Waar ik bij de vorige Cash Money-releases al de mist inging wat betreft de volgorde waarin de albums waren uitgebracht, moet ik ook weer schuld bekennen bij het debuut van Pimp Daddy op Cash Money: dit album komt namelijk helemaal niet uit 1994, maar uit het reeds afgesloten jaar. Daarmee bewijst het internet nog maar eens dat je niet altijd alle informatie maar klakkeloos moet overnemen. Op vrijwel elke site staat dat Still Pimpin’ afkomstig is uit ’94, maar wanneer je kijkt naar de hoes van deze cassette valt er toch duidelijk 1993 op af te lezen.

Pimp Daddy - Still Pimpin' (1993):




Pimp Daddy kon in 1993 al zowat een legende genoemd worden in New Orleans: voordat hij bij Cash Money tekende was hij al actief in de bouncemuziek en had daarmee kleine locale successen geboekt. Kort na het verschijnen van Still Pimpin’ verruilde Edgar “Pimp Daddy” Givens New Orleans voor het hiernamaals. Er gaan een aantal verhalen over zijn dood de ronde, maar de meest aannemelijke lijkt de versie waar Givens klappen gaf aan zijn vriendin, de broer van het slachtoffer vervolgens tussenbeide sprong en de rapper doodschoot. Wie die vriendin moge zijn is mij onduidelijk omdat hij destijds ook verhoudingen had met vrouwelijke rapper Cheeky Blakk en Cash Money-rapster Ms. Tee en. Die eerste claimde overigens dat Pimp Daddy de vader was van het kind dat zij een aantal maanden na de dood van de rapper baarde.

In de beginperiode van het label waren de rappers weinig onderscheidend van elkaar; ze hanteerden allen een vrij vlotte flow en hadden allen een vergelijkbaar stemgeluid, die wat scheller was dan die van de gemiddelde rapper. Pimp Daddy voldeed ook aan die criteria, maar wist zich toch te onderscheiden door het feit dat hij zijn raps soms haast zingend wist te brengen. Veel voegt zijn zang niet toe omdat ook Pimp Daddy in de clichés van het genre blijft vervallen. Mannie Fresh en Crack Out trekken de lijn van PxMxWx's debuutalbum door, wat betekent dat ook Still Pimpin' op productioneel vlak een stuk gevarieerder is. De typische bouncebeats zijn al een stuk minder aanwezig, maar het minpunt is dan weer de kwaliteit van de cassette. Dat is iets waar Legalize "Pass tha Weed" dan weer niet mee te kampen had.

Pluspunt: Mannie Fresh laat duidelijk een stijgende lijn zien in zijn producties.
Minpunt: het feit dat de eerste release van dit album op cassette was - in plaats van op cd - wat de kwaliteit van de plaat niet ten goede komt. Een jaar later verscheen echter wel een cd-release van Still Pimpin'.
Beste line: welgeteld nul memorabele lines.

Mooi stukje weer. Ik ben blij dat jullie weer begonnen zijn.

Lekker stukje, leuk om te lezen!

Leuk om te lezen inderdaad, maar die troep komt mijn iPod en PC niet op. Laat staan in mijn cd- of platenrek. Ik weet niet of er een topic over is, maar dan had ik liever over Rap-A-Lot gelezen. Daar zitten namelijk absoluut nog wat onontdekte diamantjes tussen die ik graag zou willen toevoegen aan mijn cd-collectie

Cash Money heeft ook wel een aantal leuke dingen, hoor. Maar Rap-a-Lot staat qua consistentie natuurlijk duidelijk boven Cash Money. Bijna elk 90's-album dat op Rap-a-Lot uitkwam is/was tof.

Ik weet niet of er iemand is die een Rap-A-Lot versie van dit wil doen, ik zou er in ieder geval bijzonder enthousiast van worden

Ga je gang....

Misschien dat ik het ooit nog eens doe, maar ik zou niet een ander label weten om daar tegenover te zetten.

Ik zou best willen, maar heb de knowhow niet...

Excuses voor mijn afwezigheid jongens, ik ben er weer, en als het goed is Harco er ook weer definitief.

jippiejajee

Laat maar komen

Wanneer wordt Cash Money eigenlijk goed slecht?

Vanaf hier gaat het wel redelijk de goede kant op, hoor. Maar "goed slecht" is niet de juiste term: "hard" is dat wel.

Ah, beter. Al vind ik die de albums die al gepasseerd zijn ook wel leuk om eens te draaien. Of toch de stukken die ik ervan gehoord heb.

Ach, waarom ook niet:

Master P Presents West Coast Bad Boyz Vol 1: Anotha Level of da Game
(1994):




We eindigden 1993 met een heldere conclusie: Ca$h Money was nog volledig aan het zoeken naar een eigen sound, terwijl No Limit hoorbaar haar draai begon te vinden. Wat dat laatste betreft is er begin 1994 weinig veranderd. Deze verzamelaar toont weliswaar nog absoluut geen volgroeid of volwaardig label, maar laat wel een verdere professionalisering van No Limit in in.

Met name op productioneel gebied wordt het bij vlagen behoorlijk catchy. Een nummer als Take a bullet for your homie of Tryin' to Make a Dollar Out of 15 Cents wordt gekenmerkt door ware, zomerse bassen en een ontspannen melodielijn. Origineel is het niet, maar het beklijft wel, zeker vanwege de nadrukkelijke refrein (verzorgd door Master P zelf). En dat is iets wat op voorgaande No Limit-projecten allerminst het geval was. Verder moet er natuurlijk niet teveel van deze compilatie verwacht worden - tekstueel stelt het niet veel voor, de rappers zijn af en toe nog bedroevend en een concept of opbouw is nergens te bekennen - maar toch, als je dit album houdt naast een willekeurige No Limit-release uit '92, dan is het wereld van verschil. Alleen al puur geluidtechnisch is het onvergelijkbaar: hier werkt het label eindelijk met professionele microfoons, terwijl ook de beats een stuk minder rommelig klinken.

Daarnaast heeft No Limit zich op zakelijk vlak duidelijk verder ontwikkeld. Voor het eerst haakt het (zuidelijke) label expliciet in op de G-Funk-hype, en ondertussen wordt er met de woorden Anotha level of da game ook nog eens gesuggereerd dat hier juist heel erg andere muziek wordt gemaakt dan de luisteraars gewend zijn. Een grappige paradox, temeer omdat het daar qua titel niet bij blijft: met Vol 1. wordt aangeduid dat er een zekere continuïteit in het label zal gaan zitten, dat de plannen groots zijn, terwijl aan de andere kant Master P zichzelf explicieter dan ooit als uithangbord van het label profileert - nu staat zijn naam zelfs in de titel.

Het valt te betwijfelen of de artiesten die aan West Coast Bad Boyz Vol 1. hebben meegewerkt zich hiervan bewust zijn. Waarschijnlijk niet. Maar de kans dat P er op soortgelijke wijze over heeft nagedacht, is toch groot. Niet voor niets laat hij op deze compilatie een stortvloed aan onbekend talent meedoen: niet omdat hij ze allemaal zo goed vindt, maar omdat hij wil weten welke artiesten het in zich hebben om groot te worden. Uiteindelijk zijn dat er bijzonder weinig. Alleen TRU (in aangepaste vorm) en Lil Ric (heel kort) brengen daadwerkelijk iets uit bij No Limit, de rest van deze bad boyz (een stuk of vijftien) moeten na de release van Anotha Level of da Game haar onderdak elders zoeken (al stonden ze natuurlijk niet allemaal onder contract bij No Limit). Het fundament is dus al gelegd, het bereik van No Limit wordt steeds groter, maar nu moet P nog op zoek naar de juiste artiesten om verder te groeien.

Pluspunt: de G-Funk-producties, die strakker klinken dan op alle voorgaande releases van het label.
Minpunt: de enorme wisselvalligheid van de (vele) gastartiesten.
Beste line: "Mackin was my choice, pimpin hoes is my nature//100 percent player so you know I neva hate ya."

Jeej het gaat weer verder

Nou volgens mij niet...

Geef ze nou hun tijd Je kunt moeilijk verwachten dat ze elke 3 dagen zo'n stuk schrijven inclusief al het voorwerk die er (zo te zien) in zit.

Had het laatste stukje nog niet eens gelezen, maar weer erg leuk

Het is nu even wachten op Harco, komt goed!

C'mon son, het is niet dat ik een overvloed aan tijd heb, o.i.d. Mijn oordeel over een album in dit topic komt ten eerste al niet tot stand na één, twee of drie keer luisteren. Daarnaast wil ik de lezer graag van wat achtergrondinformatie voorzien (die dus ook opgezocht moet worden) en dan moet ik het stukje ook nog eens schrijven.

Bovendien gaat mijn Weekend at Burnie's-recensie voor Hiphopleeft voor.

Wat Cash Money betreft, kunnen we 1993 kwalitatief gezien maar het best vergeten. Het jaar bestond grotendeels uit repetitieve bouncemuziek, al was er tegen het einde van het jaar een lichtpuntje te ontdekken: Mannie Fresh was zich namelijk zichtbaar aan het ontwikkelen en wist meer diversiteit in zijn beats te stoppen.

Voor 1994 werd er door de gebroeders Williams één nieuwe artiest aangetrokken: Alonzo "Mr. Ivan" Newton uit de 9th Ward van New Orleans. Cash Money bestond naast de nieuwe aanwinst dus nog altijd uit Kilo G en de Local 580 - de verzamelnaam voor Lil' Slim, PxMxWx, U.N.L.V., Pimp Daddy en Ms. Tee.

Lil' Slim - Powder Shop (1994):




Lil' Slim luidde 1994 in met Powder Shop: een EP van zes tracks met allerlei verschillende soorten beats. Eagle St. Bounce is de track die het dichtst bij de bounce komt (het bevat dan ook een Triggerman-sample), Tha Lil' One is een vrij grimmige horrorcoreproductie en Blunt After Blunt heeft wel wat weg van de westcoastproducties van begin jaren '90. Hoewel de instrumentaties qua stijl een stuk diverser zijn dan op verschillende voorgaande Cash Money-releases, zijn ze vrij oppervlakkig en kaal en worden daarom zelden spannend.

Slim zelf is geen drama om naar te luisteren, maar beklijven doet hij allerminst. Zijn flow komt niet boven de middelmaat uit en zijn stemgeluid zou ik nog steeds niet herkennen als mij niet verteld werd dat ik naar een Lil' Slim-nummer aan het luisteren was. En dat na alles wat ik van de beste man gehoord heb.

De bounce is bij Cash Money in ieder geval grotendeels uit het zicht verdwenen, al wil dat echter niet zeggen dat de projecten ineens een explosieve stijging in kwaliteit kennen. Daarvoor is het allemaal nog te pril en oppervlakkig wat de productie van Mannie Fresh betreft. Bovendien zou het ook helpen als de Williams-broertjes talent in huis haalden dat zich op rappend gebied echt kon onderscheiden. Met Kilo G hadden de heren echter al een dergelijk iemand in huis en met het aantrekken van Mr. Ivan zetten de twee al een stap in de goede richting. Het debuutalbum van Mr. Ivan zou snel volgen, al moest men uiteindelijk nog een jaar wachten tot Kilo G eindelijk met zijn tweede album op de proppen kwam.

Pluspunt: diversere instrumentaties...
Minpunt: ...al staan die niet meteen garant voor kwaliteit.
Beste line: -

Mooi stukje weer Toch apart om te zien hoe beide labels aan het begin gewoon moeite hadden met kwaliteit afleveren, maar het desondanks kennelijk toch verkocht?

Ik weet dat de albums van U.N.L.V. wel erg goed verkochten, vooral als je rekening houdt met het feit dat ze alleen in New Orleans e.o. verkocht werden. Het eerste album werd 40.000 keer verkocht, het tweede 60.000 en de derde 80.000 keer. Het lijkt me sterk dat de rest van de artiesten veel en dan ook veel minder verkochten dan de heren van U.N.L.V. Al is het wel zo dat het vierde album van U.N.L.V. (na de deal van $30 miljoen met Universal in 1996, en daarmee dus landelijk) 200.000 keer over de toonbank ging. Het soloalbum van B.G. werd vervolgens "slechts" 25.000 keer verkocht. Dat is dan toch wel weer een wezenlijk verschil, dus dat zegt alsnog niks over hoe de verkoopaantallen daarvoor lagen.

Als je op YouTube een willekeurige track uit die tijd opzoekt, zie je wel dat al die oude New Orleans-gettomannen liefde hebben voor de eerste Cash Money-lichting. Dingen als "Oh man, this takes me way back," vind je bij elke track. En je tekent natuurlijk niet zomaar een contract van $30 miljoen bij Universal als je platen niet verkopen. Zie het op dezelfde manier waarop jij tegenwoordig naar Waka Flocka Flame of Soulja Boy kijkt; daar vind jij ook geen drol aan, maar het verkoopt toch.

Zo, ik heb nu alle stukjes gelezen. Erg leuk initiatief. De meeste No Limit platen kende ik wel vaag, maar de Cash Money dingen zijn totaal nieuw voor mij. Ga zo door!

Leuke stukjes weer!

Lil' Ric - Deep 'n tha Game (1994)




Zoals eerder aangegeven waren er flink wat releases nodig voordat No Limit Records enige kwaliteit leverde. Maar aan de andere kant: in een paar jaar tijd veranderde het label wel van een veredelde platenwinkel - in 1991 opgestart door Master P - in een label met flink wat aanzien en een tamelijk professionele sound. Deep 'n tha Game, het debuut van Lil' Ric, is in dat proces vergelijkbaar met het hierboven beschreven Master P Presents West Coast Bad Boyz Vol 1: Anotha Level of da Game. Dezelfde voorspelbare teksten, dezelfde strakke maar onoriginele beats en hetzelfde niveau qua flows.

Lil' Ric is namelijk een nogal anonieme, voorspelbare rapper. Zijn raps klinken lekker en zelfverzekerd, maar hebben tegelijkertijd nergens iets memorabels of authentieks. Hij verhaalt wat over het straatleven zoals zoveel rappers dat deden begin jaren negentig, en heeft daarbij zichtbaar veel geluisterd naar zijn voorbeelden van de Westcoast. Toch sloeg deze muziek in bepaalde undergroundscirtcuits al flink aan - No Limit was in 1994 al veranderd in een winstgevende, onafhankelijke onderneming. Waaorm? Ik denk dat de reden daarvoor niet primair in de muziek moet worden gezocht, maar in de context. Want je steunt toch liever een onderneming die je zelf al jaren hebt zien rappen dan een nieuw album van Death Row of Def Jam? En, ook al komt Lil' Ric zelf uit Californië, in New Orleans (de thuishaven van P en zijn broers) was toch ook enorme behoefte aan eigen helden?

Laten we daarnaast niet vergeten dat Deep 'n tha Game geen zwak album is. Saai misschien, voorspelbaar zeker, maar zwak? - nee, dat zeker niet. Daarvoor zitten met name de G-Funk-instrumentaties (afkomstig van Master P en Ric zelf) te goed in elkaar, er zitten aardige tempowisselingen en bombastische momenten in. Ook de gastrappers - Master P, C-Murder, JT The Bigga Figga, Silkk The Shocker - staan allemaal hun mannetje, wat op veel releases van rond deze tijd toch ook anders is. Kortom: No Limit Records is hier al een stuk serieuzer en beter dan in haar eerste jaren, zo toont ook Deep 'n tha Game aan. Maar aan de andere kant leunt het label nog veel te veel op de Westcoast-sound om een eigen gezicht te krijgen en daarmee echt te beklijven.

Pluspunt: de strakke G-Funk-producties
Minpunt: de tekstuele herhalingen en de lange speelduur.
Beste line: "With the dopeness, I stay focused//I hope this, beat so tight to make you soak this."

Leuk stukje weer. De cover is ook weer lekker fout.

Normaliter zou ik gisteren het volgende album gedaan hebben, maar aangezien mijn harde schijf op sterven ligt, stel ik het minstens met een paar dagen uit. Ik wil zo snel mogelijk alle albums op mijn PC op een rijtje zetten voordat die harde schijf er definitief de brui aan geeft. Voor degenen die geïnteresseerd zijn: klik.

mini-bezempje...