat meer werk van ze geluisterd, maar dan nog kom ik tot de conclusie dat Younge veel mee soul heeft in zijn producties. Hij speelt met de band in op de vocals van de artiesten en het switchen van het instrumentaal en die breaks dat is iets van toen. Niks van wat hij in die soulalbums doet is eigenlijk van nu. De artiesten die jij noemt zijn niet pure 60's muzikanten, maar hun muziek is wat moderner getint. Ik hoor trouwens wel de sound terug, maar niet 100% soulmuziek van toen. Ik raad je aan om zijn album met Venice Dawn, Something About April te luisteren.

Ghost is absoluut niet de slechtste van de Wu. Ik heb dat volgens mij nooit iemand horen zeggen. GZA is mijn favoriet, maar bij de meesten is dat toch Ghostface. Hij is de laatste jaren bagger geweest vind ik, maar dit jaar ziet er voor hem goed uit. Waar velen van Wu in hun solo carrière 1 classic hebben neergezet, heeft Ghost er 2; Ironman en Supreme Clientele. Eigenlijk zijn het er zelfs 3, want hij was de betere op iedere Only Built For Cuban Linx track. Toen iedereen na 1999 dacht dat het over was met Wu-Tang heeft hij in 2000 daar verandering in gebracht met SC. Qua skills is Ghost sowieso een van de besten van de Wu-Tang. De minderen zijn U-God, ODB (en Cappadonna).

Het album met El Michels Affair is niet vergelijkbaar met Adrian Younge's album waar Ghostface op rapt. El Michels Affair deed een cover live van 36 Chambers, hun insteek was niet om het 90s te laten klinken. Het klinkt zo doordat 36 Chambers zelf ook in die tijd is opgenomen. Younge maakt een nieuw album, geen cover niks. Hij probeert ervoor te zorgen dat Ghostface weer gaat rappen zoals op 36 Chambers en heeft dat goed duidelijk gemaakt heb ik gelezen in een interview. Instrumentaal gaat het meer klinken als een mix tussen hiphop uit de jaren 90 en de 70s soul. Aan de eerste twee nummers van het album kan ik dat ook wel duidelijk horen. Er zit concept achter 12 Reasons To Die waar ook een comicbook van uitkomt. Bovendien moeten we blij zijn dat hij niet zomaar Ironman gaat coveren of RZA zijn stijl van produceren ging kopiëren en plakken.

Wacht wat? Volgens mij kennen de meesten hier Tragic Allies niet...


of



Tch, geen talent in de underground.
Ik zou ook Ali Dahesh en Kalki kunnen aanraden, maar die hebben vaak een ietwat te aparte flow voor Raffael en Glaciers, om te kunnen waarderen.

Klinkt best goed inderdaad. Geen talent is ook wel een beetje overdreven natuurlijk. Maar ik mis de laatste jaren wel klassiekers als 3030, the Cold Vein, Will Rap for Food, Revolutionary Volume 2, Violent by Design. Misschien komt dat doordat je albums vaak pas echt goed gaat vinden als ze wat ouder zijn, misschien komt het door het feit dat ik van de albums uit die tijd alleen de hoog aangeschreven albums luister en van wat er tegenwoordig uitkomt vrijwel alles dat een beetje bekendheid heeft. Of misschien doordat de scheidslijn tussen underground en mainstream wat onduidelijker wordt (Undun of Cats & Dogs had vroeger misschien echt als underground worden bestempeld). Een paar jaar geleden waren dat echt twee verschillende kampen ongeveer.

Maar er is nog zeker talent in de underground hoor. Beast1333, Sean Strange, Lord Lhus, M-Dot, Epidemic enz.

@Glace

Het idee van het album interesseert mij geen zak als de muziek maar echt is en uit het hart komt. Daarnaast vooral niet herhalend zijn. Dat verhaaltje wat jij erbij haalt is gewoon een mening van een persoon die het geschreven heeft en zegt totaal niets of het goed of slecht is maar aangezien jij een doorgewinterde Wu fanaat bent vind jij het sowieso leuk.

Ik ben van mening dat de sterkste tijden van Wu early '90's waren met ook nog hun eerste solo platen. Daarnaast veranderde ze net als velen in standaard hiphop groepen die niets meer te vertellen hebben gehad. Wu-Syndicate vind ik overigens het sterkste album dat na Wu periode is uitgebracht en de rest is aardig maar niet speciaal.

De albums die jij noemt (soul plaatjes) zijn heel leuk maar zang technisch een stuk minder. De zanger van Delphonics zit ook net op het randje van valse uithalen en hoog kunnen zingen. Dat is leuk voor even maar niet om uren naar te te luisteren. Dat gold ook voor de zang op dat andere album die jij zojuist noemt. Toch is het leuk genoeg om in de collectie te hebben.

Wat jij dus zegt He$$el. Ik mis dat soort albums echt en nu hoef ik het niet per se met je lijstje eens te zijn, maar feit is wel dat dit toppers waren in de underground. Talent is er, maar ik mis het grote plaatje. Het heeft niet te maken met albums beter vinden als ze wat ouder zijn, dergelijke albums waren vanaf het begin al meteen enorm gewaardeerd en dat zal in de toekomst hetzelfde blijven. Er is misschien nog wel talent, maar dat is niet genoeg. Niet voor mij.

Ik heb ook het idee dat ze aan het begin van 2000 tot ongeveer 2007, 2008 veel nieuwe dingen probeerden qua stijlen en sound. Nu zie je hele vergelijkbare stijlen en zie je geen albums meer als Cold Vein of Violent By Design.

Er zullen altijd nog interessante acts zijn, maar zelfs de besten op dit moment vind ik niet heel verfrissend. Het belangrijkste wat ik mis is de chemistry tussen producer en rapper.

Doorgewinterde Wu fanaat? Ik vind bijna niks na 2002 erg goed van Wu-Tang. Op Grandmasters na is het vaak van matig tot gemiddelde kwaliteit. Ik ben juist blij dat ze nu weer terug gaan naar de essentie. Ik heb op veel albums die enorm werden overschat veel kritiek geleverd. Fishscale werd door iedereen gezien als een classic toen die net uitkwam in 2006, maar het is bij lange na niet van dat niveau. Replaywaarde ligt dan ook veel te laag. Cuban Linx II werd gezien als de resurrection van Wu en die vind ik echt niet zo goed als velen. Sterker nog ik vind Raekwon enorm lui rappen en die lijn heeft hij doorgezet met Shaolin vs Wu-Tang en de afgelopen 2 kut mixtapes.

Ik denk dat 99% het met je eens is dat de beste Wu jaren gewoon de eerste twee groepalbums betreffen en de eerste ronde solo's.

Raekwon noem ik graag mijn favoriet van de Wu, maar dan voornamelijk vanwege OBFCL, waar hij in mijn mening (hoewel Ghost zeker niet slecht is), toch wel de show steelt. Deel II was, vond ik, zeker niet goed. Het was een luie poging om terug te gaan naar waar het begon, hij is alleen lang niet zo gedreven meer. Kan je hem moeilijk kwalijk nemen natuurlijk, met zijn leeftijd, maar toch.

Cats&Dogs noem ik gewoon underground hoor. Het is misschien minder underground dan, zeg, een Firus Phonics release (ook aan te raden, de mix is niet altijd even goed, maar zijn beats zijn interessant en hij heeft dope vocalen), maar toch niet zomaar te stoppen bij mainstream, zeg, een Gucci Mane release. Undun... tsja, ik weet het niet. Ik zou het bij de mainstream stoppen. Zegt verder niks over de kwaliteit hoor.

De échte klassiekers als Cold Vein of Violent By Design... Ik weet het niet. The Knowledge of the Tree of Good and Evil van Tragic Allies doet een aardige poging... (uit 2011) Maar ook Grief Pedigree van Ka kan ik moeilijk onderschatten.

Ik zal die albums eens gaan luisteren.

Ik weet dat je loopt te trollen maar toch: RAP GENERATION GAP

Best een vet nummer. Vooral Prevail rapt erg sterk (die eerste + derde verse zijn van Prevail toch? ). Hoe zit het nou precies bij Swollen Members? Twee rappers en Rob the Viking als Producer/DJ? Ik heb namelijk al gehoord dat C-Lance ook redelijk wat beats voor het album heeft gemaakt.