menu

Hier kun je zien welke berichten Tegid.mzk als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Radiohead - The King of Limbs (2011)

3,5
Het wachten tot het kwartje valt, houdt natuurlijk een keer op. Muziek waar eerst een kwartje voor moet vallen, is vaak de beste. Alleen als het blijkbaar heel erg lang moet duren, krijg ik argwaan. In dat geval zouden er nog heel wat artiesten zijn die wellicht gewoon tot in den treure gedraaid zouden moeten worden (wie weet gaat er bij Frans Bauer dan ook nog een keer een kwartje vallen) Soms moet je constateren dat het kwartje al gevallen is, maar dat je meer van dat vallende kwartje had verwacht.

Dat heb ik bij dit album een beetje. Ik herken inderdaad dat het album is gaan groeien, dat het op het ene moment beter werkt dan op het andere moment, dat je meer details gaat ontdekken, etc. Maar toch... 'Morning Mr Magpie' en 'Little by Little' zijn in mijn oren gewoon matig gebleven. Dan blijven er slechts zes nummers over (ja, ook ik vind dit album net iets aan de te korte kant). Feral vind ik goed, maar blijft niet hangen en zie ik toch als een soort overgangsnummer (en ik ben wel een Four Tet-liefhebber!). De ander vijf nummers zijn goed. Erg goed zelfs. Het laatste nummer is een pluspunt. Mooi gitaarwerk en het blijft gewoon erg fijn in mijn hoofd hangen.

Maar toch... ik heb het gevoel dat er iets mist. De klik die ik met ander Radioheadalbums heb, ontbreekt. Misschien komt het door de paar matige nummers of door de wat korte duur. Ik weet het niet. De vraag is of het heel erg is. De Radiohoofden zijn ook gewoon mensen. Ze moeten vooral hun ding blijven doen en hun tijd daarvoor nemen. Vier jaar wachten voor een goed volwaardig album vind ik overigens niet te lang.

Voorlopig stop ik even met wachten op het kwartje. Jawel, ik zal dit album nog wel regelmatig draaien. Mocht er nog een kwartje zijn, wordt het vanzelf wel duidelijk.

Sufjan Stevens - All Delighted People EP (2010)

5,0
Sufjan Stevens is in een korte tijd uitgegroeid tot één van mijn favoriete artiesten, zo niet mijn favoriete artiest (mijn lijst op Last FM liegt er niet om) In 2008 heb ik het werk van de beste man ontdekt. Ik ben met Illinois begonnen, vervolgens verder gegaan met Seven Swans. De kerst-EP's van Sufjan waren de soundtrack van kerstmis 2008. Hierna ben ik al zijn andere albums gaan luisteren.

Op den duur was ik zo'n fan dat ik bijna dagelijks in Google 'Sufjan Stevens' intypte en keek naar de nieuwsresultaten. Regelmatig kwam er dan iets leuks voorbij (The Welcome Wagon, The BQE, etc.), maar wanneer zou dat 'echte' album nou eens komen? Langzaamaan kwamen er steeds meer nieuwe nummers op YouTube, er kwam een nieuwsbericht over een nieuw album i.s.m. met The National en zo werd de spanning langzaam opgevoerd.

Toen was het zondag 22 augustus... Zoals regelmatig typte ik 'Sufjan Stevens' in Google in om te kijken voor wat nieuws. BINGO!!! Een nieuwe EP... van 60 minuten.... met échte liedjes....

In al mijn enthousiasme ben ik dit dingetje maar meteen gaan downloaden. Zo'n eerste luisterbeurt is altijd een speciaal moment. Bij deze EP was het niet meteen raak. Ik had deze nieuwe richting wel een beetje vermoed en ik had er ook niets op tegen, maar ik moest er nog even ernstig aan wennen. Het klonk af en toe nogal chaotisch.

De dag erna waagde ik mij aan een tweede luisterbeurt in de trein (daar kun je altijd aandachtig luisteren). Deze keer begonnen de kortere nummers (Enchanting Ghost, Heirloom) me vooral te bevallen. De langere nummers hadden nog wat tijd nodig. Djohariah vond ik ook net iets te veel van het goede.

Maar soms hebben dingen gewoon even wat tijd nodig!:-) De dagen erna heb ik nog regelmatig naar deze EP geluisterd. En met succes.

Het begint al zo mooi met 'All Delighted People'. Lekker episch en bombastisch. En wat een mooie koortjes weer!
Dan komt 'Enchanting Ghost'. Naar mijn mening het minst bijzonder van de acht nummers. Neemt niet weg dat ik het nog steeds een mooi nummer vind, maar er moet er één de klos zijn.
'Heirloom' vind ik zelf erg mooi. Was ik al heel snel gek op. Ik kan niet zo goed uitleggen waarom. Het heeft wel iets mysterieus.
'From the Mouth of Gabriel' ben ik later steeds meer gaan waarderen. Het eindigt in een soort van kleine mooie climax. En het koortje erbij doet het weer erg goed!!
'The Owl and the Tanager' is echt een schitterend pareltje. Duurde even voordat ik daar achter was. Als je goed op de tekst let, wordt het nog mooier. In en in triest eigenlijk... waarom houd ik daar nou zo van bij muziek? De piano is ontzettend mooi in dit nummer.
The classic rock version van 'All Delighted People' vind ik net iets minder dan de originele versie (daar vind ik het shall we follow our transgressions
or shall we stand strong
-deel zo mooi). Maar toch leuk!;-)
'Arnika' is ook al zo'n triest nummer ("I'm tired of life"). Ach ja, ik houd er wel van. Ook 'Arnika' klinkt mysterieus. Misschien komt dat door die achtergrond zang met "I'm going". Een beetje eng wel.
Oké, Djohariah is misschien net iets te lang. Maar alles behalve een straf om helemaal te luisteren. Het deel waarin Go on! Little sister! Go on!
For you’re beautiful, beautiful
All the fullness of the world is yours
wordt gezongen vind ik zelf wel één van de hoogtepunten. Mooi ook dat dat nummer over zijn zusje gaat.

Na een aantal luisterbeurten kan ik er niet omheen dat Sufjan Stevens gewoon een gruwelijk goede artiest is. Hij blijft origineel en hij blijft gewoon ontzettend mooie muziek maken. Aan dit EP'tje ben ik ook alweer verslaafd. Ik ben ook alweer heel erg benieuwd naar zijn nieuwe album.

5 sterren!!!!