menu

Hier kun je zien welke berichten Reint als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Adam and The Ants - Prince Charming (1981)

4,0
Neil Tenntant over deze plaat: ''Listen to Prince Charming. It doesn't have any music in it really.'' Een rake opmerking, en een eigenschap die deze plaat zo goed maakt. Daar waar de vorige plaat nog een hoop rare popsongs zijn, zit je hier vaak gewoon naar hele rare aparte groovemuziek te luisteren. Het is een soort funk, die typisch Brits is en alleen na de punkbeweging gemaakt had kunnen worden. Heel bijzondere plaat, intelligente en pretentieloze popmuziek gaan hier hand in hand en dat is knap.

American Music Club - California (1988)

4,0
Ik vind deze plaat tot nu toe nogal wisselvallig, bijna schetsachtig. Een paar perfecte popsongs (Firefly, Lonely), twee mainstreamrockers en een hoop gemompel en gemopper. Dit komt ook een beetje doordat ik de akoestische begeleiding niet altijd hoorde op mijn mp3-speler. Dan klinkt Laughing Stock opeens heel raar.
Nu ik zie wat een goede waarderingen hij hier krijgt zet hem toch nog eens aan.

Firefly is een perfecte popsong waarin relaties worden vergeleken met eendagsvliegen en wordt opgesierd met een korte maar sfeervolle slide-solo (het liedje, niet de relatie). Het luchtigste nummer van de plaat, al zou je dat tekstueel gezien niet zeggen. Geniet van de luchtigheid nu het nog kan.

Somewhere heefte een Morrissey-achtige tekst (als in: de eenzame toeschouwer die eenzaamheid perfect, zelfs humoristisch kan weergeven), maar dan onder begeleiding van bijna reli-achtige rock (denk Nickleback, Third Day). Al hoort een zin als C'mon let's go out and really drunk tonight daar natuurlijk niet tussen.

Laughing Stock is een verstild nummer (de zang doet me hier denken aan Nederlands band At the Close of Every Day), al wordt de bedoeling mij niet helemaal duidelijk. Wel bezit het nummer een perfecte outro, wat me doet denken aan songs liedjes van Sun Kil

Moon, helder gitaarspel onder begeleiding van een goede drumbeat.

Lonely is de perfecte Shiver die Coldplay nooit had kunnen schrijven (zat het intro van dit nummer pas ook niet in een yoghurt-reclame?). Mede omdat deze tekst prachtig is en een stuk geloofwaardiger wordt gebracht en je ook daadwerkelijk raakt.

Pale & Skinny Girl
Dit nummer klinkt op sommige momenten alsof het is opgenomen in een catacombe, de situatie lijkt hopeloos. Eenzaam zie je blond meisje met gebogen hoofd lopen in een grauwe omgeving.

Blue & Grey Shirt
Het mooiste nummer van de plaat, een nummer dat niet lang genoeg kan duren.

Opvallend aan dit nummer en het voorgaande nummer is dat ze beiden even lang duren, en ook de overeenkomsten in de titels is geen toeval.

Bad Liquor
Een gekwelde schreeuw van een dronkelap trapt dit nummer in vliegende vaart af. Woedende harmonica, rollende gitaren en een schreeuw/praat-afwisseling maakt deze song tot een ware belevenis die klinkt als zinvol geweld. Gek genoeg klinkt dit nummer niet misplaatst, er schijnt een zekere melancholie door die het gemeen heeft met de andere nummers van de plaat. Dit nummer had wel misstaan op een rock & roll-paat.
Vooral de bridge is een fijne belevenis: ''You wanna have some fun?/No way!''

Now You're Defeated heeft het ritme van The Pogues' And the Band Played Waltzing Matilda en in chorus-verdronken gitaren. Weer een sfeervol nummer, die een vermoeide sfeer weergeeft.

Jenny klinkt als een vluchtig fluisterfolkliedje (waar ook Elliott Smith zo goed in was) en maakt geen grote indruk. Is ook niet de bedoeling gok ik.

Western Sky
Melancholie als lied. Zelfs zonder de tekst doorgenomen te hebben kun je horen dat dit nummer over teleurstelling gaat. Dat is een van de knappe punten van Eitzels liedjes; de melodieen spreken voor zichzelf. En dat is heel knap. Vooral als je daaroverheen ook nog de meest prachtige teksten kunt schrijven en zingen.

Highway 5
Een doods landschap, wat dode bomen... Wat heb je hier eigenlijk te zoeken, wat kwam je hier doen? Op een paar momenten in dit nummer klinkt de dissonante gitaren als het verkeerd wat alles opslikt, maar zelf heb je geen auto meer.

Last Harbor is de laatste kans om iets vast te grijpen. Het vervelende is dat je ook nog afhankelijk bent van de ander, wil die dat eigenlijk wel of ziet hij je liever verdrinken?

Arcade Fire - Funeral (2004)

5,0
Prachtige plaat natuurlijk, medestanders weten wat ik bedoel. Intens, (aan)klaaglijk. Een soort van vieren van de treurnis; ''Als we dan toch miserabel moeten zijn, dan maar met charme.''

Het berustende, voortkabbelende Une Annee Sans Lumiere, het erotische Haiti het dramatische slotstuk In The Backseat zijn voor mij de hoogtepunten.

At Wendys - We Beefin? (2018)

4,0
Beste trap-EP van het decennium! Geen idee wie hier rapt, maar alle bars gaan hard, shots naar andere fastfoodketens vliegen je om de oren, en er is geen problematisch scheldwoord of misantropie te bekennen. Alleen maar pure, vrijemarkt, laat-kapitalistische, competitieve bars op harde mainstream trap beats. En dat allemaal in een compacte 10 minuten.

Atari Teenage Riot - 1995 (1995)

Alternatieve titel: Delete Yourself!

3,5
Nadat ik de Youtube-comments van een Crystal Castles-nummer de naam van deze groep weer tegenkwam toch maar even aangezet.

Volgens ligt deze debuutplaat mij het beste, later werk klinkt toch iets te specifiek op de eigen fanbase gericht. Hier is het nog een soort van cartoonachtige jaren 90-anamolie waarbij het nog minder duidelijk zijn eigen niche heeft gevonden.

Hoewel de groep waarschijnlijk bekend staat om de absurde volumelevels, opgefokte cybersounds en geschreeuw zijn het voor mij precies de meer introspectieve nummers die 25 jaar na dato overeind zijn gebleven. Sex en opener Start the Riot hebben een sterke atmosferisch gevoel en zijn een krachtige verbeelding van de dystopische blik op de het naderende Y2K-decennium.

Toch mij valt er bij hardere nummers als Hetzjagd Auf Nazis!, Midijunkies, het kokende Riot 1995, Raverbashing, het baggy Atari Teenage Riot ondanks de weinig dynamische aanpak stilistisch genoeg te genieten.

Atari Teenage Riot zal nooit écht mijn ding worden. Ik wordt vrij snel gek van schelle drum&bass-achtige percussie en de platte distortiongitaarsamples kan ik ook maar beperkt hebben.
Ik zal de plaat als geheel dan ook niet snel aanzetten, maar ben toch blij dat ik er wat moois uit heb kunnen filteren.