Iedereen heeft een andere visie op Hip-Hop, maar wat ik mij globaal afvraag is; wat betekent Hip-Hop voor jou? Wat maakt het genre mooi..... of, wat maakt het 'leuker' dan andere genres? En, wat prefereer je binnen het genre zelf en waarom dan? Raakt het je soms emotioneel? You get the picture..

Aan de andere kant vind ik het ook interessant om reacties te krijgen van mensen die niks met het genre te doen willen hebben. Waarom vind je het niet mooi? Graag wel met enige basis ondersteunen dan, want ik wil niet dat dit een 'haat hier op Hip-Hop' meldpunt wordt. Dus, leg je hart en ziel neer en discussieer!

Mooi topic MB.

Waarom ik hiphop zo mooi vind? In het begin ging het alleen maar om de lyrics. Rijmschema's, woordspelingen en metaphoren waren de dingen waar ik oplette, nadat ik Negativ - Dacht je nou echt (THC Diss) hoorde(H) Hier ondekte ik dubbelrijm, wat erg bij mijn dagelijkse karakter past. Dus met deze kennis, ging ik Amerikaanse hiphop luisteren, wat ik best snel onder de knie kreeg. Ik had meteen een klik met dat soort muziek en ging bijna alle hiphop albums op zoeken die hier op MuMe de hemel in werden geprezen. Dus erg veel albums geluisterd, en ik kan niet meer zonder hiphop. Ik slaap ermee en ik word ermee wakker zou je kunnen zeggen. Het gaat mij om dat je doormiddel van de lyrics en delivery de karakter van een MC's helemaal door kan hebben. Dit heb ik vooral bij Del the Funky Homosapien, Redman, Phreako Rico en Notorious BIG.
Later lette ik meer op hoe een track productioneel inelkaar zat, dus van drumbreaks tot sampletechnieken tot vocalsamples en scratches. Dus kort en krachtig de sound erom heen trok mijn aandacht. Alles gecombineerd is gewoon een kunst, iets waar ik heel mijn leven naar wil luisteren.

Kan het waarderen, maar na een tijdje vind ik het erg aan diversiteit ontbreken.

Zelf blijf ik er wel bij dat het een van de meest diverse genre's is, maar als ik me in rock verdiept had en daar echt een fan van was geweest dan zou ik waarschijnlijk hetzelfde beweren over dat genre. Ik denk in ieder geval dat het niet aan de diversiteit ontbreekt, daarvoor kent hiphop ook te veel subgenre's.

Hiphop voor mij is niet veel meer dan de muziek beluisteren, zo nu en dan mijn steentje bijdrage door een recensie te schrijven en zelf de mic te pakken. Overigens is dat laatste puur voor de lol en heeft dat eigenlijk net zo veel met hiphop te maken als een pak suikerklontjes. Ik ben ook niet echt iemand die veel hiphopkleren in de kast heeft, vind het overigens wel mooi en heb wel wat hiphopkleding (maar dat is een ander topic).

Voor mij is hiphop naast de diversiteit ook iets waar ik mijn gevoel in kwijt kan. In het geval van woede zet ik graag Immortal Technique, dead prez en bepaalde nummers van Atmosphere op, om maar wat voorbeelden te geven. Maar in een goede bui zet ik graag De La Soul, Del the Funky Homosapien of Q-Tip op. En zo zijn er nog tal van voorbeelden te geven, hiphop is voor mij dus iets van alle emoties, en bij elke emotie past wel een album.

Daarnaast geeft hiphop mij ook de nodige ontspanning, na een dag werken zet ik graag een fijne hiphopplaat op, sterker nog ik verheug me er altijd op om weer een mooi plaatje te draaien. Ook vind ik het altijd leuk om in de cd-winkel met een koptelefoon wat platen af te spelen en vervolgens na lang aarzelen een cd te kopen. Hiphop is dus ontspanning en vrije tijd voor mij.

Daar wil ik het voorlopig even bij laten, hiphop betekent veel voor mij, ik zou dan ook zeker niet zonder kunnen.

Een kenner noem ik mezelf niet, maar enigszins verdiept ben ik wel en nog steeds vind ik het een erg eentonig genre.

Maar goed, je kan beweren dat mijn statement erg aan interpretatie overgeleverd is, mijn top10 stikt namelijk van de rock platen, maar als je men deze 2 lijstjes vergelijkt kan je toch wel spreken van een aardig verschil in diversiteit?
List of hip hop genres - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org
List of rock genres - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Tot slot moet ik wel kwijt dat de kwaliteit natuurlijk absoluut niet afhangt aan het gebrek aan diversiteit of juist overvloed eraan, ik zet zelfs graag eens een hiphop plaatje op. Maar om nou gelijk meerdere hiphop cd's achter elkaar te luisteren, dan word ik er toch een beetje kriegel van.

Je stukje over Immortal Technique en aan de andere kant De La Soul kan ik mezelf goed in vinden, maar ik zie niet veel genres die dit ying-yang beeld niet hebben.
après ski daargelaten...

Om even terug te komen op het IT en De La Soul stukje, dit zullen andere genres zeker ook hebben, sterker nog dat heb ik al een beetje ontdekt (mijn smaak is steeds breder aan het worden) maar met hiphop heb ik het altijd net wat meer. Dit heeft er dan weer mee te maken dat hiphop mijn eerste muziekliefde is. Een boze IT weet mij eerder te raken dan een boze Bob Dylan (en ik vind Bob erg goed hoor) en dat zal denk ik wel altijd zo blijven.

Verder gaat het mij niet zozeer om nu een discussie te starten over de veelzijdigheid. Het is een feit dat rock meer subgenre's kent dan hiphop, maar soms kan het binnen een (sub)genre zelf erg veelzijdig zijn. Ik spreek uit eigen ervaring als ik zeg dat ik dat het geval vind bij hiphop.

@ Gallow - Maar waarom vind je dan, afgezien van de weinige subgenres, dat Hip-Hop diversiteit mist? Dat moet ergens aan liggen, niet? Overigens is die lijst met Hip-Hop erg beperkt en daarnaast is binnen bepaalde subgenres al zoveel diversiteit. Alleen al puur rap-technisch is er erg veel mogelijk.

Uiteraard is er ook zang-technisch veel diversiteit, maar juist omdat Hip-Hop het genre van het ritmisch woord is, wat tot veel meer mensen toegankelijk is dan zingen (want een lelijke zangstem kan een mooie rapstem zijn - dat bedoel ik meer), is het noodzaak om originaliteit te tonen wil je naam maken.



Dank je.

Omdat ik in elke track dezelfde basis terugvind, nergens treedt hiphop buiten z'n lijnen of doorbreekt het zijn muren. Nu moet ik ook wel zeggen dat hiphop daarvoor ook wel de potentie niet voor heeft, het moet natuurlijk wel hiphop blijven.

Ik had er ook al op gerekend dat de lijst met hiphop genres incompleet was, maar dit geldt natuurlijk ook voor de lijst met rock genres. En dan kan je zeggen dat er binnen het sub-genre een hoop diversiteit is, maar dit geldt natuurlijk ook weer voor de subgenres van andere genres. Ik wil ook niet zeggen dat opzichzelf geen diversiteit heeft, maar wel in verhouding tot andere genres.

Als laatste vind ik R&P's vergelijking van IT's woede en die van Dylan erg raar. Bij de woede die IT overbrengt denk ik zelf meer aan een lekkere punk plaat.

Wat hip-hop mooi maakt voor mij is dat het er oneindig veel sample mogelijkheden zijn, je kan trompetten of piano's of synths samplen, de mogelijkheden zijn eindeloos.
De hele tijd naar een gitaar + bas luisteren trek ik niet.

Gallow, subgenres gaan niet op voor hip-hop. Hip-hop is eigenlijk vrij van een vaste "sound" zoals je die hebt in gedefineerde subgenres als bijvoorbeeld Post-Rock en Dubstep.
Je kan wel stromingen aanduiden maar subgenres zou ik het niet noemen.


Hoe kom je hier nou weer bij? Ik vind precies het tegenovergestelde. Geef eens een voorbeeld.

Het ging me niet om de vergelijking, want die slaat als kut op dirk. Ik wil er eerder mee aan tonen, dat ik woede in hiphop eerder voel dan woede binnen een ander genre, of dat ik de vrolijkheid in hiphop eerder voel dan de vrolijkheid binnen een ander genre.

Voor mij is muziek in het algemeen een soort uitlaatklep. En hoe sterker de sfeer van een nummer of plaat is, hoe beter ik ze vind. Voor mij gaat het dus om de mogelijkheid tot inleven, en dan bedoel ik niet inleven op basis van eigen ervaringen, maar eerder als naar het kijken van een film. Het gaat zelfs zo ver dat bepaalde nummers beelden bij me oproepen.
Het voordeel bij hiphop is, dat de rapper deze sfeer kan nuanceren, en het op deze manier interessant wordt, terwijl bij andere genres een zanger eerder een instrument is, en het me veel minder kan schelen wat deze te vertellen heeft.
In die zin is hiphop ook een sterker medium tot expressie voor de rapper zelf en bijgevolg ook een sterker medium om een boodschap over te brengen.
Ook de diversiteit aan geluiden die de beats hebben, fascineert me.

Wat ik geweldig vind aan hiphop, tja... Ik weet niet, maar sommige (Meestal stevige hardcore) beats en de daarop horende rauwe rijms geven mij een soort "stand-up-for-yourself"-gevoel.
Ben ik even in een emotionele bui? Dan zet ik toch lekker dingen als Atmosphere op?
Ben ik in een roetzwarte bui en kan ik alleen maar aan duisterheid denken? Dan zet ik buiten mijn eigen platen, al snel wat Dynospectrum of Deep Puddle Dynamics op.
Heb ik zin in rauwe hiphop, maar klassieke muziek moet ik ook even horen, dan zet ik natuurlijk Mobb Deep op. Of Nine, dat kan er ook goed in.
En ben ik dan weer in een opgewekte bui? Dan zet ik toch effe wat Peanut Butter Wolf & Charizma, of Redman etc. op.

Ik vind dus dat hip-hop wel veel diversiteit kent. Natuurlijk is er nooit meer dan 2 dingen te horen: Raps en een beat.
Maarja, dat is bij andere genres toch ook zo?

En dan hoor ik weer wat fantastische producties, en dan kan ik mezelf er niet van weerhouden de "studio" in te duiken en zelf hip-hop te maken.

Maar, niet alles is hip-hop. Door de jaren heen is mijn muzieksmaak van ongelofelijk nihil naar heel breed geworden. Dus ik zet graag wat jungle (varierend van old skool tot raggacore), reggae, rock, klassiek, en ja, zelfs hardcore op.

Eigenlijk zie je hier 4 genres tegen 1 he. Anders kan je van HipHop beter Urban maken en daar genres als Dubstep en Grime en alles eromheen bij plaatsen. Dan is het een stuk gelijker/eerlijker.

Ik kom eigenlijk niet uit de hiphop-hoek (zie mijn top 10) en lange tijd luisterde ik hiphop alleen heel af en toe als tussendoortje. Maar het laatste half jaar ben ik me met veel plezier er steeds meer in aan het verdiepen. Een gebrek aan diversiteit vind ik onzin, want zowel in de beats als in de stijl van rappen is er veel ruimte voor diversiteit. Daarom vind ik het ook lastig om onder woorden te brengen wat me zo aanspreekt in hiphop. Want bij het ene album komt het door de relaxte, laidback sfeer, terwijl bijvoorbeeld bij het andere album juist de donkere, ghetto sfeer me weet te te grijpen, etc. Wat me in (goede) hiphop aanspreekt is dat je er zo lang plezier van blijft hebben op meerdere vlakken. Want op het eerste gehoor gaat het me vooral om de producties en de flow en rijm van de rapper. Maar daarna kan ik dan nog elke luisterbeurt nieuwe dingen ontdekken, doordat ik elke keer meer van de lyrics ontcijfer. Het is ook een van de weinige muzieksoorten waar ik echt moeite voor doe om de lyrics te begrijpen (bij andere muziek vind ik dat secundair aan de muziek zelf). Verder heb ik gewoon diep respect voor het inventieve gebruik van taal in hiphop.

Bovendien voel ik in hiphop vaak een unieke soort attitude, die in andere genres niet aanwezig is. Maar ik kan niet echt definiëren wat die attitude precies is.

Welke 4 genres bedoel je dan precies?

Hij bedoeld als je de link opend niet het lijstje alleen Rock is maar subgenres die van Rock 'N Roll afstammen.

Los van dat ik een hiphop fanaat ben kan ik met eerlijkheid zeggen dat hiphop gewoon de enige muziek soort is die met alle andere muziek stromen kan samen vloeien en dus in dat opzicht het meest divers is van allemaal.

Jammer dat er zo weinig van die oneindig veel mogelijkheden gebruik wordt gemaakt.

Ow, en verder, er zijn veel mogelijkheden met hip-hop, maar helaas valt men te vaak terug in het oude (bekende) stramien.

Hiphop - Liefde

Hiphop is een wereld op zich, waar buitenstanders geen flauw benul van hebben. Een wereld waarin je je op verschillende manieren kunt uiten. Ik voel mij fijn in deze wereld. Zo laat ik de andere 3 elementen achterwege. Ik heb het vooral over het rap/muziek gedeelte. Bij rap is de expressie die een rapper vocaal presenteert gelijk aan zingen. Het gevoel, de passie en met name de honger die een rap uitstraalt kan niet worden gefaket. Alles is echt. Je hoort en voelt direct de rapper zijn gemoedstand. Klinkt hij hongerig? wanhopig of gewoon rijk en verzadigt, je hoort het meteen. De rap zelf is een open boek over de ziel van de rapper zelf. Al zing je de hoogste akkoorden, het kan niet op tegen een rap vers. Althans voor mij dan hè. In geen andere muzieksoort kan een verhaal zo direct en perfect worden beschreven.

Voorbeeld:

Sometimes its hard to wake up in the morning
Mind full of demons, I don't wanna hear them anymore
Got me heartbroken,fine, so many babies screaming
Cause they seeing destruction before they a see human being - 2pac, One Day at a Time

Natuurlijk kennen we allen Bob Dylan enz. Hij schreef ongetwijfelt onmiskenbaar legendarische teksten. Maar zelfs die kunnen in mijn opinie niet op tegen een gemiddelde rap vers. Het raakt namelijk gelijk waar het raken moet.

Maar dan terug op de vraag: Wat betekent hiphop voor mij? Het is een wereld waarin ik ruimte heb voor expressie, op mijn manier. Net als kunst. Het is zowel een uitweg naar een wereld waar men mij wel begrijpt als een ingang naar iemands innerste zelve. Het klinkt een misschien beetje preachy, maar toch. De muziek zelf is niet moeilijk te begrijpen. Je hoort gelijk precies het geen wat de artiest je duidelijk wilt maken. Een directe verbinding tussen luisteraar en artiest is er meteen. Een rapper hoeft geen ballade te zingen om jou te vertellen hoe hij zich voelt. Hij kan dat op zijn eigen manier, daar is hij vaardig genoeg voor. En dat zint mij. De rap is vergelijkbaar met de stem van het volk. Recht door zee!

Goh, Hip Hop en ik... laat ik maar meteen met de deur in huis vallen en zeggen dat ik niet zo heel veel met hip hop heb, eigenlijk.

Zo af en toe luister ik wel eens wat old school hip hop (vooral het jaren '80 spul vind ik erg goed), maar de nieuwere dingen spreken me niet echt aan. Moeilijk om te zeggen waar het aan ligt. Ik hoor best dat Nas en Wu-Tang goed zijn, maar een enkele nummer daar gelaten blijven de juich-momenten achterwege. Ik luister het ook meer voor de sfeer en let eigenlijk nauwelijks op de teksten.

Hip hop is voor mij echt voor af en toe, meestal draai ik toch liever andere genres (in mijn geval voornamelijk electronic, dance, pop, rock en folk).

Bedankt voor je eerlijkheid Herman.

Ik vind hip hop heerlijk om naar te luisteren. Ik luister voornamelijk Wu-Tang, Nas, Mobb Deep, AZ, LL Cool J etc. Ik vind het heerlijk om naar goede beats te luisteren en vaak wordt en lekker in gerapt. Ik vind sommige andere muziekstijlen ook leuk om naar te luisteren, maar hip hop heeft voor mij iets bijzonders.
Vind het jammer dat sommige mensen hip hop alleen verkeerd gebruiken. Zie topic: De jeugd vat hip hop verkeerd op.




Ik heb het woord vergroot waar het om gaat, maar ik vind dit niet kunnen. Ik hoor dat het steeds vaker word gebruikt, maar volgens mij weten mensen vaak niet waar ze het over hebben. Let een beetje op je worden AUB.

Bericht en quote van dat bericht verwijderd.

Ooit eens de artiesten geprobeerd die mensen als Osiris Apis, Garnalenpeller en R&P hoog aanschrijven? Want ik denk wel dat er iets tussen zit dat je de moeite waard zult vinden.

Wel eens, inderdaad. Ik vind hip hop op zijn tijd erg goed (vandaag voor het eerst Brother Ali gehoord), maar hele albums zijn me meestal teveel van het goede. Misschien ben ik wat hip hop betreft meer een losse nummers luisteraar.

Wacht totdat Robhef zn album dropt...

Laat ik beginnen met te stellen dat het nergens op slaat om het ene genre diverser te noemen dan het andere. Daarbij ga je namelijk volledig voorbij aan het principe van genredefinitie. Het probleem is dat er in feite geen eenduidige criteria bestaan voor wat als een genre gezien moet worden. In plaats daarvan bepalen externe invloeden dat er enige muzikale aandacht voor een anders klinkende soort muziek komt, die dan een naam krijgt. Deze trends vormen absoluut geen afgerond spectrum van genres, waardoor het ook weinig vruchtbaar wordt om onderscheid te maken op basis van fundamentele variabelen als melodierijkheid, ritmiek, het aantal maten en tempo. Nu ik dit vertel bedenk ik me dat wanneer er wel een dergelijk spectrum zou zijn, dat geheel onoverzichtelijk zou zijn, omdat dit soort variabelen per instrument (ook de stem) bepaald kunnen worden. En bij de meeste muziek bestaat een tamelijk vaste combinatie van instrumenten. Die combinatie wordt vaak ook bepalend geacht bij de genredefinitie. Uit pragmatisch oogpunt is dat ook noodzakelijk.

Maar goed, om het even te simplificeren: met zang kun je in principe evenveel varieren als met rap.

Nu over mijn verhouding tot hiphop. Ik heb een voorliefde voor hiphop, en omdat dat in mijn omgeving nogal eens met argusogen wordt aangekeken (50 Cent-associaties), heb ik mijn best gedaan daar verklaringen voor te geven. Die zal ik hier even naar voren brengen. De eerste is dat ik meen dat ik een aangeboren voorkeur heb voor een hoge mate van ritmiek. En tja, welk genre is nu ritmischer dan hiphop, waar zelfs de vocalen zich toeleggen op het domein van het ritme. Een andere factor is ook genetisch, maar deels ook associatief: ik ben niet bepaald verwijfd, en over hiphop hangt toch een nogal mannelijk, competitief sfeertje. Meer dan bij bijvoorbeeld hardrock. Naast een competitieconnotatie heb ik bij hiphop ook nog de connotatie dat het opstandig is, tegendraads ook. Dit is waarschijnlijk het belangrijkste punt voor mij. Aan het einde van de rit ben ik tenslotte altijd een gigantische hater die voldoening haalt uit het overal, beargumenteerd nog wel, tegenin te gaan. Een haast net zo belangrijk punt is dat hiphop meer dan andere conventionele genres tekstuele ruimte biedt. Door de hoge mate van ritmiek ligt dit bovendien dichter in de buurt bij poezie. De dichtkunst is ook iets waar ik buitengewoon veel waardering voor koester. Ook is hiphop, vaak nogal drukke muziek, wat goed rijmt met de drukte in mijn hoofd.

Een probleem dat ik met hiphop is, is dat de dromerigheid, de creativiteit; het gevoel vaak minder prominent aanwezig zijn. Dikwijls komt het alleen vermeend terug in zwaar clichematige nummers die tergend traag zijn en een piano bevatten. Om deze reden maak ik wel eens uitstapjes naar de rock, electronic en met name reggae, hoewel je dat bij het laatste niet zou zeggen, omdat ik eigenlijk alleen maar naar de vroege Lee Perry luister.

Al met al ben ik dus overtuigd dat muziekvoorkeuren, net als alle voorkeuren, bepaald worden door een wisselwerking tussen de genetische grondslag van een individu en het socialisatieproces dat hij of zij met dat basispakket heeft doorgemaakt, dat heeft geleid tot specifieke associaties.

Ergens vind ik het bijzonder vermakelijk dat jij de meest voor de hand liggende zaken, voorkeuren worden bepaald door erfelijkheid en ervaring, presenteert als gecompliceerde processen in volzinnen waar een paard de hik van krijgt.
Zalig nonsensicaal.

Mooi stukje Sjaak.