Neil Tenntant over deze plaat: ''Listen to Prince Charming. It doesn't have any music in it really.'' Een rake opmerking, en een eigenschap die deze plaat zo goed maakt. Daar waar de vorige plaat nog een hoop rare popsongs zijn, zit je hier vaak gewoon naar hele rare aparte groovemuziek te luisteren. Het is een soort funk, die typisch Brits is en alleen na de punkbeweging gemaakt had kunnen worden. Heel bijzondere plaat, intelligente en pretentieloze popmuziek gaan hier hand in hand en dat is knap.

Een rare Alan Vega-plaat om zijn solocarrière mee te beginnen, maar soit. Algemeen oordeel is niet heel positief, de jaren 80 sound klinkt hier wel erg gedateerd op momenten. Daarnaast is Vega natuurlijke een uniek vocalist, maar hier klinkt ie op momenten wel heel erg als een stemacteur voor Sesamstraat. Verder doet de plaat me denken aan als The Gun Club vijf jaar en een poging deed de hitlijsten te halen. Let wel: zonder veel succes, want echte hitpotentie hebben deze deuntjes niet. Maar ze zouden het prima doen in een vermakelijke jaren 80 b-film vol zonnebrillen, geheven pistolen en autoritjes na middernacht.

Het dansbare Shooting for You is aanstekelijk en Ra-Ra-Baby klinkt alsof Alan Vega in de wereld van Carpenters Big Trouble in Little China is gedropt. Cry Fire benadert voor mij het meeste het Suicide-gevoel, gefilterd door een dromerige 80s krautrock-groove.

Ik vind deze plaat tot nu toe nogal wisselvallig, bijna schetsachtig. Een paar perfecte popsongs (Firefly, Lonely), twee mainstreamrockers en een hoop gemompel en gemopper. Dit komt ook een beetje doordat ik de akoestische begeleiding niet altijd hoorde op mijn mp3-speler. Dan klinkt Laughing Stock opeens heel raar.
Nu ik zie wat een goede waarderingen hij hier krijgt zet hem toch nog eens aan.

Firefly is een perfecte popsong waarin relaties worden vergeleken met eendagsvliegen en wordt opgesierd met een korte maar sfeervolle slide-solo (het liedje, niet de relatie). Het luchtigste nummer van de plaat, al zou je dat tekstueel gezien niet zeggen. Geniet van de luchtigheid nu het nog kan.

Somewhere heefte een Morrissey-achtige tekst (als in: de eenzame toeschouwer die eenzaamheid perfect, zelfs humoristisch kan weergeven), maar dan onder begeleiding van bijna reli-achtige rock (denk Nickleback, Third Day). Al hoort een zin als C'mon let's go out and really drunk tonight daar natuurlijk niet tussen.

Laughing Stock is een verstild nummer (de zang doet me hier denken aan Nederlands band At the Close of Every Day), al wordt de bedoeling mij niet helemaal duidelijk. Wel bezit het nummer een perfecte outro, wat me doet denken aan songs liedjes van Sun Kil

Moon, helder gitaarspel onder begeleiding van een goede drumbeat.

Lonely is de perfecte Shiver die Coldplay nooit had kunnen schrijven (zat het intro van dit nummer pas ook niet in een yoghurt-reclame?). Mede omdat deze tekst prachtig is en een stuk geloofwaardiger wordt gebracht en je ook daadwerkelijk raakt.

Pale & Skinny Girl
Dit nummer klinkt op sommige momenten alsof het is opgenomen in een catacombe, de situatie lijkt hopeloos. Eenzaam zie je blond meisje met gebogen hoofd lopen in een grauwe omgeving.

Blue & Grey Shirt
Het mooiste nummer van de plaat, een nummer dat niet lang genoeg kan duren.

Opvallend aan dit nummer en het voorgaande nummer is dat ze beiden even lang duren, en ook de overeenkomsten in de titels is geen toeval.

Bad Liquor
Een gekwelde schreeuw van een dronkelap trapt dit nummer in vliegende vaart af. Woedende harmonica, rollende gitaren en een schreeuw/praat-afwisseling maakt deze song tot een ware belevenis die klinkt als zinvol geweld. Gek genoeg klinkt dit nummer niet misplaatst, er schijnt een zekere melancholie door die het gemeen heeft met de andere nummers van de plaat. Dit nummer had wel misstaan op een rock & roll-paat.
Vooral de bridge is een fijne belevenis: ''You wanna have some fun?/No way!''

Now You're Defeated heeft het ritme van The Pogues' And the Band Played Waltzing Matilda en in chorus-verdronken gitaren. Weer een sfeervol nummer, die een vermoeide sfeer weergeeft.

Jenny klinkt als een vluchtig fluisterfolkliedje (waar ook Elliott Smith zo goed in was) en maakt geen grote indruk. Is ook niet de bedoeling gok ik.

Western Sky
Melancholie als lied. Zelfs zonder de tekst doorgenomen te hebben kun je horen dat dit nummer over teleurstelling gaat. Dat is een van de knappe punten van Eitzels liedjes; de melodieen spreken voor zichzelf. En dat is heel knap. Vooral als je daaroverheen ook nog de meest prachtige teksten kunt schrijven en zingen.

Highway 5
Een doods landschap, wat dode bomen... Wat heb je hier eigenlijk te zoeken, wat kwam je hier doen? Op een paar momenten in dit nummer klinkt de dissonante gitaren als het verkeerd wat alles opslikt, maar zelf heb je geen auto meer.

Last Harbor is de laatste kans om iets vast te grijpen. Het vervelende is dat je ook nog afhankelijk bent van de ander, wil die dat eigenlijk wel of ziet hij je liever verdrinken?

Prachtige plaat natuurlijk, medestanders weten wat ik bedoel. Intens, (aan)klaaglijk. Een soort van vieren van de treurnis; ''Als we dan toch miserabel moeten zijn, dan maar met charme.''

Het berustende, voortkabbelende Une Annee Sans Lumiere, het erotische Haiti het dramatische slotstuk In The Backseat zijn voor mij de hoogtepunten.

Beste trap-EP van het decennium! Geen idee wie hier rapt, maar alle bars gaan hard, shots naar andere fastfoodketens vliegen je om de oren, en er is geen problematisch scheldwoord of misantropie te bekennen. Alleen maar pure, vrijemarkt, laat-kapitalistische, competitieve bars op harde mainstream trap beats. En dat allemaal in een compacte 10 minuten.

Nadat ik de Youtube-comments van een Crystal Castles-nummer de naam van deze groep weer tegenkwam toch maar even aangezet.

Volgens ligt deze debuutplaat mij het beste, later werk klinkt toch iets te specifiek op de eigen fanbase gericht. Hier is het nog een soort van cartoonachtige jaren 90-anamolie waarbij het nog minder duidelijk zijn eigen niche heeft gevonden.

Hoewel de groep waarschijnlijk bekend staat om de absurde volumelevels, opgefokte cybersounds en geschreeuw zijn het voor mij precies de meer introspectieve nummers die 25 jaar na dato overeind zijn gebleven. Sex en opener Start the Riot hebben een sterke atmosferisch gevoel en zijn een krachtige verbeelding van de dystopische blik op de het naderende Y2K-decennium.

Toch mij valt er bij hardere nummers als Hetzjagd Auf Nazis!, Midijunkies, het kokende Riot 1995, Raverbashing, het baggy Atari Teenage Riot ondanks de weinig dynamische aanpak stilistisch genoeg te genieten.

Atari Teenage Riot zal nooit écht mijn ding worden. Ik wordt vrij snel gek van schelle drum&bass-achtige percussie en de platte distortiongitaarsamples kan ik ook maar beperkt hebben.
Ik zal de plaat als geheel dan ook niet snel aanzetten, maar ben toch blij dat ik er wat moois uit heb kunnen filteren.

Hier terechtgekomen via Suicide's op ZE uitgebrachte 2e plaat, die mysterieuzer, loungier, meer disco-y en vooral decadenter klinkt dan het meer industriele debuut, terechtgekomen bij deze plaat. Luisterend naar bepaalde sounds valt er een hoop op zijn plek wat betreft die ontwikkeling van Suicide's sound.

Ben verder niet zo bekend met ZE als label, maar afgaande op hun output (Lizzy Mercier Descloux/Rosa Yemen, Contortions/James Chance, Lydia Lunch/Teenage Jerks, Alan Vega/Suicide, Kid Creole, Was (Not Was), John Cale's Music for a New Society etc.) waren ze duidelijk een belangrijke spil in de experimentele New York-scene (met oa migranten van Europese bodem als Descloux).

De geluidsexperimenten in dub en disco waren duidelijk referenties, al horen we op deze plaat bijvoorbeeld ook Blackbyrds/P-funk-invloeden, zoals op Marathon Runner (duurt wmb te lang).

Deze plaat intrigeerde me; vanwege het jaartal (eindeloos gefascineerd door de periode (1976-1982) mede omdat het een van de vroegste ZE-uitgaves en het afgaande op de titel duidelijk een dub-invloed heeft. Nu blijkt het om een soort van feestplaat van een heuse ZE-supergroep te gaan.

Vrij vertaald vanaf Discogs: "Aural Exciters was een project van No Wave en 'Mutant disco'-producer Bob Blank en August Darnell, een van de belangrijkste schrijvers op de plaat. Het bevat vocalen van 'NY downtown stars' als Lizzy Mercier Descloux, Andy Hernandez (Coati Mundi) en Taana Gardner, plus Walter Steding op viool. Later verscheen er wat Darnell-geschreven materiaal van Aural Exciters op albums van Kid Creole."

Opener Spooks in Space leunt hevig op de disco-sound, gemixt met de ska-madness van de 2e Specials-plaat.

Na het voor mij overbodige Marathon Runner springen we door naar het vrolijk huppelende Goin' to a Showdown, een soort van lichtvoetige versie van I Feel Love in majeur met country-achtige slide-gitaar. Hier worden ook de raakvlakken met bijv. The Pop Group duidelijk, te horen in het chaotische avant-garde achtige barpianospel (denk TPG's Snowgirl of Mike Garson op Aladdin Sane).

Maladie D'Amour zit weer meer tegen de vrije jazzdisco van de Blackbyrds aan, maar is zeer aangenaam.

Emile (Night Rate) klinkt een beetje als een Franse new wave-detective gefilterd door de wereld van dub (met name te horen.

We sluiten af met een disco-remix van opener Spooks, klinkt iets wilder en chaotischer.

Van de bonustracks zijn vooral Paradise (soort van manische Springsteen-achtige 50s rock n roll) en Cool(soort van weirde tropical loungejazz) en Let Me Down Slow (doo-wop met diepe dub-productie).

Al met al een interessante maar wat wisselvallige voetnoot van de NY-scene in de periode waarin praktisch elk dansbaar genre (disco, dub, funk, (free)jazz, Cubaanse muziek, ska, tropical/exotica, op wilde wijze werd opgeslokt door witte rockmuzikanten.