menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Sir Spamalot. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2022, februari 2022, maart 2022, april 2022, mei 2022, juni 2022, juli 2022, augustus 2022, september 2022, oktober 2022, november 2022, december 2022, januari 2023, februari 2023

Frank Zappa - Zappa '75 (2022) 4,0

Alternatieve titel: Zagreb/Ljubljana, afgelopen vrijdag om 09:08 uur

stem geplaatst

» details  

Uriah Heep - Live at Koko (2015) 4,0

Alternatieve titel: London 2014, afgelopen vrijdag om 08:05 uur

stem geplaatst

» details  

Black Star Riders - Wrong Side of Paradise (2023) 3,5

afgelopen donderdag om 13:26 uur

stem geplaatst

» details  

Frank Zappa - Zappa/erie (2022) 4,0

Alternatieve titel: Joe's Homage, afgelopen donderdag om 12:44 uur

stem geplaatst

» details  

Rush - A Show of Hands (1989) 4,5

26 januari, 17:41 uur

Dat geheugen ook alweer. Een meer dan aanzienlijke portie van mijn muziekverzameling bevat livealbums, ik hou van livealbums, ook van groepen waarvan ik niet zo veel (ver)ken, want het is voor mij de verzamelaar maar dan in een “live” omgeving en dan hoop ik altijd dat de groep zichzelf overstijgt. En ik wil kunnen achterover leunen en genieten. Dat is hier geen probleem. Open deur staalhard ingetrapt met een blijvend goed gevoel nadien is dit, daarvoor dient mijn schoenmaat 47.

Aftrappende op mijn cd met het themanummer van The Three Stooges laat dit livealbum van vijf kwartier (anderhalf huur op video en dvd met natuurlijk een aantal verschillen in de setlist) een – “knarsetandende Sir” – selectie nummers horen waarvan het merendeel werd opgenomen tijdens de Hold Your Fire tour in een drietal Amerikaanse en één Britse stad. Voor meer details zijn de bekende Wiki / Discogs kanalen geschikt of ook mijn slotwoord hieronder.

Ons dynamisch drietal heeft dus gekozen voor een selectie nummers uit hun derde én mijn favoriete periode met toevoeging van het oudje Closer to the Heart. Aan de ene kant blijf ik het jammer vinden dat niet werd gekozen voor een volledig optreden (te wijten aan de speelduur van vinyl en cd?), aan de andere kant is er nauwelijks overlap met de vorige twee livealbums. Het is kiezen of delen en dan richt je je focus op de selectie zelf en de kwaliteit van uitvoering.

Met drie dergelijke onderlegde muzikanten en toen al ervaren rotten in het vak blijft het een prestatie van jewelste om live die nummers uit hun derde periode te kunnen spelen. Met vergete niet de toevoeging van keyboards en technologie, maar ze blijven nog altijd maar zijn drieën om dit in te spelen. Je moet het maar doen, het telt als uitdaging maar het toont ook hun honger aan, hun honger naar meer mogelijkheden in het formaat van een goede song. Dit laat een groep horen nog altijd op het toppunt van hun kunnen en dat jaren lang.

Bij Hold Your Fire deed ik een uitspraak over het mogelijks “poppy” karakter van een aantal nummers maar ze duwen zodanig variatie en tegendraadsheid in hun nummers dat de modale popliefhebber zijn neus optrekt en verder loopt. Alles mag, alles kan maar dan weet je niet wat je mist.

Een grote grijns op mijn tronie is het gevolg met die overvloed aan fantastisch uitgevoerde nummers met een drummer die manisch maniakaal de vellen geselt, met een gitarist die laat horen hoe goed hij is en met een alleskunner die zingt, bast en de toetsen beroert. Geddy Lee, dames en heren, hoe goed moest zijn geheugen toen zijn? Hoogtepunten aanduiden is een ongelijke strijd, favorieten aanduiden wel, het trio Sudivisions, Marathon en Turn the Page, maar morgen kan dat weer veranderen. Vergeef mij mijn wispelturigheid.

Dat geheugen ook alweer. Al dik dertig jaar werk ik voor mijn eerste en enige baas en vaak vraagt men mij nog naar zaken uit het verleden. Jobhoppers moeten quasi niets onthouden, de anciens mogen niets vergeten. Dat geheugen ook alweer, een term die ik al vaak heb gebruikt ook hier weer, ik heb deze A Show of Hands maar liefst drie keren in bezit, terwijl ik dacht dat ik hem maar twee keer had. Dit zijn mijn versies, even tijd maken...:
https://www.discogs.com/release/523364-Rush-A-Show-Of-Hands
https://www.discogs.com/release/3358063-Rush-A-Show-Of-Hands
https://www.discogs.com/master/530873-Rush-Replay-X3

» details   » naar bericht  » reageer  

Rush - Power Windows (1985) 4,5

24 januari, 17:32 uur

Albumperiode nummer drie is dit natuurlijk met album nummer drie van de vier: Power Windows. Ik heb eens de berekening gedaan en dit zijn mijn gemiddeldes: 3,625 sterren voor de eerste periode, 4,375 sterren voor de tweede periode en maar liefst 4,625 sterren voor de derde periode (Signals, Grace Under Pressure, Power Windows en Hold Your Fire).

“Waarom schat je deze periode hoger in dan de vorige, want die bevat toch ook niets anders dan een reeks geweldige albums?” Die vraag is mij hier (en elders) al vaak gesteld, het heeft te maken met mijn beleving want Grace Under Pressure was lang geleden mijn kennismaking met Rush en een aanzet om Rush te beleven. Waar beleving de kop opsteekt, verdwijnt objectiviteit naar de achtergrond. Het kan, het mag. Wie gaat mij tegenhouden? Niemand.

De jaren tachtig waren ook mijn quasi definitief afscheid van popmuziek en een beginnende voorzichtige verkenning in de wereld van Hard Rock en Heavy Metal en heel zeker de NWoBHM stroming. Dat waren mooie tijden want, zoals Neil Peart vermeldt in Grand Designs: “Like a rare and precious metal beneath a ton of rock, it takes some time and trouble to separate from the stock.” In dat opzicht heb ik nooit meer achterom gekeken, maar vele jaren later kweekte ik ook een genegenheid voor Jazz en Klassieke Muziek, nooit mijn “roots” vergetende.

Die jaren tachtig zijn nog altijd mooie tijden want het heeft een groot deel van mijn muziekbeleving gevormd. Geboren in 1969 waren het ook de schooltijden met zijn ups en downs in de Latijn-Griekse afdeling van het Onze-Lieve-Vrouwecollege in mijn Oostende maar het was ook mijn gelukkige, onbekommerde jeugd waarvoor ik nog altijd Pa (RIP) en Ma Spamalot (niet te stoppen op tram 89, even hout vasthouden) bedank om dat geborgen thuisgevoel en de occasionele sponsoring om een album te kopen. Dankbaarheid!

We verwelkomen nieuwe producer, de Brit Peter Collins, en wat zet hij een mooi, zuiver en messcherp geluid neer. Op de ons bekende sites kun je zijn loopbaan overlopen maar één album moeten jullie toch ook kennen: Operation: Mindcrime van nog zo'n gekoesterde groep van mij, Queensrÿche, althans tot en met Promised Land. Allicht is hij ook medeverantwoordelijk voor de vaak orkestrale invulling van een aantal nummers. Marathon, iemand?

Muzikale invulling: dik in orde. De teksten: wat denk je? Lees nog nog eens aandachtig de teksten van The Big Money, Grand Designs en Territories, om er maar drie te noemen. De onderwerpen blijven bijna veertig jaar na datum zo actueel, zo herkenbaar. Was Neil Peart zo visionair of is het mensdom zo voorspelbaar? Voer voor de filosofen (of voor de andere stamgasten en uw dienaar in mijn stamcafé). Afsluiter Mystic Rhythms heb ik ook vele malen gehoord, het zit mooi in elkaar maar toch houdt iets daarin mij af van de volle lap, vaak het laatste nummer als experiment of als voorbode. Nog altijd geen idee, na al die jaren. Vergeving.

Sinds “zijn” heengaan beleef ik in januari telkens een verlangen om heel veel Rush te draaien. Komt dat vanuit mijn onderbewuste? Geen idee, ik ken iets van psychologie (twee jaar Rechten in de universiteit van Gent destijds met Professor Ghijsbrecht). Bewust ben en blijf ik van het belang van Rush in mijn teder, kwetsbaar rondlopen op deze aardkloot. Dit is opnieuw een geweldig album van een groep die altijd maar vooruit bleef kijken, zich onderdompelde in toenmalige muzikale stromingen en er waanzinnig veel mee deed. They did it again.

» details   » naar bericht  » reageer  

Voivod - Synchro Anarchy (2022) 3,5

21 januari, 10:50 uur

stem geplaatst

» details  

Toxik - Dis Morta (2022) 3,0

21 januari, 09:09 uur

stem geplaatst

» details  

Annihilator - Metal II (2022) 3,0

21 januari, 08:20 uur

stem geplaatst

» details  

Bruce Springsteen - Only the Strong Survive (2022) 3,0

Alternatieve titel: Covers, Vol. 1, 21 januari, 07:13 uur

stem geplaatst

» details  

Megadeth - The Sick, the Dying… and the Dead! (2022) 4,0

21 januari, 06:10 uur

stem geplaatst

» details  

Tokyo Blade - Fury (2022) 3,5

20 januari, 11:13 uur

stem geplaatst

» details  

Gnome - King (2022) 3,5

20 januari, 09:53 uur

stem geplaatst

» details  

Sword - III (2022) 3,5

20 januari, 09:04 uur

stem geplaatst

» details  

Candlemass - Sweet Evil Sun (2022) 3,5

20 januari, 08:29 uur

stem geplaatst

» details  

Wolf - Shadowland (2022) 4,0

20 januari, 08:24 uur

stem geplaatst

» details  

House of Lords - Saints and Sinners (2022) 4,0

20 januari, 08:24 uur

stem geplaatst

» details  

Rush - Signals (1982) 4,5

17 januari, 17:19 uur

Mocht ik in reïncarnatie geloven, dan zou ik terug willen komen als een vlieg, geen eendagsvlieg maar een eeuwvlieg die toevallig terechtkomt in de teletijdmachine van Professor Barabas (stripverhalen Suske en Wiske natuurlijk) en jaren terugkeert in de tijd naar de jaren tachtig met een vol adresboekje (en een groter muziekbudget dan destijds).

Ik zou vanop de eerste rij, daar op mijn onopvallend plekje op die muur, dan meemaken hoe bepaalde songs tot stand komen, hoe bepaalde albums tot stand komen, hoe een toer wordt voorbereid en ik zou mijn vele ogen nog meer opentrekken. In verwondering, in bewondering en het nog steeds niet begrijpen hoe uit al dat bloed, zweet en tranen “iets moois” tot stand komt.

Ik weet wel, het is een tamelijk knettergek idee, maar dat gevoel heb ik nu al dagen aaneen over dit album, hun negende én ook de eerste in periode drie. Lang vond ik dit album haast ondergesneeuwd in vergelijking met de daarop volgende drie albums, Grace Under Pressure, Power Windows en Hold Your Fire. Wel, de drie heren uit Canada lappen me het weer.

Dit is toch weer iets speciaals en die talrijke luisterbeurten hebben mij nogmaals overtuigd dat een oorspronkelijk “minder” geluid totaal geen beleving van schitterende songs in de weg staat, een gevoel die ik vaak heb gehad bij het album “The Warning” van Queensrÿche. Kwaliteit blijft altijd bovendrijven en blijft een vaste waarde behouden.

Minder geluid? Ik kan me goed voorstellen dat na hun voor vele fans Magnum Opus, Moving Pictures, deze Signals toch wat meewarig werd bekeken en beluisterd, maar was het nummer Vital Signs op Moving Pictures al niet een voorbode? Vital Signs, Signals, toeval of niet?

Hoewel wij toch enigszins voorbereid waren op de nieuwe(re) richting, was dit toch een album van, tja, haast uitersten. Het bevat een aantal nummers die zich onmiddellijk als een warm deken op je laten neervallen maar er staan ook nummers op die nog dat tijdselement bevatten, de tijd die nodig is om die nummers op hun waarde te schatten, dankzij dat schitterende samenspel natuurlijk. Het is ook het laatste album met Terry Brown als producer.

Liefdevol bedoelend hoor ik haast hapklare nummers als Subdivisions, The Analog Kid en New World Man. De andere nummers hebben meer tijd en inspanning nodig maar laten opnieuw een Rush grand cru horen, wij worden opnieuw verwend. Subdivisions krijgt van mij de eer om hun beste albumopener ooit te zijn volgens mijn altijd bescheiden mening, het heeft een nostalgische, zelfs melancholische ondertoon (én die wervelende drumpatronen).

Ik heb ook een boontje voor Losing It, met gastartiest Ben Mink en hun eerste “ballad”, de teksten hiervan zijn nogal beladen, het verliezen van je lichamelijke en/of geestelijke vermogens. Hartverscheurend vind ik de teksten, zeker gezien in het kader van het veel latere overlijden van Neil Peart ten gevolge van hersenkanker. Het zorgt soms voor een krop in de keel, samen met het veel latere The Garden, afkomstig van hun laatste album ooit, Clockwork Angels.

Bij het album “The Best Band You Never Heard in Your Life” van wijlen Frank Zappa heb ik volgende bondige zin gebruikt: “De ideale combinatie tussen de zucht naar perfectie en het onderhuids verlangen naar speelsheid.” Hier is dat ook zo, het is één van die vier albums in hun derde era die mijn favoriete periode vormt. Wat waren zij goed.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rush - Moving Pictures (1981) 5,0

11 januari, 17:34 uur

Kijkende naar de stemgemiddelden van hun studioalbums op MusicMeter zie ik als favoriete album van velen deze achtste, Moving Pictures, op ultrakorte afstand gevolgd door de drie voorgaande albums uit hun “tweede era”. Ik citeer mezelf bij Permanent Waves: “Neem alle fantastische ingrediënten van A Farewell to Kings, Hemispheres en Permanent Waves. Roer goed met veel liefde en gevoel en je krijgt Moving Pictures.”

Waren een aantal voorgaande albums (vanaf 2112) een heel smakelijk gerecht in een gezellig restaurant, dan is Moving Pictures als aanschuiven aan de tafel van een sterrenrestaurant, vol anticipatie op wat komen zal, iedere keer opnieuw. Net zoals bij 2112 alles samenvalt in hun eerste periode, dan is Moving Pictures de culminatie van alles in hun tweede periode. In mijn West-Vlaanderen spreken we van een “draak van een …” wanneer het slecht is en van een “beest van een …” in het andere geval. Wij zijn rare vlegels, soms ook tamelijk normaal, als we zin hebben.

Zoals vele fans kan ik die tracklist vanuit het hoofd opzeggen zonder te spieken, kan ik iedere zanglijn mee neuriën, kan ik vol blijvende verwondering de muziek volgen én moet ik me zo lang mogelijk inhouden om te airdrummen. Perfecte wisselwerking tussen muziek en die waanzinnige teksten natuurlijk. Heet dit in het Engels “Powerhouse”? Dit heet Rush.

Dit album heeft twee nadelen maar ook één voordeel: het is onmogelijk om slechts 2 favoriete tracks aan te duiden en het is nog iets te kort maar met het voordeel dat je het gewoon nog een keer kunt afspelen op dezelfde dag. Vele euforische zaken zijn al gezegd over dit album, maar ik kies als dwarszak (West-Vlaams voor tegendraads persoon) de laatste twee nummers.

Witch Hunt verhaalt over een onderwerp dat mij nauw aan de tedere tikker ligt: angst en wat de gevolgen daarvan kunnen zijn, vooral in een wereld zoals de onze, waar angst regeert en het slechte in de mens voortbrengt. Het is een onderdeel van die Fear trilogie, samen met The Weapon (album Signals) en The Enemy Within (album Grace Under Pressure).

Vital Signs is het haast typische experimenteel, gedurfd of afwijkend nummer op dit album, hevig beïnvloed door reggae, electronica en The Police (Rush als een hongerig kind in de grootste snoepwinkel in de muziekwereld, kies maar uit). Het is ook een indicatie naar de toekomst: het album Signals. Dat drumwerk blijft om duimen en vingers af te likken.

Ik werd hier al eens vriendschappelijk op de vingers getikt dat dit hun “beste” periode is. Puur cijfermatig kan dit wel kloppen, maar gevoelsmatig ligt het toch anders. Ik heb Rush leren kennen dankzij de albums Grace Under Pressure en Hold Your Fire, bedankt Juan ook uit Oostende om me die tip te geven, dik dertig jaar geleden. Na mijn mini-marathon van deze vier albums uit hun tweede periode steekt toch de twijfel het hoofd aan het raam.

Ach, deze drie topmuzikanten uit Maple Leaf Country hebben samen een plaatsje in mijn leven verdiend, dankzij hun muziek, dankzij hun kunnen, dankzij hun invloed op mij als mens van vlees en bloed. Ik mis hem, de Professor, Neil Peart. Toen hij overleed, heb ik een bericht geplaatst op hun artiestenpagina hier. Woorden van dank overheersen, ook voor dit album. Ik heb hun muziek, hun video's en dvd's en zijn boeken. En na al die jaren krijgen ze “die lap”.

» details   » naar bericht  » reageer  

Oasis - Knebworth 1996 (2021) 4,0

10 januari, 17:12 uur

stem geplaatst

» details  

Rush - Permanent Waves (1980) 4,0

8 januari, 11:53 uur

Op pagina 46 van het boek “Rush Visions” (1988 – auteur Bill Banasiewicz) staat als verschijningsdatum van dit zevende album 1 januari 1980. Wie brengt er nu een album uit op Nieuwjaar, hoewel het voor de fans een mooi Nieuwjaarsgeschenk is?

Wat zijn de opvallendste kenmerken van deze plaat? Hierop staan een absolute publiekslieveling, The Spirit of Radio, en een wervelende topper, Natural Science. Tussen deze opener en afsluiter staat echter nog veel meer om van te genieten.

Als derde betekenis van het woord “icoon” zegt Van Dale hierover: “persoon die, voorwerp dat een bepaalde periode, partij, club enz. als het ware belichaamt.” Ik zeg dat The Spirit of Radio de muziek van Rush belichaamt. Het is een nummer dat voor mij een speciale betekenis heeft. Met het verloop der jaren en met het waardig ouder worden is mijn slaappatroon meer en meer ontregeld geraakt. Stress? Welke stress?

Ik slaap wel maar te kort en te krachtig. Als ik slaap, mag je een bom naast mij doen ontploffen, je gaat mij niet wakker krijgen maar na al te vaak vijf à zes uren nachtrust is het gedaan. Nu weten jullie ook waarom ik vaak zo vroeg (stipt om 6u00) een album opleg. Tegen dan ben ik al gewassen, gekleed en gevoed met een stel boterhammen en een paar koppen sterke koffie. Maar al te vaak staan mijn oogjes maar halfopen en die werkdag moet dan nog beginnen...

Soms heeft het een negatieve invloed op mijn humeur, maar dan leg ik bijvoorbeeld The Spirit of Radio op, met dat heerlijk herkenbaar intro, de wervelende gedreven drumpatronen van Mr. Peart, dat glorieuze middenstuk. Het is een heerlijk opzwepend nummer. Het blaast iedere dreigende, donkere donderwolk weg. The Spirit of Radio is fantastisch. Muziek redt (de kwaliteit van) vele levens.

De titel Freewill zegt het al, het is een favoriet onderwerp van Neil Peart én ook van mij. Wat je doet in het leven, bepaal je zelf. Hoe je mensen en de wereld behandelt, bepaal je zelf maar behandel dan alles en iedereen zoals je zelf wilt behandeld worden. Opnieuw is dit een lied met een sterk thema uitgewerkt in een sterke song.

Jacobs Ladder is een aardig lang nummer met betrekkelijk weinig teksten die echter wel “staan als een huis”, zo luidt het cliché. Muzikaal is dit opnieuw bijzonder sterk: hoe Rush hier de song opbouwt en uitwerkt is magistraal. De volgende twee nummers Entre Nous en Different Strings (dat laatste met hoesontwerper Hugh Syme op piano en met een rot fade-out) vind ik minder, te lieflijk. Mijn excuses.

Natural Science is Natural Science, in drie delen: Tide Pools, Hyperspace en Permanent Waves. Het is tevens adembenemend, de live-versies hiervan zijn zo mogelijk nog beter, nog krachtiger, nog sprankelender. Dan mag de volumeknop iets hoger. Dit is Rush, dames en heren, waag het om dit te vergeten.

Op ieder album zul je hoogtepunten vinden, zul je zaken vinden die je in hogere sferen brengen (zonder het zware hoofd de dag nadien) maar ook zaken die je iets minder doen. Neem alle fantastische ingrediënten van A Farewell to Kings, Hemispheres en Permanent Waves. Roer goed met veel liefde en gevoel en je krijgt Moving Pictures. Later daarover meer, hoop ik, want hoe moet ik een icoon als Moving Pictures aanpakken?

» details   » naar bericht  » reageer  

Rush - Hemispheres (1978) 4,5

8 januari, 09:08 uur

Album nummer zes tot dan toe is ook album nummer twee in hun tweede fase, het is maar hoe je het bekijkt maar de drang vooruit manifesteert zich feller en feller. Hemispheres is een prachtig klinkend album dat ik op een moddervette vier heb staan, maar voortdurend mij wil duwen naar een halve ster meer, want dit is goed, dit is heel goed. Opmerkelijk zijn de speelduur van dit album, hun tweede kortste met 36 minuten, en hun eerste instrumentaal nummer ooit.

Samen met opvolger Permanent Waves culmineert hun lichtjes veranderde muzikale richting in een absoluut topalbum dat Moving Pictures tot op de dag van vandaag blijft. Toch is er nog lichte verankering in het verleden, de opener. Cygnus X-1 Book II heeft een thema dat mij zo aanspreekt: de eeuwige strijd tussen rede en gevoel, de zoektocht naar evenwicht tussen beide, Cygnus Bringer of Balance. Ik vind het ook veel beter uitgewerkt en vloeiender klinken dan Cygnus X-1 op het vorige album A Farewell to Kings. Perfect evenwicht tussen teksten en muziek, het doet mijn gedachten vaak afdwalen naar het latere nummer Natural Science.

Circumstances laat een quasi contemplatief nummer horen waarin Neil Peart het in de eerste twee verzen heeft over zijn eerste (mindere) ervaringen in Engeland. Het is een klein maar fijn nummer, ook al welkom als rustpunt na de intense opener. The Trees is één van mijn favoriete Rush nummers, met opmerkelijke teksten over ogenschijnlijke gelijkheid. La Villa Strangiato dan maar? Wat was me dat de eerste keer, lang, lang geleden! Een instrumentaal nummer dat op meer dan 9 minuten afklokt, dat de raarste wendingen bevat en nog altijd een publiekslieveling is gebleven.

De teksten op Cygnus X-1 Book II én op de rest van dit album vind ik fenomenaal, Neil Peart verlaat meer en meer de Sci-fi teksten, observeert en geselt die drums als nooit tevoren. Boeken lezen begon als een tijdverdrijf in de vele dode tijd tussen de optredens door en werd een kleine obsessie. Het levert in zijn teksten pracht op, zonder de praal, en hij zou zich verder blijven ontwikkelen en overtreffen volgens zijn motto “What is the best thing I can do today?”.

Awel, ik verhoog. Terecht.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rush - A Farewell to Kings (1977) 4,0

5 januari, 11:45 uur

Het stuk zelf ga ik hier niet plaatsen in verband met de copyright regels, maar op pagina 266 van de derde editie van de Hard Rock en Heavy Metal Encyclopedie (met James Hetfield op de omslag) lees ik dat Rush na het livealbum All the World's a Stage iets meer tijd neemt / krijgt om hun eigen Anthem Records op te richten en een nieuwe, artistiek licht gewijzigde richting in te slaan. Het was niet de eerste keer, het zou ook niet de laatste keer zijn.

Ook lees ik dat A Farewell to Kings afwisselend romantische melodieën biedt samen met overdonderende stukken, waarbij synthesizers hun intrede doen. Dat vat volgens mijn bescheiden mening aardig dit album samen, maar er is zoveel meer.

Dit wordt de start van de tweede periode van Rush met opnieuw vier albums, afgesloten met het livealbum Exit... Stage Left in 1981. Voordien was het vier studioalbums in drie jaren tijd, nu volgen vier studioalbums in vijf jaren tijd. Nog altijd een aardig tempo, me dunkt, volgehouden in tijden waarin er ook volop en langdurig werd getoerd. Dat zal jaren later zijn gevolgen hebben.

Naast het uitbreiden van het instrumentarium, vooral het drumstel van Neil Peart, voel ik ook meer dan ooit en definitief voor de toekomst zijn alsmaar toenemende tekstuele invloed met afwisseling tussen fictie en realiteit, tussen zijn belezenheid en zijn observaties. Meer dan ooit krijgt hij carte blanche qua teksten. Waartoe leidt dit allemaal?

Dit leidt tot een album met een aantal fantastische stukken muziek (A Farewell to Kings, een fenomenaal Xanadu, de klassieker Closer to the Heart), maar ook met stukken muziek waarmee ik meer moeite heb, i.e. de rest. Cinderella Man is mooi rustig met een stomend middenstuk, Madrigal overtuigt mij nog altijd niet en Cygnus X-1 voel ik nog altijd als krampachtig aan, een relikwie uit hun eerste periode, waarin dergelijke lange nummers niet altijd slaagden in hun opzet. De zucht naar vooruitgang zal hen echter nooit afschrikken om het toch te proberen.

Maar je hebt ook Xanadu, voor mij het hoogtepunt op een album dat samen met de twee opvolgers langzaam opbouwt naar de albumkraker van jewelste, Moving Pictures. Maar je hebt ook het prachtig open geluid waarbij de muziek en de muzikanten volop tot hun recht komen. Rush blijft Rush met het vizier op de toekomst, met het verlangen om zich open te stellen voor de wereld rondom hen, met een muzikale “prowess” / vaardigheid om U tegen te zeggen. Het wordt een hele mooie tweede era, niet mijn favoriete want dat is de periode daarna. Artistiek tonen ze hun talenten, spreiden ze hun vleugels en zetten ze het pad uit voor talrijke navolgers.

» details   » naar bericht  » reageer