Tot aan vorige week nog nooit van Krewcial gehoord en vanavond eindelijk eens het album kunnen checken. Niet elk nummer heeft de tand des tijds doorstaan, maar staan een aantal lekkere tracks als Same Tears, Stupid, en Reminisce op. De funky en jazzy producties is hetgeen wat mij het meest bevalt op deze plaat. Krewcial zelf is zeker geen verkeerde MC al heeft hij niet de meest boeiende delivery. Was trouwens erg benieuwd naar de tracks met Murs, Phonte, en Oh No, maar die bleken weinig interessante bijdrages te leveren helaas.

Al met al een prima album, waar de producties voor mij duidelijk de show stelen.

Het is een nieuwe week en het is ondertussen mijn beurt.

Zat lang te twijfelen welk album ik wat extra shine wilde geven; het beste album van de artiest die mij introduceerde tot de "underground" (Supastition - 7 Years of Bad Luck), een ondergewaardeerd jazz rap album (Superstar Quamallah & Deqawn - Talkin' All That Jazz), of een erg dope combo uit Detroit van Finale and Oddisee (Finale - Odds & Ends)...

Uiteindelijk besloten om eentje te kiezen die waarschijnlijk een grote hit-or-miss factor heeft voor de Hip Hoppers onder ons: Ceschi - Broken Bone Ballads (2015)

https://m.media-amazon.com/images/I/71e05Gh6X7L._SS500_.jpg

Een Hip Hop + Folk fusie is niet iets waar ik om stond te springen, maar Ceschi is een vreemde eend in de bijt. Hij kan als een van de weinige rappers meer dan prima zingen terwijl hij zich rappend kan meten met de beste MCs uit de Strange Famous/Rhymesayers/Fake Four hoek. Daarnaast flowt hij met gemak over de catchy en energieke producties. In het "Hip Hop Album Top 10s" topic stond dit album op #6 van mijn decennia lijstje - dat zegt wel genoeg over hoe goed ik dit album vind.

Ceschi sleept je als luisteraar mee in een zwaar persoonlijke en herkenbare reis met veel kritische en politiek geladen teksten. Neem een van de standout tracks, This Won't Last Forever, als voorbeeld:

Back when I was 10, sang "Fuck the Police"
20 years later - know exactly what that means
They made it a sin to believe in equality
Called it criminal to fight in solidarity
To stop me they're gonna have to bury me"

"Barely fucking breathing I'ma keep fists swinging
Thank you mother for teaching us to embrace our differences
Taught me to believe that everyone is worth the same
They'll never take us out
I'll scream it till I hit the grave
I could give a fuck about another ephemeral trend
I'll never waste a single word trying to please them"

Dit zijn woorden die me op het lijf geschreven staan en schreeuw ik vol overtuiging mee.

En in de daaropvolgende briljante track, Bite Through Stone, opent hij met dit:

"For every bicycle in China there's a
Cryogenically frozen embryo
That will
Wake up in a cold sweat
Run around the veteran's hospital
Wondering what gave birth to it
Then we'll sing the national anthem
While the government rounds up zygotes
In the latest titanium nets
So they will keep their baby mouths shut
And suck down freedom with the other runts



Buiten deze tracks zijn er nog de triomfantelijke opener, de iet-wat klassiekere hip hop track met Sage Francis, het prachtige Beauty For Bosses, het kort-maar-krachtige Forever 33, en een Ierse drinking song productie op Say Something waarop Ceschi je de nodige details van de problemen in zijn leven geeft.

Al met al is Ceschi een unieke artiest en is dit een uniek album geworden, een die ik bij deze iedereen aanraad om een luisterbeurt te geven.

Dat ga ik kut vinden. Interessante inzending!

Ben een inhaalslag aan het maken met de andere platen, alweer genieten. Mini-postje volgt hopelijk snel.

Ik ben ook wel benieuwd naar deze!

had zelf ook weinig verwachtingen toe ik het album voor het eerst opzette, maar toch een kans gegeven nadat Myke C-Town van DEHH reviews lyrisch was over dit album en zijn smaak kan ik vaak wel waarderen.

Ook deze stond al gedownload in mijn Spotify-nog-luisteren lijst, ben benieuwd!

Tussenstand van de inzendingen. Mijn eigen inzending blijft voorlopig nog winnen (Street Military - 4*), maar dat is flauw.

3.5*
1. Deca x Neon Brown - The Donner Party (2019)
2. Divine Styler - Wordpower 2: Directrix (1999)
3. Polyrhythm Addicts - Rhyme Related (1999)

3*
4. Ceschi - Broken Bone Ballads (2015)
5. Haruka Nakamura - Melodica (2013)
6. Cut Beetlez - What Beetlez? (2020)
7. Krewcial - 25/8 (2004)
8. Three-6 Mafia - Mystic Stylez (1995)
9. Mr. Muthafuckin eXquire - Mr. Muthafuckin eXquire (2019)
10. Mac Dre - Young Black Brotha (1993)
11. $ilkMoney - Attack of the Future Shocked, Flesh Covered, Meatbags of the 85 (2020)
12. Deepspace5 - The Night We Called It a Day (2002)

2,5*
13. Edward Scissortongue + Lamplighter - BETTER . LUCK . NEXT . LIFE (2012)
14. WindchILL - I Have Arrived... (2007)
15. Gasoline - A Journey Into Abstract Hip-Hop (2002)

Over Divine Styler en Polyrhythm Addicts had ik hier al wat laten vallen, maar beiden worden ingehaald door Deca. Zeer leuke plaat, vooral door de eigenzinnig klinkende Deca. Ik krijg er een Aesop Rock-vibe bij, maar dan met iets meer swagger. De producties zijn niet altijd even goed, maar ik duik dus het solowerk van Deca in. Als iemand een aanrader heeft over waar te beginnen: alle hulp is welkom!

Ceschi viel me heel veel minder tegen dan verwacht, eigenlijk. Eigenlijk was het zelfs best nog leuk. Niet alle stukken konden me bekoren, maar bij iedere andere wending keek ik wel even op (dat gebeurt) en als het dan echt de hiphoppy kant op ging, vond ik het wel best hoogstaand. Hier dacht ik af en toe even aan Grieves, maar daar doe ik beide heren mee tekort.

Haruka Nakamura's plaat bevatte enkele prachtbeats, maar ging af en toe een beetje te veel over de pretpark-fantasy-grens. De twee tracks met Nujabes en die met Pase Rock zijn echter recht in de roos. Vooral Let Go. omg.

Dan komen er een reeks platen die allemaal wel fijn zijn, maar waar toch telkens iets aan rammelt waardoor de kans klein is dat ik het nog veel ga draaien. De blijkbaar Gentse ( ) Krewcial begint heel sterk, maar weet de aandacht niet vast te houden. Mac Dre's naam had ik al veel gehoord, vooral omdat Andre Nickatina hem veel namedroppet. Vast terecht, maar Young Black Brotha is iets te hardcore en droge west coast om echt uit mijn dak te gaan (ik moet maar eens aan de latere platen). Mr Muthafuckin eXquire is dan weer heel speels, met momenten ook echt lachen, maar het hoeft allemaal ook niet zo voor mij.

Als laatste nog mijn excuses aan deheer Zaaf voor de slechte waardering van Edward Schaartong, maar het leuke eigenzinnige aan de plaat wordt in mijn ogen tenietgedaan door de producties die he-le-maal mijn ding niet zijn. Maar dan ook echt he-le-maal mijn ding niet.

En zo is het vandaag mijn beurt om een duit in het Hip Hop Album van de Week-zakje te doen. Of in dit geval: een penny. Want in navolging van zaaf kies ook ik voor een album uit de UK. Een oudje. Want dat is het zo onderhand al wel. Ik woon zelf nu al zo'n 10 jaar in de UK, en kwam met het album dat ik wil voordragen in aanraking in een platenwinkel in Soho, Londen, tijdens één van m'n eerste bezoekjes aan de stad. Was met een vriendin langs wat fijne platenzaakjes aan het gaan, toen we ergens uitkwamen bij een kleine, maar bomvolle zaak die veel tweedehands soul, reggae, funk en hip hop verkocht. Goed spul dus. Er stond een plaat op en ik hoorde de eigenaar vol lof tegen een klant praten over de groep en het album dat ik bij deze graag aan jullie introduceer:

Ruthless Rap Assassins - Killer Album.




YouTube: Killer Album

https://www.musicmeter.nl/images/cover/182000/182746.jpg?cb=1623343820

Had nog nooit van ze gehoord, maar wat ik hoorde ("Law of the Jungle" - met geslaagde Beatles-sample!) smaakte naar meer. Heb het toen ook gelijk gekocht (op vinyl), en het heeft sindsdien een speciaal plaatsje in m'n verzameling behouden, en het was altijd dat onbekend werkje dat maar weinig mensen kenden, maar het verdient nu wel eens wat meer aandacht.

Ruthless Rap Assassins was een trio uit Manchester bestaande uit Paul Leveridge (MC Kermit La Freak) en de broertjes Hinds: Carson ("Dangerous C") en Anderson ("Dangerous Hinds"), dat voordat ze dit album uitbrachten al wat jaartjes actief was.

https://www.mdmarchive.co.uk/gfx/13001/HiRes-1.jpg

Voor wie een beetje bekend is met de Manchester scene uit de late jaren '80/begin jaren '90, later ging MC Kermit gewoon als 'Kermit' door het leven en sloot de beste man zich aan bij de twee Muppets die net the Happy Mondays opgedoekt hadden: Shaun Ryder en Bez, om samen Black Grape te vormen. Maar dat is een ander verhaal.

Even terug in de tijd. Ik raakte zo rond 1990 voor het eerst geïnteresseerd in hip hop, en dat was met name via De La Soul, LL Cool J, Public Enemy, A Tribe Called Quest, Gang Starr, MC 900 ft Jesus, Definition of Sound, Jazzy Jeff & the Fresh Prince, Heavy D. & the Boyz, in het Engels-rappende-Nederlanders als Tony Scott en D-Word én via het uitstekende programma Yo! MTV Raps. Wat dat betreft past dit album, origineel uitgebracht in 1990, dus perfect in het straatje dat Memory Lane heet, want het is een kleurrijke mix van eerder genoemde acts.

"Killer Album" was een bescheiden succes, een aantal nummers werden kleine hitjes. John Peel was fan. Het was van grote invloed op een jonge Roots Manuva. Waar andere Britse hip hop acts uit die tijd op hun albums nog al eens te hard poogden om Amerikaans te klinken lukte het de Ruthless Rap Assassins om het klein en lokaal te houden, met intelligente teksten, creatieve samples en een scheut humor, maar tevens ruimte voor een blik op de grauwe Britse samenleving, onder Margaret Thatcher:



De kracht van het album is echter tegelijk ook de zwakte. Het hoort bij die tijd, en ik kan me goed voorstellen dat het niet je kopje thee is, en daar is niks mis mee. Doe ermee wat je kan, wellicht opent het een deur naar meer Britse hip hop of iets anders. Dat is voor mij persoonlijk het leukste aan muziek, je ontdekt telkens weer iets nieuws, meestal puur toevallig, en het één leidt naar het ander. "Killer Album" was zo'n toevalstreffer.

Voor wie hier geen zak aan vindt is er een (Amerikaans) alternatief om wellicht eens te proberen:

Automato - Automato (2004)

Klinkt als een interessant plaatje, gaan we dit weekend even checken.

Ik loop een beetje achter, maar ik ga zeker nog alles checken!

Ceschi vind ik een tof album, alleen af en toe net iets te poppy voor mij. Staan wel een paar hele harde
tracks op. Killeralbum heb ik vandaag voor het eerst geluisterd. Ik moest wel even wennen aan de soms chaotische vibe, maar denk dat ik het wel kan waarderen. Ten slotte ben ik er vandaag in geslaagd om Krewcial op mijn telefoon te krijgen, dus die gaat deze week ook gecheckt worden.

De Ruthless Rap Assassins deed me in veel opzichten denken aan een serieuzere versie van Jazzy Jeff & Fresh Prince met een mooi Brits accent. Nooit eerder zo’n oldschool Brits hip hop album gehoord en had eigenlijk een hele andere sound verwacht, maar de plaat had duidelijk zijn invloeden uit de VS. Niet een die ik heel veel ga opzetten, net als vele hip hop albums van eind jaren ‘80, maar wel een mooie plaat voor de oldschool liefhebbers.

Ik loop echt een maand achter. Maar en druk met werk, en tering lekker weer en veel sport op tv helpt niet mee.

Dit album heeft me trouwens wel getriggerd om op zoek te gaan naar oudere UK hip hop - nog andere aanraders toevallig Poles Apart? Veel verder in de tijd dan de eerste platen van een Wiley, Roots Manuva, of Dizzee Rascal ben ik tot nu toe nog niet gekomen.

Ik ben geen Poles Apart, maar Derek B - Bullet from a Gun (1988) is en oldschool UK album dat zeker de moeite waard is.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/64000/64729.jpg

Flipm0de, probeer deze eens:

https://www.musicmeter.nl/images/cover/9000/9423.jpg

Hijack - The Horns of Jericho (1991) - MusicMeter.nl

https://www.musicmeter.nl/images/cover/46000/46056.jpg

London Posse - Gangster Chronicle (1990) - MusicMeter.nl

En, weliswaar geen old school, maar toch ook al weer 17 lentes oud, én typisch Brits:

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/51dFetn63yL.jpg

Skinnyman - Council Estate of Mind (2004) - MusicMeter.nl

Zal nog eens een paar opsnorren later.

Hier ben ik wel even zoet mee, thanks!

Old school UK nog nooit geluisterd, dus deze ga ik zeker checken!

Is dit topic een vroege dood gestorven of is er nog hoop?

Volgens mij was het, ooit, de beurt aan -marco-?

Oh damn, echt!? Oeps.

Wat is ook al weer de bedoeling ?

Zie hier:
Hiphop album van de week - MusicMeter.nl

Ook nog op de lijst staan (als ze nog zin hebben):
Nr.4
Harderwiek
Koenr
jordidj1

Dit was ik inmiddels vergeten, maar ga vast even nadenken voor als marco is geweest.

Maar de regels zijn!? Wil best meedoen, maar snap niet helemaal waar eea aan moet voldoen

Volgens mij waren er niet echt regels, behalve dat je een hiphopalbum dat in jouw ogen onderbelicht is, middels een introductie hier meer aandacht geeft. De rest van de deelnemers luisteren dan in die week dat album en delen als ze dat willen wat ze ervan vonden. Vaak dus albums die hier bijvoorbeeld slechts drie stemmen hebben ofzo op MuMe of misschien niet eens op de site staat.
En dan waar mogelijk een link met waar de rest de plaat kan luisteren.

Ok in dat geval raad ik aan:

Bobby Dreamz Big - The Bouquet

Betreft instrumentaal. (Nog) niet op musicmeter (heb verzoek gedaan)

Heb deze artiest maandje terug ontdekt in lounge te Amsterdam. Meer gaan zoeken, dit is volgens mijn zijn eerste EP. Komt voor mij echt dicht in de buurt van Nujabes, dus dat wil wat zeggen

Hopelijk bevalt het jullie ook.

Oh ja, op alle streamingdienst en wel te vinden!

https://m.media-amazon.com/images/I/61rWg3oxcQL._UXNaN_FMjpg_QL85_.jpg
Bobby Dreamz BIG - The Bouquet

Ja, het luistert lekker weg. Echter als ik wat aandachtiger luister (wat ik in deze heb gedaan), vind ik het vrij veel 13 in een dozijn instrumentals. Lekker voor de achtergrond, maar voor mij komt dit niet in de buurt van Nujabes (in ieder geval kwaliteitsgewijs). Beetje saai en vlak bij vlagen imho. Ik mis er iets aan. Het is het net niet voor mij. 1 luisterbeurt op achtergrond en 1 aandachtige na de BeatSense-sessie hebben me niet overtuigd... Vind wel dat Track 5 en 9 er voor mij uitspringen. Zal dit niet snel revisiten (op heel eventueel die 2 tracks na), maar ook niet afzetten als het op random langskomt. Al met al toch wel een prettige ervaring en moet ik proberen niet teveel naar verleden tijd te kijken en met de alles met de aller grootste te vergelijken. Dank je voor je bijdrage -marco-

Edit: Er zijn overigens meer dingen te beluisteren (3 EP's sowieso).

Dat vind ik dus echt schitterende muziek. Niet meteen enorm diepgaand, maar zo heerlijk rustgevend door de boxen golvend.

Ok, blijft stil hier, dus drop nog maar even eentje.

Kwam vandaag achter dit album, dacht nieuwe release maar is er dus al sinds 2018 op bandcamp.

J-live : Lose No Time (ep)

Echt de moeite waard even te checken.

Nu ook op iTunes

J-Live zou sowieso meer aandacht moeten krijgen, Hip Hop for the mature B-Boy! Hip Hop voor connoisseurs, fijnproevers... Ik vind het een van de puurste artiesten die ook nog eens dodelijk goed is op de decks en als ik me niet vergis productie...Ken deze EP nog niet, maar ik ga hem uitgebreid checken en drop hier van de week ook even een album. Of er nu reacties komen of niet. Check bijvoorbeeld dit om n idee te krijgen van J-Live zijn impeccable skills!

-marco- Bobby Dreamz Big - The Bouquet vind ik een erg fijne EP!
Erg relaxte beats. Ik had hem gisteravond bij het avondeten opgezet en dat beviel erg goed. 3.5 a 4*.

Deze maar eens luisteren allemaal, Canibus back at it...
https://imagescdn.junodownload.com/full/CS5353752-02A-BIG.jpg

Te luisteren op alle streamservices gok ik zo... Zo ook op Spotify: Kaiju - Album by Canibus | Spotify - open.spotify.com