Nog even over Gaffney - waar ik verder weinig van weet - ik heb wel het idee dat hij een belangrijke factors was voor de lo-fi sound van Sebadoh, al die albums erna vind ik eigenlijk maar plat en weinig aan. Gaffney blijkt nota bene verantwoordelijk voor mijn favoriete momenten op dit album; Violet Execution, Scars, Four Eyes, Supernatural Force, en in iets mindere mate Holy Picture Limb By Limb en de afsluiter.

Oké, om Barlows The Freed Pig, Truly Great Thing en Spoiled - prachtig gebruikt in de afsluiting van 90s cult classic Kids - kun je natuurlijk ook niet heen.

Anyway, de bizarre sound op dit album, waar dunne stekelachtige fuzz-lagen op random momenten opduiken tijdens liedjes met een kop en een soms ingekorte staart - is voor mij ongeëvenaard, en het aandeel van Gaffney hierin is cruciaal. Hierna neemt de serieuze songcraft van Barlow toch de overhand, en mede door de opgedirkte productie heb ik daar toch minder mee. Geef me dan maar de gekte van The Folk Implosion.

Die Loewenstein is voor mij een nog groter mysterie, eigenlijk.