Eigenlijk is het als een vergelijking tussen Barcelona en Real Madrid, Parijs en Berlijn, God en Jezus, maar toch hebben Harco en ik besloten ons eraan te wagen: we gaan de twee hiphopgiganten uit de dirty south naast elkaar leggen, No Limit en Ca$h Money. Omdat zelfs een tekstuele analyse geen uitsluitsel bood, zit er maar één ding op: alle albums chronologisch luisteren en per jaar bepalen welk label de strijd in het zuiden won. Harco neemt de Ca$h Money-portefeuille voor zijn rekening, ik buig me over No Limit. In dit topic zullen we dagelijks berichten over de vorderingen van ons onderzoek.

Even voor de duidelijkheid: dit topic is niet bedoeld als discussietopic over de twee labels.

Leuk initiatief. Ken persoonlijk weinig muziek van allebei de labels maar ik ben benieuwd naar jullie onderzoek.

Geen van beide beat Rap-A-Lot.

Zie dit maar als de battle om NOLA. Rap-a-Lot is qua sound ook totaal niet vergelijkbaar met Ca$h Money en No Limit. Bovendien was/is Rap-a-Lot ook veel consistenter.

Geen van beiden..... En zeker Cash Money niet..

Allebei errug slecht, ik zou voor no limit kiezen omwille van the top dog en tha last meal. En master p had links of rechts wel een dope nummer, maar heel slecht in het algemeen deze labels.

Mag ik vragen waarom jullie dit onderzoek doen? Op No Limit zijn er zelfs niet erg veel bekende albums uitgekomen. Wat hebben we precies aan het resultaat van dit onderzoek?

Stelletje zure haringen hier weer, hoor. Wat hebben we aan Robs top 500, etc etc?

Bovendien vind ik dat zowel Rene als thgryda geen recht van spreken hebben. Ca$h Money heeft zeker wel harde dingen afgeleverd in de jaren '90. Ik zie bij die albums ook nergens stemmen van jullie staan, dus ik betwijfel ook of jullie die artiesten überhaupt ooit gehoord hebben.

Daarnaast vind ik vooral thgryda's bericht heel erg scheef. Komt op mij vooral heel erg over alsof het stoer is om No Limit kut te vinden. Bepaalde nummers van Master P zijn wel dope? Dan vind je een aantal nummers van de overige No Limit-artiesten ook hard, want die liggen gewoon in het verlengde van Master P.

Schrijf alsjeblieft niet een geheel label of artiest af als je maar een handjevol dingen gehoord hebt. Maar ach, dat is de mentaliteit van de gemiddelde hiphopluisteraar op het internet, dus verbaasd ben ik niet.

Ik zal een mod even vragen om dit topic te verplaatsen, want dit topic is niet bedoeld als discussietopic over deze labels.

Je zal er nog van staan te kijken wat ik allemaal ken van deze labels. Alleen ik stem er mede niet op omdat ik het niet goed vindt. Op een incidenteel plaatje na dan... Dus... Maar nee dit zijn nooit mijn labels of type Hip Hop geweest.

Goed initiatief! Ik lees mee.

(Dit topic he, niet die kevers)

Even het topic opgeschoond. Even voor de duidelijkheid: dit topic is niet bedoeld als discussietopic over de twee labels. In de beginpost staat wat wel de bedoeling is, en mocht je dat een slecht idee vinden, dan volg je het topic gewoon niet.

We beginnen in 1992, het eerste jaar waarin er zowel een Cash Money- als No Limit-album verscheen. Laat ik het spits afbijten met Master P's debuut.

Master P - Mama's Bad Boy(1992):




Mensen die No Limit nu (van naam) kennen, denken daarbij waarschijnlijk aan een label uit New Orleans vol dirty south-artiesten. In 1992 was daar nog niets van te merken. Vrijwel alle artiesten die hier meedoen, zijn voor No Limits doorbraak al verdwenen, en omdat in '92 de G-Funk populair was, is dat het genre waar Master P zich van bedient. Over voorspelbare, goedkope beats vertelt hij ontzettend gewelddadige verhalen over het straatleven, waarbij hij meestal niet eens de moeite neemt te verhullen wie hem inspireert ("I roll in the Benzo, sittin' on Lorenzos"). De opnamekwaliteit is bovendien tamelijk bedroevend. Het duurde dan ook nog jaren voor No Limit een voet aan de grond kreeg. Ook al staat er op de voorkant van deze plaat wel met grote letters: BOOMING ALBUM.

Pluspunt: de rode letters waarmee op de voorkant staat: 'It's gonna be a bloody murder."
Minpunt: het drastische gebrek aan kwaliteit.
Beste line: "A 211 in progress, cause i'm the type of nigga the police can't arrest" (tevens de allereerste woorden op deze cd)

(Je kan natuurlijk ook zelf oordelen.)

Hahaha

Dit album is trouwens nog best wat geld waard.

In 1991 beleefde de bounce gouden tijden in New Orleans. Meerdere mensen wilden meeliften op het succes van deze beweging en richtten daarom hun eigen label op. Zo ook Bryan "Baby" Williams (tegenwoordig beter bekend als Birdman) en zijn broer Ronald "Suga Slim" Williams. Financieel werden zij bijgestaan door hun vader, een kroegeigenaar, en hun broer Terrence E. "Gangsta" Williams, een lid van de drugsbende Hot Boys (nee, niet de rapgroep: die kwam later pas!). Zo ontstond Cash Money in 1992, vernoemd naar de Cash Money-broeders uit de film New Jack City.

Kilo G - The Sleepwalker (1992):




De 15-jarige Kilo G was in 1992 de enige artiest die bij Cash Money op de loonlijst stond. Zijn debuutalbum, The Sleepwalker, verschilde in veel opzichten van de bouncemuziek die in die tijd populair was in New Orleans: op grimmige, door N.W.A. geïnspireerde, beats vertelt de tiener over moord, verkrachting en allerlei andere misdaden, waarbij de smerige en bloederige details niet geschuwd worden. Je zou denken dat de jonge Kilo G overdrijft in zijn teksten, maar nog geen vijf jaar later werd de rapper in zijn huis doodgeschoten.

The Sleepwalker is een onevenwichtig geheel geworden: na de intro worden we voorgeschoteld met drie tracks die ondersteund zijn door een stevige, opzwepende beat, maar op de drie tracks die daarop volgen, treedt de beat naar de achtergrond en worden deze ook nog eens een stuk repetitiever. De Williams-broers wisten The Sleepwalker uiteindelijk een paar duizend keer te verkopen vanuit de kofferbak van hun auto, maar de doorbraak van Cash Money in New Orleans kwam pas toen Mannie Fresh in 1993 bij het label kwam werken.

Pluspunt: de kijk op het leven van een 15-jarige tiener in de arme wijken van een Amerikaanse miljoenenstad is boeiend om naar te luisteren.
Minpunt: de onevenwichtigheid tussen het eerste en tweede gedeelte van het album.
Beste line: "I need me some pussy, I gotta go get a bitch // I ain't down with beggin', 'cause bitches be fakin' // I put that gat to her head and like a thief I be takin'."

Wow rustig jongen ik heb in de jaren 90 wel degelijk aardig wat nummers en albums van deze labels gechecked. Cash money is nooit mijn ding geweest: hotboys, lil wayne, juvenile vond ik in de jaren 90 al helemaal niets. Op een goed nummer van birdman na heb ik nooit wat leuk gevonden uit het cash money kamp terwijl ik toch zeker een tiental albums checkte, en zowat alle albums van lil wayne die ik beluisterde vond ik rampzalig.

Wat betreft no limit heb je gelijk nummers als lay low waren erg vet, en ook master p, kain & able, Silkk the shocker , mystikal en c murder heben enkele leuke nummers (danger, ghetto day, it aint my fault,...). Vooral om de producties dan wel want als mc vind ik ze allen zeer matig tot zwak. Op the last meal na heb ik nooit een album van no limit gehoord waarvan meer dan de helft van de nummers vet waren. En ik heb er toch heel wat beluisterd...

De albums die jullie gaan bespreken zal ik wellicht niet allemaal kennen maar ik zal het topic wel af en toe volgen en enkele albums checken die worden aangeraden. Misschien dat ik me in deze labels vergist heb en nog leuke dingen ontdek. Best mogelijk, maar nooit ervan uitgaan dat iemand er niks van kent omdat hij het niet goed vindt.

Misschien vind je nog iets leuks hiertussen.

Morgen kunnen we overigens nog twee albums van Thomas verwachten, voordat we verder gaan met het jaar 1993.

Ik hoop het harco al heb ik zowat 5 a 10 albums die ik nog moet beluisteren.



dit gevoel heb ik bij veel albums van no limit

Beste topic op MuMe, nu al.

Ik ben benieuwd of dit topic me uit zal dagen om wat meer van beide labels te gaan luisteren. Ik sta er in ieder geval voor open.

Dat is fijn om te horen, Anne Maaike. Wellicht kan dit album je alvast aansporen:

E-A-Ski - 1 Step Ahead Of Yall(1992):




In de beginjaren van No Limit werden al drie belangrijke, zo niet de drie belangrijkste kenmerken van het label zichtbaar. Ten eerste draaide het in de eerste plaats om eigenaar Master P zelf: niet voor niets was hij de artiest die in 1992 het eerste No Limit-album uitbracht (zie hierboven), en staat hij ook bij alle andere releases als executive producer vermeld (wat natuurlijk amper iets betekent, aangezien de beste man niet kan produceren). Ten tweede deed het label, zoals ook al bij Mama's Bad Boy te horen was, er alles aan om mee te liften met het succes van bepaalde hiphopacts (in '92 was dat vooral Dr. Dre). Ten derde werden er in moordend tempo No Limit-cd's op de markt geslingerd om het label altijd onder de aandacht te houden. Niet voor niets waren de meeste artiesten gewoon oud-klasgenoten of jeugdvrienden van Master P.
In dat kader is deze release van E-A-Ski allesbehalve vreemd. De rapper kende Master P al lang, wachtte keurig tot Master P's eerste twee albums uit waren voor hij dit debuut releasde en kleurde daarnaast perfect binnen de lijntjes van de toen in 1992 o zo populaire gangsterrap. 1 Step Ahead of Yall is hierdoor een oorspelbaar en allesbehalve onmisbaar album geworden. Toch is het een van de betere No Limit-projecten uit de beginjaren. Want anders dan Master P lijkt E-A-Ski zich wel thuis te voelen bij de dikke, funky bassen die hij voorgeschoteld krijgt, en hij heeft bovendien wel een aardige flow; origineel is het dus misschien niet, maar lekker klinkt het wel. Er zit daarnaast een aangename vaart in het schijfje, dat met negen nummers de perfecte lengte kent. Negen nummers? Ja, het klinkt onrealistisch voor een No Limit-release. Misschien verklaart dat wel waarom E-A-Ski het label kort na dit debuut al weer heeft verlaten: hij paste er niet bij. Terwijl hij de rest van zijn - nietszeggende - carrière min of meer trouw is gebleven aan deze toegankelijke, onoriginele maar lekkere Westcoastsound, ontwikkelde No Limit al gauw haar eigen geluid. Het maakt 1 Step Ahead of Yall een buitenbeentje in de discografie van het label: een release die niet geforceerd aandoet, van een artiest die wellicht om die reden al snel elders zijn heil heeft gezocht.

Pluspunt: een No Limit-release die ondanks haar gebrek aan originaliteit nergens geforceerd of goedkoop aandoet.
Minpunt: het gebrek aan een overtuigend gangsteranthem dat de cd ongetwijfeld veel meer aanzien en historische waarde had gegeven.
Beste line: "Turned down by some in the industry//But did you really think a nigga wouldn't sign me?"

Hij staat gewoon op de site hoor:

EA-Ski - 1 Step Ahead of Yall (1992)

Iets weerhoudt mij altijd om een No Limit album te luisteren, misschien dat ik toch eens een paar moet luisteren .

Thanks, aangepast.

Ben benieuwd of hier nog iets leuks voor mij tussenzit. Een fraai topic is het alvast zeker. Zal eerst eens beginnen met die Kilo G.

Ik zal de albums die jullie posten ook eens gaan luisteren. Heb altijd al iets van No Limit willen luisteren, neem ik die van Cash Money meteen mee .

Hard initiatief, ik ga dit topic sowieso bijhouden!

Kunnen we een in-depth review van I Need a Bag Of Dope verwachten?

Wanneer kunnen we weer een nieuwe update verwachten?

Thomas moet nog een album uit 1992 doen voordat we verder (kunnen) gaan, maar aangezien hij dit weekend in Berlijn was, heeft hij geen tijd gehad. Voor 1993 staan er dan voor mij vier albums op de planning - en die kan ik deze week allen wel doen - maar ik weet niet hoe Thomas met tijd zit. Hij had het nogal druk afgelopen week, namelijk.

Alle albums (vanaf 1992) worden gerecenseerd; excuses voor de vertraging verder, ik zat in het buitenland. Voordeel daarvan was wel dat ik veel No Limit-plaatjes heb kunnen luisteren, ik heb er zelfs een enkele op de kop getikt. Voor nu: de laatste release van 1992.

TRU - Understanding the Criminal Mindl(1992):




Tussen 1995 en 2000 was TRU een van de bekendste No Limit-acts. Het drietal bestond uit de broers Master P, C-Murder en Silkk The Shocker en werd door veel fans op handen gedragen, met enkele nummer één hits tot gevolg. Niet heel verrassend: bij No Limit draaide het van begin af aan om loyaliteit en kameraadschap - en waar komt dat nou duidelijker naar voren dan bij drie elkaar verdedigende broers? Maar het duurde een paar jaar tot dit inzicht tot Master P zou doordringen; eerst gebruikte hij TRU alleen maar als verzamelnaam voor alles wat No Limit in huis had.
Ook geen gek idee, alleen had het label nog amper iets in huis - C-Murder en Silkk The Shocker waren nog niet eens begonnen met rappen. Op Understanding Tha Criminal Mind is Master P zelf dan ook voornamelijk aan het woord, regelmatig ondersteund door de hierboven besproken E-A-Ski en rappers als Big Ed, Fonzo, Milkman, Markest Bank en Daniel Fry. Van dit rijtje namen is alleen Big Ed (RIP) langer dan een paar jaar bij het label gebleven, wat duidelijk aangeeft dat generaal Master P hier nog volledig zoekende is. Dit vertaalt zich naar de muziek: de groep is niet op elkaar ingespeeld, de beats schommelen heen en weer tussen west- en eastcoast, net zoals de rappers continu wisselen qua stijl. Af en toe zit er een aardig concept/element tussen, maar het geheel mist alle eenheid en kracht om ook maar even bij te blijven. En met titels als "Little slut", "I wear a bullet proof vest", "fuck the system", "niggas from Cali", "fuck that shit" wordt er ook wel heel weinig aan de verbeelding van de luisteraar overgelaten. Nee, Understanding Tha Criminal Mind klinkt misschien soms wel aardig, maar het is vooral een product van een label dat net in de scene komt kijken. In een historisch overzicht van No Limit is het album daarom wel interessant, maar de strijd met concurrenten als Ca$h Money wordt er allerminst mee gewonnen. (Bruggetje.) Wellicht biedt 1993 in dat opzicht meer perspectief? (Cliffhanger.)

Pluspunt: een TRU-album zonder Silkk The Shocker.
Minpunt: de remake van Marvin Gaye's klassieker 'What's Going On', getiteld 'Tell them what's going on'. De meest zielige track ooit gewijd aan onderdrukking van de Afro-Amerikaanse bevolking.
Beste line: "Cuz' I'm getting paid//I don't let you treat every black man like a slafe" [/quote] (wie 'm snapt, mag 'm uitleggen)

1992 - Conclusie




1992 was noch voor Ca$h Money noch voor No Limit het beste jaar. Beide labels waren hoorbaar zoekende en deden dit op een vergelijkbare manier: door de immens populaire gangstasound van artiesten als N.W.A. en Dr. Dre na te bootsen. Dit levert geen memorabele, maar soms wel aangename muziek op, die elkaar kwalitatief amper ontloopt. Het verschil tussen de twee labels is ook niet zozeer een kwalitatief verschil; het is alleen zo dat No Limit drie albums uitbrengt van 'volwaardige' artiesten, zonder dat deze veel meer impact of kwaliteit hebben dan het album van de 15-jarige Kilo G. Omdat Cash Money hetzelfde bereikte met één puber als No Limit met drie volwassenen, gaat 1992 naar Cash Money. Maar beide labels moeten hun draai duidelijk nog vinden.

DJ Mannie Fresh was in 1993 net teruggekeerd naar New Orleans nadat hij een tijdje in de leer geweest was bij Chicago-house-producer Steve “Silk”Hurley, toen hij in contact kwam met de Williams-broers. Daarvoor had hij in New Orleans al furore gemaakt met de groep New York Incorporated, wat waarschijnlijk de eerste rapgroep in NOLA is geweest en waar ook rapster Mia X deel van uitmaakte (zij maakte op haar beurt later weer deel uit van de No Limit-stal), en als duo met rapper Gregory D.

De gebroeders Williams boden Mannie Fresh de kans om zich te binden aan Cash Money. Hoewel Fresh eerst nog wel dingen produceerde voor andere lokale labels, werd hij al gauw Cash Moneys vaste producer, en dat zou het label uiteindelijk geen windeieren leggen.

U.N.L.V. – 6th and Baronne (1993):




Het eerste album waar Fresh zich aan waagde was de debuutplaat van de groep U.N.L.V. Van de rauwe (bijna) horrorcore van Kilo G ging Cash Money naar de in New Orleans zo populaire bounce. Destijds misschien fantastisch, maar nu zo gedateerd als het maar kan. De kenmerkende uptempo stijl waar Fresh Cash Money mee naar ongekende hoogte lanceerde in 1997 was al te horen, maar 6th and Baronne kenmerkt zich door slecht afgemixte vocalen, voorzien van beats die vooral omschreven kunnen worden als eenheidsworst.

U.N.L.V. bestond uit de rappers Lil’ Ya, Tec-9 en Yella Boy. De eerste twee zijn duidelijk het minst begaafd als het op rappen aankomt, en laat die twee nou ook nog eens de overhand hebben op 6th and Baronne. Zowel Ya als Tec-9 zaten in de overgang van hun tienerjaren naar volwassenheid en dat is goed te horen aan hun stemmen. Hun flow was belabberd, ze hadden beiden hun stem niet mee, en tekstueel stelde het al helemaal niets voor. Op 6th and Baronne heeft het drietal het vooral over vrouwen, vrouwen en nog eens vrouwen. Natuurlijk is U.N.L.V. ook wel op straat te vinden, maar uiteindelijk zijn ze daar dan toch weer op een vrouwtje op te pikken.

Ondanks dat deze plaat zo’n drama is, wisten de gebroeders Williams de plaat toch 40.000 keer te verkopen in New Orleans en dat zonder enige promotie.

Pluspunt: de eerste stappen van Mannie Fresh bij Cash Money…
Minpunt: …maar het zijn wel een stel verrotte stappen.
Beste line: Tec-9 die over een meisje rapt: “Don’t get mad if ya in my rhyme, alot of people talk about you so it’s not the first time.”