stem geplaatst

stem geplaatst

Nummers vanuit de blues, maar al met een eigenzinnige twist eraan. Geen echte rave-ups op deze plaat, maar lekker fuzzy en grof gespeelde beat-songs, waar het spel van Clapton en Beck elkaar stilistisch nog niet heel veel lijken te ontlopen.

Nu weet ik niet of ik naar een hele zorgvuldig opgepoetste remaster zit te luisteren en de rest hier naar een vertrapte en moe-gedraaide vinylplaat zit te luisteren, of dat we tegenwoordig door alle technologische ontwikkelingen gewoon een ander soort productie gewend zijn, maar voor een live-plaat uit de jaren 60 is dit eigenlijk precies wat ik had verwacht.

Daarnaast stond deze band juíst bekend om zijn garage/proto-punk-freakout-trashy-rave-up-geluidsbakken. Alsof ze van de blues een happening wilde maken. En dat lukte ze aardig wat mij betreft; Too Much Monkey Business (ik ben geen Clapton-fan, maar na deze solo zou ik dat bijna worden, allejezus!), I'm a Man en Smokestack Lightning zijn qua power niet kapot te krijgen.

Op Five Long Years wordt de midtempo blues al verwrongen met rare live atmospherics (komen die vanuit de bass, de gitaar of de drum kit?). Zulke soundbending gebeurt welk vaker op het album, bijvoorbeeld vlak voor de 2e minuut van Pretty Baby. Respectable en Here 'Tis zijn tof en hebben een mod/soul-vibe die tegen de ska aanhikt. Al is de rave-up van laatstgenoemde bijna buitenaards.

En dat is wat mij betreft het interessante aan deze plaat - ja, het is een bluesplaat, maar de rave-ups, hysterische sfeer en gekke hick-ups doen ook vermoeden dat hier een zaadje wordt geplant voor iets anders.