menu

Hier kun je zien welke berichten Chrisseh als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Danny! - Charm (2005)

4,0
Nog zo'n leuke release van Def Jux.. maar beslist zónder het Def Jux geluid. Haast het tegenovergestelde, een beetje in de trant van Kanye West, maar daar wil hij niet mee vergeleken worden:

Can't stand it when they call me Kanye West, I'm past it,
a better description would be A Tribe Called Quest on acid,
or, EPMD on LSD.

- The Last Laugh.

Gewoon leuke, grappige lines met een heerlijke flow en Danny (aka D. Swaine) heeft een leuke stem om naar te luisteren. Heeft wel wat kritiek, zo haalt hij in een skit zowel 'gangstah'-hiphop als ('wannabe') intellectuele hip hop naarbeneden:

(twee MC's 'freestylen')
Yo, I jump from cypher to cypher,
like a baby's mom jumps from diaper to diaper,
yo, I must be deep, cuz I rap about HIV.
if you don't rap about Afrika, then you're wack, bra
(als in: bro)
I'm real hip-hop yo.
- [volgende 'mc']
Yo guns, coke, ice, bitches, rims, grillz, weed, riches,
so many chains, my neck, itches,
I'm so awesome.
[Danny komt eraan]
(MC 1:) Eyo hold up, here comes D.Swaine.. lame ass nigger.. Kanye West wannabe... He ain't real hip-hop.
(MC 2:) He makes dopes beats though.
(MC 2:) Yeah that's true.. Hey D.Swaine, come join!

---
En dan begint de beat en rapt ie wat. Het is ook een verhalend-album, á la Mr. Lif's I Phantom; het is een groot verhaal, een beetje aan elkaar genaaid door voice-mail messages. Er zijn wel redelijk wat skits, maar nooit erg lang waardoor het niet stoort.

Een erg lekker album met goede producties, paar leuke lines en een goede rapper. Errúg luisterbaar.

Ghettosocks - Treat of the Day (2009)

3,5
Had ik hier teveel van verwacht? Waarschijnlijk ook, maar ik denk ook dat hier veel meer in had gezeten.

Er zitten maar een paar echte tracks op waarvan ik denk, ja, eindelijk, nieuwe vette tracks van Ghettosocks. Natuurlijk Don't Turn Around, maar misschien nog wel de heerlijke track Role Models. Ook Not Impressed heeft een lekkere beat, maar dan is het meteen weer jammer als Cesar Comanche begint met z'n verse.

Maar over het algemeen haalt het het niet bij Get Some Friends. Over de gehele linie is er niet veel mis mee, maar zó veel meer dan dat is het ook weer niet. Terwijl ik dat van Ghettosocks wel verwachtte.

De producties zijn goed, maar er zijn maar een paar die echt bij Ghettosocks passen zoals de meerderheid dat bij GSF wel doet. Een track als Onlyindamornin' is zeker leuk, maar past meer op een mixtape a la I Can Make Your Dog Famous.

En zoals eerder gezegd, te veel gastartiesten. Ik houd er wel van als gastartiesten gewoon 'bij' een track 'horen'. Bijvoorbeeld Edgar Allen Floe op Don't Turn Around. Maar veel van de overige gastartiesten horen niet op deze tracks.

Nee, geef mij maar een G'socks in een stoffige basement en een DIY-ethiek ipv de studio met producers en vriendjes

*Ik kan me trouwens wel voorstellen dat veel mensen deze plaat beter dan GSF vinden. Het is iets meer straight forward.

Jedi Mind Tricks - Servants in Heaven Kings in Hell (2006)

4,5
Wát een goed album. De teksten zijn ook anders dan ik me van VbD herinnerde, meer maatschappij kritisch (Shadow Business, Uncommon Valor) of persoonlijk. En deze aanpak staat mij véél meer aan dan de redelijk groffe 'ik maak je dood' (om het maar even makkelijk te zeggen) rap.

Alhoewel de Vinnie zeker op de gewéldige producties van Stoupe (samen met Kno waarschijnlijk m'n favoriete producer momenteel) leunt, komt Vinnie toch ook zeker erg goed en zoals gezegd vaak met goede teksten.

En tja, dan ook nog Uncommon Valor. Zoals iedereen zegt komt R.A. té hard. Als die gast ooit nog een door Stoupe-geproduceert album uitbrengt... Maarrr, ik vind Vinnie toch ook zeker hard komen,

I don't know why I'm over here, this job evil.
They sent me here to Vietnam to kill innocent people.
(...)
I didn't sign up to kill women or any children...
for every enemy soldier we're killing six civilians.


zonde van zo'n mooie verse dat ie door een nóg betere verse in de schaduw komt te staan.

Ik denk dat ik maar begin met een 4*, met zeker een kans op een 4,5. En, durf ik het te zeggen.... van wat ik me herinner, beter dan VbD. (IMO)

Junk Science - A Miraculous Kind of Machine (2010)

3,5
De tijdelijke stop die het prominente Definitive Jux een half jaar geleden aankondigde, sloeg een gat in de ondergrondse hiphopscene. De gevolgen van deze pauze zullen voor de bekendere ‘Jukies’ waarschijnlijk kleiner zijn dan voor de voormalige Def Jux-acts met minder naamsbekendheid. Junk Science behoort tot die laatste groep. Het lijkt erop dat dit duo genoeg had van het wachten op haar ex-label - de eerste single van dit album dateert al van meer dan een jaar geleden - en uiteindelijk heeft frontman Baje One het heft in eigen handen genomen en is hij zijn eigen label gestart. Het eerste album dat verschijnt op het gloednieuwe Modern Shark heet A Miraculous Kind of Machine en is het derde album van Junk Science.

De eerste plaat genaamd Feeding Einstein viel vooral op door de volle beats van producer Snafu en de positieve raps die met hoorbaar plezier werden gebracht door MC Baje One. Bij het tweede album, dat geruisloos onder Definitive Jux werd uitgebracht, sloegen de twee een andere weg in met gladdere, iets geliktere producties, maar met dit derde album gaat Junk Science deels terug naar de speelse beats en raps waar het mee begon.

Zo begint A Miraculous Kind of Machine lekker energiek. Hoewel de track Fire Drill nauwelijks meer een verrassing kon worden genoemd, blijft het een nummer dat door de drukke, chaotische beat van Snafu meteen goed de toon zet voor de rest van het album. Dit soort producties is grotendeels de ruggengraat van deze ‘machine’: upbeat, met vrolijke ritmes en stoffige drums eronder. Af en toe neigt het weer naar de modernere, geliktere sound van het vorige album, maar het past allemaal alsnog in het totaalplaatje.

Baje One blijkt zeer geschikt voor dit soort beats, met zo nu en dan een versnelling in tempo voor de variatie. Tekstueel komt hij soms scherp en eerlijk uit de hoek, zoals op Really, Man, waar hij nuchter rapt over zijn veranderde levensvisie: “Now I’m twenty-two, four years of passing college//Lot of smart folks really thought I had some knowledge//Twenty-five, three years of being self-taught//Laughing at what my twenty-two year old self thought//Now I’m twenty-eight, and the only thing I know is//I don’t really know shit//That’s what I’mma roll with.” Baje Ones teksten zijn echter bij lange na niet altijd zo rechttoe rechtaan en makkelijk te volgen. Vaak brengt hij vage, abstracte rhymes die qua onderwerp van de hak op de tak springen. Gelukkig blijft het allemaal goed klinken - over de soms even aparte producties van Snafu - zodat het nooit een doorn in het oog wordt. Dit is ook tegelijk een van de sterkere punten van Junk Science: de heren voelen elkaar goed aan.

De gastartiesten passen ook goed bij het album, in de zin van dat ze niet echt uitblinken maar ook nooit ondermaats presteren. De meeste featurings zijn bekenden in de Junk Science-kring en leden van het overkoepelende Nuclear Family-collectief. De meest prominente gast is Tone Tank die met een eigen track in de vorm van het komische Words from the Boro Prez een bijdrage levert. Met een humoristische ondertoon legt hij - over een slome productie - op zijn gemak uit waarom hij geschikt is als ‘Borough President’ van New York.

Al met al is A Miraculous Kind of Machine een consistent album geworden dat nergens fenomenale hoogtes bereikt, maar ook geen diepe dalen kent. Beide leden van de groep zijn wat ouder en wijzer, maar over het algemeen voeren plezierig in het gehoor liggende tracks de boventoon. De motor van deze miraculeuze machine is zonder twijfel Snafu, die keer op keer aparte maar toch catchy beats levert - wat als goede begeleiding dient voor de weinig bijzondere, abstracte raps van Baje One. Ook alle aanwezigen lijken zich op hun gemak te voelen, wat resulteert in een lekker losse sfeer die over het album heerst. Nergens lijkt Junk Science zichzelf te serieus te nemen, iets wat de luisteraar ook niet moet doen. Met dit album zal Modern Shark het voormalige Def Jux niet doen vergeten, maar het is een alleraardigst begin.

Junk Science - Feeding Einstein (2005)

4,5
Erg onbekend groepje, maar ik vind 't zeer de moeite waard. Ik zocht ooit op Google naar de Nederlands Nuclear Family, maar kwam per ongeluk op de New Yorkse hip-hop groep met dezelfde naam. Twee van de NYse Nuclear Family (een groepje van zeven), vormt deze groep: Junk Science. De MC is Baje One, de producer voornamelijk Snafu.

Ik vind dit over 't algemeen een erg lekker albumpje. Het is een beetje... vage hip-hop, dus je moet er maar wel van houden. Het is geen traditionele, straight-in-your-face hip-hop, maar eerder twee mensen die gewoon wat leuks doen. En dat klinkt gewoon erg lekker, maar ik denk dat je er maar net van moet houden.

Er zit redelijk wat kritiek op allerlei dingen in, maar ook zelfspot. Zoals op House Wigger is er kritiek op de generalisatie van hip-hop.

"They said this music is not for us,
and that's one of them things you've got to trust,
but if you don't trust them then you won't believe that,
ever since I was a kid all I heard was feedback,
like,
- nanana, Mike [- de MC] is a wigger,
I'm just trying to make my worldview a little bigger, plus,
I don't try to be black, nigger don't believe that,
got enough trouble being white an'all that's a deep fact".


Enniewee, ik vind dit gewoon een lekker plaatje.

Oh, en er staan ook wat liedjes op hun site (en myspace), geloof ik, als iemand hier geinterreseerd is geraakt.
(www.nukfam.com/junkscience)

Modill - Midnight Green (2005)

3,5
Zoals die tandpasta... een beetje vreemd, maar wel lekker.

Ik denk dat die zin dit album het best beschrijft, en dan vooral qua productie. De productie vind ik toch wel het meest opmerkelijk aan dit album. Het is alleen maar de vraag of het je aanstaat, aangezien het erg druk is (vind ik). Soms een beetje te druk waardoor ik het niet altijd erg lekker vind weg luisteren. Tjah, vreemd dus. Zo deed het me bij vlagen aan de productie van Blackalicious denken (zoals bij het begin van Nightly). Voor de rest klopt die vergelijking niet allemaal.
Dus, over het algemeen vind ik de productie goed, maar soms te druk.

De MC, Racecar vind ik wel goed. Hij flowt gewoon lekker, niet veel beter niet veel minder. Ook niks mis met zijn stemgeluid. De gastartiesten aan de andere kant vind ik vaak niet zo.

Om eerlijk te zijn vind ik dit album dan ook niet zo jazzy en/of soulvol. Het heeft wel wat raakvlakken, maar écht jazzy productie vind ik het nooit worden.

Nu lijkt dit een heel veel kritiek, maar schijn bedriegt. Ik vind dit wél een lekker en goed album, en het heeft zeker ook goede liedjes. Eerste die in me opkomt is 'Send me to Bliss'. Touchdown en Music zijn ook lekker.

Dus ja. Lekker, goed album. Ik vind de laid-back nummers (Send Me To Bliss) het best, aangezien de drukke productie daar niet aan de orde komt.
Maar zit erg goed in elkaar. OK producer, goede MC.
3,5*


Overigens moet ik erbij zeggen dat dit mij een erg groei album lijkt. Vooral de productie is volgens mij een kwestie van even wennen. Ik denk dus dat als ik dit vaker zal luisteren, dat dit wel een 4 of 4,5 kan worden.