Erg ingewikkeld is het niet, maar aangezien bijna niemand er bij stilstaat, zou ik het toch niet zeer 'voor de hand liggend' noemen.

Interessant; wat ik me soms wel eens afvraag: welk van de 2 bestanddelen is nu meer bepalend? (ervaring? of genetics?)

Ik bedoel, je wordt geboren met je genen (de ene zijn gevoeliger/kwetsbaarder dan de andere; daar kanje niets aan veranderen); maar het zijn toch uiteindelijk de (levens)ervaringen die je opdoet die onze voorkeuren 'triggeren'? Het ene kan niet zonder het andere (dat weet ik), maar ik denk dat in meerdere gevallen socialisatie een belangrijkere component is dan erfelijkheid, zeker wat betreft muzikale voorkeur.

Er zit Hip-Hop in mijn genen

Gek is dat, hè? Hip-Hop is namelijk net zo 'oud' als Rock..

Genres vergelijken d.m.v. Wiki, het moet niet gekker worden . En dan ook nog eens je gelijk proberen te halen daarmee; lachwekkend.

Bij hiphop wordt het ook niet zo snel in een hokje geplaatst. Bij rock is dat wel anders. Stop je hiphop in rock dan noemen ze het nu metal. Stop je rock in hiphop dan noemen ze het hiphop.

De scheidslijnen zijn misschien wat kleiner, de diversiteit zeker niet.

Ik geloof dat de socialisatiefactoren gemiddeld gezien nagenoeg exact even invloedrijk zijn als genetische factoren. Per individu kan die invloed niettemin gemakkelijk verschillen. Dat ligt aan de mate waarop één van deze twee factoren afwijken van het gemiddelde. Heb je bijvoorbeeld een erg ongebruikelijke genetische grondslag en een niet opzienbarende opvoeding, dan zou je kunnen stellen dat je genen een voornamere rol spelen in de excentriciteit die je dan alsnog hebt. Andersom kan het net zo goed. Vandaar mijn eerste opmerking in dit bericht.

Als dit om muzieksmaak gaat, belachelijke aanname.

Ik vind het juist wel een slimme aanname.

http://arno.uvt.nl/show.cgi?fid=72611
Best interessant. (heb nog niet alles gelezen).

Precies!

Ik denk niet dat je eventjes filosofisch kan beredeneren hoe zulke dingen in elkaar zitten. Ik weet er niks van, maar een mooie 50% genetica en 50% "bla" splitsing lijkt me niet echt natuurgetrouw.
Daarnaast kan iemands mening zo radicaal en onvoorspelbaar zijn dat me 99% "bla" waarschijnlijker lijkt. En genen gaan ook niet over triviale bullshit, maar over voortplanting. Levert iets meer kans op voortplanting op, dan blijft het hangen, is de grote lijn.
We hebben het hier ook al lang niet meer over bijvoorbeeld oogkleur, wat gewoon te berekenen is.

Als we een professor genetica in ons midden hadden, zouden we de laatste tijd veel discussies achterwegen kunnen laten.

Hmm. Ik vind dat je onze genen nogal onderschat. We kunnen bijvoorbeeld ook al redelijk zien wie een seriemoordenaar word en wie niet en wie op hetzelfde geslacht valt en wie op het andere. Deze informatie schijnt al voor aardig wat procenten zo niet de meesten in onze genen te vinden zijn. Waarom zou dit niet voor een geweldige vorm van intelligentie, oftewel kunstvorm, oftewel muziek kunnen gelden?

Je zegt allemaal dingen waarvan ik geen weet heb, als of het common knowledge is. Is dat echt zo allemaal? Dan heb je wel bewijs nodig.
Maar kunstgenen lijken me echt heeeel onwaarschijnlijk, hoe komt de voorliefde voor Wu-Tang Clan albums in Godsnaam in je genen terecht om deze vervolgens aan je nageslacht door te geven. Ik kan me daar in ieder geval niks bij voorstellen.

Het gaat om de genetische gevoeligheid voor bijvoorbeeld ritme enzo, wat een voorliefde voor het genre zou kunnen verklaren, snapje.


Ik geloof net dat veel moordenaars geen moordenaars zouden geworden zijn als ze een 'perfecte' opvoeding zouden hebben gehad, en in het 'juiste' milieu zouden verkeren. Nuja, die genetische factor speelt zonder twijfel mee, en is bij de 1 meer bepalend alsbij de ander. (zoals sjaak zegt) Een goede muzikant zal ook ongetwijfeld beter zijn als een andere met dat tikkeltje (of grote tik) genetics, ondanks zijn evenwaardige inspanningen. Maar of het bij muzikale voorkeur het geval is...is wel érg kleinschalig natuurlijk; maar valt ook perfect te verklaren vanuit die theorie.

Dat lijkt me juist wel natuurgetrouw. Ga maar na: in de natuur, in de wereld zit alles ergens op een lijn tussen twee tegenovergesteldes. Al die verhoudingen samen vormen een net niet perfecte harmonie. 'Net niet' omdat zij dynamisch is; er kunnen dingen veranderen in de wereld. Maar goed, dat neemt niet weg dat wanneer iets zich vanzelf vormt in de wereld, zoals een muzieksmaak, dat over het algemeen het product is van twee in balans staande uitersten. Dat de verhouding 'genen-socialisatie' bij je muzieksmaak niet meer in de richting van een van die kanten kan hangen, is omdat er geen andere verhouding, met een omgekeerde balans, van kracht bij is.

Over genen bepaalde eigenschappen die een mens kan hebben.
Het is aangetoond door wetenschappers dat er in elk van ons een moordenaar schuild alleen door bepaalde omstandigheden en traumatische ervaringen in je leven kan dat deel gevoelig worden en zo verander je in een monster.

Dat het genen bepalend zou zijn dat ik voorkeur heb naar een bepaalde muziek soort is denk ik niet waar.

Mijn vader is niet zo gek van muziek en als het muziek is waar hij naar luisterd is dat italiaanse muziek.

Mijn moeder wel maar luisterde vooral alternatieve muziek van vroeger.

Ik daarentegen houd eigenlijk alleen van zwarte muziek en dat is toch wel maf. Mijn moeder zegt vaak dat ik een zwarte had moeten zijn vanwege mijn muziek keus lol.

We dwalen wat af. Dit is geen nature vs. nurture discussie.

Het enige wat ik destijds uit mijn vaders oude LP-collectie heb gehaald is een verzamelalbum van Steely Dan en 'Rumours' van Fleetwood Mac. Al die new wave en symphorock dingen interesseerden me niet. Mijn moeder luistert amper muziek, al kan ze wel de hits van Marco Borsato meeneuriën. Geen idee dus waarom ik graag hiphop luister. De reden doet er ook niet veel toe.
Ik durf wel te stellen dat, afgezien van wat echte jeugdzonden, hiphop mijn eerste liefde was, die me uiteindelijk ook de liefde van mijn leven heeft leren kennen, zijnde soul, funk en al die toestanden. Ik heb mss enkel wat spijt dat dat al zo vlug gebeurd is: ik was nog maar net wat serieuzere dingen als The Roots en Common gaan luisteren, of daar waren Erykah Badu en D'Angelo, en nog verder Stevie, Marvin en Sly al. Hiphop ben ik blijven luisteren, zowel hedendaags spul van Stones Throw e.a. als klassiekers terug in de tijd, helemaal tot Sugarhill Gang. De klemtoon was wel allang verschoven, waardoor er nog enorme gaten zijn. Die lijken met MusicMeter wel gemakkelijker opgevuld te geraken. Ook het Hiphopalbum vd Week helpt om minder voor de hand liggende dingen te leren kennen. Ik beleef in ieder geval enorm veel plezier mijn eertse liefde weer beter en dieper te leren kennen, al zal soul/funk altijd wel de bovenhand hebben.

Ik heb het omgekeerde. Ik zou graag het genre soul wat beter en dieper leren kennen, maar ik merk dat Hip-Hop (vooralsnog) zeker de bovenhand heeft. Er zit meer directheid in het ritmisch woord dan in zingen, met over het algemeen ook meer tekstuele inhoud, en dat raakt me net wat meer.

Goed onderwerp Mb.. Het heeft mij doen nadenken waarom ik eigenlijk hiphop ben gaan luisteren. Ik denk niet dat ik een eenduidig antwoord kan geven. In mijn geval ben ik begin jaren '90 via popmuziek in de hiphop 'gerold'. Voor die tijd was ik echt een brave popmuziek-volger. Doordat een hiphop-nummer in de top-40 terecht kwam en een schoolvriend (die al into hiphop was) dit album bezat, heb ik een kopietje op bandje gekregen. In het begin vond ik het baggermuziek, maar ik bleef het toch luisteren. Hoe vaker ik luisterde, des te meer nummers ik leuker begon te vinden. Kort daarop werd ik gelijk geïntroduceerd tot Public Enemy en hier volgde eigenlijk weer dezelfde cyclus van beluisteren en (her)waarderen.
Ik ben dus per toeval in aanraking met hiphop gekomen. Het was voor mij iets nieuws en ook iets afwijkends. Ik denk dat dat meegespeeld heeft. Achteraf denk ik ook dat de "overzichtelijkheid" van hiphop mee heeft gespeeld. In de periode dat ik ermee in aanraking kwam, was het goed mogelijk om nagenoeg alle grote releases te kopen. Je kende zeer veel artiesten en via via kwam je weer nieuwe mensen op het spoor. De inhoudelijke waardering van de teksten heeft bij mij in den beginne minder meegespeeld. Ik was en ben meer een beatjunkie. Hiphop was (en is) ook een "coole" muziekstroming om van te houden. Dat speelt op bepaalde leeftijd voor sommigen ook een rol. Het is waarschijnlijk onmogelijk om algemene voorwaarden op te sommen die ertoe leiden dat iemand naar hiphop gaat luisteren. Het is wel een genre waar je na intense kennismaking volgens mij niet snel helemaal vanaf stapt. Ik vind het nu erg prettig om via MuMe nieuwe hiphop te leren kennen; ook al vind ik verre van al dit nieuw spul te pruimen.

Dat is eenvoudig, soul en vooral sfeer.

Het is ook niet toevallig dat hip-hop liefhebbers over het algemeen veel beter kunnen dansen/bewegen dan anderen. .

Ik heb niet zoveel met boze negermuziek (oftewel gangsta-rap) maar de wat rustigere stijlen kan me goed smaken. Ook de instrumentale dingetjes zoals van bv Blockhead, DJ Krush, Nujabes en J-Dilla zijn prima te doen. Die troep die DJ Shadow produceerde op zijn laatste plaat (hyphey ofzo) doet me ook helemaal niks. Nederhop kan me ook goed smaken, zolang het maar haardkoor is.

Donkere mensen Pastichio, donkere mensen.

Neger is toch geen scheldwoord? Stamt af van 'negroïde'.

Na enige research op het net ben ik tot de conclusie gekomen dat het door sommigen als een scheldwoord wordt ervaren:



Niks aan de hand dus als zelfs de Commissie Gelijke Behandeling er geen probleem van maakt.

Als ik mij niet vergis is in The States het Nederlandse woord neger verbasterd in nigger en dus wel degelijk een scheldwoord .
Maar bind mij er niet op vast, en hier heeft het duidelijk een lichtere lading.

P'sies. Vind 'zwarte' bv veel erger klinken dan 'neger'.

Op een neger?

Nigger komt van nikker. En dat klinkt inderdaad niet al te vriendelijk, in tegenstelling tot het in mijn optiek vrij neutrale "neger".

Neger is meer te vergelijken met negro in VS

Neger - Wikipedia - nl.wikipedia.org
Iedereen veel plezier met wikipedia!

Misschien een leuke stelling: Nigga is een geuzennaam die iedereen toegewezen kan en mag worden ongeacht je huidskleur of afkomst.

Dat heb ik ook. "Zwarte" klinkt aardig grof. Misschien door de hardere klemtoon.