menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Reint. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019, november 2019, december 2019, januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020, mei 2020

PMD - Shade Business (1994) 3,5

afgelopen maandag om 14:31 uur

stem geplaatst

» details  

The Strokes - The New Abnormal (2020) 3,5

18 mei, 11:32 uur

Hoewel in mijn optiek The Strokes over het algemeen na First Impressions een dalende lijn hebben ingezet, waren er altijd wel één of twee nummers die ik tot hun beste werk rekende. Alsof ze door hun experimenteerdrift een op de vijf keer raak schoten.

Deze plaat is denk ik een van hun meest constante sinds een lange tijd, dat is meteen de kracht en de zwakte van de plaat. De band vliegt qua sounds weinig uit de bocht, en klinkt soms zelf iets té clean. Daarnaast zijn er nummers waarop Julian gewoon de akkoordenprogressies volzingt, zonder dat er echt sprake is van een uitgewerkt nummer. Vooral op de eerste helft van de plaat.

Dat gevoel heb ik in ieder geval niet bij de science fiction-ballad At the Door, Anastastia-cover Ode to the Mets, "You're the Voice"-pastiche Eternal Summer, de sombere Is This It?-zondagsnostalgieën van Not the Same Anymore en Why Are Sundays So Depressing.

Verder vind ik de opener niet sterk, maar het gitaarspel van Fab en Albert op dat nummer is dan weer een carrièrehoogtepunt op zich.

» details   » naar bericht  » reageer  

U-God - Golden Arms Redemption (1999) 3,5

16 mei, 12:51 uur

Er staan best een aardige nummers op waarop U-God wel iets unieks doet. Hij is toch een vreemde eend in de bijt, met rare knipogen naar disco en dancehall, en het casual brengen van lines als "strap a grenade to my dick"

Mijn favorieten: Dat's Gangsta, Lay Down zijn beiden de energieke - bijna punk - U-God ten voeten uit, Night the City Cried, Pleasure Or Pain, Hungry, Star in your Lane zijn vreemde introspectieve tracks, en verder is Bizarre heel sterk en is er een vette Raekwon-verse op een matige track te vinden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Raekwon - Immobilarity (1999) 3,5

16 mei, 00:51 uur

Groot kwaliteitsverschil natuurlijk met Cuban Linx, maar wie wat weet van de Wu-geschiedenis is dat geen verrassing. Ik vind het eigenlijk het eigenlijk wel een hele goede plaat.

De Wu-Tang-referenties worden ingeruild voor een directe, dicht-op-de-huid straat-storytelling; Live From New York dus. Het doet me qua sfeer dan ook vooral denken aan It Was Written, met een vleugje CNN en vroege Mobb Deep. De pianobeats zijn nergens heel indrukwekkend, en hebben vaak ook iets eentonigs. Tegelijkertijd zijn de geluiden een perfecte achtergrond voor Raekwons agressieve rapstijl. Raekwon klinkt alsof hij doorgesnoven achter de microfoon staat en daardoor werkt het. Je hebt steeds het idee dat hij tien dingen tegelijk heeft gezien en zijn verhaal zo snel mogelijk kwijt moet.

De plaat klinkt dus niet meteen als een Wu-Tang project, maar dat zit Rae nergens in de weg. De producties zijn niet grimey zoals een Mobb Deep, maar hebben wel een enorme overtuigingskracht als ongeromantiseerde soundtrack van de straten de New Yorkse ghetto.

Misschien zou de plaat dan weer geen uur moeten duren, en de features van American Cream Team halen Rae's niveau helaas niet. Fuck Them en Forecast vind ik ook niet echt werken, en het is dat Rae op Pop Shit weet hoe hij de beat moet slopen, want zelf verdient die geen schoonheidsprijs.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wu-Tang Clan - A Better Tomorrow (2014) 3,0

15 mei, 20:28 uur

Oei.

RZA is al jaren de weg kwijt, en daar lijdt elk Wu-project onder. De man is duidelijk een creatief en origineel muzikaal denker, maar zijn radar voor wat er in één track past of waar zijn groepsleden behoefte aan hebben is duidelijk off. Neemt niet weg dat veel van zijn mederappers ook al jaren niet meer op oud niveau zitten.

Dat zorgt ervoor dat een hele hoop nummers potentie hebben (voor mij zijn dat Never Let Go, Mistaken Identity, Hold the Heater, Crushed Egos, Keep Watch) maar de mist in gaan door houterige flows, lelijke gladgestreken r&b-zang of houterige gitaar/drum-riffs. RZA gaat voor soul, maar komt uit op de Black Keys zonder visie.

Op A Better Tomorrow en Wu-Tang Reunion weet hij wel de juiste snaar te raken, en vallen de visie van de muziek en de hoes samen: een soort van volwassen en conscious state of the nation adress terwijl de Obama-periode tegen zijn einde loopt.

De echte Wu-Tang weirdness waarvoor we The Wu allemaal zo hoog hebben zitten komt voor mij alleen terug op het surrealistische met ODB-vocalen behangen Pioneer the Frontier, de geslaagde twangy country-banger Preacher's Daughter (ik vergeef ze het refrein), en de zware jungle noir Necklace.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ghostface Killah - The Brown Tape (2013) 4,0

Alternatieve titel: Twelve Reasons to Die: The Brown Tape, 15 mei, 18:50 uur

Adrian Younge heb ik altijd iets te retro en oubollig gevonden, maar gelukkig is er deze plaat waarop de beats zijn vervangen door Apollo Brown (mij onbekend, maar ok). Nou is het origineel echt niet een plaat waarop tekstueel echt interessante of vette dingen gebeuren (de rappers klinken bekoeld, en te veel gebonden aan verhaallijn), maar de sfeer en het concept werken wel visueel.

Goed, de producties van Apollo Brown dus. De plaat moet even op gang komen voor mij, maar vanaf The Center of Attraction (met een spaz-feature van Cappadonna) tot en met Murder Spree zijn fantastisch. Met name Enemies All Around Me, Revenge Is Sweet en Murder Spree horen bij het beste van Ghostface's laatste 10 jaren wmb.

Platenruis is wel iets te aanwezig ja.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wu-Tang: The Saga Continues (2017) 2,5

14 mei, 12:28 uur

stem geplaatst

» details  

Count Bass D - Dwight Spitz (2002) 4,0

14 mei, 02:11 uur

stem geplaatst

» details  

Wu-Tang Clan - The W (2000) 3,5

12 mei, 20:06 uur

stem geplaatst

» details  

Bob Marley & The Wailers - Rastaman Vibration (1976) 3,5

6 mei, 21:42 uur

Ik had nooit veel met Bob Marley, totdat ik er in 2012 achterkwam dat ik dol ben op zijn vroege werk met The (originele) Wailers. De vraag voor mij is; waar tussen Soul Rebel en One Love gaat het voor mij precies fout?

Deze plaat komt vlak na de Britse doorbraak van de Live-versie van "No Woman No Cry", en wat ik interessant vind is dat Marley hier eigenlijk gewoon kiest voor hele strak gespeelde, maar relaxed en loom aandoende reggae. Geen grootse pogingen om anthems of hits voor een groot publiek te schrijven, maar gewoon nummers die goed in elkaar gestoken zijn maar nooit het originele genre verloochenen door een te gladde sound.

Who the Cap Fit en Johnny Was springen eruit. Verder zijn Positive Vibration, War en Night Shift sterke nummers. De andere nummers springen er voor mij wat minder uit, maar slecht is het nooit.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wu-Chronicles (1999) 2,5

4 mei, 12:36 uur

Weet niet helemaal wat de geschiedenis van deze verzamelaar is. Het lijkt een combinatie van een of twee klassiekers, een paar gastverses van Wu-Tang rappers van die uiteenlopen in kwaliteit, een paar tracks van Wu-affiliates en twee demo's.

Absolute hoogtepunten zijn: Cold World [RZA Mix], Tragedy, Black Trump. Verder vind ik Latunza Hit Young Godz en '96 Recreation goede tracks, en zijn de laatste tracks echte aanraders voor wie RZA's keyboardproducties op Wu-Tang Forever waardeert.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wu-Tang Killa Bees: The Swarm, Volume 1 (1998) 3,5

4 mei, 12:21 uur

In mijn herinnering was dit een beetje een belachelijk project met anonieme rappers en middelmatige RZA-beats. Moet ik toch op terugkomen; de producties zijn niet van RZA's hogekwaliteitsperiode ('94-'96), maar zijn lekker grimy en rommelig gemixt en hebben allemaal wel iets waardoor je je oren spitst.

De keyboardbeats van RZA's kamp doen denken aan albums Bobby Digital in Stereo, Ironman en Wu-Tang Forever. Die productie-aanpak heeft niet altíjd de meest memorabele resultaten; doordat dezelfde geluiden vaak worden gebruikt worden ze soms eentonig. Toch lukt het door middel van de komische The Swarm-dialoogskits deze plaat om een sfeertje te creëren, onder andere met producties van Mathematics, DJ Devastator, Bolo Gah, The Blaquesmiths, Darkim Be Allah, en one-offs van rappers Inspectah Deck en Remedy.

En die anonieme rappers... het is niet alsof we deze Wu-affiliates de geschiedenisboeken in zullen gaan, maar ze klinken allemaal wel heel hongerig en weten allemaal wel hoe je een microfoon sloopt. En in tegenstelling tot wat je misschien verwacht is er inhoudelijk ook echt wat te genieten, zeker tegen het eind van de plaat. Er staan meerdere onverwachts goeie tracks op, zoals opener Intro / The Legacy, Punishment, Bronx War Stories, Defendant, On the Strength, Where Was Heaven en holocaust-track Never Again.

Neemt niet weg dat de hoogtepunten toch van de usual suspects komen: Execute Them, And Justice for All, Cobra Clutch en '97 Mentality.

» details   » naar bericht  » reageer  

Infamous Mobb - Special Edition (2002) 3,0

29 april, 12:49 uur

Off-shoot van Mobb Deep, dus echte QB-rap in de hoek van Capone-N-Noreaga en Mobb Deep ten tijde van Thug Muzik. Het is wel een plaat die duidelijk maakt hoe bepalend het stemgeluid van een mc kan zijn voor de overall kwaliteit.

Er zit een rapper bij die klinkt als een rap pavarotti (gastrapper Hostyle?), Ty Nitty die klinkt als Sticky Fingaz die door een voicebox spreekt, en twee rappers die gewoon anoniem blijven. Komt bij dat de rappers eigenlijk niks te vertellen hebben. Op het moment dat Prodigy zijn kop opsteekt op Killa Queens schrik je je een hoedje: het is de eerste verse waarvan je zowaar registreert wat er wordt gezegd. Hetzelfde gebeurt op We Don't Give a F, waar Havoc met maar 8 regels de rest van de kaart rapt.

Omdat de hooks en teksten door de stemmen wat idioot klinken (Born Again) worden de producties - het sterke punt van de plaat - regelmatig tekortgedaan. Titelnummer Special Edition werkt omdat de rappers elkaar constant afwisselen, waardoor de verveling steeds wordt uitgesteld.

De producties van The Alchemist, die de meeste beats deed op deze plaat, zitten hier allemaal iets meer in de horrorsoundtrack-hoek dan de meer sferische, onderkoelde MD-producties van Havoc. Neemt niet weg dat Alchemist - waar ik nog niet echt een totaaloverzicht van heb - hier liet zien dat hij makkelijk het stokje kon overnemen van Havoc, en wist hoe hij gericht moest produceren. En betere rappers verdiende.

Betere nummers zijn IM3, Special Edition, en War, I Rep, Mobb Niggaz, het soulvolle Back In The Days, Shuggie Otis-flip Big T.W.I.N.S.. Maar de uitschieter is zoals hierboven gezegd de zeldzame Havoc-productie We Don't Give A... .

» details   » naar bericht  » reageer  

Inspectah Deck - Uncontrolled Substance (1999) 3,5

24 april, 18:47 uur

Omdat ik rekening had gehouden met een wat matige plaat - Deck was een van de laatste kandidaten, de originele beats gingen ten onder in een overstroming van RZA's studio en de algemene Wu-kwaliteit ging rond deze periode gestaag omlaag - valt deze plaat me best mee. Het is duidelijk geen klassieker, maar de meeste beats zijn in orde en Deck rapt eigenlijk altijd op hoog niveau.

Grootste achilleshiel van de plaat is de middelmatigheid, het gebrek aan een echt meeslepend concept en de lengte. De beste nummers staan aan het begin en het midden van de plaat maar na negen nummers worden de goede songs steeds schaarser. Voor de hooks en producties wordt er veel geleend van disco, funk en een latin/soul-tintje, waardoor de plaat grotendeels laidback blijft.

Wel opvallend: er staan twee songs op met samples die op Ghostface-platen zijn gebruikt: A Change Is Gonna Come op de titelplaat voor Fish, en Elevations sample van David Axelrod - Terri's Tune, die op Ghosts Stay True terugkeerde.

» details   » naar bericht  » reageer  

Capone-n-Noreaga - The War Report (1997) 4,0

24 april, 02:24 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Portishead - Dummy (1994) 4,0

21 april, 17:04 uur

stem geplaatst

» details  

La Femme - Mystère (2016) 3,5

18 april, 15:01 uur

stem geplaatst

» details  

Playboi Carti - Playboi Carti (2017) 4,0

15 april, 16:27 uur

Als 'mumble rap' een gevestigd subgenre zal worden om een bepaalde stroming binnen de trap aan te duiden, dan zal Playboi Carti boeken in gaan als de belichaming ervan. Om Carti een rapper te noemen is al een misverstand. Ja, hij rapt zo af en toe, maar van echte verses is nooit sprake. Er is een flow, er zijn volzinnen die steeds op hetzelfde stopwoord eindigen... Carti is een hypeman op zijn eigen plaat, en deze hypeman doet vervolgens ook nog eens zijn eigen ad-libs.

De emotie en sturing komt dan ook vooral van de beats, die net zo'n interessant verhaal hebben: Playboi Carti kiest voor affectieve, soms emotionele, soms vrolijke trapbeats. De minimalistische en atypische producties lenen van house (Lame Niggas, Other Shit), shoegaze en cloudrap (Kelly K, Yah Mean, Location, Flex) en fluterap (Dothatshit!).

Om de monotone nummers te vergezellen zijn er ook daadwerkelijk melodische nummers: classic Magnolia en Lil Uzi Vert-collab Wokeuplikethis.

» details   » naar bericht  » reageer  

Nas - I Am (1999) 2,5

Alternatieve titel: I Am...The Autobiography, 15 april, 16:22 uur

Waar Nas op It Was Written de uitgebreide en commerciëlere producties gebruikte als een expansie van zijn straatpoëzie, schiet I Am bijna volledig in het rood. Vooruit, er stonden op It Was Written ongefundeerde gangsterfantasieën en misschien een onnodig r&b-refrein of casio-geluid, maar door de algemene visie was het een immersieve, filmische plaat.

Gek genoeg deelt deze plaat best wat producers (L.E.S., Trackmasters, DJ Premier), maar is de algemene vibe totaal anders. Weg zijn de Queensbridge-producties van Havoc, de boombapdrums en de mafioso-indrukken. In plaats daarvan luisteren we grotendeels naar eentonige en kale producties die doen denken aan ontwikkelingen in r&b, southern hiphop en gestripte G-funk. Allemaal prima natuurlijk, maar de producties zijn zelden goed en missen gewoon BAS. De producties op Dr. Knockboot, I Want to Talk to You, Ghetto Prisoners, Life Is What You Make It en K-I-SS-I-N-G zijn interessant, maar zijn saai uitgewerkt. Alsof Nas over de demo's aan het rappen is.

Nas kiest een paar keer voor de meer traditionele New York-stijl: NY State of Mind Pt. II en Nas Is Like. Dit zijn met Small World en Undying Love ook meteen de hoogtepunten.

Er staan nummers op die door de flows en hooks ronduit gênant te noemen zijn: I Want to Talk to You, You Won't See Me Tonight, Big Things, K-I-SS-I-N-G.

Nas rapt eigenlijk altijd goed (behalve op Big Things), maar verspilt ie eigenlijk zijn kwaliteitspoëzie op kale en karakterloze beats. Zijn teksten over Amerikaanse geopolitiek, ontrouw, obsessie, verloren vrienden, het gevangenissysteem zijn hierdoor aan dovemansoren besteedt. Zo rapt hij: "As the night close down on the Earth like gray dark rings/Light of cities in the nights, destination for Kings", maar dat zal aan velen voorbij zijn gegaan.

Misschien is het probleem van dit album wel het beste te illustreren aan de hand van Money Is My Bitch. Een steelpan speelt twee terugkerende mineurakkoorden, en Nas rapt de beat vol. Vier jaar later zou een opkomende rapper uit Queens dezelfde steelsound gebruiken voor een monsterhit van jewelste. 50 Cent wist met zijn nonchalante lage stem de juiste toon te raken op een beter uitgewerkte productie, en P.I.M.P was geboren. Een flutnummer misschien, maar je kunt 't je in ieder geval herinneren als het afgelopen is. Dat kan je van deze plaat niet zeggen.

Helaas zou de klad nog even doorzetten op Nastradamus.

» details   » naar bericht  » reageer  

Busta Rhymes - The Coming (1996) 4,0

15 april, 01:11 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Kool G Rap - 4, 5, 6 (1995) 4,0

9 april, 17:51 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Erick Sermon - Double Or Nothing (1995) 4,0

9 april, 16:52 uur

stem geplaatst

» details  

The Last Shadow Puppets - Everything You've Come to Expect (2016) 3,5

7 april, 11:59 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Tame Impala - The Slow Rush (2020) 2,0

7 april, 11:39 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

» details  

Arctic Monkeys - Tranquility Base Hotel + Casino (2018) 2,0

7 april, 11:35 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Erick Sermon - No Pressure (1993) 3,5

7 april, 10:22 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details